ویژگی شخصیتی: وسواس در سنجیدن وفاداری.
من آرماندو دیپت هستم. به قدرت احترام میگذارم، اما هرگز تنها به قدرت اعتماد نمیکنم. عادتی هم دارم که سالهاست ترکش نکردهام: پیش از هر انتخاب مهم، سه ضربه آرام با انگشت اشارهام به نزدیکترین سطح میزنم. این یعنی وقت آزمودن رسیده است.
سه ضربه برای یک وفاداری
از میان دیوار آجری پاتیل درزدار که گذشتم، شلوغی همیشگی کوچه دیاگون به استقبالم آمد. جادوگران جوان با هیجان از مغازهای به مغازه دیگر میرفتند. یکی دنبال جغد بود، دیگری ردای مدرسه میخواست و چند نفر هم ظاهراً تمام دارایی خانوادهشان را صرف خرید شیرینی کرده بودند.
اما من فقط یک چیز میخواستم.
چوبدستیای که قدرتش قابلاحترام باشد و وفاداریاش، ارزشمندتر از قدرتش.
چوبدستی قدیمیام پس از سالها خدمت، دیگر مثل گذشته پاسخ نمیداد. ترک باریکی روی دستهاش افتاده بود؛ درست مثل صاحبش که گذر زمان چندان با او مهربان نبود.
وارد مغازه اولیوندر شدم؛ زنگ بالای در به صدا درآمد.
اولیوندر از پشت قفسهای بلند بیرون آمد.
«پروفسور دیپت! چه افتخاری! به دنبال چه چیزی هستید؟»
عینکم را مرتب کردم.
«یک چوبدستی، جناب اولیوندر. البته نه از آنهایی که با اولین تکان، نیمی از مغازه را منفجر کنند.»
لبخند زد.
«پس چوبدستی قدرتمندی نمیخواهید؟»
با انگشتم سه ضربه آرام روی پیشخوان زدم.
تق. تق. تق.
«قدرت میخواهم. اما ابتدا باید مطمئن شوم که صاحبش را فراموش نمیکند.»
اولیوندر چند لحظه نگاهم کرد. سپس جعبهای بلند از قفسه بیرون کشید.
«چوب گردوی سیاه، مغز رگ قلب اژدها. سیزده اینچ. بسیار قدرتمند.»
چوبدستی را گرفتم و حرکت کوچکی به آن دادم. جرقهای سرخ از نوکش بیرون جهید، چند جعبه را به هوا پرتاب کرد و کلاه اولیوندر را آتش زد. فروشنده با عجله آتش را خاموش کرد.
گفتم: «قدرتش را دیدم. عقلش را هنوز نه.»
اولیوندر با ناراحتی کلاه نیمسوختهاش را کنار گذاشت.
«شاید مورد بعدی مناسبتر باشد.»
چوبدستیهای دیگری آورد. یکی چنان سرکش بود که بهسختی در دستم آرام میگرفت، دیگری هیچ واکنشی نشان نداد. سرانجام نگاهم به جعبهای سیاه و خاکگرفته در بالاترین قفسه افتاد.
«آن یکی چیست؟»
اولیوندر مکث کرد.
«آه... آن را پیشنهاد نمیکنم، پروفسور. سالهاست اینجاست. جادوگران بسیاری امتحانش کردهاند، اما هیچکدام را نپذیرفته.»
لبخند زدم.
«چه جالب. بالاخره چیزی پیدا شد که بهسادگی تحتتأثیر دیگران قرار نمیگیرد!»
جعبه را پایین آورد.
داخل آن چوبدستیای به رنگ سیاه عمیق قرار داشت؛ دستهای ظریف با رگههای نقرهای که زیر نور، شبیه مار کوچکی به نظر میرسیدند.
اولیوندر گفت:
«آبنوس، سیزده اینچ، مغز موی تکشاخ. سخت و کمانعطاف. ترکیبی کمیاب و بسیار انتخابگر.»
