پرش به محتوای اصلی
جادوگرانخانه
جادوگران® | نخستین مرجع فارسی زبان هواداران هری پاتر
کمک می‌خوای؟ از ما بپرس!
آنلاین‌ها
کارت قورباغه شکلاتی
شبکه پرواز

کمک می‌خوای؟ از ما بپرس!

تصویر تغییر اندازه داده شده

آنلاین‌ها

136
نفر همین الان آنلاین‌اند 35 نفر در «انجمن»
2 عضو 134 مهمان
کجای سایت هستند؟
اعضای آنلاین

46 عضو در ۲۴ ساعت گذشته وارد سایت شدند

کارت قورباغه شکلاتی

کارت قورباغه شکلاتی

پرافتخارترین اعضای سایت جادوگران

شبکه پرواز

شومینه‌های من

۴ مقصد

همهٔ شومینه‌ها

زمین‌ خاکی کوییدیچ

نوع تاپیک: رول‌نویسی تکی

مشاهده‌کنندگان این تاپیک: 1 کاربر مهمان
شاغل جادوگر جادوآموخته
تولد نقش
1396/06/14
آخرین ورود
دیروز ساعت 23:17
عضویت
1392/11/08
پست‌ها
195
قسمت سوم : مسابقه کوییدیچ



هنوزم وقتی یاد اولین مسابقه کوییدیچم می‌افتم، نمی‌دونم باید به خودم افتخار کنم یا بابت بعضی از تصمیم‌هایی که اون روز گرفتم، سرم رو بکوبم به دیوار

ماجرا از صبح مسابقه شروع شد. از وقتی چشم باز کردم، مدام توی ذهنم صحنه‌های مختلف بازی رو مرور می‌کردم. اینکه چطور توپ رو بگیرم، چطور از مدافع‌ها رد بشم و چطور گل بزنم. حتی جلوی آینه چند بار ژست پیروزی گرفتم .. البته فقط چند بار... شاید هم بیشتر

بالاخره وقتش رسید. لباس تیم رو پوشیدم، جاروم رو برداشتم و راهی زمین شدم. همین که وارد استادیوم شدم، صدای تشویق تماشاگرها بلند شد. برای چند ثانیه سرم رو بالا گرفتم و به سکوها نگاه کردم. چه جمعیتی! تمام سکوها لبریز از تماشاگر بود .


بازیکن‌ها سر جای خودشون قرار گرفتن و من هم کنار هم‌تیمی‌هام منتظر شروع بازی موندم. با شنیدن سوت داور، همه‌چیز در یک چشم به هم زدن عوض شد. توپ‌ها آزاد شدن و بازیکن‌ها مثل موشک از زمین جدا شدن.

منم معطل نکردم. جاروم رو به جلو روندم و دنبال توپ سرخ‌رنگ کوییدیچ راه افتادم. بالاخره توپ رو گیر آوردم و محکم زیر بغلم نگه داشتم. حالا فقط باید از مدافع‌ها رد می‌شدم و خودم رو به حلقه‌ها می‌رسوندم.

مدافع‌های تیم مقابل یکی از سمت راست نزدیک شد، اون یکی از چپ راه رو بست. یه لحظه به هر دوشون نگاه کردم و با یک تغییر مسیر ناگهانی از بینشون رد شدم. یکی‌شون هنوز داشت مسیر قبلیم رو دنبال می‌کرد و اون یکی هم حسابی غافلگیر شده بود. توپ رو برای هم‌تیمی‌ام فرستادم و خودم به سمت حلقه‌ها حرکت کردم.

پاس برگشت.‌. توپ دوباره رسید به من. این بار دیگه جای تعلل نبود. دستم رو عقب بردم و توپ رو به سمت حلقه‌ی میانی پرتاب کردم.

گللللل!

برای یک لحظه فقط به توپ نگاه کردم که از حلقه رد شد. بعد مشت گره‌کرده‌ام رو بالا بردم و با خوشحالی فریاد زدم.

البته هنوز مسابقه تموم نشده بود و من خیلی زود فهمیدم که خوشحالی زودهنگام توی کوییدیچ می‌تونه اشتباه بزرگی باشه. چون درست چند ثانیه بعد، یک بلاجر با سرعت از کنارم رد شد و من مجبور شدم با یک حرکت ناگهانی خودم رو کنار بکشم.

مسابقه همین‌طور ادامه پیدا کرد... پاس‌ها، حمله‌ها، فرار از مدافع‌ها و چند باری که مجبور شدم با تمام توان جارو رو به چپ و راست بکشم. نمی‌دونم چند بار نزدیک بود با بازیکن‌های دیگه برخورد کنم، ولی هر بار به شکلی از مهلکه فرار کردم.

وقتی بالاخره سوت پایان مسابقه به صدا درآمد، با نفس‌نفس زدن به زمین برگشتم. موهام به‌هم ریخته بود، دست‌هام درد می‌کرد و احتمالاً قیافه‌ام بیشتر شبیه کسی بود که از یک نبرد واقعی برگشته تا کسی که تازه یک مسابقه ورزشی رو تموم کرده

اما لبخند از صورتم کنار نمی‌رفت.

اولین مسابقه‌ام بود و من تونسته بودم گل بزنم. شاید همه‌چیز بی‌نقص پیش نرفته بود، اما برای من همون یک گل و اون همه هیجان کافی بود تا بفهمم چرا کوییدیچ این‌قدر طرفدار داره.

افرادی که لایک کردند

Yeah...We will return to peak...

The greatest tragedy in life isn't death; it's living without a purpose...!


تصویر تغییر اندازه داده شده
شاغل جادوگر جادوآموخته
تولد نقش
1396/06/14
آخرین ورود
دیروز ساعت 23:17
عضویت
1392/11/08
پست‌ها
195
قسمت دوم ماجرای پروازم


برای چند لحظه با یه دست به دسته‌ی جارو چسبیده بودم و با دست دیگه سعی می‌کردم خودم رو دوباره روی اون بکشم. موهام جلوی صورتم ریخته بودن و شنلم هم چنان توی باد مثل بادبان قایقی که توی طوفان گیر کرده باشه تکون می‌خورد .

