«شینقلی نانای نانای»

روزهای تابستونی قلعه‌ی هاگوارتز، به آرومی و خوشی می‌گذشت. تا اینکه خیلی ناگهانی، موج جدیدی از اتفاقاتی که هر هزار سال یک‌بار رخ می‌ده، شروع شد!

برای اولین بار در تاریخ هاگوارتز، قرار بود قلعه تغییر کاربری پیدا کنه و به تالار عروسی تبدیل بشه! بله، درست شنیدین! قرار بود تا چند روز دیگه بزرگ‌ترین عروسی قرن، برای زوج عاشق مِرلِنا (مرلین و هلنا!) برگزار بشه.

بعد از جدایی غم‌انگیز این زوج به دست خانواده‌هاشون، هر دو دچار افسردگی شدیدی شدن. در نتیجه، اعضای هر دو گروه تصمیم گرفتن قهر و دعوا رو کنار بذارن و به‌جای اینکه سر مهریه و مراسم عقد و... بحث کنن، به فکر خوشبختی این دو جوون باشن. البته، اینکه گریفیندوری‌‌ها از گوش‌ دادن آهنگ‌های غمگین شکست عشقی و ریونکلاوی‌ها از چکیدن قطرات اشک روحی از وسط‌شون کلافه شده بودن هم بی‌تاثیر نبود! به‌هرحال، هر دو گروه دلخوری‌ها رو کنار گذاشتن و برای مذاکرات به تالار بی‌طرف، یعنی هافلپاف مراجعه کردن. بعد از پادرمیونی اون‌ها و اندکی تهدیدهای زندانی شدن در آزوابان توسط وزیر سحر و جادوی وقت، بالاخره مشکلات بین دو گروه حل شد.

اما هلنا هم مثل هر روح دم‌ِبخت دیگه ای، کلی شرط و شروط و بهونه برای ناز کردن داشت. از روح بودنش گرفته تا مشکلات خانوادگی‌ای که با پدرش داشت! ولی مرلین که یک دل نه، صد دل عاشق هلنا شده بود، تموم موانع رو نادیده می‌گیره. بعد از کلی دردسر، هلنا بالاخره موفق می‌شه مشکلاتش با پدرش سالازار اسلیترین رو حل کنه؛ سالازار هم که طاقت دیدن اینکه دخترش روح بمونه رو نداشت، با طلسم‌های باستانی ناشناخته، بهش جسم می بخشه. و اینطوری میشه که دیگه هیچ دلیلی برای عقب انداختن مراسم عروسی باقی نمونه!

وقتی داماد محبوب‌ترین جادوگر تاریخ، و عروس دختر دوتا از سازندگان هاگوارتز باشه، طبیعیه که مدیریت اجازه‌ی برگزاری عروسی توی قلعه رو بهشون بده. البته بهتره که تهدیدهای مرلین و سالازار که به نابودی کامل مدرسه اشاره می‌کردن رو نادیده بگیریم...

از کوچیک و بزرگ گرفته، همه مشغول تزئینات و آماده‌سازی مراسم عروسی بودن. گریفیندوری‌ها مسئولیت تهیه شام عروسی و دسرها رو به عهده داشتن و لیلی اوانز که پیش‌بندی گل‌گلی پوشیده بود، به کارشون نظارت می‌کرد. ریونکلاوی‌ها دعوت‌نامه‌ها رو درست می‌کردن و با جغدهای سریع، برای مهمون‌ها می‌فرستادن. اسلیترینی‌ها به مدیریت مدرسه برای آماده کردن محل مراسم کمک می‌کردن. اعضای هافلپاف هم با وجود اینکه نه داماد عضو گروه‌شون بود و نه عروس، و حتی یک رگ عروس به هافلپاف برنمی‌گشت، از روی مهربونی و سخاوت با بقیه هم‌کاری می‌کردن.

طولی نکشید که همه چیز آماده شد. مهمون‌ها یکی یکی از راه رسیدن و مراسم عروسی شروع شد. هلنا با لباس عروس سفید رنگ و پف‌دارش، درحالی که دست سالازار رو گرفته بود از پله‌های تالار ریونکلاو پایین اومد. مرلین هم که نمی‌خواست توی عکس‌های عروسی‌ای که قرار بود به بچه‌هاش نشون بده، شکل بابابزرگ عروس باشه، با ورژن جوون خودش حاضر شده بود. فلور اون‌قدر کراوات قرمز جیگریش رو محکم بسته بود که مرلین اطمینان داشت اگه تلما اون صحنه رو می‌دید، فلور رو به جرم سوءقصد به جون تازه‌داماد بازجویی می‌کرد. ولی خب اون‌جا نبود و اون رو با فلور که لباسش رو هر لحظه مرتب می‌کرد و هاول که سعی داشت دلبری‌های مردونه بهش یاد بده، تنها گذاشته بود...

حالا ممکنه براتون سوال پیش بیاد تلما واقعاً کجا بود؟ آیا داشت توی آشپزخونه به لیلی کمک می‌کرد؟ معلومه که نه! لیلی می‌دونست اگه تلما رو توی آشپزخونه راه بده، قراره برای هر موادی که توی غذا می‌ریزه بازخواست بشه و موقعی که تلما داشت اونا رو با ذره‌بینش بررسی می‌کرد، وقت از دست بده. پس ترجیح داده بود که به تعداد کمی از همراه‌هاش راضی باشه...

اگه فکر می‌کنین که به این سوال که تلما کجا بود پاسخ ندادم، اشتباه می‌کنین! تلما توی آشپزخونه نبود! البته بازم نگفتم کجا بود... ولی خب...

- من که می‌دونم تو نمی‌خوای این عروسی برگزار بشه!
- چی می‌گی بابا دختره‌ی متوهم؟! در اصل تو می‌خوای عروسی رو خراب کنی وگرنه انقدر به انتخاب آهنگ گیر نمی‌دادی!

آدنا در حالی‌که سعی می‌کرد دست تلما رو از یقه‌اش جدا کنه، جیغ می‌کشید تا شاید کسی صداش رو بشنوه و بتونه نجاتش بده! ولی تلما که با چنگ و دندون بهش چسبیده بود، جوری تکونش می‌داد که ممکن بود هر لحظه با همدیگه به زمین بیوفتن.

- ولم کن!
- زودباش! اعتراف کن با کی کار می‌کنی؟
- با کی می‌‌خوام کار کنم آخه؟

آدنا ذکر خیر تلما رو شنیده بود. البته کسی توی هاگوارتز نبود که در مورد ارشد پارانوئید و دیوونه‌ی گریفیندور نشنیده باشه. ولی هیچ‌وقت فکر نمی‌کرد شایعاتی که در موردش شنیده واقعیت داشته باشه؛ نه به این شکل!

- نکنه با سالازار اسلیترین همکاری می‌کنی و می‌خوای این ازدواج رو به هم بزنی؟
- مگه سالازار می‌خواد عروسی رو خراب کنه؟
- معلومه! وگرنه چرا باید تو رو مجبور کنه با انتخاب بدترین آهنگ ممکن جشن رو خراب کنی؟

آدنا چند ثانیه در سکوت به تلما خیره موند. نه به این خاطر که جوابی برای این اتهام نداشت؛ بیشتر به این خاطر که داشت تلاش می‌کرد بفهمه چطور اون می‌تونه یک آهنگ رو به همکاری با سالازار اسلیترین و نقشه برای نابودی ازدواج مرلین و هلنا وصل کنه!

