تالار عمومی ریونکلاو

این طرف، جینی یکهو یادش افتاد که قرار بود کنترل بدنش همینطور که دست گودریک بود، یک‌کم دست خودش هم باشد و گودریک دیگر دارد خیلی بهَش خوش می‌گذرد و بدنش را جوری گرفته انگار بدن خودش است. ول هم نمی‌کند. می‌خواست مسابقه هم بدهد. راستی راستی که به مردم دو گالیون رو بدهی، سوارت می‌شوند. عه. پس جینی گفت:
- نخیر. مسابقه نمی‌دیم.
- حرف رو حرف گودریک گریفیندور کبیر؟

آن‌ طرف، بردلی که دید جینی چقدر قوی است، یادش افتاد خودش هم باید قوی باشد.
- منم مسابقه نمی‌دم پس.
- حرف رو حرف روونا ریونکلاو کبیر؟

این طرف، گودریک دید یک جوجه موقرمز دارد برایش تکلیف تعیین می‌کند و حسابی خوشش نیامد. پس یک‌کم مغزش را آن‌ور زد و محکم‌تر توی بدنش حلول کرد.
- بیخود! مسابقه می‌دیم.
- حرف رو حرف جینی ویزلی کبیر؟

آن‌ طرف، روونا قدرت و هیبت گودریک را دید و یادش افتاد چقدر زمانی خودش هم این چیزها را داشته. پس محکم با سربندش زد روی ذهن بردلی و بدنش را گرفت و خواست با گودریک موافقت کند که یک چیز مهم‌تر یادش افتاد--روونا از عنفوان طفولیت آبش با این مردک توی یک جوی نرفته‌بود که. مردک رذل کم‌مغز با آن کلاه و شمشیرش. پس گفت:
- بیخود! نه مسابقه می‌دیم، نه مسابقه نمی‌دیم. می‌رقصیم!
- حرف رو حرف... آم... همه؟

این طرف، گودریک اصلا خوشش نیامد که کسی حرف روی حرفش بزند. زنیکه آبی کلاغو. فکر می‌کرد خیلی بیشتر از گودریک بلد است؟

گودریک گریفیندور دست کرد توی کلاهش تا شمشیرش را بیرون بکشد که دید کلاهش نیست اینجا که. پس به جایش یک لحظه یواشکی از تالار دوید بیرون و رفت اتاق دامبلدور و در زد ولی در باز نشد چون دامبلدور با هری پاتر رفته‌بود بیرون تا دامبولی دومبول کنند و کلی منتظر شد ولی نیامدند هنوز و داشت کم کم ناامید می‌شد که یکهو دید نویل لانگ‌باتم دارد رد می‌شود و پرید جلویش و داد زد: «نجینی!» و نویل گفت: «کو؟ کجا؟ نصفش می‌کنم!» و با کله رفت توی در اتاق دامبلدور و کلاه گروهبندی را برداشت و از تویش شمشیره را بیرون کشید و رفت نجینی را بزند که گودریک یکهو شمشیرش را گرفت و ازش تشکر کرد و دوان دوان برگشت تالار ریونکلاو.

و زد توی کله روونا-بردلی.

- خب حالا می خواید ما چیکار کنیم؟
این صدای جینی-گودریک بود.

گابریلا گفت:
- اگه موافق باشید ما دو تا ازمون از شما می گیریم. یکی ازمون شجاعت یکی ازمون هوش.

بردلی-روونا گفت:
- اونوقت شما چی؟

ملانی جواب داد:
- بقیه ی نوادگانتون هم در این ازمون ها شرکت خواهند کرد. این یه ازموه همه گانیه.

جینی-گودریک گفت:
- برای چی همچین ازمونی بزاریم؟ معلومه که ما باهوشیم و روونا شجاع

استریکس که به صورت روحانی بود جواب داد:
- شما دنبال سرگرمی بودید. مگه نه؟ اینم یه سرگرمیه.

بردلی-روونا گفن:
- سرگرمی خوبیست. ما موافقیم. امیدواریم گودریک عزیز هم موافقت کند.
- ما هم موافقت می کنیم

لیلی گفت:
- فقط یه سوالی. اگه همه ما همراه با نوادگانمون درگیر گذراندن ازمون ها باشیم، کی کارای مسابقه رو انجام میده؟

ملانی جواب داد :
- اون دیگه کار ما ارشداس. ما مسابقه نمیدیم. سوالارو طرح می کنیم.