بالاخره تونستم دوباره تعادلم رو حفظ کنم. نگاهی به جارو انداختم. جارو ویییژژژژ کوتاهی کرد و دوباره به سمت جلو رفت.

این بار تصمیم گرفتم به‌جای کلنجار رفتن باهاش، حرکاتش رو زیر نظر بگیرم. متوجه شده بودم هر بار که با عجله دسته رو می‌کشیدم، سرکش‌تر می‌شد. پس فشار دستم رو کمتر کردم، بدنم رو متعادل نگه داشتم و سعی کردم مسیر حرکتش رو پیش‌بینی کنم.

جارو کمی به چپ متمایل شد. من هم وزنم رو به همون سمت بردم. دوباره تکون خورد، اما این بار اجازه ندادم تعادلم به هم بخوره.

ـ آهان! پس این‌طوریه

آروم دسته رو به سمت بالا هدایت کردم. جارو کمی مقاومت کرد، ولی بالاخره از فرمانم پیروی کرد. بعد به‌آرومی به سمت راست چرخوندمش و چند دور دور زمین کوییدیچ زدم.

کم‌کم سرعت گرفتم. یه شیرجه‌ی کوتاه رفتم و دوباره اوج گرفتم. این بار همه‌چی درست پیش می‌رفت. لبخند زدم و بالاخره به سمت زمین برگشتم و با یه فرود نسبتاً نرم روی چمن‌ها نشستم. دسته‌ی جارو رو رها نکردم و با رضایت دستی بهش کشیدم.

ـ خب، بالاخره فهمیدی رئیس کیه

اما درست وقتی خواستم بذارمش کنار بقیه‌ی جاروهـا...

فیشششش!

جارو از دستم بلند شد، یه دور دور سرم چرخید و با نوک دسته‌ش تقی به پشت سرم زد. چند تار مو روی صورتم افتاد. آروم برگشتم و بهش خیره شدم.
جارو هم درست روبه‌روم معلق مونده بود و موهای انتهاییش رو تکون می‌داد. انگار داشت دهن‌کجی می‌کرد.
جارو یه چرخ کوچیک زد و پیتکو پیتکوکنان از کنارم دور شد.

اون روز فهمیدم پرواز با جارو فقط به تعادل و مهارت احتیاج نداره. گاهی باید صبر و حوصله‌ی زیادی هم داشته باشی، مخصوصاً وقتی جارویی که انتخاب کردی از خودت سمج تر باشه

افرادی که لایک کردند

Yeah...We will return to peak...

The greatest tragedy in life isn't death; it's living without a purpose...!


تصویر تغییر اندازه داده شده
جادوگر جادوآموخته
تولد نقش
1398/05/26
آخرین ورود
دیروز ساعت 21:34
عضویت
1382/10/21
پست‌ها
1727
اوضاع در مدرسه‌ی دورمسترنگ خیلی جالب نبود. با وجود اینکه مدرسه از حدود سال 1290 فعال بوده، به نظر من در ارائه‌ی تنوع موضوعی دروس عمداً یا سهواً توانمند نبود. از بدو ورودم، بدون هیچ سختی بهترین نمرات را می‌گرفتم و برای یادگیری بیشتر، مجبور می‌شدم خودم دست به کار بشوم.
باید اعتراف کنم در مورد کوییدیچ وضعیت فرق می‌کرد. مردمانی که بچه‌های خود را به آن مدرسه می‌فرستادند، غالباً روس‌ها، آلمانی‌ها، ایتالیایی‌ها و ساکنین شرق اروپا، انتظار داشتند بچه‌هایشان در کوییدیچ آموزش ویژه ببینند تا شاید راهی برای حضور در تیم‌های ملی داشته باشند.
تجربه‌ی اولین پرواز من با دسته‌جارو برمی‌گردد به دقیقاً روز اول مدرسه و قبل از اینکه روز آموزش پرواز فرا برسد. تعدادی از سال بالایی‌ها بین خودشان شرط‌بندی کرده بودند و نوبتی با دسته‌جارویی که شک نداشتم بی‌اجازه از یکی از رختکن‌ها برداشته بودند پرواز و گنجشک از همه جا بی‌خبری را شکار می‌کردند.
پیدا کردن دوست از میان همسالان یازده‌ساله‌ام دشوارتر از مُجاب کردن عده‌ای پسر هفده ساله برای شرکت دادنم در شرط‌بندی‌شان بود. پس همین کار را کردم. یا باید من را هم در بازی‌شان راه می‌دادند، یا به‌کل بساطشان را جمع می‌کردند و با عواقب دزدی روبه‌رو می‌شدند.

نوبت به من رسید. وقتی بالای دسته‌جارو ایستادم، به خودم می‌گفتم این اسب چموش را رام خود کن. چموش نبود و برعکس، خوب حرف گوش می‌کرد. به محض اینکه سوارش شدم، نیم متری از زمین فاصله گرفت. برگشتم و به دیگر پسرها نگاه کردم. بعد سر دسته‌جارو را بالا گرفتم و کمی به جلو خم شدم. اولین تجربه بهترین تجربه بود. از مدرسه فاصله داشتیم و اوج گرفتن تا هر کجا که می‌خواستم فراهم بود. دوری زدم و اجازه دادم هوای لطیف صبح در میان موهایم بپیچد.

آن روز پرنده‌ای شکار نکردم و با کمال میل شرط را باختم اما خاطره‌ای که از آن برایم به یادگار ماند همیشه لبخندی گوشه‌ی لبانم ایجاد می‌کند.

افرادی که لایک کردند

زمان ما رسیده است، برادران و خواهران من! دیگر در خفا نخواهیم بود! صدایمان را خواهند شنید و این صدا کرکننده خواهد بود!

