پرش به محتوای اصلی
جادوگرانخانه
جادوگران® | نخستین مرجع فارسی زبان هواداران هری پاتر
کمک می‌خوای؟ از ما بپرس!
آنلاین‌ها
کارت قورباغه شکلاتی
شبکه پرواز

کمک می‌خوای؟ از ما بپرس!

تصویر تغییر اندازه داده شده

آنلاین‌ها

167
نفر همین الان آنلاین‌اند 100 نفر در «انجمن»
0 عضو 167 مهمان
کجای سایت هستند؟
اعضای آنلاین

فعلاً عضوی آنلاین نیست؛ فقط مهمان‌ها.

48 عضو در ۲۴ ساعت گذشته وارد سایت شدند

کارت قورباغه شکلاتی

کارت قورباغه شکلاتی

پرافتخارترین اعضای سایت جادوگران

شبکه پرواز

شومینه‌های من

۴ مقصد

همهٔ شومینه‌ها

زمین‌ خاکی کوییدیچ

نوع تاپیک: رول‌نویسی تکی

مشاهده‌کنندگان این تاپیک: 1 کاربر مهمان
شاغل جادوگر جادوآموخته
تولد نقش
1405/06/31
آخرین ورود
امروز ساعت 22:15
عضویت
1405/06/31
پست‌ها
120
اولین مسابقه کوییدیچ راجر
( این پس یه جوری دنباله پست فلور بانو هست)
راجر هنوز تازه به تیم کوییدیچ ریونکلاو وارد شده بود که فهمید مدت تمرین ها گذشته و جستوجوگر ریون هم استعفا داده. اما بدتر از اون راجر فهمید فردا بازی دارند.
راجر نمیتوانست این حجم اخبار بد رو تحمل کنه، مخصوصا که ریون تمرین هاش تموم شده بود و حالا گرینفیندوری ها داشتن تمرین میکردند و راجر نمیتوانست تمرین کن.
راجر اعتقادی به نمیشه نداشت، برای یه دیویس همه چیز شدنیست. پس خودش دست به کار شد، آذرخش را برداشت، لباس آبی، برنزی کوییدیچ را پوشید و به سمت در خروجی هاگوارتس رفت.
از در که خارج شد با مشکل بدتری مواجه شد، بارون. بارون شدیدی گرفته بود ولی راجر با خودش گفت:
اشکال نداره، تمرین تو شرایط بد باعث میشه تو مسابقه قوی تر باشم! آره عالیه.
راجر به راهش ادامه داد تا با حیاط هاگوارتس رسید. سوار جارو شد و پا هایش را محکم کوبید به زمین و بلند شد. با سرعت بالا رفت و شتاب گرفت.
تا شب راجر در حال تمرین بود و شب خسته و کوفته خوابید‌.
صبح روز بعد با سر و صدای بچه ها که برای کوییدیچ هیجان داشتند بیدار شد. بدو بدو لباسش را پوشید، وسایلش را برداشت و با یک لقمه در دهان بدو بدو به طرف زمین رفت.
کاپیتان تیم که اون موقع بردلی بود نگاهی به تیمش انداخت.
- خب بچه ها استرس نداشته باشین، حواستون به تاکتیک ها باشه راستی لیلی از تیم گرینفیندور استعفا داده و فلور دلاکور جاش اومده‌.
با مهربانی سمت راجر برگشت.
- راجر تمام تمرکزت رو روی اسنیچ بگذار، بگو ببینم تا حالا تجربه پرواز داشتی؟
- بله، بچگیم تو حیات خونمون تمرین میکردم، بد نبودم.
- خوبه آفرین.
راجر و تیم ریون آماده شدند، دروازه باز شد و همه تیم با جارو هاشون با سرعت رفتند بیرون. راجر آخرین نفر بیرون رفت اما با چنان سرعتی بیرون رفت که برج لرزید. راجر همچنان اوج میگرفت و با سرعت دور حلقه ها و برج ها پیش میرفت.
از آن طرف تیم کوییدیچ گرینفیندور هم وارد زمین شدند. راجر، فلور را دید که با سرعت کم و آرام سعی میکرد به بقیه تیمش بپیوندد.
هر دو تیم به وسط زمین آمدند و با سوت مادام هوچ بازی آغاز شد. راجر ارتفاع گرفت تا همه چیز را دقیق ببیند که ناگهان.
- زیییینگ.ریونکلاو گل میخوره ده امتیاز برای گرینفیندور.
راجر با تعجب به مهاجم گل زننده نگاه کرد، فلور که تا همین چند لحظه پیش به زور وارد زمین شد حالا یک گل هم زده بود. این وضعیت برای راجر غیر قابل قبول بود.
راجر چشمانش را تنگ کرد و خوب اطرافش را دید.
اسنیچ رو پیدا کرد، یه گوشه برا خودش دور میچرخید. راجر شیرجه زد سمتش و انتظار داشت جستجو گر گرینفیندور هم همینکار رو انجام بده اما نداد، شاید فکر میکرد چون راجر تازه وارده اشتباه کرده و احتمالا یه پرنده کوچیک رو با اسنیچ اشتباه گرفته.
اما راجر همچنان به تعقیب اسنیچ ادامه میداد تا جایی که راجر فهمید اسنیچ خسته شده و آرام تر بال میزند. راجر با یه شتاب ناگهانی به سمت اسنیچ، او را قاپید و تیمش را برنده کرد.
بعد بازی در حالی که جستجو گر تیم مقابل هنوز نفهمیده بود راجر چطور اسنیچ را گرفت، راجر به سمت فلور رفت و با تحسین نگاهش کرد.
- آفرین واقعا عملکرد خوبی داشتی، موفق باشی.
راجر که حسابی خسته شده بود، دوباره سوتار جارویش شد و به سمت قلعه رفت.

