هیلی کوئنتین
از اِلدرهارت شکسته
ماگل
- تولد نقش
- 1403/10/12
- آخرین ورود
- چهارشنبه 21 مرداد 1405 01:50
- عضویت
- 1403/10/11
- پستها
- 9
چالش اول:
هیلی با قدمهای آروم تو دل تاریکی کوچه ناکترن جلو میرفت. انگار هرچی بیشتر پیش میرفت، هوا سنگینتر میشد. صدای زمزمههایی که از مغازهها میاومد، مثل یه جور هشدار بود، ولی هیلی حتی یه لحظه هم مکث نکرد.
چشماش خورد به یه ویترین کوچیک، که یه جمجه عجیب روش بود. جمجه، کوچیکتر از معمولی بود، ولی اون چشماش.. خب، چشم که نداشت، ولی انگار از توی اون حفرههای خالی، مستقیم داشت به هیلی زل میزد. هر چند ثانیه یه بار یه دود سیاه ازش بیرون میزد و پخش میشد.
هیلی حس کرد زمزمههایی که میشنوه، داره مستقیم تو سرش میپیچه. انگار این جمجه داشت چیزی بهش میگفت، ولی خیلی نامفهوم بود. یه قدم عقب رفت و یه نفس عمیق کشید.
یه مغازهی دیگه که رد شد، یه میز قدیمی دید که روش یه کتاب چرمی سیاه بود. جلدش انگار سوخته بود و طرحای روش، وقتی دقیق نگاه میکرد، تکون میخوردن. یه بوی عجیب میداد، چیزی بین دود و خاکستر. نزدیکتر که شد، انگار کتاب یه جورایی داشت زمزمه میکرد، ولی نه مثل قبل؛ این یکی داشت مستقیم دعوتش میکرد که لمسش کنه. هیلی فقط یه نگاه انداخت و سریع ازش رد شد. حس کرد اگه دستش به کتاب بخوره، شاید دیگه نتونه ازش جدا بشه.
یه آینه بزرگ اون جلو بود که توجهش رو جلب کرد. قابش پر از نقشهای مار و جمجمه بود. نزدیک که شد، تو آینه خودش رو ندید. یه سایه دید. یه سایه با چشمای قرمز، که عین خودش بهش زل زده بود. سایه دستش رو آورد بالا، انگار که داشت دعوتش میکرد. هیلی یه لحظه مکث کرد، ولی سریع نگاهش رو دزدید. حس کرد اگه یه ثانیه بیشتر نگاه کنه، دیگه نمیتونه برگرده.
آخر سر رسید به یه قفس شیشهای که توش یه چوبدستی بود. چوبدستی عادی نبود؛ رگههای طلایی روش، انگار زنده بودن و هر چند لحظه یه بار مثل رعد و برق حرکت میکردن. هیلی نزدیکتر شد و حس کرد نفسش سنگین شده. این چوبدستی واسه جادوی معمولی ساخته نشده بود، این رو مطمئن بود. یه لحظه فکر کرد اگه دستش بهش بخوره چی میشه، ولی قبل از اینکه بیشتر وسوسه بشه، راهش رو کشید و رفت.
کل کوچه پر از این وسایل بود. هر کدومشون یه جور مرموز و خطرناک بودن. هیلی میدونست اینجا جایی نیست که بشه زیاد موند. توی ناکترن، هر چیزی، حتی سایهها هم میتونستن برای خودشون زنده باشن.
هیلی با قدمهای آروم تو دل تاریکی کوچه ناکترن جلو میرفت. انگار هرچی بیشتر پیش میرفت، هوا سنگینتر میشد. صدای زمزمههایی که از مغازهها میاومد، مثل یه جور هشدار بود، ولی هیلی حتی یه لحظه هم مکث نکرد.
چشماش خورد به یه ویترین کوچیک، که یه جمجه عجیب روش بود. جمجه، کوچیکتر از معمولی بود، ولی اون چشماش.. خب، چشم که نداشت، ولی انگار از توی اون حفرههای خالی، مستقیم داشت به هیلی زل میزد. هر چند ثانیه یه بار یه دود سیاه ازش بیرون میزد و پخش میشد.
هیلی حس کرد زمزمههایی که میشنوه، داره مستقیم تو سرش میپیچه. انگار این جمجه داشت چیزی بهش میگفت، ولی خیلی نامفهوم بود. یه قدم عقب رفت و یه نفس عمیق کشید.
یه مغازهی دیگه که رد شد، یه میز قدیمی دید که روش یه کتاب چرمی سیاه بود. جلدش انگار سوخته بود و طرحای روش، وقتی دقیق نگاه میکرد، تکون میخوردن. یه بوی عجیب میداد، چیزی بین دود و خاکستر. نزدیکتر که شد، انگار کتاب یه جورایی داشت زمزمه میکرد، ولی نه مثل قبل؛ این یکی داشت مستقیم دعوتش میکرد که لمسش کنه. هیلی فقط یه نگاه انداخت و سریع ازش رد شد. حس کرد اگه دستش به کتاب بخوره، شاید دیگه نتونه ازش جدا بشه.
یه آینه بزرگ اون جلو بود که توجهش رو جلب کرد. قابش پر از نقشهای مار و جمجمه بود. نزدیک که شد، تو آینه خودش رو ندید. یه سایه دید. یه سایه با چشمای قرمز، که عین خودش بهش زل زده بود. سایه دستش رو آورد بالا، انگار که داشت دعوتش میکرد. هیلی یه لحظه مکث کرد، ولی سریع نگاهش رو دزدید. حس کرد اگه یه ثانیه بیشتر نگاه کنه، دیگه نمیتونه برگرده.
آخر سر رسید به یه قفس شیشهای که توش یه چوبدستی بود. چوبدستی عادی نبود؛ رگههای طلایی روش، انگار زنده بودن و هر چند لحظه یه بار مثل رعد و برق حرکت میکردن. هیلی نزدیکتر شد و حس کرد نفسش سنگین شده. این چوبدستی واسه جادوی معمولی ساخته نشده بود، این رو مطمئن بود. یه لحظه فکر کرد اگه دستش بهش بخوره چی میشه، ولی قبل از اینکه بیشتر وسوسه بشه، راهش رو کشید و رفت.
کل کوچه پر از این وسایل بود. هر کدومشون یه جور مرموز و خطرناک بودن. هیلی میدونست اینجا جایی نیست که بشه زیاد موند. توی ناکترن، هر چیزی، حتی سایهها هم میتونستن برای خودشون زنده باشن.
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!