تصویر تغییر اندازه داده شده
شاغل جادوگر جادوآموخته
تولد نقش
1396/06/14
آخرین ورود
دیروز ساعت 23:17
عضویت
1392/11/08
پست‌ها
195
قسمت اول ماجرای پروازم

مادام هوچ همیشه می‌گفت جارو‌سواری مهارت خاص خودشو می‌طلبه، اینکه فقط کافیه سوار جارو بشی و بگی (up) تا همه‌چی تموم بشه، تصور کاملاً اشتباهیه.
می‌گفت باید تعادل داشته باشی، حرکات جارو رو بشناسی و بدونی چه‌وقت باید بهش فرمان بدی و چه‌وقت بذاری خودش مسیرشو پیدا کنه. منم هر بار با شنیدن این حرف‌ها فقط لبخند می‌زدم.

راستش رو بخواین، اصلاً باور نمی‌کردم! با خودم می‌گفتم مگه جارو سواری چقدر می‌تونه سخت باشه؟ یه جاروئه دیگه، سوارش می‌شم و پرواز می‌کنم.
خب.. اون روز انگار قرار بود به عمق فاجعه پی ببرم

توی محوطه‌ی هاگوارتز، بین چند تا جارویی که برای تمرین آماده شده بودن، چشمم به یکی افتاد. دسته‌ی چوبی قهوه‌ای‌رنگش چند تا خراش داشت و موهای انتهاییش هم مثل سبیل‌های یه گربه‌ی عصبانی یا یه برس آشپزخونه از هم باز شده بودن.
برداشتمش و چند بار توی دستم چرخوندم و بعد گذاشتمش روی سکو.
ـ بالا بیا

جارو از زمین بلند شد و اومد توی دستم. سوارش شدم و آروم از زمین فاصله گرفتم. اولش همه‌چی عالی بود. باد لابه‌لای موهام می‌پیچید و منظره‌ی هاگوارتز از اون بالا واقعاً دیدنی بود. با خودم گفتم:
_همین؟ این که کاری نداشت مادام هوچ

اما هنوز چند ثانیه از این فکر نگذشته بود که...

ویییژژژژژ!

جارو ناگهان از زیر پام کنده شد و مثل موشک رفت سمت آسمون!

دسته رو محکم گرفتم، اما جارو انگار نه انگار! یه دور دور خودش چرخید و فیشششش‌کنان به سمت برجک‌ها رفت. نوک موهاش به لبه‌ی پنجره گیر کرد و پرده‌ی قرمز یکی از اتاقهای گریفیندور رو هم با خودش کشید. پرده مثل شنل دور دسته پیچید و من موندم و یه جاروی شنل قرمزی

هنوز مشغول کنار زدن پارچه بودم که یه پرنده‌ی کوچولو از روبه‌رو ظاهر شد.
جارو به بال پرنده خورد و پرنده‌ی بیچاره چند دور توی هوا چرخید. پرهاش مثل برف پخش شدن و خودش با یه جیغ جیک‌جیکی از پنجره‌ی باز آزمایشگاه معجون‌سازی رفت تو!

چند ثانیه بعد صدای آگاتا بلند شد:

ـ نههههه! معجون جدیدم!

نگاهی به داخل آزمایشگاه انداختم. پرنده درست وسط دیگ معجون افتاده بود و فقط نوکش از مایع بنفش بیرون مونده بود. آگاتا هم با ملاقه توی دستش، ماتش برده بود!

خواستم ببینم آخرش چه بلایی سر معجون میاد که جارو دوباره تکونی خورد و با یورتمه از صحنه دور شد.

این بار مستقیم رفت سمت حیاط داخلی. از بالای سر چند دانش‌آموز رد شد و باد حاصل از سرعتش، دستمال سفره‌ها و کاغذها رو به هوا فرستاد.

یه سیب از روی میز قل خورد و خورد به پای یکی از بچه‌ها و باعث شد لیوان آبش مستقیم روی لباس دوستش خالی بشه!

از بالای دیوار رد شدیم و رسیدیم به باغچه های اطراف مدرسه و یه عالمه برگ و خاک رو پاشید روی سر باغبان هاگوارتز!

دسته رو محکم‌تر گرفتم و سعی کردم مسیرش رو عوض کنم، اما جارو یه شیرجه‌ی ناگهانی به سمت زمین زد.

ـ نه! نه! اون پایین نه!

چند سانتی‌متر بیشتر تا چمن‌ها فاصله نداشتیم که بالاخره تونستم کمی مسیرش رو تغییر بدم. با این حال، موهای انتهای جارو روی چمن‌ها کشیده شد و یه توده خاک مستقیم به هوا پاشید.

ولی جارو ظاهراً دست بردار نبود . با یه حرکت ناگهانی من رو به سمت بالا کشید و این بار دیگه نزدیک بود از روی دسته سر بخورم..

افرادی که لایک کردند

Yeah...We will return to peak...

The greatest tragedy in life isn't death; it's living without a purpose...!