جینی-گودریک گفت:
- عالیه خب اولین مسابقه کدومه؟

ملانی بقیه ی ارشد ها را گوشه ای کشید. ازشون پرسید:
- اولین مسابقه چی باشه؟
- شجاعت
- من موافقم
- منم همینطور
- خب پس شد مسابقه ی شجاعت

ارشد ها به سمت بقیه برگشتند. گابریلا گفت:
- اولین مسابقه، مسابقهی شجاعته

خلاصه:
در شب هالووین، گریفیندوری‌ها و ریونکلاوی‌ها گرد هم میان تا روونا و گودریک رو احضار کنن. اما در مرحله آخر همه چیز خراب می‌شه که باعث می‌شه روونا و گودریک به جای جسم خودشون، هرکدوم به ترتیب هر بار بدن یک جادوآموز ریونکلاوی (قبلا آکی و لیلی، الان بردلی) و یک گریفیندوری (قبلا ملانی و لورا، الان جینی) رو تسخیر کنن. مشکل بعدی اینه که علاقمندی‌های روونا و گودریک (و نه توانایی‌هاشون) با هم جا به جا شده. یعنی روونا به شجاعت و رنگ قرمز علاقمنده و گودریک به هوش و رنگ آبی. بعد از چند دوره مسابقه، پیشنهاد دوئل دو به دو رد شده و دنبال تفریح جدید برای سرگرم کردن نوادگانشون هستن...
نکـته: کنترل بدنی که روونا و گودریک تسخیر کردن یه بار دست خودشونه و یه بار دست صاحب اصلیش!

~~~

- ولی چیزی که ما به دنبالش هستیم، تفریح خودمون نیست!

آلنیس اینو می‌گه و نگاهی به هم‌رزمانش می‌ندازه تا پی حرفشو بگیرن. ولی قبلش جینی-گودریک و بردلی-روونا صلاح می‌بینن که واکنش نشون بدن. جینی-روونا با شنیدن این حرف اخماشو در هم می‌کشه.
- پس دنبال چی هستین؟
- ما این همه مسابقه برگزار کردیم که تهش بگین دنبال این نبودین؟
- اصن واسه چی ما رو احضار کردین؟

این یک سوال با پاسخ میلیون دلاری بود که بالاخره پرسیده شده بود و چیزی که مهم بود، جوابش بود! ولی در شرایطی که روونا و گودریک علاقمندی‌هاشون به کل تغییر کرده بود، جادوآموزان دو گروه شک داشتن که بتونن به پاسخ مناسبی بابتش برسن. پس اول باید روونا و گودریک رو قانع می‌کردن که دارن اشتباه می‌زنن!

اونا باید به راه راست هدایت می‌شدن...

حالا که بردلی-روونا و جینی-گودریک از ایده برای تفریح خالی شده بودن، بهترین فرصت بود تا ارشدهای دو گروه این موضوعو رو کنن. آستریکس که هنوز در نقش پدر روحانی بود، خودش رو مناسب‌ترین شخص برای اعلام این موضوع می‌دونه.
- خب، ببینین. موضوع اینه که شما دو تا متوجه نیستین، اما کاملا مخاتون با هم جا به جا شـ...

با لگدی که گابریلا به پای آستریکس می‌زنه، حرف آستریکس نیمه کاره می‌مونه. هرچند تقریبا کل ماجرا رو به شکل بدی بهشون لو داده بود! ملانی چشم‌غره‌ای به آستریکس می‌ره و برای این که از تنش ماجرا بکاهه می‌گه:
- منظور آستریکس این بود که ما از شجاعت و هوش شما داستانای زیادی شنیدیم. چطوره یکم توانایی‌هاتون رو برای ما به نمایش بذارین تا با چشم ببینیم واقعا کی شجاعه و کی باهوش؟

جینی-گودریک به لاکرتیا نگاه کرد:
- تو نواده ی مایی یا نواده ی روونا؟

لاکرتیا با ترس به جنی-گودریک نگاه کرد:
- من نواده ی روونا ریونکلاوم

تمامی ریونکلاوی ها به لاکرتیا نگاه کردند. همه می دانستند نوادگان خوششان نمی اید انها را با نام کوچک صدا کنند.

بردلی-روونا نگاهی به لاکرتیا انداخت:
