قسمت سوم : مسابقه کوییدیچ
هنوزم وقتی یاد اولین مسابقه کوییدیچم میافتم، نمیدونم باید به خودم افتخار کنم یا بابت بعضی از تصمیمهایی که اون روز گرفتم، سرم رو بکوبم به دیوار
ماجرا از صبح مسابقه شروع شد. از وقتی چشم باز کردم، مدام توی ذهنم صحنههای مختلف بازی رو مرور میکردم. اینکه چطور توپ رو بگیرم، چطور از مدافعها رد بشم و چطور گل بزنم. حتی جلوی آینه چند بار ژست پیروزی گرفتم .. البته فقط چند بار... شاید هم بیشتر
بالاخره وقتش رسید. لباس تیم رو پوشیدم، جاروم رو برداشتم و راهی زمین شدم. همین که وارد استادیوم شدم، صدای تشویق تماشاگرها بلند شد. برای چند ثانیه سرم رو بالا گرفتم و به سکوها نگاه کردم. چه جمعیتی! تمام سکوها لبریز از تماشاگر بود .

بازیکنها سر جای خودشون قرار گرفتن و من هم کنار همتیمیهام منتظر شروع بازی موندم. با شنیدن سوت داور، همهچیز در یک چشم به هم زدن عوض شد. توپها آزاد شدن و بازیکنها مثل موشک از زمین جدا شدن.
منم معطل نکردم. جاروم رو به جلو روندم و دنبال توپ سرخرنگ کوییدیچ راه افتادم. بالاخره توپ رو گیر آوردم و محکم زیر بغلم نگه داشتم. حالا فقط باید از مدافعها رد میشدم و خودم رو به حلقهها میرسوندم.
مدافعهای تیم مقابل یکی از سمت راست نزدیک شد، اون یکی از چپ راه رو بست. یه لحظه به هر دوشون نگاه کردم و با یک تغییر مسیر ناگهانی از بینشون رد شدم. یکیشون هنوز داشت مسیر قبلیم رو دنبال میکرد و اون یکی هم حسابی غافلگیر شده بود. توپ رو برای همتیمیام فرستادم و خودم به سمت حلقهها حرکت کردم.
پاس برگشت.. توپ دوباره رسید به من. این بار دیگه جای تعلل نبود. دستم رو عقب بردم و توپ رو به سمت حلقهی میانی پرتاب کردم.
گللللل!

برای یک لحظه فقط به توپ نگاه کردم که از حلقه رد شد. بعد مشت گرهکردهام رو بالا بردم و با خوشحالی فریاد زدم.
البته هنوز مسابقه تموم نشده بود و من خیلی زود فهمیدم که خوشحالی زودهنگام توی کوییدیچ میتونه اشتباه بزرگی باشه. چون درست چند ثانیه بعد، یک بلاجر با سرعت از کنارم رد شد و من مجبور شدم با یک حرکت ناگهانی خودم رو کنار بکشم.
مسابقه همینطور ادامه پیدا کرد... پاسها، حملهها، فرار از مدافعها و چند باری که مجبور شدم با تمام توان جارو رو به چپ و راست بکشم. نمیدونم چند بار نزدیک بود با بازیکنهای دیگه برخورد کنم، ولی هر بار به شکلی از مهلکه فرار کردم.
وقتی بالاخره سوت پایان مسابقه به صدا درآمد، با نفسنفس زدن به زمین برگشتم. موهام بههم ریخته بود، دستهام درد میکرد و احتمالاً قیافهام بیشتر شبیه کسی بود که از یک نبرد واقعی برگشته تا کسی که تازه یک مسابقه ورزشی رو تموم کرده
اما لبخند از صورتم کنار نمیرفت.
اولین مسابقهام بود و من تونسته بودم گل بزنم. شاید همهچیز بینقص پیش نرفته بود، اما برای من همون یک گل و اون همه هیجان کافی بود تا بفهمم چرا کوییدیچ اینقدر طرفدار داره.
هنوزم وقتی یاد اولین مسابقه کوییدیچم میافتم، نمیدونم باید به خودم افتخار کنم یا بابت بعضی از تصمیمهایی که اون روز گرفتم، سرم رو بکوبم به دیوار