تصویر تغییر اندازه داده شده
شاغل جادوگر جادوآموخته
تولد نقش
1405/06/31
آخرین ورود
دیروز ساعت 23:48
عضویت
1405/06/31
پست‌ها
125
اولین مسابقه کوییدیچ راجر
( این پس یه جوری دنباله پست فلور بانو هست)
راجر هنوز تازه به تیم کوییدیچ ریونکلاو وارد شده بود که فهمید مدت تمرین ها گذشته و جستوجوگر ریون هم استعفا داده. اما بدتر از اون راجر فهمید فردا بازی دارند.
راجر نمیتوانست این حجم اخبار بد رو تحمل کنه، مخصوصا که ریون تمرین هاش تموم شده بود و حالا گرینفیندوری ها داشتن تمرین میکردند و راجر نمیتوانست تمرین کن.
راجر اعتقادی به نمیشه نداشت، برای یه دیویس همه چیز شدنیست. پس خودش دست به کار شد، آذرخش را برداشت، لباس آبی، برنزی کوییدیچ را پوشید و به سمت در خروجی هاگوارتس رفت.
از در که خارج شد با مشکل بدتری مواجه شد، بارون. بارون شدیدی گرفته بود ولی راجر با خودش گفت:
اشکال نداره، تمرین تو شرایط بد باعث میشه تو مسابقه قوی تر باشم! آره عالیه.
راجر به راهش ادامه داد تا با حیاط هاگوارتس رسید. سوار جارو شد و پا هایش را محکم کوبید به زمین و بلند شد. با سرعت بالا رفت و شتاب گرفت.
تا شب راجر در حال تمرین بود و شب خسته و کوفته خوابید‌.
صبح روز بعد با سر و صدای بچه ها که برای کوییدیچ هیجان داشتند بیدار شد. بدو بدو لباسش را پوشید، وسایلش را برداشت و با یک لقمه در دهان بدو بدو به طرف زمین رفت.
کاپیتان تیم که اون موقع بردلی بود نگاهی به تیمش انداخت.
- خب بچه ها استرس نداشته باشین، حواستون به تاکتیک ها باشه راستی لیلی از تیم گرینفیندور استعفا داده و فلور دلاکور جاش اومده‌.
با مهربانی سمت راجر برگشت.
- راجر تمام تمرکزت رو روی اسنیچ بگذار، بگو ببینم تا حالا تجربه پرواز داشتی؟
- بله، بچگیم تو حیات خونمون تمرین میکردم، بد نبودم.
- خوبه آفرین.
راجر و تیم ریون آماده شدند، دروازه باز شد و همه تیم با جارو هاشون با سرعت رفتند بیرون. راجر آخرین نفر بیرون رفت اما با چنان سرعتی بیرون رفت که برج لرزید. راجر همچنان اوج میگرفت و با سرعت دور حلقه ها و برج ها پیش میرفت.
از آن طرف تیم کوییدیچ گرینفیندور هم وارد زمین شدند. راجر، فلور را دید که با سرعت کم و آرام سعی میکرد به بقیه تیمش بپیوندد.
هر دو تیم به وسط زمین آمدند و با سوت مادام هوچ بازی آغاز شد. راجر ارتفاع گرفت تا همه چیز را دقیق ببیند که ناگهان.
- زیییینگ.ریونکلاو گل میخوره ده امتیاز برای گرینفیندور.
راجر با تعجب به مهاجم گل زننده نگاه کرد، فلور که تا همین چند لحظه پیش به زور وارد زمین شد حالا یک گل هم زده بود. این وضعیت برای راجر غیر قابل قبول بود.
راجر چشمانش را تنگ کرد و خوب اطرافش را دید.
اسنیچ رو پیدا کرد، یه گوشه برا خودش دور میچرخید. راجر شیرجه زد سمتش و انتظار داشت جستجو گر گرینفیندور هم همینکار رو انجام بده اما نداد، شاید فکر میکرد چون راجر تازه وارده اشتباه کرده و احتمالا یه پرنده کوچیک رو با اسنیچ اشتباه گرفته.
اما راجر همچنان به تعقیب اسنیچ ادامه میداد تا جایی که راجر فهمید اسنیچ خسته شده و آرام تر بال میزند. راجر با یه شتاب ناگهانی به سمت اسنیچ، او را قاپید و تیمش را برنده کرد.
بعد بازی در حالی که جستجو گر تیم مقابل هنوز نفهمیده بود راجر چطور اسنیچ را گرفت، راجر به سمت فلور رفت و با تحسین نگاهش کرد.
- آفرین واقعا عملکرد خوبی داشتی، موفق باشی.
راجر که حسابی خسته شده بود، دوباره سوتار جارویش شد و به سمت قلعه رفت.

افرادی که لایک کردند

ویرایش شده توسط راجر دیویس در 1405/8/27 15:43:08
من دنبال پول و هوش نیستم چون هر دو را دارم. من دنبال چالش و تجربه های متفاوتم.

شاغل جادوگر همکار دیوان جادوگران جادوگران پلاس جادوآموخته
تولد نقش
1404/10/23
آخرین ورود
دیروز ساعت 19:46
عضویت
1404/10/10
پست‌ها
294
این پست تحت تاثیر شوخی تغییر لحجه نوشته شده و احتمالا قرار نیست چیزی ازش بفهمین پس وقتتون رو تلف نکنید و پست بالایی رو بخونید.

آفتاب پاییزی از پشت ابرهای پراکنده سرک می‌کشید و نور طلایی‌رنگش را روی چمن‌های وسیع محوطه‌ی هاگوارتز می‌پاشید. نسیم خنکی از سمت دریاچه می‌وزید و پرچم‌های سرخ و طلایی گریفیندور در کنار پرچم‌های آبی و برنزی ریون‌کلا، بالای سکوهای زمین کوییدیچ به اهتزاز درآمده بودند. چند روز بیشتر تا مسابقه‌ی حساس میان دو گروه باقی نمانده بود و از همین حالا شور و هیجان رقابت، تمام مدرسه را فرا گرفته بود. بازیکنان هر دو گروه ساعت‌های زیادی را به تمرین اختصاص می‌دادند و صدای سوت مربیان و برخورد توپ‌ها با یکدیگر، تقریباً در تمام ساعات روز از زمین مسابقه شنیده می‌شد.

درست در چنین روزی، فلور دلاکور هیچ برنامه‌ای برای نزدیک شدن به آن زمین نداشت. او بعدازظهر آرامی را در کنار دریاچه انتخاب کرده بود؛ با کتابی که از کتابخانه امانت گرفته بود، نوشیدنی موردعلاقه‌اش و البته فرصت کافی برای رسیدگی به ظاهرش. موهای بلوندش را با دقت مرتب کرده و چند تار رهاشده را پشت گوشش قرار داده بود. ناخن‌هایش که به‌تازگی به آن‌ها رسیدگی کرده بود، با ظرافت خاصی لاک خورده بودند و لایه‌ی آخر ضدآفتابش را هم با وسواس روی پوستش پخش کرده بود. حالا تنها چیزی که باقی مانده بود، چند دقیقه صبر برای جذب کامل کرم بود تا بتواند با خیال راحت به باقی برنامه‌هایش برسد.