چوبدستی را برداشتم. برخلاف نمونههای قبلی، نه انفجاری رخ داد و نه نوری خیرهکننده.
فقط گرمایی آرام از دستهاش به انگشتانم منتقل شد.
گفتم: «همین؟»
اولیوندر شانه بالا انداخت.
«شاید هنوز شما را انتخاب نکرده باشد.»
اما من آزمون دیگری در ذهن داشتم. چوبدستی را روی پیشخوان گذاشتم. سه ضربه زدم.
تق. تق. تق.
«جناب اولیوندر، لطفاً آن را بردارید و چراغ بالای در را روشن کنید.»
فروشنده با تعجب نگاهم کرد، اما چوبدستی را برداشت.
«لوموس!»
هیچ اتفاقی نیفتاد. دوباره تلاش کرد. باز هم هیچ. لبخندم عمیقتر شد.
«حالا لطفاً آن را به من بدهید.»
بهمحض آنکه چوبدستی در دستم قرار گرفت، نور نقرهای ملایمی در امتداد رگههای دستهاش دوید. چوبدستی را به سمت چراغ گرفتم.
«لوموس.»
تمام چراغهای مغازه روشن شدند.
اما درست همان لحظه، یکی از قفسههایی که چوبدستی اول آسیب زده بود، با صدای بلندی شکست و به سمت اولیوندر سقوط کرد.
فرصت فکر کردن نبود. چوبدستی را بالا آوردم.
«پروتگو!»
سپر نیرومندی از نور نقرهای میان فروشنده و قفسه شکل گرفت. جعبهها در هوا متوقف شدند و آرام روی زمین نشستند. اولیوندر با دهانی باز به من خیره ماند.
«باورنکردنی است، پروفسور!»
چوبدستی را پایین آوردم.
«قدرتش قابلقبول است.»
نگاهی به دسته سیاهش انداختم.
«اما چیزی که بیشتر دوست دارم این است که وقتی به آن نیاز داشتم، تردید نکرد.»
اولیوندر گفت:
«چوبدستی جادوگرش را انتخاب میکند، پروفسور. اما هیچ چوبدستیای را نمیتوان مجبور کرد برای همیشه وفادار بماند.» لبخند زدم.
«درست است. به همین دلیل من وفاداری را با وعده نمیسنجم؛ با رفتار میسنجم.»
کیسه گالیونهایم را روی پیشخوان گذاشتم. اولیوندر پرسید:
«نامی هم برایش انتخاب میکنید؟»
لحظهای به چوبدستی خیره شدم.
«بله. عهد.»
«عهد؟»
«چون میخواهم هر بار که آن را در دست میگیرم، به یاد داشته باشم قدرت را میتوان به دست آورد، اما وفاداری را باید شایسته بود.»
از مغازه بیرون آمدم. کوچه دیاگون همچنان شلوغ بود. جادوگران از کنارم میگذشتند و کسی نمیدانست در جیب ردایم چه چیزی حمل میکنم.
پیش از آنکه قدم بعدی را بردارم، با انگشتم سه ضربه آرام به دسته چوبدستی زدم.
تق. تق. تق.
این بار گرمای کوتاهی زیر انگشتم احساس کردم؛ انگار چوبدستی پاسخ داده باشد. لبخند زدم.
من آرماندو دیپت هستم. در تمام عمرم قدرتمندان بسیاری دیدهام که با اولین شکست، تغییر جبهه دادهاند. برای همین هرگز به دنبال چیزی نبودهام که فقط در روز پیروزی کنارم بماند.
و حالا، پس از سالها، امیدوار بودم بالاخره همراهی پیدا کرده باشم که ارزش اعتماد کردن داشته باشد. البته ترجیح میدادم وفاداریاش را در شرایط واقعی امتحان نکنم؛ تعمیر هاگوارتز بهاندازه کافی برایم خرج تراشیده بود!