- مگر در هاگوارتز بهت یاد ندادن که نواده ات را با نام کوچک صدا نزنی؟ ولی در کل از شجاعتت که ما را با نام کوچک صدا زدی خوشمان امد. شجاعتت برای رقص با خنجر هم تحسین بر انگیز بود.

همه ی حاضرین، از جمله لاکرتیا نفس راحتی کشیدند.

جینی-گودریک نگاهی به بردلی-روونا انداخت. گفت:
- جوابمان را ندادی. موافقی نوادگانمان را به جان نوادگان هلگا و سالازار بیندازیم؟

بردلی-روونا اندکی فکر کرد سپس گفت:
- گودریک باهوش، تو خودت حساب کن. نوادگان سالازار خیلی دغل بازند. احتمال این که با دغل بازی از تعداد نواده های ما کم کنن خیلی زیاده.

جینی-گودریک گفت:
- پس نمی فرستیمشون سراغ نواده های سالازار. نواده های هلگا چطور؟
- ما از قدیم رابطه ی خوبی با هلگا داشتیم. حیف نیست خرابش کنیم؟

جینی-گودریک نفس عمیقی کشید:
- باشه. ولی من حوصلم سر رفته باید یه تفریح مناسب برای نوادگانمون پیدا کنیم.

- باااز... باز باز باز باز
- باز منو کاشتی رفتی تنها گذاشتی رفتی... باز منو کاشتی رفتی تنها گذاشتی رفتی!

ملت توجه‌شون به لاکرتیا جلب می‌شه که کوین به بغل داره می رقصه. لاکرتیا با چشم‌هایی که از شیطنت برق می‌زنه، در حالی که دست کوین روگرفته و به ریتم آهنگ ناموزونش بالا و پایین می‌پره، فریاد می‌زنه:
- شجاعا باید برقصنن! دوئل چیه؟ روحیه بگیرید! دیسکو پارتی بهتر از مرگ و میره

بردلی-روونا تا میاد مخالفت خودشو اعلام کنه که این چه مسخره‌بازی‌ایه و قرار بود دوئل واقعی باشه، ناگهان چشمش به حرکت برق آسای لاکرتیا می‌افته. لاکرتیا بی‌درنگ، خنجر تزئینی اما تیز گابریلا رو از کمربندش قاپ می‌زنه.
گابریلا که از این بی‌درنگی و بی‌فکری لاکرتیا دهنش باز مونده بود، فقط تونست کلمه‌ی "خنجرم" رو زیر لب زمزمه کنه.

لاکرتیا در حالی که کوین رو با یه دست بغل کرده بود، با دست دیگه خنجرو توی هوا می‌چرخوند و با ریتم آهنگ ناموزونش شروع می‌کنه به رقص چاگو! نور خنجر توی فضای تالار می‌درخشه و کوین با چشم‌های گرد و کنجکاو به این حرکت خطرناک لاکرتیا نگاه می‌کنه.

- اینم یه جور شجاعته! رقص با خنجر! کی حریف منه؟!
لاکرتیا با هیجان فریاد می‌زنه.
- دروغ نگم به جز من یکی دیگه داشتی رف

گابریلا که از عصبانیت سرخ شده بود و چشماش از حدقه بیرون زده، با چشم‌غره‌ی وحشتناک مخصوص خویش به لاکرتیا خیره می‌شه. لاکرتیا که وارد فاز دیگه ای از رقصیدن شده بود، ناگهان احساس می‌کنه که زیر نگاه غضبناک گابریلا یخ زده، خنجر توی دستش ثابت می‌مونه و کوین که از این سکوت ناگهانی تعجب کرده بود، سرشو بلند می‌کند و به لاک نگاه می‌کنه.

لاکرتیا، در یک لحظه از آن حظ نفسانی رها می‌شه، در عین حال اراده‌اش هم برای حفظ پرفورمنس در برابر چشم‌غره‌ی گابریلا، ستودنیه. چشم به چشم گابریلا میدوزه و با غروری تصنعی، سعی در نادیده گرفتن هشدار نهفته توی نگاه بنفشش می‌کنه. اما طولی نمی‌کشه که چشمش به جماعت گریفیندوری هم می‌افته. به گودریک-لورا که با حالتی بین شفقت و تأسف، سر تکون می‌ده و ملانی که با قیافه‌ای ماتم‌زده، در حال دیدن آینده‌ی تاریک گریون توی حرکات ناموزون لاکرتیا