- تلما، من فقط می‌خوام شینقلی نانای نانای پخش کنم!

تلما که با شنیدن اسم آهنگ انگار یک مدرک جدید علیه متهم پیدا کرده باشه، محکم‌تر یقه‌ی آدنا رو گرفت.
- ببین! همین که این‌قدر راحت اسمش رو میاری، خودش مشکوکه!

آدنا با درموندگی تلاش می‌کرد دست تلما رو کنار بزنه. شینقلی نانای نانای برای آدنا فقط یک آهنگ شاد بود؛ اما ظاهراً برای تلما تبدیل شده بود به یک توطئه‌ی بزرگ که احتمالاً از قرن‌ها پیش توسط دشمنان مرلین طراحی شده بود.
تلما پشت سر هم سوال‌های احمقانه می‌پرسید. اینکه «شینقلی نانای نانای» چطور می‌تونه عروسی رو به هم بزنه و چرا انتخابش کردن. به هیچ‌کدوم از انکار کردن‌های آدنا هم اهمیت نمی‌داد. حتی وقتی آدنا توضیح داد که آهنگ فقط ریتم شادی داره و برای همین انتخابش کرده، تلما نتیجه گرفت که «ریتم شاد» دقیقاً همون چیزیه که می‌تونه حواس مردم رو پرت کنه تا خراب‌کاری رخ بده!

کم‌کم صدای دعواشون باعث شد چندتا از مهمون‌ها سرکی بکشن و با دیدن صحنه‌ی گلاویز شدن اون‌دو، به مدیریت مدرسه خبر بدن. چند دقیقه بعد، دابی و آکی با سرعت خودشون رو به اون‌جا رسوندن. نگاه دابی بین آدنا، یقه‌ی آدنا که توی دست تلما قرار داشت و تلما چرخید.

- جناب مدیر! خوب موقعی رسیدین. این مجرم می‌خواد با پخش «شینقلی نانای نانای» عروسی رو خراب کنه.
- معاون قربان لطف کرد و مجرم رو دستگیر کرد.

آکی سرش رو تکون داد و به سرعت تلما رو از آدنا جدا کرد. بعد درحالی‌که سعی می‌کرد تلما رو که دست و پا می‌زد کنترل کنه، از اون‌جا خارجش کرد. تلما هرچقدر تقلا می‌کرد نمی‌تونست خودش رو نجات بده و حتی توضیح دادن اینکه اگه عروسی به‌خاطر «شینقلی نانای نانای» خراب بشه، مسئولیتش با مدیریته هم تاثیری نداشت. طبیعی بود! چون هیچ‌کس نمی‌دونست چطور یک آهنگ می‌تونه خراب‌کننده‌ی عروسی باشه!

آدنا که بالاخره از دست تلما راحت شده بود، به سمت محل برگزاری مراسم دویید. به هرحال دی‌جی عروسی نمی‌تونست دیر کنه! اون پشت بند و بساطش ایستاد و منتظر ورود عروس و دوماد شد...

مرلین و هلنا دست توی دست همدیگه از راهرو‌ها رد شدن و خودشون رو به سرسرای اصلی رسوندن. سرسرا با هزارتا شمع و گل‌های رنگی تزئین شده بود و همه‌چیز، برخلاف پیش‌بینی‌های تلما، کاملاً آروم پیش می‌رفت. مرلین و هلنا پشت میزشون نشستن، مهمان‌ها سر جاشون بودن و حتی سالازار اسلیترین هم برای چندین ساعت تصمیم گرفته بود کسی رو تهدید به نابودی نکنه و از عروسی تک‌دخترش لذت ببره.

و بالاخره نوبت شروع جشن فرا رسیده بود. آدنا نگاهی به لیست موسیقی‌های دم دستش کرد و درحالی‌که تموم اتفاقات چند ساعت قبل رو فراموش کرده بود، دستش رو روی دکمه‌ی پخش گذاشت...

- شینقلی شینقلی شینقلی نانای نانای!

صدای موسیقی توی سرسرا پیچید و طولی نکشید که مهمون‌‌ها دونه به دونه برای رقصیدن بلند شدن. و خیلی زود تمام سرسرا پر از آدم‌هایی شد که با خوشحالی با «شینقلی نانای نانای» می‌رقصیدن. عروس و دوماد هم خوشحال بودن و به نظر می‌رسید تموم اون نگرانی‌های تلما واقعاً بی‌مورد بوده.

تا اینکه درِ اصلی با شدت باز و تلما با ظاهر نامرتب، وارد شد. هیچ‌کس نفهمید که چطور از اتاقکی که توش زندونیش کرده بودن، فرار کرده. به هرحال هیچ‌کس نتونست جلوی تلما رو بگیره و اون با سرعت به سمت بخش موسیقی رفت. آدنا رو به گوشه‌ای پرتاب و «شینقلی نانای نانای» رو متوقف کرد. درحالی که توی صورتش اثراتی از غرور دیده می‌شد، یکی از فلش‌ها رو برداشت و به اسپیکر وصل کرد. اما اولین آهنگی که پخش شد، دور از انتظار بود...

- اون که رفته دیگه هیچ‌وقت نمیاد! تا قیامت دل من گریه می‌خواااد! *

آهنگ اون‌قدر غمگین بود که حال و هوای سرسرا در کمتر از پنج ثانیه از عروسی به مراسم ختم تبدیل شد. لبخندها محو شدن و آدم‌هایی که وسط پیست رقص بودن، آرام‌آرام سر جاشون ایستادن. بعضی‌ها از جیب‌شون دستمال درآوردن و شروع کردن به گریه کردن!

- می‌دونستم گریفیندوری‌ها راضی نیستن من عردس‌شون بشم...

هلنا آروم سرش رو پایین انداخت و اشک توی چشم‌هاش جمع شد. بعد با همون لباس سفید عروس، از بین جمعیت رد شد و از سرسرا بیرون رفت. هلنا نمی‌تونست این اتفاق رو که نشون می‌داد گریفیندوری‌ها به‌عنوان عروس‌شون قبولش ندارن رو بپذیره. مرلین تلاش کرد دنبالش بره، اما دیگه فایده‌ای نداشت. قهر هلنا از اون قهر هیپوگریفی‌های فراموش‌نشدنی بود!

مراسم همون‌جا به پایان رسید. موسیقی قطع شد و مهمون‌ها یکی‌یکی، تالار را ترک کردن. آدنا که هنوز روی زمین بود، به تلما نگاه کرد.
- دیدی چی‌کار کردی؟

اما تلما اصلاً ناراحت نبود و با رضایت به نتیجه‌ی کارش نگاه می‌کرد. توی ذهن خودش، مرلین رو از یک سوءقصد بزرگ نجات داده بود. مشکل فقط این بود که هیچ‌کس دیگه‌ای این‌طور فکر نمی‌کرد...

مرلین و هلنا بعد از اون شب دیگه هیچ‌وقت به هم نرسیدن... هرکدوم راه خودش رو رفت و حتی سال‌ها بعد، هردوشون هنوز با افسردگی و حسرت به شبی که قرار بود شروع زندگی مشترک‌شون باشه فکر می‌کردن...