ماجرا از صبح مسابقه شروع شد. از وقتی چشم باز کردم، مدام توی ذهنم صحنههای مختلف بازی رو مرور میکردم. اینکه چطور توپ رو بگیرم، چطور از مدافعها رد بشم و چطور گل بزنم. حتی جلوی آینه چند بار ژست پیروزی گرفتم .. البته فقط چند بار... شاید هم بیشتر

بالاخره وقتش رسید. لباس تیم رو پوشیدم، جاروم رو برداشتم و راهی زمین شدم. همین که وارد استادیوم شدم، صدای تشویق تماشاگرها بلند شد. برای چند ثانیه سرم رو بالا گرفتم و به سکوها نگاه کردم. چه جمعیتی! تمام سکوها لبریز از تماشاگر بود .

بازیکنها سر جای خودشون قرار گرفتن و من هم کنار همتیمیهام منتظر شروع بازی موندم. با شنیدن سوت داور، همهچیز در یک چشم به هم زدن عوض شد. توپها آزاد شدن و بازیکنها مثل موشک از زمین جدا شدن.
منم معطل نکردم. جاروم رو به جلو روندم و دنبال توپ سرخرنگ کوییدیچ راه افتادم. بالاخره توپ رو گیر آوردم و محکم زیر بغلم نگه داشتم. حالا فقط باید از مدافعها رد میشدم و خودم رو به حلقهها میرسوندم.
مدافعهای تیم مقابل یکی از سمت راست نزدیک شد، اون یکی از چپ راه رو بست. یه لحظه به هر دوشون نگاه کردم و با یک تغییر مسیر ناگهانی از بینشون رد شدم. یکیشون هنوز داشت مسیر قبلیم رو دنبال میکرد و اون یکی هم حسابی غافلگیر شده بود. توپ رو برای همتیمیام فرستادم و خودم به سمت حلقهها حرکت کردم.
پاس برگشت.. توپ دوباره رسید به من. این بار دیگه جای تعلل نبود. دستم رو عقب بردم و توپ رو به سمت حلقهی میانی پرتاب کردم.
گللللل!

برای یک لحظه فقط به توپ نگاه کردم که از حلقه رد شد. بعد مشت گرهکردهام رو بالا بردم و با خوشحالی فریاد زدم.

البته هنوز مسابقه تموم نشده بود و من خیلی زود فهمیدم که خوشحالی زودهنگام توی کوییدیچ میتونه اشتباه بزرگی باشه. چون درست چند ثانیه بعد، یک بلاجر با سرعت از کنارم رد شد و من مجبور شدم با یک حرکت ناگهانی خودم رو کنار بکشم.

مسابقه همینطور ادامه پیدا کرد... پاسها، حملهها، فرار از مدافعها و چند باری که مجبور شدم با تمام توان جارو رو به چپ و راست بکشم. نمیدونم چند بار نزدیک بود با بازیکنهای دیگه برخورد کنم، ولی هر بار به شکلی از مهلکه فرار کردم.
وقتی بالاخره سوت پایان مسابقه به صدا درآمد، با نفسنفس زدن به زمین برگشتم. موهام بههم ریخته بود، دستهام درد میکرد و احتمالاً قیافهام بیشتر شبیه کسی بود که از یک نبرد واقعی برگشته تا کسی که تازه یک مسابقه ورزشی رو تموم کرده

اما لبخند از صورتم کنار نمیرفت.

اولین مسابقهام بود و من تونسته بودم گل بزنم. شاید همهچیز بینقص پیش نرفته بود، اما برای من همون یک گل و اون همه هیجان کافی بود تا بفهمم چرا کوییدیچ اینقدر طرفدار داره.
افرادی که لایک کردند
Yeah...We will return to peak...
The greatest tragedy in life isn't death; it's living without a purpose...!

The greatest tragedy in life isn't death; it's living without a purpose...!


