و خنجر توی دستشه. لاکرتیا سعی می‌کنه با یک چرخش ۳۶۰ درجه‌ی باشکوه این نگاه‌های آکنده از سرزنش رو هم نادیده بگیره، اما هنوز ۱۸۰ درجه‌ی چرخششو کامل نکرده، کوین هم از سرگیجه‌ی این حرکت ناگهانی به خود نیامده، ناگهان دستی خشن اما محکم، لاکرتیا رو متوقف می‌کنه. دستی که بوی موعظه می‌داد و ظاهراً متعلق به همان "پدر روحانی" بود که تا همین چند لحظه‌ قبل، در گوشه‌ای از تالار، به انتظار فرصت موعظه نشسته بود.
پدر روحانی با ردا و ریش مصنوعی کج و معوج شدش و قیافه‌ای عبوس و چوب‌دستی‌ عصای موساییش که به زمین کوبیده می‌شد، درست مقابل لاکرتیا ظاهر می‌شه. نگاهش، ترکیبی از اندوه، خشم و تأسف عمیق بود، انگار لاکرتیا، تمام زحماتش را برای هدایت جماعت به راه راست، با یک رقص چاگوی سخیف به باد داده است.

- کافیست ای خواهر!
پدر روحانی با صدایی که سعی می‌کند شبیه پدران روحانی باشد، فریاد می‌زند.
- این چه حرکتی بود؟ این چه نمایشی است؟ آیا نمی‌دانی این کودک معصوم، امانت مرلینی(بر وزن الهی) است؟

و بدین سان، چرخش انقلابی لاکرتیا، در همون ۱۵۰ درجه‌ی اول، متوقف می‌شه. خنجر از دستش بر کف تالار می‌غلته. کوین، که از این توقف ناگهانی ریتم، متعجب و گیج به اطراف نگاه میکنه، دستاشو به سمت لاکرتیا دراز می‌کنه...

روونا-بردلی گفت:
- ایده ی خوبیست من و گودریک با هم تا حد مرگ دوئل می کنیم تا بعدش شما هم دو به دو دوئل کنید.

گریفیندوری ها چشم غره ای به ملانی رفتند. اما گودریک-لورابی توجه به انها سر تکان داد. روونا-بردلی گفت:
- اماده اید شروع کنیم؟

جینی که دید الان دو بنیان گزار الان به جان یکدیگر می افتند. پا در میانی کرد و گفت:
- به نظر من دوئل ایده ی خوبیه ولی اگه بخوایم تا حد مرگ بجنگیم که دیگه نوادگانی برایتان باقی نمی ماند که بخواید بهشون اموزش بدید.

روونا-بردلی و گودریک-لورا به فکر فرو رفتند. سپس با تعجب همه ی نوادگان جینی و لورا بر زمین افتادند. همه که تابه حال چند بار این موضوع را دیده بودند، به لورا و گودریک-جینی کمک کردند بلند شوند.

گودریک-جینی گفت:
- حالا بهتر شد. به نظرم راست می گفت. اینجوری نواده ای برایمان باقی نخواهد ماند. بهتر نیست بجای ان که نواده هایمان را به جان یکدیگر بیندازیم، انها را به جان دیگر گروه ها بیندازیم؟ نوادگان ما باهوش و نوادگان شما شجاعند. حتما به سادگی از پس نوادگان بقیه ی گروه ها بر می ایند.

حاظرین با ترس به روونا-بردلی نگاه کردند. از چهره هایشان التماس می بارید. اخرین چیزی که انها می خواستند این بود که با بقیه ی گروه ها دوئل کنند.

- تا حد مرگ؟

ملانی با شنیدن این حرف برای دقایقی همراه سایرین به شوک می‌ره. اما خیلی زود با تکیه بر ایمان، تقوا، عمل صالح، زندگی زیبا می‌شه و پاسخ تمام سوالات دینی با همین سه کلمه به درستی داده می‌شه و ملانی نمره 20 کلاسو می‌گیره. البته که از بحث اصلی دور شدیم. لپ کلام این که ملانی تکونی به سرش می‌ده تا از شوک و خیالات بیرون بیاد و دو گروهو نجات بده!