«شینقلی نانای نانای» به‌عنوان یکی از تاثیرگزار ترین موسیقی های تاریخ جادوگری ثبت شد و تا مدت‌ها، همه اون رو به عنوان دشمن عروسی‌های ملت و شادی می‌شناختن!

*.نتونستم آهنگ رو قرار بدم؛ شما چشم من داریوش رو پلی کنین.

با سلام!

اگر لینک آهنگهای اول و سوم کلاس براتون باز نمیشه از اینجا امتحان کنید.

اهنگ اول

اهنگ سه

اگر در شنیدن اهنگ ها باز هم شکلی بود به من پیام بدهید.

نتایج تکلیف جلسه دو:

سلام به همگی...
این جلسه اگرچه تعداد کم بود؛ ولی نوشته‌های واقعاً بی‌نظیری خوندم.

روزالین اورست از گریفیندور: 19
متنت خیلی عالی بود! بی‌نظیر! احساسی و کاملاً متصل به موسیقی! فقط یک نمره رو کم کردم به‌خاطر اینکه دوست داشتم این‌همه احساسات در قالبی باشه. مثلاً داریم دفتر خاطرات روزالین رو میخونیم... یا افکارشو می‌بینیم... منظورم یک داستان خیلی کوچولو در پس‌زمینه است که چرا این مکالمه احساسی با روزالین رو داریم. این‌جوری خیلی بی‌نظیر می‌شد.

فلور دلاکور از گریفیندور: 20
خیلی قشنگ بود. به‌راحتی و زیبایی تونستم احساسات فلور و نگرانی‌ها و افکارشو در زندگی با بیل درک کنم! متنت با موسیقی همخوانی داشت، داستان پس‌زمینه داشتی، طول متنت مناسب بود و توصیفات عالی بود. براوو!
این آهنگ رو خودمم دارم و خیلی قشنگه.

تلما هلمز از گریفیندور: 20
آه... کاش می‌شد امتیاز بیشتری به این تکلیف داد. چه آهنگ و متن متناسبی و چقدر غم‌انگیز بود. همیشه از این تعجب می‌کنم که گاهی اوقات موسیقی چقدر عمیق روح ما رو تحت تأثیر قرار میده و واقعاً انسان، این موجود دوپا با کلی حماقت و بهم ریختگی، گاهی چقدر میتونه در وجودش نبوغ داشته باشه که بتونه چنین شاهکاری در قالب صداها و نواها خلق کنه...
متنت بسیار زیبا بود و بله منو به گریه انداخت؛ چون دقیقاً به یاد کسی افتادم که از دست دادم و شاید گاهی از دست‌دادن‌ها هرگز فراموش یا عادی نشن چون به بخشی از وجود ما تبدیل میشن. خوشحالم که این تکلیفو ازت خوندم. جدا.
راستی روباهت ابرو داره. خیلی باحاله. الان بهش دقت کردم.

لیلی اوانز از گریفیندور: 20
خیلی متن قشنگی بود. داستان قشنگ و کاملی داشت و موسیقی در کل به داستان می اومد. آفرین! عالی بودی!
(این مورد در نمره‌ات تأثیری نداشت؛ ولی لینک کار نمی‌کرد. برای آپلود موسیقی بهتره از سایت‌های بهتری استفاده کنی و به نظرم بهتره لینک رو حتماً خودت امتحان کنی. اگر مشکلی در آپلود موسیقی همراه با متن داشتی بهم جغد بده کمکت کنم.)


ربکا از ریونکلاو: 18
متنت جالب بود و موسیقی تو دوست دارم؛ ولی دوست داشتم یکم داستانت ادامه‌دارتر بود و یکم بیشتر حال‌وهوا رو توصیف می‌کردی. قسمت آخر به خونه خوش اومدی خیلی خوب بود!
(این مورد در نمره‌ات تأثیری نداشت؛ ولی لینک کار نمی‌کرد. البته چون موسیقی رو شنیده بودم مشکلی نبود. برای آپلود موسیقی بهتره از سایت‌های بهتری استفاده کنی و به نظرم بهتره لینک رو حتماً خودت امتحان کنی. اگر مشکلی در آپلود موسیقی همراه با متن داشتی بهم جغد بده کمکت کنم.)

اسلیترین: 0
هافلپاف: 0
ریونکلاو: 6
گریفیندور:19.75

کلاس موسیقی اکنون شکل‌گرفته و مرتب شده بود. دیوارها و آجرها و ستون‌ها همگی درست در جای خود قرار گرفته بودند. دانش‌آموزان در کلاس میان ابزارهای موسیقی نشسته بودند و هر کس یا با کنجکاوی بر سازش دست می‌کشید و یا با دانش‌آموز دیگری در مورد موسیقی خواننده موردعلاقه‌اش صحبت می‌کرد.
بلاتریکس به همه نگاهی انداخت. کلاس موسیقی همان‌طور بود که از یک کلاس موسیقی در مدرسه بزرگ و جادویی هاگوارتز انتظار می‌رفت.

خسته‌کننده.

بله. در میان کلاس‌های مختلف و کاربردی مدرسه، کلاس موسیقی بیش از حد رمانتیک و آرام و احتمالاً خسته‌کننده به نظر می‌رسید و بلاتریکس بهتر از هر کسی این را می‌دانست.
ولی او موسیقی را به علتی عجیب دوست داشت. موسیقی هنری بود که در نظرش بیش از هر هنر دیگری آزاد و رها می‌نمود. قانونی وجود نداشت. رتبه‌ای در کار نبود. دنیای بود درهم و بی‌نظم و آن‌چنان بی‌نظیر که حتی سوت‌زدن عادی یک عابر پیاده تا ارکستر جادویی هزاران سینه‌سرخ فلس‌دار در آن جای می‌گرفت. موسیقی دیوانه بود و همین‌طور بلاتریکس.
او بیشتر از آنکه قدرتمند باشد، غمگین باشد و یا جدی باشد، دیوانه بود یا حداقل این چیزی بود که دنیا فکر می‌کرد و البته بلاتریکس هیچ شکایتی نداشت. اصلاً دلش نمی‌خواست از ایده‌ها، نظریه‌ها و افکارش با بقیه صحبت کند و ترجیح می‌داد همان زن دیوانه‌ای باشد که دیگران فکر می‌کردند. این‌گونه او هم مانند موسیقی آزاد بود که همان‌طور که دلش می‌خواست باشد، چون هیچ قانونی برای دیوانگان عالم وجود نداشت.

لبخند زد. وقتش بود کلاس کمی دیوانه‌وارتر باشد.

چوب‌دستی‌اش را بلند کرد و در هوا تکان داد. دانش‌آموزان مانند پر در هوا به پرواز درآمدند و همگی معلق شدند. بلاتریکس صدایش را صاف کرد و گفت:
- خب، اونجا جاتون بهتره. جایی بین هوا و زمین که به جایی تعلق نداشته باشین و بتونین تکلیف مو خوب انجام بدین... دقت کنید... آزاد باشید و یکم دیوانه. البته فقط یکم.

گاهی، ساز یک نوازنده، بلند تر از هزار جمله حرف میزنه.
موسیقی هنر حرف زدن بدون کلماته.