افرادی که لایک کردند

ویرایش شده توسط راجر دیویس در 1405/8/27 15:43:08
اگر تا آخر خوندی افرین
اگر نه از اول بخون.کاریت ندارم


شاغل جادوگر همکار دیوان جادوگران جادوگران پلاس جادوآموخته
تولد نقش
1404/10/23
آخرین ورود
امروز ساعت 20:37
عضویت
1404/10/10
پست‌ها
293
این پست تحت تاثیر شوخی تغییر لحجه نوشته شده و احتمالا قرار نیست چیزی ازش بفهمین پس وقتتون رو تلف نکنید و پست بالایی رو بخونید.

آفتاب پاییزی از پشت ابرهای پراکنده سرک می‌کشید و نور طلایی‌رنگش را روی چمن‌های وسیع محوطه‌ی هاگوارتز می‌پاشید. نسیم خنکی از سمت دریاچه می‌وزید و پرچم‌های سرخ و طلایی گریفیندور در کنار پرچم‌های آبی و برنزی ریون‌کلا، بالای سکوهای زمین کوییدیچ به اهتزاز درآمده بودند. چند روز بیشتر تا مسابقه‌ی حساس میان دو گروه باقی نمانده بود و از همین حالا شور و هیجان رقابت، تمام مدرسه را فرا گرفته بود. بازیکنان هر دو گروه ساعت‌های زیادی را به تمرین اختصاص می‌دادند و صدای سوت مربیان و برخورد توپ‌ها با یکدیگر، تقریباً در تمام ساعات روز از زمین مسابقه شنیده می‌شد.

درست در چنین روزی، فلور دلاکور هیچ برنامه‌ای برای نزدیک شدن به آن زمین نداشت. او بعدازظهر آرامی را در کنار دریاچه انتخاب کرده بود؛ با کتابی که از کتابخانه امانت گرفته بود، نوشیدنی موردعلاقه‌اش و البته فرصت کافی برای رسیدگی به ظاهرش. موهای بلوندش را با دقت مرتب کرده و چند تار رهاشده را پشت گوشش قرار داده بود. ناخن‌هایش که به‌تازگی به آن‌ها رسیدگی کرده بود، با ظرافت خاصی لاک خورده بودند و لایه‌ی آخر ضدآفتابش را هم با وسواس روی پوستش پخش کرده بود. حالا تنها چیزی که باقی مانده بود، چند دقیقه صبر برای جذب کامل کرم بود تا بتواند با خیال راحت به باقی برنامه‌هایش برسد.

کتاب را روی زانوانش گذاشت و برای چندمین بار با نوک انگشتانش گونه‌اش را لمس کرد تا مطمئن شود ضدآفتاب به‌خوبی جذب شده است. درست همان لحظه، صدای آشنایی از فاصله‌ای نه‌چندان دور به گوش رسید.
- فلــــور!

فلور سرش را بلند کرد. لیلی اوانز با قدم‌های تند از سمت محوطه‌ی اصلی به طرفش می‌آمد. موهای قرمزش را پشت سرش بسته بود و در چهره‌اش هیجان و البته کمی استیصال به چشم می‌خورد.
- بالاخره پیدات کردم!

فلور کتابش را بست و با نگاهی کنجکاو به او خیره شد.
- امیدواغم بگی که این همه عجله بغای آوغدن یه خبغ خوب بوده.