- دوئل تا سر حد مرگ آخه؟ خیر سرمون طرح ریختیم دست دوستی بدیم و رفاقت‌های ابدی تشکیل بدیم. حالا می‌گین بکش بکش راه بندازیم؟ این بود آرمان‌های گودریک؟

بردلی-روونا سریع می‌گه:
- ولی پیشنهاد من بود!

ملانی که جوش آورده بود حرفشو اصلاح می‌کنه.
- این بود آرمان‌های روونا؟

بردلی-روونا این‌بار گلوشو صاف می‌کنه و با افتخار جلو میاد.
- البته. آرمان‌های ما همیشه شجاعت بود و نه گفتن به دوئل برخلافشه. زود به صف شید که شجاعا باید دوئل کنن.

ملانی که حالا آواداکداورا می‌زدی، روحش از بدنش در نمیومد، با صلابت میاد و جلوی بردلی-روونا می‌ایسته.
- ما می‌خوایم با هم رفیق جینگولی بشیم و نه دشمنای خونی!

بردلی-روونا لپ ملانی رو می‌کشه.
- نگران نباش عزیزم. مگه نشنیدی می‌گن آدما وقتی با هم تا دم مرگ برن چه روابط پایدای بینشون شکل می‌گیره؟ همینو می‌خواستی نه؟ حالا به صف شین خاله ببینه.

و در کمال تعجب و حیرت، ملانی می‌بینه که همه دارن دو به دو می‌شن و صف تشکیل می‌دن. آلنیس که احساسی مشابه با ملانی داشت، این‌بار تصمیم می‌گیره خودش مداخله کنه.
- ولی در جنگ‌های سخت، فرماندهان همیشه شجاعت به خرج می‌دن و دوئلی تن به تن انجام می‌دن تا جان یارانشون رو نجات بدن و نتیجه رو با همین تک نبرد مشخص کنن. آیا دو جد بزرگ ما هم فرماندهان بزرگی هستن که این فداکاری رو بکنن؟

آقا تا لیلی اومد بگه چه نقشه ای داشت... یهو بیهوش پخش زمین شد!
حالا ملتو میگی؟ همینجوری ریختن دور و برش و دارن مویه و زاری میکنن و میگن حتما روح روونا، بلا ملا سرش آورده!

از آن سمت بی هوا، بردلی سر میرسه و بَسانِ کَسان! همه را کنار میزند و به بالین لیلی میرود و یه فوت میکنه تو چشمش و لیلی، خوشحال و شاد و خندان بیدار میشه و میدوئه بره توی حیاط هاگوارتز، کوییدیچ بازی!

حالا بازم ملتو میگی؟ همینجوری هاج و واج... که چی شده بوده؟!

اینجا بود که بردلی که چشمانش مانند تسخیر شدگان سفید شده یه چارپایه ظاهر میکنه و میپره روش و چوبدستیشو میگیره جلو دهنش و میگه بطنین:
_ آی ملت! خونه دار و بچه دار! بگوش باشید! بنده همون روح بانو روونا هستم! الان عشقم کشیده بردلی رو تسخیر کنم! بعدم از گنجینه دانشم، یه فوت کردم لیلی خوب شد رفت دنبال کارش! هر کی حرفی سخنی سوالی داره بفرما! من الان دیگه عشق شجاعت و قرمز خونی و این چیز میزام! حواستون فقط جمع باشه چَک و لَگَدی نشید!

همه ساکت بودند و جو سنگینی بر فضا حکمرانی میکرد تا اینکه یک نفر شیرمرد که کسی نبود جز گودریک-لورا پا جلو گذاشت و گفت:
_ اِهِم اِهِم!

روونا-بردلی:
_ جونم داداش گودریک؟ امری باشه؟

گودریک-لورا:
_ والا آبجی روونا، دیدم همه پَراشون از ابهت شما ریخته گفتم بیام پیشنهاد بدم یک جلسه کتابخوانی بذاریم برای بچه ها تا هم دانش آن ها افزایش پیدا کند و هم جو تعدیل بشه! بنده جدیدا علاقه وافری به علم و دانش پیدا کرده ام!

روونا-بردلی:
_ اوووووغ! چقدر ورژن دانش دوستت بیخوده! این سوسول بازیا چیه؟! کتابخوانی کیلو چنده؟ حالا که اینطوری شد اصلا مسابقه دوئل میذاریم! دیگه نه مَشَنگی پَشَنگی و مچ اندازی و چَکی و اینا! فقط جادوگری و با چوبدستی! عین قدیما! همه جور طلسمی هم آزاده!