باد پاییزی لا به لای درزهای چوبی خانه می‌پیچید و صدایی شبیه به ناله‌ی مردگان ایجاد می‌کرد. او در مرکز سالن ایستاده بود. غبار غلیظی که در نور ضعیف ماه معلق بود، فضای اتاق را گنگ و رویاگونه کرده بود. سال‌ها بود که پا به این خانه نگذاشته بود؛ خانه‌ای که روزگاری لبریز از خنده بود، اما حالا فقط سکوت مطلق را در دل خود دفن کرده بود.

او فکر می‌کرد با رفتن از این شهر، بندهای نامرئی که او را به این دیوارهای قدیمی وصل می‌کرد، پاره شده است. فکر می‌کرد فاصله، حلال همه‌ی دردهاست. اما حالا که اینجا بود، می‌دید که هیچ‌چیز تغییر نکرده است. تمام خاطرات درست در همان نقطه‌ای که رهایشان کرده بود، منتظرش بودند. انگار تقدیر او این بود که دوباره در همین سالن غبارآلود بماند و با سایه‌هایی که هرگز ترکش نمی‌کردند، روبرو شود.


به پنجره‌ی شکسته نگاه کرد. شاخه‌های خشک درختان افرا، روی شیشه کشیده می‌شدند و خراش‌های عمیقی ایجاد می‌کردند. او می‌دانست که راهی برای خروج هست، اما نه از این خانه. راه خروج از دردهایی بود که با هر قدم در این خانه، دوباره در ذهنش بیدار می‌شدند. او به خودش قول داد که امشب، قبل از بالا آمدن خورشید ، بالاخره این زنجیر خاطرات را قطع کند، حتی اگر این کار عمری طول بکشد.


او به دنبال پناهگاهی می‌گشت تا در آن از هجوم بی‌رحمانه‌ی خاطرات مخفی شود، اما هر گوشه‌ای از این اتاق، داستانی برای گفتن داشت. او تشنه‌ی زندگی بود؛ تشنه‌ی حسی که در آن، ترس بر قلبش چنگ نمی‌انداخت. اما بیرون از این دیوارهای آشنا، دنیایی بود که او را غریبه می‌دید و درون این خانه، وحشتی بود که او را متعلق به خود می‌دانست.


او لبخند تلخی زد. تماشای تنهایی‌اش در میان این همه اشیاء بی‌جان، چه تراژدی زیبایی بود. قلبش که دیگر نمی‌توانست لرزش هیچ تپشی را تحمل کند، مانند شیشه‌ای نازک و ظریف شده بود و ذهنش، همچون سنگ، سخت و غیرقابل نفوذ در برابر هرگونه تسلی خارجی.


او چشم‌هایش را بست. اجازه داد خاطرات، همچون تازیانه‌هایی سرد، بر روحش فرود بیایند. هیچ راه فراری نبود، پس در را بر روی تمام آن دردها باز گذاشت. وقتی آخرین لایه‌های انکار فروریخت، او بالاخره در میان آوار ویرانی خودش، آرامش عجیبی یافت.



خانه، در سکوت سنگین خودش، او را در آغوش گرفت.

آفتاب در آستانه ی غروب کردن بود. نسیم ملایمی در موهایش می‌وزید و او، چشم هایش را بسته بود تا غروب آزار دهنده و زیبای آفتاب را نبیند. تپه ها و چمنزار های اطراف، رنگ سبز تابستانه ی خود را به همراه بازتاب نور زرد رنگ خورشید رویشان، به نمایش می‌گذاشتند و بر تنها درخت بالای تپه، سیب های تازه رسیده، در درخشان ترین حالت خود بودند. او درست روبروی ریل قطار ایستاده بود و درست چند دقیقه ی قبل، پیش از آنکه خورشید تا این حد آسمان را نارنجی رنگ کند، او آخرین قطار زندگی اش را از دست داده بود. قطار برای او سوت بلندی کشیده بود و مایل ها از او دور شده بود.



او همچنان میتوانست صدای سوت قطار را بشنود. آخرین قطار زندگی اش، حالا صد ها مایل دورتر، درحال حرکت بود. در پس ذهن همیشه آشفته اش که حالا آرام گرفته بود، خیالاتی نقش می‌بست. خیال میکرد صد ها مایل دور تر، کسی انتظارش را میکشد. درست در یکی از کابین های قطار. خیال میکرد صد ها مایل دورتر، جایی که قطارِ درحال حرکت، زمین را می‌لرزاند، کسی منتظر است که او در یکی از ایستگاه های قطار، ایستاده باشد. اما شاید هم حقیقت این بود؛ صد ها مایل دور تر، کسی انتظار اورا نمی‌کشید.


نسیمی که آرام گونه هایش را نوازش میکرد و از بین پیچ و تاب موهایش گذر میکرد، خاطره های خانه ی از دست رفته اش را در گوشش آرام زمزمه میکرد. او میگفت، در خانه ای که از دست دادی، زندگی نیز از دست رفته است. نسیم، بین شاخو برگ های درخت سیب می‌پیچید، از چمنزار عبور می‌کرد و شاید حتی به چند سنگ‌ریزه در وسط ریل قطار، تکان کوچکی میداد. اما در نهایت، دوباره به پیچ و تاپ موهای او بازمی‌گشت و خودش را غرق در امواج موهایش میکرد. نسیم یاداوری میکرد. یاداور این بود که او، پانصد مایل از خانه اش دور شده است. اما نه آن خانه ای که از دستش داده است، خانه ی او آغوش همان کسی بود که اکنون در قطار، سرش را به شیشه تکیه داده بود و انتظار میکشید.


اما اینجا و در این مکان، درست روبروی ریل قطار، دور از خانه، تنها چیزی که انتظارش را می‌کشید رنگ های آسمان درحالِ غروب بود. رنگ های نارنجی پشت پلکش نقش میبستند و او سرمای آزار دهنده ای را احساس می‌کرد. سرمایی که فقط و فقط، تنهایی و آزردگی اش را به یادش می آورد. این سرما درست همانند نسیم، دوری را به یاد می آورد. او همچنان، پانصد مایل، دور تر از خانه ایستاده بود. دور از آغوش از دست رفته اش.


سرما کم کم خبر تاریکی هوا را به او داد. خبر اینکه، حلالی کوچک از ماه، در آسمان جای گرفته است. صدای سوت قطار، دیگر شنیده نمیشد. سرما خبر از درد می‌داد، خبر از درماندگی، خبر از تنهایی.
او می‌گفت قطار رفته است و تو راهی برای بازگشت به خانه ات نداری. شاید او اینجا خواهد ماند. شاید قطاری دیگر روزی برای او زمین را به لرزه در بیاورد. شاید آن روز، آن آغوش گرم همچنان در همان اتاقک کوچک، روی همان صندلی جلوی پنجره، به انتظار نشسته باشد. شاید آن آغوش گرم، هیچگاه بیخیال درماندگی او نشود.



او تصمیم خود را گرفته بود، میخواست روز ها روی همان تپه، زیر درخت سیب بنشیند و انتظار قطار و تنها مسافرش را بکشد. این انتظار کشیدن، بهتر از راهی بود که سرما در اختیارش قرار می‌داد. اما شاید این راه بازگشت به خانه نبود، شاید باید به دنبال قطار از دست رفته آنقدر میدوید و میدوید و بارها زمین می‌خورد تا شاید صدای سوتش را بار دیگر بشنود. اما پاهایش خسته تر از این بودند. زانو هایش دردمند تر از این بودند. و روحش، حالا آرامش بیشتری را تجربه میکرد.