لیلی لبخند کوتاهی زد و درست کنار او نشست.
- راستش... بستگی داره از چه زاویه‌ای بهش نگاه کنی.

فلور ابرویش را بالا برد.
- اوه، پس خبغ خوبی نیست.

لیلی خنده‌ای کرد و دست‌هایش را روی زانوانش گذاشت.
- ببین، می‌دونی که مسابقه‌ی گریفیندور و ریون‌کلا چند روز دیگه برگزار می‌شه، نه؟
ـ بله. حتی اگه فراموش کغده بودم، صدای تمغین‌هاتون یادم می‌آوغد.
- خیلی بامزه‌ای!
- میدونم.

لیلی نفس عمیقی کشید و ادامه داد:
- من قرار بود توی مسابقه بازی کنم، ولی یه مشکلی پیش اومده. جیمی این هفته امتحان داره و اگه من برم تمرین، احتمالاً از فرصت استفاده می‌کنه و تمام درس‌هاش رو می‌پیچونه. برای همین تصمیم گرفتم چند روز خونه بمونم و مطمئن بشم که واقعاً درس می‌خونه.

فلور با رضایت سر تکان داد و کتابش را دوباره روی پاهایش مرتب کرد.
- تصمیم عاقلانه‌ایه. البته نمی‌دونم چغا فکغ می‌کنی پسغت با بودن تو ناگهان به یه دانش‌آموز نمونه تبدیل می‌شه، ولی خب، مادغها همیشه امیدواغن.
- خیلی ممنون از حمایتت!
- خواهش می‌کنم. امیدواغم جیمی هم قدغ این لطف مادغانه غو بدونه.

لیلی لبخندی زد، اما خیلی زود حالت چهره‌اش تغییر کرد. نگاهش را برای لحظه‌ای به زمین مسابقه دوخت و بعد دوباره به فلور برگشت.
- فقط یه مسئله وجود داره...

فلور که تجربه‌ی کافی از شنیدن این جمله در موقعیت‌های مختلف داشت، کتابش را بست و با احتیاط پرسید:
- لیلی، دقیقاً چه اتفاقی افتاده؟
- بازیکن‌های ذخیره‌مون هم یکی‌یکی کنسل کردن. اولی سرما خورده، دومی به خاطر یه مسئله‌ی خانوادگی نمی‌تونه بیاد، سومی گفته مچ دستش آسیب دیده.

لیلی خنده‌اش گرفت.
- خودمم دیگه نمی‌دونم! برای همین یه فکغی به ذهنم رسید.

لیلی با لبخند ملتمسانه‌ای به او نگاه کرد.
- می‌خواستم ازت بخوام جای من بازی کنی.

چند ثانیه سکوت برقرار شد. فلور حتی پلک هم نزد. بعد خیلی آرام کتابش را کنار گذاشت و با لحنی کاملاً جدی پرسید:
- ببخشید؟
- فقط یه بازیه!
- لیلی، من تاحالا از دو کیلومتغی جاغو غد نشدم، چه بغسه به اینکه سواغش بشم!
- خب، پس می‌تونی از همین امروز شروع کنی.
- من حتی نمی‌دونم اون وسیله از کدوم طغف حغکت می‌کنه! اصلاً چطوغ باید گغفتش؟ اگه موهام به هم بغیزه چی؟ اگه ناخن‌هام بشکنه چی؟ اگه ضدآفتابم هنوز کامل جذب نشده باشه و باد و آفتاب تمام خاصیتش غو از بین ببغن چی؟

لیلی که حالا به‌سختی جلوی خنده‌اش را گرفته بود، دست او را گرفت.
- قول می‌دم کمکت کنم. فقط بیا یه بار تمرین رو امتحان کن. اگه واقعاً نتونستی، دیگه اصرار نمی‌کنم.
- باشه، باشه! فقط بغای اینکه بعداً نگی کمکت نکغدم، میام. ولی اگه اتفاقی بغای موهام بیفته، مسئولیتش کاملاً با خودته.

حدود یک ساعت بعد، زمین کوییدیچ شاهد صحنه‌ای بود که احتمالاً تا مدت‌ها از خاطره‌ی بازیکنان گریفیندور پاک نمی‌شد.

فلور، با یک کیف دستی کوچک در دست و چهره‌ای که ترکیبی از تردید، نارضایتی و نگرانی بود، کنار لیلی مقابل ردیفی از جاروهای پرواز ایستاده بود. لباس ورزشی‌ای به تن داشت که لیلی برایش پیدا کرده بود، اما برخلاف دیگر بازیکنان، هیچ نشانی از آمادگی برای تمرین در او دیده نمی‌شد. نگاهش بین جاروها، بازیکنان و ناخن‌های مرتب خودش رفت‌وآمد می‌کرد.
- خب، اول از همه باید یه چیزی غو مشخص کنیم.