سپس روونا-بردلی رو به بقیه کرد و گفت:
_ یالا بینَم! ماس خوردید مگه؟ دو به دو بشید! حریفتونو انتخاب کنید و بپرید وسط! تا حد مرگ مبارزه و دوئل! زووووووووووووووود!

تق‌تق!

- کیه در میزنه؟
- منم.
- منم کیه؟
- منم یعنی منم. درو باز کنید.

لیلی-روونا که از نسل قدیم بودن و اون قدیما هم خبری از آیفون 16 یا 17 معمولی، غیر معمولی، پرو، پرو مکث، مینی، اِیر و... نبود و ملت فقط با آیفون‌هاشون در خونشون رو باز می‌کردن، تازه، اونم حتی تصویری نبود و صرفا هرکی درو میزد با اسم رمزه کیه؟ منم! در باز میشد و می‌تونستی به خونه هرکسی که می‌خوای وارد شی؛ بخاطر همین با همین دستورعمل در باز شد و اینبار آستریکس نه مثل دفه پیش، گاو وارانه و جفت‌پا. بلکه کاملا جنتمل وارانه و مثل آدم وارد تالار شد.
عملی کردن نقشه قطعا بدون حضور افتخاری ناظر چکو لگد خورده گریفیندور ممکن نبود! اما اینبار آستریکس یک تفاوت عمده‌ای کرده بود.
- تو همون پسرک نسل زدی ماسکدار نیستی؟ این چه ریختو قیافه‌ایه برا خودت درست کردی؟
- نکنه باز دلت می‌خواد ادب بشی... ها؟

آستریکس که حتی متوجه تعجب و کنجکاوی بقیه ملت هم شده بود، برای اینکه دیگه خودشو بیشتر جلو خوانندگان این پست شیرین نکنه از لباس جدیدش همینجا رونمایی کرده و پزشو به ملت توی تالار و ملت توی خونه میدهد.

- عوی! نگفتی این چه ریختو قیافه‌ای برا خودت درست کردی!
- من پدرم. پدر روحانی، در خدمت شما.
- پدر روحانی کیش میشه؟ با اون روحانی بنفشه ارتباط خاصی داری؟
- اهوم، نخیر!... کیشمیشم نیستم گودریک عزیز. من پدر مقدسم. همونطور که کوین توی پست قبلی گفته بود، شما نیاز به هدایت شدن به راه راست دارین. منم شخصا مسئولیت این کار امر به معروف و نهی از منکر رو بعهده گرفتم. تا باشد همگی در وصف مرلین (ع)(ص)(ح)(ه) رستگار شویم.
- تو می‌خوای مارو رستگار کنی؟ خودت یپا نیاز داری رستگار شی. رفته بودی تو تاپیک تازه تاسیس یکی از نوادگان ما سینه‌تو جلو دادی با افتخار ملت به گناه و فساد فی الارض دعوت می‌کردی، فکر کردی ما نمی‌فهمیم؟ همین گابریلا که پستت رو لایک کرده بود همچیو به گوشم رسونده.
- بانو روونا-لیلی من از طرف جادوعاموز گروهم از شما عذر می‌خوام. ایشون نادان بودن! بی دان بودن! بی هسته بودن! بیشور منکراتیه مستهجن بودن. شما به خودت فشار نیار پوستت خراب میشه قربونت برم...
- عخی... گودریک ژونم... تو کی فرصت کردی اینقد ناز بشی... بیا اینجا ببینمت...

آستریکس که بعنوان پدر روحانی شاهد به خطر افتادن جامعه معنوی و ایونت فرهنگی، ورزشی، هنری گریوندور بود قبل از اینکه گابریلاا بعنوان مدیر بخاطر پستی که نوشته شپلق! دیگه‌ای تو گوشش بخوابونه سریعتا عین گاو، جفت‌پا پرید وسط دو گل نو شکفته و مانع از بخطر افتادن جامعه فرهنگی شد.

- خانوم روونا-لیلی! اقای گودریک-لونا. این کارا چیه برادر خواهر من! ما جلوی جیزز و ملت حاضر اینجا مسئولیم. باید عفت کلام و عفت حرکات داشته باشیم...