و در آخر، در خیالاتش، او هیچگاه از قطارش جا نمانده بود. او در انتظار کسی نبود و او صدای سوت قطار را بالای سرش می‌شنید. او به سمت خانه حرکت میکرد و هیچگاه درمانده و بی کس، دور از خانه نمی‌ماند. در خیالاتش...

Fourth Of July _ Sofjan Stevens

این آهنگ، شاید غمگین‌ترین و احساسی‌ترین موسیقی‌ای باشه که من تا به حال شنیدم.
آهنگی که در اصل گفت‌و‌گویی خیالی، بین خواننده و مادرشه؛ مادری که مرده و پسرش با روحش به درد و دل می‌‌پردازه...
گفته می‌شه خواننده و مادرش هیچ‌وقت رابطه‌ی صمیمانه‌ای نداشتن و وقتی مادر به سرطان مبتلا می‌شه، پسر بهش بی اهمیتی می‌کنه. نکته‌ی غم‌انگیز ماجرا اینه که حتی در لحظه‌ی مرگ مادر، پسرش در کنار اون حضور نداشته و تموم گفت‌وگوی بین‌شون در آهنگ، تصورات و آرزوهای مرد بوده...
تلاش من بر این بوده که این صحنه‌ای که هرگز رخ نداده رو بنویسم؛ بابت کمبود و کاستی‌ها متاسفم...



راهروهای خلوت بیمارستان، مانند همیشه مملو از سکوت بود. قوانین سخت‌گیرانه‌ای که مسئولین برای آرامش بیماران مشخص کرده بودند، شکل‌دهنده‌ی آن سکوت بود. اما فرقی نمی‌کند چه میزان قانون و مقررات وجود داشته باشد؛ قلب و روح انسان حرف نمی‌شنید. هیاهوی به‌پا شده در درون حاضران ساختمان، می‌توانست دنیایی را به نابودی بکشاند.

مرد جوانی با چهره‌ای غم‌زده و اندوهگین، پله‌های بیمارستان را طی کرده بود. وقتی به خودش آمد روبه‌روی اتاق پزشک ارشد قرار داشت. بعد از کوبیدن چند ضربه‌ی شمرده، وارد اتاق شد.


در حالی که با شانه‌های افتاده از اتاق پزشک بیرون می‌آمد، بی‌اختیار سخنان او را در ذهنش مرور کرد... باور نمی‌کرد نام مادرش را با فعل ماضی مردن، در جمله‌ای بشنود؛ همان‌گونه که روزی فکرش را نمی‌کرد که مادرش به سرطان معده مبتلا شده و در طول دوره‌ی شیمی‌درمانی، همچون شمعی در مقابل چشمان فرزندش آب شود... هیچ‌کس نمی‌توانست آن چهره‌ی شکسته و سالخورده‌ی مادرش را تشخیص دهد. زیرا دیگر خبری از آن گونه‌های سرخ‌گون و صورت شاداب نبود؛ با این وجود چشمان اقیانوسی رنگش هنوز می‌درخشید. اما اکنون، پزشک بی‌رحمانه به مرد جوان خبر خاموش شدن ستاره‌ی براق درون چشمان مادر را می‌داد...
چگونه می‌توانست بپذیرد؟ آیا ممکن بود که معجزه‌ای رخ دهد و مادر دوباره همانند سابق پیش او بازگردد؟



با همراهی پزشک، برای آخرین خداحافظی با مادرش، به اتاق او رفت. اتاقی که حال به اندازه‌ی جسم مادرش، سرد و بی‌جان شده بود...
جسد زن هنوز روی تخت سفید رنگ قرار داشت. چشمانش با لطوفت بسته شده بود و ملحفه‌ی سفید رنگ را بر روی سرش کشیده بودند. مرد بیشتر جلو رفت. قدم‌هایش همانند قبل زمین را به لرزه درنمی‌آوردند؛ نه آن‌طور که مادرش باور داشت. اکنون او همانند پسربچه‌ی خردسالی بود که تمام زندگی‌اش را از او ربوده‌اند...
او بر لبه‌ی تخت نشست. با دستان لرزانش ملحفه‌ را پایین کشید تا برای آخرین بار صورت کوچک مادرش را پیش از تجزیه شدن در زیر خاک، ببیند و به خاطر بسپارد. اما هیچ‌چیز آن‌طور که فکر می‌کرد پیش نرفت! حال چین و چروک‌های صورت مادرش را به وضوح می‌دید. پوست گندمی رنگ او به رنگ سفید دیوار شباهت داشت. غم بدون لحظه‌ای صبر به قلبش هجوم برد. اگر قرار بود پایان زندگی مادر خوش‌خنده‌اش در چنین حال و روزی رقم بخورد، چرا مرد جوان اصرار کرده بود که او درد شیمی‌درمانی را به جان بخرد؟ برای چندین روز زندگی بیشتر در بیمارستان؟!

?Did you get enough love, my little dove
?Why do you cry

مرد سرش را پایین انداخته بود و دانه‌های اشک بر صورتش جاری بودند که ناگهان دست گرم مادرش را بر روی شانه‌اش احساس کرد. به سمت او برگشت. لبخند دوست‌داشتنی همیشگی‌اش را بر لب داشت؛ و مانند سابق، قبل از شروع آن بیماری نفرت‌انگیز، به‌نظر می‌آمد.
مرد می‌دانست که مادرش چیزی که می‌بیند و احساس می‌کند، خیال دلنشینی بیش نیست؛ اما با اعماق وجودش می‌خواست در این خیال زندگی کند!

?Tell me, what did you learn from the Tillamook burn
?Or the Fourth of July

لبخند مادر پر‌رنگ‌تر شد.

!We’re all gonna die

سخنان مادر، قلب او را می‌فشرد. چگونه می‌توانست با واقعیت مرگ عزیزترینش به این آسانی کنار بیاید؟


لحظات دوست‌داشتنی‌ای که با مادرش سپری کرده بود، همچون خنجری فولادین قلبش را می‌شکفتند. صحنه‌ها به سرعت از مقابل چشمانش عبور می‌کرد و او در سردرگمی افکارش بیشتر و بیشتر غرق می‌شد.

قطرات اشک دوباره از سد ضعیف چشمانش، عبور کردند.

?Did you get enough love, my little dove
?Why do you cry

سوال احمقانه‌ای بود. مادرش انتظار داشت او به آسانی او را به فراموشی بسپرد و به زندگی عادی‌اش بپردازد؟
چهره‌ی خندان مادر، رنگ اندوه به خود گرفت.

...And I’m sorry I left, but it was for the best
...Though it never felt right
!My little Versailles

پس همان‌قدر که دوری از مادرش برای مرد جوان دشوار بود، مادرش نیز آزرده شده بود. مرد مطمئن بود دیگر هیچ‌چیز رنگ و بوی سابق را به خود نخواهد گرفت؛ و همین کافی بود که قادر به بیان چیز دیگری نباشد.

در زمان گفت‌وگوی مادر و پسر، در اتاق چندین بار کوبیده و سپس پرستار وارد شد. او با دیدن مرد که در سکوت گریه می‌کرد، اندکی تعلل کرد. اما بعد از دقایقی، به آرامی سخن گفت.
مرد جوان با تکان دادن سرش، سخن او را تایید کرد.