کتاب را روی زانوانش گذاشت و برای چندمین بار با نوک انگشتانش گونه‌اش را لمس کرد تا مطمئن شود ضدآفتاب به‌خوبی جذب شده است. درست همان لحظه، صدای آشنایی از فاصله‌ای نه‌چندان دور به گوش رسید.
- فلــــور!

فلور سرش را بلند کرد. لیلی اوانز با قدم‌های تند از سمت محوطه‌ی اصلی به طرفش می‌آمد. موهای قرمزش را پشت سرش بسته بود و در چهره‌اش هیجان و البته کمی استیصال به چشم می‌خورد.
- بالاخره پیدات کردم!

فلور کتابش را بست و با نگاهی کنجکاو به او خیره شد.
- امیدواغم بگی که این همه عجله بغای آوغدن یه خبغ خوب بوده.

لیلی لبخند کوتاهی زد و درست کنار او نشست.
- راستش... بستگی داره از چه زاویه‌ای بهش نگاه کنی.

فلور ابرویش را بالا برد.
- اوه، پس خبغ خوبی نیست.

لیلی خنده‌ای کرد و دست‌هایش را روی زانوانش گذاشت.
- ببین، می‌دونی که مسابقه‌ی گریفیندور و ریون‌کلا چند روز دیگه برگزار می‌شه، نه؟
ـ بله. حتی اگه فراموش کغده بودم، صدای تمغین‌هاتون یادم می‌آوغد.
- خیلی بامزه‌ای!
- میدونم.

لیلی نفس عمیقی کشید و ادامه داد:
- من قرار بود توی مسابقه بازی کنم، ولی یه مشکلی پیش اومده. جیمی این هفته امتحان داره و اگه من برم تمرین، احتمالاً از فرصت استفاده می‌کنه و تمام درس‌هاش رو می‌پیچونه. برای همین تصمیم گرفتم چند روز خونه بمونم و مطمئن بشم که واقعاً درس می‌خونه.

فلور با رضایت سر تکان داد و کتابش را دوباره روی پاهایش مرتب کرد.
- تصمیم عاقلانه‌ایه. البته نمی‌دونم چغا فکغ می‌کنی پسغت با بودن تو ناگهان به یه دانش‌آموز نمونه تبدیل می‌شه، ولی خب، مادغها همیشه امیدواغن.
- خیلی ممنون از حمایتت!
- خواهش می‌کنم. امیدواغم جیمی هم قدغ این لطف مادغانه غو بدونه.

لیلی لبخندی زد، اما خیلی زود حالت چهره‌اش تغییر کرد. نگاهش را برای لحظه‌ای به زمین مسابقه دوخت و بعد دوباره به فلور برگشت.
- فقط یه مسئله وجود داره...

فلور که تجربه‌ی کافی از شنیدن این جمله در موقعیت‌های مختلف داشت، کتابش را بست و با احتیاط پرسید:
- لیلی، دقیقاً چه اتفاقی افتاده؟
- بازیکن‌های ذخیره‌مون هم یکی‌یکی کنسل کردن. اولی سرما خورده، دومی به خاطر یه مسئله‌ی خانوادگی نمی‌تونه بیاد، سومی گفته مچ دستش آسیب دیده.

لیلی خنده‌اش گرفت.
- خودمم دیگه نمی‌دونم! برای همین یه فکغی به ذهنم رسید.

لیلی با لبخند ملتمسانه‌ای به او نگاه کرد.
- می‌خواستم ازت بخوام جای من بازی کنی.

چند ثانیه سکوت برقرار شد. فلور حتی پلک هم نزد. بعد خیلی آرام کتابش را کنار گذاشت و با لحنی کاملاً جدی پرسید:
- ببخشید؟
- فقط یه بازیه!
- لیلی، من تاحالا از دو کیلومتغی جاغو غد نشدم، چه بغسه به اینکه سواغش بشم!
- خب، پس می‌تونی از همین امروز شروع کنی.
- من حتی نمی‌دونم اون وسیله از کدوم طغف حغکت می‌کنه! اصلاً چطوغ باید گغفتش؟ اگه موهام به هم بغیزه چی؟ اگه ناخن‌هام بشکنه چی؟ اگه ضدآفتابم هنوز کامل جذب نشده باشه و باد و آفتاب تمام خاصیتش غو از بین ببغن چی؟

لیلی که حالا به‌سختی جلوی خنده‌اش را گرفته بود، دست او را گرفت.
- قول می‌دم کمکت کنم. فقط بیا یه بار تمرین رو امتحان کن. اگه واقعاً نتونستی، دیگه اصرار نمی‌کنم.
- باشه، باشه! فقط بغای اینکه بعداً نگی کمکت نکغدم، میام. ولی اگه اتفاقی بغای موهام بیفته، مسئولیتش کاملاً با خودته.

حدود یک ساعت بعد، زمین کوییدیچ شاهد صحنه‌ای بود که احتمالاً تا مدت‌ها از خاطره‌ی بازیکنان گریفیندور پاک نمی‌شد.

فلور، با یک کیف دستی کوچک در دست و چهره‌ای که ترکیبی از تردید، نارضایتی و نگرانی بود، کنار لیلی مقابل ردیفی از جاروهای پرواز ایستاده بود. لباس ورزشی‌ای به تن داشت که لیلی برایش پیدا کرده بود، اما برخلاف دیگر بازیکنان، هیچ نشانی از آمادگی برای تمرین در او دیده نمی‌شد. نگاهش بین جاروها، بازیکنان و ناخن‌های مرتب خودش رفت‌وآمد می‌کرد.
- خب، اول از همه باید یه چیزی غو مشخص کنیم.

لیلی که مشغول بیرون آوردن یکی از جاروها بود، سرش را بلند کرد.
- چی؟
- این جاغوها تمیزن؟

لیلی برای لحظه‌ای به جاروی مقابلش نگاه کرد.
- خب... جاروئن دیگه!

فلور با دو انگشت دسته‌ی جارو را گرفت و کمی آن را از خودش فاصله داد.
-این جواب سؤال من نبود. آخغین باغی که تمیزشون کغدن کی بوده؟
- فلور، می‌خوای پرواز کنی یا جارو رو برق بندازی؟

ـ اگه قغاغه چند ساعت بهش بچسبم، حداقل حق داغم بدونم به چی دست می‌زنم!