- جیزز؟ همون عیسی رو نمیگی که جلو ماگلا رفته بود رو اب راه میرفت؟ خودم به اون بیشرف یاد دادم رو اب راه رفتنو ها... شاگرد خودم بود اصلا. بیشور دید توی دنیای جادوگری مالی نمیشه رفت برای ماگلا چصی اومد. امان از دست این ملت عدایی... امان از دستشون... فقط چصی چصی چصی...

آستریکس با فاز پدرروحانی‌طور و انگشتای گرح کرده، دور تالار چرخی زد و به فکر بود.
- خب... حالا وقت عملی کردن نقشه‌س!

لیلی سریع از وسط ملت وسط پرید.
- خب، نقشه چیه؟
- امممم... نقشه...؟ امممم... نمیدونم والا.
- عه! خب تو گفتی وقت عملی کردن نقشس.
- من از کجا بدونم نقشه چیه لیلی! خودت توی پستت حرفشو زدی، تو باید بدونی من نه که!

استریکس در وسط بحثش با لیلی بود که ناگهان چیزی رداش رو چنگ زد...
- ددی...

آستریکس با شوک نگاهی به اطراف خودش انداخت و متوجه یک جادوعاموز ریونی مونث نامعلوم‌السم شد که با چشمای قلبی بهش نگاه می‌کرد!
- کامان ددی. آی وانت تو اعتراف بهت.
- یا جیزز و مرلین جفتشون باهم! پاشو خواهرم من پدرم روحانیم ددی چیه! استغفرالا!

شپلق!

اینبار دیگه بلاخره گابریلا شپلق خودش رو بخاطر بی‌فانوسی بازی های آستریکس نثارش کرد.
- چرا زدی بانو من که توبه کردم به راه راست هدایت شدم...
- صدبار بهت گفتم الکی پست رو طولانی نکنا. باز طولانیش کردی. بی‌فانوس بازیم که در اوردی توی پستت. حقت بود. درضمن، دفه پیش هم همه شپلق زدنت ولی نیومدی منم شپلقت بزنم.
- من باید میومدم؟... چیز اصلا دیگه تکرار نمیشه. مایل به تمایل آشتی؟

گابریلا که همچنان با دست‌های بغل کردش زیرچشمی داشت به گل آستریکس نگاه می‌کرد و برای خودش و آینده و نوادگانش سبک سنگین میکرد که گل رو بگیره یا نگیره که یهو لیلی بخاطر طولانی تر نشدن پست از این بیشتر، نه جفت‌پا، بلکه تک پا پرید وسط...
- بلاخره یادم اومد چه نقشه‌ای داشتم.

چند دقیقه:

گریفیندوری ها:پچ پچ پچ...
ریونکلاوی ها: پچ پچ پچ...
گریفیندوری ها:پچ پچ پچ...
ریونکلاوی ها: پچ پچ پچ...
گریفیندوری ها:پچ پچ پچ...

کل تالار ریونکلاو پر شده بود از صدای پچ پچ پشت سر هم. تا اینکه بالاخره همگی لبخند زدن، سر تکون دادن و از هم فاصله گرفتن ولی خب چیزی که توجه همه رو به خودش جلب کرد، لیلی-روونا و لورا-گودریک بود:
-میبینی چه دوره زمونه ای شده؟
- اره به خدا معلوم نیست وقتی نبودیم این هلگا و سالازار چی فرو کردن تو سر اینا...
- ریونکلاوی های زمان ما به قدری شجاع بودن که نگو، وللی الان چی؟ یه سره سرشون تو کتابه!
-اره والا گریفیندوریا رو یادته؟ مدام درحال درس خوندن بودنا... الان نگاه کن... کل فکر و ذکرشون شده رپ و کوییدیچ و از این جور مزخرفات بچه های امروزی...
-الان همینجا رو میبینی؟ اون زمانا این شکلی بود؟ نه! پرده ها ابی بودن نه! یه پرده های قرمزی داشت... مبلاشو خودم چیدمااا ببین چطور همه جا رو ابی کردن!
- این که خوبه! تالار گریفیندور، یه زمانی ابهت خودشو داشت! ابی ابیبود اما الان چی؟ همچی قرمز خالصه هیچی ابی نیست حتی یه گلدون ساده...
-میبینی؟ حتی بهشون یاد ندادن نباید با دهن باز به بنیان گذاران گروهشون خیره بشن!

حرف اخر لیلی-روونا بقیه را به خود اورد و باعث شد شروع به عملی کردن نقشه کنند...