صدای مرد جوان اکنون به لرزه درآمده بود. او هق‌هق خفه‌ای کرد.


مرد از جا برخاست و خیال مادرش را در آغوش گرفت. برایش اهمیت نداشت که او تنها یک "توهم" بود؛ نمی‌توانسو آخرین فرصت خود برای بغل کردن مادرش را از دست دهد...


مرد تلاش می‌کرد انکار کند؛ این‌که مادرش قرار است زیر خروارها خاک سرد بپوسد و خوراک حشرات شود. اما نمی‌شد! نمی‌توانست! چگونه می‌توانست طوری رفتار کند که گویا هیچ اتفاقی نیوفتاده؟

مادر دست نوازشی بر سر او کشید.


مادر بوسه‌ای بر پیشانی عرق‌کرده‌ی پسرش گذاشت.

...Make the most of your life, while it is rife
!While it is light

همه چیز کاملاً واقعی به نظر می‌آمد؛ گویا مادر به‌راستی آن‌جا حضور داشت. زن ادامه داد...


لبخند دوباره چهره‌ی مادر را درخشاند.

مرد می‌فهمید که مادر به آرامی محو می‌شود و از او فاصله می‌گیرد. اما بدون این‌که قادر به انجام چیزی برای ساکن کردن او باشد، تنها به او خیره شد. مادر به آرامی دور می‌شد و از صدای او چیزی به‌جز نجوا باقی نمی‌ماند...

!We’re all gonna die
!We’re all gonna die
!We’re all gonna die
!We’re all gonna die
!We’re all gonna die
!We’re all gonna die
!We’re all gonna die

در لحظه، مادر ناپدید شد. گویا هرگز وجود نداشت و نبود. گویا هیچ‌گاه دست نوازش بر سر فرزند داغ‌دارش نکشیده بود. حال جسد بی‌جان مادر که بر روی تخت دراز کشیده بود، دوباره برجسته می‌شد.

حقیقت همین بود. مادر، مرده بود! مانند همه‌ی افراد دیگر... مرد می‌دانست که هیچ‌کس جاودانه نیست و روزی خودش نیز این دیار فانی را به سوی مقصدی ابدی و ناشناخته ترک خواهد کرد؛ اما این باعث می‌شد قلبش کمی آرام یابد؟ شاید... باز هم نمی‌دانست.

حتی در زمان دفن مادرش نیز نمی‌دانست که چه احساس کند و یا بگوید. اما همچنان صدای مادرش در ذهنش تکرار می‌شد.

!We’re all gonna die

همین به او یادآوری می‌کرد که هیچ چیز ابدی نیست. مانند خودش، مادرش و دیگران. همه روزی می‌مردند و تنها خاطرات‌شان به جا می‌ماند. هرچند این حقیقت چیزی را برایش عوض نکرده بود و هنوز جای خالی مادرش درد داشت؛ شاید‌ از دست دادن همین بود. سوختن با دیدن جای خالی کسی که دیگر هرگز برنخواهد گشت...

وقتی کلمات کم می‌آورند، موسیقی ها ادامه‌ی داستان را می‌نویسند.

در خانه‌ی آرام و مه‌گرفته‌ی صدف‌ کلبه، که در حاشیه‌ی ساحلِ ناآرام واقع شده، زمان گویی با ریتمی متفاوت می‌گذرد. فلور دلاکور کنار پنجره‌ای ایستاده است که رو به دریای طوفانی باز می‌شود؛ جایی که صدای برخورد امواج با صخره‌ها، شباهتی عجیب به هیاهوی نبردهای دور دارد. او اکنون در دورانی از زندگی‌اش قرار دارد که زرق‌وبرق سال‌های جوانی در بوبتان و درخشش خیره‌کننده‌ی حضورش در مسابقات سه‌جادوگر، به خاطره‌ای در دوردست بدل شده‌اند. فلور، با آن وقار همیشگی‌اش، به انعکاس خویش در شیشه‌ی پنجره خیره می‌شود؛ به خطوط ظریفی که به آرامی در کنار چشمانش نقش بسته‌اند و به موهایی که دیگر آن درخشش نقره‌ای بی‌نقص دوران نوجوانی را ندارند.

I've seen the world, done it all, had my cake now
Diamonds, brilliant, and Bel Air now
Hot summer nights, mid-July
When you and I were forever wild

فلور دلاکور، زنی که روزگاری تمام دنیا را صحنه‌ی نمایش زیبایی و هوش خویش می‌دانست، حالا در میان سکوت خانه، به حضور گرم بیل ویزلی در اتاق مجاور می‌اندیشد. او به یاد شب‌های جولای می‌افتد؛ همان شب‌های داغ و سرکشی که در میانه‌ی جنگ و آشوب، آن‌ها تنها نقطه‌ی امن یکدیگر بودند. آن روزها، بیل با آن لبخند کج و نگاه پر از شرار، او را به بازی می‌گرفت، گویی که آن‌ها دو کودک بازیگوش در میان میدان مین هستند. این فکر، لبخندی تلخ بر لبان فلور می‌نشاند؛ آیا آن پیوند پرشور، در برابر فرسایش سال‌ها تاب می‌آورد؟

Will you still love me when I'm no longer young and beautiful?
Will you still love me when I got nothing but my aching soul?
I know you will, I know you will, I know that you will

او با گام‌هایی آرام به سمت اتاق مطالعه می‌رود، جایی که بیل مشغول بررسی نقشه‌های قدیمی است. فلور به جای زخم‌های صورت بیل خیره می‌شود؛ همان یادگارهای تلخ مبارزه با فنریر گری‌بک که فلور، با تمام وجود، آن‌ها را فراتر از هر زیبایی ظاهری می‌پرستید. او می‌داند که برای بیل، زیبایی فلور هرگز در تقارن چهره یا درخشش چشمانش خلاصه نشده بود، اما هراسی نهفته در اعماق قلبش، او را وادار می‌کند تا دوباره بپرسد؛ آیا وقتی که دیگر آن فلور افسانه‌ای نباشد، وقتی که زمان، تمام آن شکوه را با خود ببرد، هنوز هم همین نگاه ستایشگر را در چشمان همسرش خواهد دید؟

I've seen the world, lit it up as my stage now
Channeling angels in the new age now
Hot summer days, rock and roll
The way you'd play for me at your show

در لحظه‌ای که بیل سرش را بلند می‌کند و با همان نگاه گرم و اطمینان‌بخش به او می‌نگرد، گویی تمام آن ترس‌های بیهوده در وجود فلور فرو می‌ریزد. او در ذهن خود به درگاه ابدیت دعا می‌کند؛ درخواستی کوچک و عاشقانه برای روزی که عمرشان به پایان برسد. فلور از خدایان می‌خواهد که در آن سوی دنیا نیز، اجازه داشته باشد تا در کنار بیل بماند، چرا که برای او، بیل خورشیدی است که تمام هستی او را به درخشش وامی‌دارد. او می‌داند که اگر قرار باشد بهشت ابدی باشد، این پیوند میان آن‌هاست که به آن معنا می‌بخشد.