لیلی خنده‌ای کرد و جارو را به سمتش گرفت.
- بگیر. این جاروی تمرینیه.

فلور با احتیاط دسته‌ی آن را گرفت و نگاهی از بالا تا پایین به آن انداخت.
- سنگینه!
- هنوز که بلندش نکردی!

لیلی دستش را روی پیشانی‌اش گذاشت و نفس عمیقی کشید.
- خیلی خب، بیا. اول باید یاد بگیری چطور روش بشینی.

فلور نگاهی به او انداخت.
- همین‌جا؟ جلوی همه؟
- خب، آره.

ـ نمی‌شه یه جای خلوت‌تغ تمغین کنیم؟ ترجیحاً جایی که اگه اتفاقی افتاد، شاهد زیادی نداشته باشه؟
- اتفاقی نمی‌افته!
- این جمله رو معمولاً قبل از اتفاق‌های بد می‌گن.

لیلی بالاخره او را به قسمت خلوت‌تری از زمین برد. چند بازیکن مشغول تمرین بودند و از دور، هر از گاهی نگاهی کنجکاو به تازه‌وارد عجیب‌وغریبشان می‌انداختند.

لیلی جاروی دیگری برداشت و با حوصله شروع به توضیح دادن اصول اولیه‌ی پرواز کرد.
- ببین، خیلی ساده‌ست. دسته رو محکم می‌گیری، بعد بهش دستور می‌دی بلند شه. وقتی از زمین فاصله گرفتی، باید تعادلت رو حفظ کنی و...

فلور که ظاهراً تمام حواسش به توضیحات بود، ناگهان حرفش را قطع کرد.
- وایسا!
- چی شد؟

فلور با نگرانی به موهایش دست زد.
- باد میاد!

لیلی چند لحظه به او خیره ماند.
- خب؟
- خب؟ موهام غو ببین! همین الان چند تا تاغش از جاش تکون خوغد!
- فلور، هنوز حتی از زمین بلند نشدی!
- دقیقاً به همین دلیله که باید قبل از شغوع به این چیزا فکغ می‌کغدم.

لیلی خنده‌اش گرفت و بالاخره موفق شد او را متقاعد کند که روی جارو بنشیند.

فلور با احتیاط یک پایش را از زمین جدا کرد و روی دسته قرار داد. سپس با کمک لیلی، پای دیگرش را هم بالا آورد و روی جارو نشست. حالت نشستن او به‌قدری محتاطانه بود که گویی روی یک وسیله‌ی عتیقه و بسیار گران‌قیمت قرار گرفته است.
- خب، حالا چی؟
- دسته رو محکم بگیر و بهش دستور بده بلند شه.

فلور با تردید پرسید:
- مطمئنی؟
- کاملاً.

فلور نفس عمیقی کشید و دسته‌ی جارو را کمی بالا آورد. جارو ناگهان چند سانتی‌متر از زمین فاصله گرفت. او چنان دست‌هایش را محکم دور آن حلقه کرد که انگار قرار است تا چند لحظه‌ی دیگر از بلندترین برج هاگوارتز سقوط کند.
- لیلی!
- آفرین! همین‌طوری ادامه بده!
- من داغم بلند می‌شم!
- خب، هدف هم همینه!
- من از هدفم پشیمون شدم!

لیلی دستش را جلو برد تا به او کمک کند، اما جارو دوباره کمی بالا رفت. فلور با وحشت چشم‌هایش را بست و صدایش در تمام زمین پیچید:
- یکی منو بیاغه پایین!

چند نفر از بازیکنان که مشغول تمرین بودند، سرشان را برگرداندند. یکی از آن‌ها حتی برای لحظه‌ای مسیرش را گم کرد و نزدیک بود با هم‌تیمی‌اش برخورد کند.

ـ لیلی موهام! موهام رو ببین!

باد ملایمی چند تار از موهای بلوندش را جابه‌جا کرده بود. فلور با یک دست دسته‌ی جارو را گرفته بود و با دست دیگر سعی می‌کرد موهایش را مرتب کند.
- فلور، دستت رو از موهات بردار! باید تعادلت رو حفظ کنی!
- تو نمی‌فهمی! اگه همین‌طوغ پیش بغه، تا آخغ تمغین شبیه یه جادوگغ مغلین‌زده‌ی بی‌خانمان می‌شم!

یکی از بازیکنان که از کنارشان عبور می‌کرد، با شنیدن این جمله خنده‌اش گرفت.
فلور با اخم به او نگاه کرد.

بالاخره لیلی موفق شد جارو را پایین بیاورد و فلور با احتیاط هر دو پایش را روی زمین گذاشت. چند لحظه همان‌طور ایستاد و نفس عمیقی کشید. سپس بدون معطلی کیف دستی‌اش را باز کرد و آینه‌ی کوچکی بیرون آورد.

لیلی که هنوز لبخند روی صورتش بود، پرسید:
- داری چیکار می‌کنی؟

فلور درحالی‌که موهایش را مرتب می‌کرد، پاسخ داد:
- داغم میزان خساغت غو بغغسی می‌کنم.
خسارت؟!
- بله. اول موهام، بعد ناخن‌هام و دغ نهایت پوست صورتم.

نگاهی به ناخن‌هایش انداخت و با رضایت نسبی سر تکان داد.
- خب، حداقل هنوز نشکستن.

و این‌گونه بود که اولین جلسه‌ی تمرین کوییدیچ فلور ، بیش از آنکه به یادگیری اصول پرواز شباهت داشته باشد، به کلاس فشرده‌ی مراقبت از مو، ناخن و پوست در شرایط بحرانی تبدیل شد. جلسه‌ای که در پایان آن، فلور هنوز نمی‌توانست بیشتر از چند سانتی‌متر از زمین فاصله بگیرد، اما لیلی با اطمینان عجیبی اعلام کرد که تا روز مسابقه حتماً از او یک بازیکن قابل‌قبول خواهد ساخت.