Dear Lord, when I get to Heaven
Please, let me bring my man
He's my sun, he makes me shine like diamonds

فلور در آستانه‌ی در می‌ایستد، سایه‌ی خود را در کنار سایه‌ی بیل می‌بیند که بر دیوار کتابخانه افتاده است. حالا دیگر هراسی ندارد؛ چرا که در گذر ایام، در میان آن همه زخم و تجربه، درک کرده است که زیبایی او، نه در چهره‌اش، بلکه در عمق عشقی نهفته است که با هیچ طوفانی متزلزل نمی‌شود. او با اطمینانی که از سال‌ها با هم بودن سرچشمه می‌گیرد، به سوی بیل قدم برمی‌دارد و می‌داند که حتی وقتی زمان زیبایی‌اش به پایان برسد، او در نگاه بیل، همواره همان فلور بی‌نظیر باقی خواهد ماند.

Will you still love me, when I'm no longer young and beautiful?
I know you will, I know you will, I know that you will.

هنوز هم گاهی تقلا می‌کند همه‌چیز را آسان بگیرد؛ هنوز هم امیدی کودکانه در ذهنش دنبال نوری است در تاریکی که برایش ساخته ام؛ از دور نگاهش می کنم، خستگی وجودش را تسخیر کرده و سرما نوک دماغ و دستاش را قرمز؛ ولی هنوز امیدوار است. به چه چیز؟ نمی‌دانم، خودش هم نمی‌داند.



در انتهای قلمرو تاریک و بی‌روحی که با دیوارهای سنگی، انتظارات بی‌رحمانه برای خویشتن ساخته ام، آن نیمه دگر وجودم روی صندلی طرد شدن رها شده و در هجوم بادهای سرد زمستان کز کرده. لرزش شکننده‌ای در شانه‌های آن دخترک رها شده دویده و پوست لطیف صورتش از سوز سرما گل انداخته، اما با چشمانی خیس و بی‌رمق، هنوز سفت و سخت به نقطه‌ای مبهم در این سقف سیاه زل می‌زد.



به تک‌ستاره‌ای کم‌سو چشم‌ دوخته است که شاید آخرین یادگار روزهای روشنش باشد؛ به آرزوی محالی که گمان می کند بالاخره روزی به خویشتن آسان خواهم گرفت و اجازه خواهم‌ داد این زمستان درونی به پایان برسد.
من ، روزالین کمالگرا با روحی که زیر بار سنگین بی نقص بودن فرسوده شده است، از پشت حصار نامرئی غرور به تماشای آن نیمه گمشده نشسته ام‌ . فضای تاریک و سرد قلبم‌ لبریز از سکوتی گزنده است؛دست‌نویس‌های بی‌نقص و تمجید های که هیچگاه برایم‌ کافی نیست، هیچ‌کدام از آن‌ها نتوانسته اند غم غلیظ و چسبناکی را که بر سینه‌ام‌ سنگینی می‌کند را، بزدایند.



از وقتی که آن خود آسان‌گیر غیبش زده و به آن صندلی دورافتاده پناه برده، انگار نیمی از جانم یخ زده است؛ هر روز نقاب ساحره ی بی‌عیب‌ونقص را به صورت می‌زنم و در برابر نجواهای پایان ناپذیر ذهنم محکم می‌ایستم، اما شب‌ها در خلوت خویش، رد خونبار خستگی‌ام را پیش پای آن دخترک امیدوار می‌گذارم تا شاید دوباره بتواند بهار را جایگزین این زمستان کند؛ شاید بتواند از پس نجواهای پایان ناپذیر بر بیاید.



نیمه ی فراموش شده ام را هنوز در قلبم روی صندلی طردشدگی نگه داشته ام، با یک لبخند ساده‌گیرانه می‌تواند این قفس را بشکند؛ باید این کار را می‌کرد، اما هرگز نکرد؛ گاهی فکر می کنم کاش آن تکه ی آرام قلبم ذره‌ای مایل بود که طلسم این فاصله را بشکند و جلو بیاید، اما انگار نزدیک شدن به این من تلخ و متبحر در سرزنش، برای روح لطیف او نیز تبدیل به یک کار سنگین و اجباری شده؛ حقیقت تلخ این است که هربار روزالین امیدوار برای برداشتن قدمی تلاش کرده و با خود سرزنشگرش آشتی کند، دست و پای ام را در غل و زنجیر وسواس یافت، که دگر بلد نبودم خود را از بند این اسارت نجات دهم.
ما روزگاری دور از این حصارهای ذهنی، بر فراز برج‌های بلند پرواز می‌کردیم؛ آن‌قدر بالا که دستمان به ستاره‌ها می‌رسید و ترس از سقوط، شوخی خنده‌داری بیش نبود.


در تمام این جهان بی انتها، کسی را شبیه به آن نیمه ی رها شده خودم ندیده ام که بتواند پابه پای من در تاریکی سقوط کند و با این حال، تا این حد معصوم، رها و امیدوار باقی بماند؛ اما حالا با این روح مسموم و سرسخت، ترجیح می‌دهم او را در همان سرمای دوردست تماشا کنم؛ ترجیح می‌دهم دور بماند تا مبادا با توقعات بی‌رحمانه‌ام او را هم مثل خودم در چهارچوب های سفت و سخت اسیر کنم. شاید این تنهایی، این فاصله ی دور و این غم، یک موهبت پنهان باشد؛ چرا که وقتی از میان تارهای تاریک ظلمت به چشم‌های خسته ی آن نیمه ی پنهان می نگرم، تکه‌ای فراموش شده ای از خویش را در او میبینم و آینه شکسته‌ای درون قلبم فریاد می‌زد که ما هر دو اسیر یک کالبد خسته هستیم.

Yet so far away (so far)
I don’t know (I don’t)
How to be solo (no)
So don’t go, oh, no, just stay
You and I were bright, shooting through the sky daily (yeah)
Lighting up the night, wasn’t always right, baby (mm-hmm)
Yeah, every time that we realized it’s crazy

این اصرار بیمار گونه و شبانه‌روزی برای بی‌عیب بودن، حالا مثل زهر یک معجون زهرآگین در رگ‌های ام نفوذ کرده و تک‌تک سلول‌های وجودم را مسموم ساخته. خسته ام از این همه زهر، خسته از دادگاه درونی که بابت هر اشتباه کوچک، خودم برای خودم حکم محکومیت می‌برم؛ دخترک امیدوار درونم حالا روی صندلی طردشدگی، درون تاریکی کیلومتر ها از من فاصله گرفته است.


آن نیمه ی رها که با دست‌های سرخ‌شده از سرما و لب‌های لرزان هنوز روی صندلی نشسته و به ستاره چشم دوخته ، با تمام وجودش در اعماق این قلب تاریک تقلا می‌کند تا یادآوری کند که می توانم خود را با تمام نقص‌ها و زخم‌ها دوست داشته باشم؛ تصویر فروپاشی خویش را در سیمای خسته ی دخترک میبینم و می‌فهمم که چطور این جنگ درونی، هر دوی ما را فرسوده کرده است.