البته فلور هنوز نمی‌دانست چطور باید به این حقیقت واکنش نشان بدهد که تا چند روز دیگر قرار است مقابل تیم ریون‌کلا در زمین مسابقه ظاهر شود؛ آن هم درحالی‌که بزرگ‌ترین دستاورد ورزشی‌اش تا آن لحظه، زنده ماندن در اولین برخورد با یک جاروی پرواز بوده است.

تنها چیزی که در آن لحظه می‌توانست آرامش کند، این بود که حداقل هنوز فرصت داشت برای خرید یک ضدآفتاب مقاوم در برابر باد و پرواز اقدام کند.

@گابریل دلاکور و @نورا پردفوت شوخی انجام شد!
.𝙈𝙤𝙣𝙨𝙩𝙚𝙧𝙨 𝙖𝙧𝙚 𝙧𝙚𝙖𝙡"
𝙂𝙝𝙤𝙨𝙩𝙨 𝙖𝙧𝙚 𝙩𝙤𝙤. 𝙏𝙝𝙚𝙮 𝙡𝙞𝙫𝙚 𝙞𝙣𝙨𝙞𝙙𝙚 𝙤𝙛 𝙪𝙨, 𝙖𝙣𝙙
".𝙨𝙤𝙢𝙚𝙩𝙞𝙢𝙚𝙨, 𝙩𝙝𝙚𝙮 𝙬𝙞𝙣
𝙎𝙩𝙚𝙥𝙝𝙚𝙣 𝙠𝙞𝙣𝙜 _
شاغل جادوگر جادوآموخته
تولد نقش
1405/06/31
آخرین ورود
دیروز ساعت 23:48
عضویت
1405/06/31
پست‌ها
125
هوا صاف و آفتابی بود.
راجر در باغ بزرگ رو به روی عمارت ایستاده بود، لباس سرمه ای و طلایی زیبایی پوشیده بود که انگار طرح عقاب رویش برق میزد و تغییر رنگ میداد؛ یک جاروی زیبا و خوشرنگ در دستش بود که روی دسته اش نوشته بود: آذرخش.
راجر سوار جارو شد، پا هایش را محکم به زمین کوبید و کمی بالا رفت. پدرش با افتخار به او نگاه میکرد.
- آفرین، عالیه. حالا سعی کن شتاب بگیری.
راجر به جلو خم شد و با تشری به جارو، سرعت گرفت. جارو کاملا در اختیار راجر بود و راجر هم حسابی با جارو ارتباط برقرار میکرد.
راجر یک دور زد و برگشت سمت عمارت و آرام فرود آمد.

- بیایید ناهار!
- الان میام مامان.
پدر راجر نگاهی به پسر با استعدادش انداخت.
- آفرین، شرط میبندم در کویدیچ حسابی موفق میشوی.
راجر در حالی که قدم زنان به سمت خانه میرفت با خودش گفت: باید بهترین باشم، همه از من انتظار دارند و بیجا هم نیست، خودم هم انتظار دارم بهترین باشم؛ چون قبلا در همه چیز بهترین بودم.

راجر یازده ساله از خودش انتظار داشت اما خودش را گول هم میزد، او از خودش انتظار داشت چون فکر میکرد بهترین ها اشتباهی ندارند.

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
من دنبال پول و هوش نیستم چون هر دو را دارم. من دنبال چالش و تجربه های متفاوتم.

جادوگر جادوآموز
تولد نقش
1405/07/07
آخرین ورود
امروز ساعت 00:26
عضویت
1405/06/30
پست‌ها
71
اولین تجربه پرواز در هاگوارتز
شاید فکر کنید خب اولین باری که سوار جارو در هاگوارتز شدم در کلاس خانم هوچ بود ولی اشتباه فکر میکنی.
اولین بار در تمرین گریفیندور سوار جارو شدم.
وقتی که همه بازیکن های گریفیندور اومده بودن تمرین برای مسابقه بعدیشون درمقابل اسلیترین،منم باهشون اومدم تا تمرینشونو نگاه کنم،هری رو دیدم که داره سوار جاروی نیمبوس دوهزارش میشه،داشتم با حسرت به هری و جاروش نگاه میکردم،اخه من نمیتونم اون جارو رو بخرم و یا مثل هری بازیکن کوییدیچ بشم.
تمرینشونو شروع کردم، همه بزیکن ها با سرعتی باور نکردی در هوا به این اون ور میرفتن و یه جا نمیستادن.
درحالی که مجذوب بازی اونها شده بودم یه چیز طلایی خیلی سریع دیدم،اون اسنیچ بود.
اسنیچ رو با چشام دنبال کردم،سعی کردم به هری نشون بدم کجا میره ولی هری نمیشنید.
دراخر اسنیچ اومد نزدیکم و بایه حرکت خیلی سریع گرفتمش.
یکی از بازیکتا اینو دید و به هری گفت،هری اومد پایین کنار من وایستاد و گفت اسنیچو گرفتی گفتم بله و اسنیچ رو بهش دادم،بهم گفت میخوای بازی کنی گفتم اره گفت پس پاشو این جاروی من فقط مواظب باش زیاد ارتفاع نگیری.
با دستانی لرزان جاروشو گرفتم و سوارش شدم و به ارامی به پرواز در اومدم.
دیدم هری بهم گفت اسنیچ رو رها میکنه و باید بگیرم.
به بالا پرواز کردم و زمین کوییدیچ رو دور زدم،نزدیک بود سه بار بلاجر بخوره تو سرم ولی جاخالی دادم.
درحالی که داشتم دنبال اسنیچ میگشتم بازیکن ها بهم گفتن بیا کوافل رو بگیر برو یه گل بزن گفتم باید اسنیچ رو بگیرم و گفتن حالا یه بارم با کوافل گل بزنی بد نمیشمه،و کوافل رو بهم پاس دادن با سرعتی باور نکردنی و حرکاتی زیگزاگی به سنت دروازه رفتم و کوافل رو گل کردم.
بازیکنا بهم گفتن افرین بازیکن خوبی هستی.
در این میان چشمم خورد به یه چیز کوچیک طلایی سریع رفتم دنبالش.
هی تغییر مسیر میداد و من مطمئن شدم اسنیچ هست پس سعی کردم سرعتشو بیشتر کنم،۰یزی نمونده بود که بگیرمش سعی کردم از روی حارو بلند شم و شیرجه بزنم و اتفاق افتاد بلند شدم و خودمو کش دادم به سمت اسنیچ و در حرکتی سریع اسنیچ رو گرفتم.
با اسنیچ رفتم به سمت بازیکتا،همه تشویقم کردن و گفتن بازیکن خوبی میشم.
داشت غروب میشد پس سریع وسایلمو جمع کردم و به سمت قلعه روانه شدم.
این داستان ادامه دارد.....