روح دخترک معصوم برای حفظ این ظاهر بی‌نقص جان داده بود، اما آن تکه ی کوچک هنوز در میان سرمای زمستان، با لجاجت به آسمان نگاه می‌کرد؛ شاید وقت آن رسیده بود که آن خود مسموم شده و از پادرآمد‌ه ام نگاهی به نیمه ی رها شده بی اندازد و بپذیرد که گاهی، باید به این دختر کمال‌گرای لجباز حق داد که در خلوتش زانو بزند، کم بیاورد و آرزو کند کاش جراتش را داشت که چوب‌دستی‌اش را بشکند، همه‌چیز را رها کند و کنار او روی آن صندلی سرد، زیر باران ستاره‌ها، فقط نفس بکشد.

گوش کنید

بلاتریکس برای آخرین بار به بالای سرش نگاه کرد. آسمان آبی با ردی از ابرهای سفید آراسته شده بود. همیشه به آسمان مانند سقف بلندی فکر می‌کرد که روی دنیا کشیده شده است. انگار که همه دنیا فضایی بزرگ بود و همه آنها عروسک‌های چینی کوچکی که بسیار ظریف و با جزئیات شکل‌گرفته بودند. دانش‌آموزانش فضاسازی را یاد گرفته بودند و به نظرش این قدم بزرگی بود. انگار دیگر نیستی که در مبدأ هر چیز هست را پشت سر گذاشته بودند و چیزی در آنها جریان داشت. چیزی که منتظر شکل‌گرفتن بود و نوت‌های آغازین خلقت را می‌نواخت.
نگاهش را از آسمان گرفت و به چشم‌های همه نگاه کرد. هر کس موسیقی خاص خود را در چشم‌هایش داشت. انگار نوت‌های موسیقی مانند ستاره‌هایی که در آسمان برق می‌زدند در روح افراد برق می‌زدند. هر ستاره خاطره‌ای را روشن می‌کرد. هر درخشش نشانه‌ای از غم، شادی، آرزو یا فقدانی بود که روح فرد را شکل می‌داد. بلاتریکس همه آنها را می‌شنید و می‌دانست در اوج پیچیدگی‌شان هر کدام منحصربه‌فرد و زیبا هستند.
نفس عمیقی کشید. وقتش بود کلاس شکل بگیرد و او موسیقی‌های روح‌ها را بشنود. پژواک‌هایی که باید در محیطی بسته به‌آرامی شنیده می‌شدند و دست راهزن باد را باید از آنها دور می‌مانند که در هیاهوی رفتن و گذشتن گم نشوند.
چوب‌دستی‌اش را درآورد و به سمت فضای خالی بالای سرش گرفت. سنگ‌ها از میان خلأ شکل گرفتند و انگار می‌دانستند کجا باید باشند به هم می‌پیوستند و فضا آرام و بی‌صدا شکل می‌گرفت. در میان برافراشته شدن دیوارها، شکل‌گرفتن لبه‌ها و بالارفتن ستون‌ها، ناگهان موسیقی تازه شدت گرفت. شاید اثر سنگ‌ها بود یا فضایی که داشت محصور می‌شد و آزادی را می‌گرفت یا شاید چشم‌هایی بود که به بلا دوخته شده بود، بلاتریکس نمی‌دانست. ولی موسیقی از روحش نواخته می‌شد.

Wakin' up worthless
Should've worked up the courage to kill myself
Did I deserve this?

احساس غم همیشه در وجودش جادویی قدرتمند بود. گاهی آن‌قدر قوی بود که احساسات دیگر را در برمی‌گرفت و خفه می‌کرد. آن‌قدر قوی که فکر می‌کرد شاید بهتر است به هر قیمتی دیگر این احساس را نداشته باشد و آن‌قدر غمگین می‌شد که حتی نمی‌توانست خود را رها کند.

The Mona Lisa that sits upon my shelf
I wasn't privy to purpose
I wasn't really the perfect candidate
Younger me would let it go to waste

شاید حتی مواقعی که روح و جسمش هم متعلق به لرد بود هم احساس تعلق نمی‌کرد. احساس می‌کرد که نمی‌دانست کجاست و گاهی میانه هر جایی که بود می‌ایستاد و از خود می‌پرسید که آیا واقعاً می‌داند کجاست؟ این راهش بود؟ واقعاً باید اینجا می‌بود؟
گاهی گم می‌شد و گاهی فراموش می‌کرد که گم شده است.

My inhibitions are gone

سقف کلاس تقریباً شکل‌گرفته بود و موسیقی فریاد می‌کشید.
این او بود. کسی بود که راه سخت را انتخاب کرده بود. راه درد و رنج را انتخاب کرده بود و پذیرفته بود که قلبش بارهاوبارها بشکند تا جایی که دیگر دردی احساس نکند. تا جایی که زندگی بدون درد حتی دیگر قابل‌تصور نباشد.
آری. این خود او بود.

I guess that I'm tired
Of lookin' for peace that I've been promised

ستون‌ها به سقف وصل می‌شدند و دست بلاتریکس دور چوب‌دستی می‌لرزید. شاید کمتر کسی باور می‌کرد که او هم در زندگی‌اش آرامش می‌خواسته است. حتی اگر آرامشش خاص خودش بود و رنگ سیاهی داشت؛ ولی باز هم آرامشش را می‌خواست. برایش جنگیده بود، شکنجه شده بود و حتی کشته بود که به دستش بیاورد و هرگز متعلق به او نشده بود.


کلاس تقریباً شکل‌گرفته بود. نیشخند پر دردی زد. او بارها از تپه‌های خداحافظی بالا رفته و فهمیده بود که آنها تنها صخره‌هایی هستند که باید به‌تنهایی از آنها بپرد. آدم‌ها را رها کرده بود و رها شده بود. به او گفته بودند که نباید متنفر باشد و باید ببخشد و رها کند و او هرگز یاد نگرفته بود رها کند. شاید برای همین هم هنوز روی تپه‌های خداحافظی ایستاده بود. او بلد نبود رها کند و از صخره بپرد. راه سخت را انتخاب کرده بود و با غم تنهایی‌اش تنها بر لبه صخره ایستاده بود.



کلاس برپا شده بود و صداها به اوج رسیده بودند. انگار هر سطر به دیوارهای سنگی می‌خورد و دوباره به سمت بلاتریکس برمی‌گشت و صدها بار تکرار می‌شد.
او تنها یک راه را بلند بود. به سختی‌اش عادت کرده بود و مهم نبود که زجرش می‌داد. به درد، به شیوه نابودی دنیا، به ویرانی شخصیتش عادت کرده بود و این چیزی بود که از او " بلاتریکس" می‌ساخت.
موسیقی که تمام شد، چوب‌دستی‌اش را پایین آورد و به دانش‌آموزان نگاه کرد.
وقت آن بود که میان فضایی که شکل‌گرفته بود موسیقی خودشان را بنوازند.

تکلیف جلسه دوم:
با استفاده از متن یک آهنگ یک متن با موضوع دلخواه بنویسید. دقت کنید که اکنون که فضاسازی با موسیقی را یاد گرفته‌اید باید بیشتر با موسیقی یکی شوید و از این ابزار برای گفتن داستانتان استفاده کنید. متن ای موسیقی همان گفته‌های متن شماست پس در متن خود از مکالمه استفاده نکنید.
دقت کنید حتماً لازم نیست؛ مانند متن کلاس احساسات خود را توصیف کنید. می‌توانید یک اتفاق را توصیف کنید و از متن موسیقی برای کمک به توصیف اتفاق و فضاسازی استفاده کنید.