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
⚡ 𝓒𝓪𝓽𝓬𝓱 𝔂𝓸𝓾𝓻 𝓸𝔀𝓷 𝓼𝓷𝓲𝓽𝓬𝓱, 𝓘’𝓶 𝓫𝓾𝓼𝔂 𝓼𝓪𝓿𝔦𝓷𝓰 𝓽𝓱𝓮 𝔀𝓸𝓻𝓵𝓭. 🔥
تصویر تغییر اندازه داده شده

جادوگر جادوگران پلاس جادوآموخته
تولد نقش
1396/06/22
آخرین ورود
دیروز ساعت 22:55
عضویت
1384/09/08
پست‌ها
1080
روونا را بالای برج غربی می بینم؛ روی جارویش نشسته و منتظر است آخرین فاصله میانمان را طی کنم. باد موهایش را از بندی که پشت سر بسته بیرون کشیده و چند تار را روی لبش انداخته است. آنها را کنار می زند و پیش از رسیدنم به سوی دریاچه می چرخد. مسیر را از قبل تعیین نکرده ایم، اما همین که شانه اش را پایین می آورد، می دانم قصد دارد از کنار دیوار قلعه شیرجه برود. ارتفاعم را کم می کنم و پشت سرش از بالای پنجره هایی می گذرم که نور شمع در آنها می لرزد.

هوای عصر سرد است و رطوبتش روی صورتم می نشیند. هرچه پایین تر می رویم، بوی دریاچه واضح تر می شود؛ بوی آب سرد، گل خیس ساحل و گیاهانی که ساقه هایشان زیر سطح تیره پنهان است. دسته جارو زیر انگشتانم اندکی نم کشیده و باد لبه ردایم را به عقب می کشد. روونا کنارم قرار می گیرد، آنقدر نزدیک که صدای برخورد پارچه ردایش را با دسته جارو می شنوم. نگاهش به آب است و من مسیر پیش رو را بررسی می کنم؛ شاخه افتاده ای نزدیک ساحل، چند پرنده روی سطح و موج هایی که جهت باد را نشان می دهند.

باران از میانه دریاچه به ما می رسد. نخست چند قطره پراکنده روی پیشانی ام می خورد و بعد، آب روی ابروهایم جمع می شود و تا کنار چشمم پایین می آید. روونا صورتش را رو به باد می گیرد؛ چشم هایش را تنگ کرده، اما لبخندش پیداست. می توانم با طلسمی لباسمان را خشک نگه دارم، ولی فعلا چوبدستی ام را بیرون نمی آورم. تغییر هوا را دوست دارم؛ مقاومت باد در برابر حرکت جارو، سردی قطره ها و فاصله کوتاهی که میان کف پاهایم و آب باقی مانده است. برای لذت بردن از اینها نیازی به تعبیرشان ندارم.

روونا ناگهان جلو می افتد و نوک جارویش را بالا می برد. دنبالش اوج می گیرم و دریاچه زیر پایمان گسترده تر می شود. قلعه از میان پرده باران پیدا و پنهان است؛ برج ها، سقف های تیره و پنجره های کوچک روشن. وقتی به ارتفاعش می رسم، نگاهم می کند، گویی می خواهد مطمئن شود همان منظره را می بینم. سر تکان می دهم. ظاهرا همین پاسخ برایش کافی است، چون دوباره کنارم می ماند و سرعتش را با من تنظیم می کند.

هنگام بازگشت، باد پشت سرمان می وزد و زحمت هدایت جارو کمتر می شود. آستین روونا گاهی به آستینم می خورد. چیزی نمی گوید و من هم ضرورتی برای صحبت نمی بینم. تا رسیدن به برج غربی، با همان فاصله پرواز می کنیم.

افرادی که لایک کردند

جادوگر جادوآموز
تولد نقش
1405/07/07
آخرین ورود
امروز ساعت 00:26
عضویت
1405/06/30
پست‌ها
71
اولین خاطره پرواز در خانه
یه روز همینجوری داشتم تو باغ خونمون میچرخیدم و کوتوله هارو فراری میدادم که جاروی فرد رو میبینم جاروی معمولی بود ولی برای من نه،رفتم برش داشتم اومدم سوارش بشم که یهو جارو از این ور به این پرت شد داشتم از روی جارو میافتادم که جارو اروم گرفت و من رو مثل ادم پایین گذاشت.
به خودم گفتم حتما بازیکن خوبی نیستم ولی من بهترین بازیکنم خودم نمیدونم
این داستان ادامه دارد

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
⚡ 𝓒𝓪𝓽𝓬𝓱 𝔂𝓸𝓾𝓻 𝓸𝔀𝓷 𝓼𝓷𝓲𝓽𝓬𝓱, 𝓘’𝓶 𝓫𝓾𝓼𝔂 𝓼𝓪𝓿𝔦𝓷𝓰 𝓽𝓱𝓮 𝔀𝓸𝓻𝓵𝓭. 🔥
تصویر تغییر اندازه داده شده

نصب جادوگران روی آیفون

  1. در Safari دکمه «اشتراک‌گذاری» (Share) را بزن.
  2. گزینه «Add to Home Screen» (افزودن به صفحه اصلی) را انتخاب کن.
  3. روی «Add» بزن. آیکن جادوگران به صفحه اصلی اضافه می‌شود.