لیلی که مشغول بیرون آوردن یکی از جاروها بود، سرش را بلند کرد.
- چی؟
- این جاغوها تمیزن؟

لیلی برای لحظه‌ای به جاروی مقابلش نگاه کرد.
- خب... جاروئن دیگه!

فلور با دو انگشت دسته‌ی جارو را گرفت و کمی آن را از خودش فاصله داد.
-این جواب سؤال من نبود. آخغین باغی که تمیزشون کغدن کی بوده؟
- فلور، می‌خوای پرواز کنی یا جارو رو برق بندازی؟

ـ اگه قغاغه چند ساعت بهش بچسبم، حداقل حق داغم بدونم به چی دست می‌زنم!

لیلی خنده‌ای کرد و جارو را به سمتش گرفت.
- بگیر. این جاروی تمرینیه.

فلور با احتیاط دسته‌ی آن را گرفت و نگاهی از بالا تا پایین به آن انداخت.
- سنگینه!
- هنوز که بلندش نکردی!

لیلی دستش را روی پیشانی‌اش گذاشت و نفس عمیقی کشید.
- خیلی خب، بیا. اول باید یاد بگیری چطور روش بشینی.

فلور نگاهی به او انداخت.
- همین‌جا؟ جلوی همه؟
- خب، آره.

ـ نمی‌شه یه جای خلوت‌تغ تمغین کنیم؟ ترجیحاً جایی که اگه اتفاقی افتاد، شاهد زیادی نداشته باشه؟
- اتفاقی نمی‌افته!
- این جمله رو معمولاً قبل از اتفاق‌های بد می‌گن.

لیلی بالاخره او را به قسمت خلوت‌تری از زمین برد. چند بازیکن مشغول تمرین بودند و از دور، هر از گاهی نگاهی کنجکاو به تازه‌وارد عجیب‌وغریبشان می‌انداختند.

لیلی جاروی دیگری برداشت و با حوصله شروع به توضیح دادن اصول اولیه‌ی پرواز کرد.
- ببین، خیلی ساده‌ست. دسته رو محکم می‌گیری، بعد بهش دستور می‌دی بلند شه. وقتی از زمین فاصله گرفتی، باید تعادلت رو حفظ کنی و...

فلور که ظاهراً تمام حواسش به توضیحات بود، ناگهان حرفش را قطع کرد.
- وایسا!
- چی شد؟

فلور با نگرانی به موهایش دست زد.
- باد میاد!

لیلی چند لحظه به او خیره ماند.
- خب؟
- خب؟ موهام غو ببین! همین الان چند تا تاغش از جاش تکون خوغد!
- فلور، هنوز حتی از زمین بلند نشدی!
- دقیقاً به همین دلیله که باید قبل از شغوع به این چیزا فکغ می‌کغدم.

لیلی خنده‌اش گرفت و بالاخره موفق شد او را متقاعد کند که روی جارو بنشیند.

فلور با احتیاط یک پایش را از زمین جدا کرد و روی دسته قرار داد. سپس با کمک لیلی، پای دیگرش را هم بالا آورد و روی جارو نشست. حالت نشستن او به‌قدری محتاطانه بود که گویی روی یک وسیله‌ی عتیقه و بسیار گران‌قیمت قرار گرفته است.
- خب، حالا چی؟
- دسته رو محکم بگیر و بهش دستور بده بلند شه.

فلور با تردید پرسید:
- مطمئنی؟
- کاملاً.

فلور نفس عمیقی کشید و دسته‌ی جارو را کمی بالا آورد. جارو ناگهان چند سانتی‌متر از زمین فاصله گرفت. او چنان دست‌هایش را محکم دور آن حلقه کرد که انگار قرار است تا چند لحظه‌ی دیگر از بلندترین برج هاگوارتز سقوط کند.
- لیلی!
- آفرین! همین‌طوری ادامه بده!
- من داغم بلند می‌شم!
- خب، هدف هم همینه!
- من از هدفم پشیمون شدم!

لیلی دستش را جلو برد تا به او کمک کند، اما جارو دوباره کمی بالا رفت. فلور با وحشت چشم‌هایش را بست و صدایش در تمام زمین پیچید:
- یکی منو بیاغه پایین!

چند نفر از بازیکنان که مشغول تمرین بودند، سرشان را برگرداندند. یکی از آن‌ها حتی برای لحظه‌ای مسیرش را گم کرد و نزدیک بود با هم‌تیمی‌اش برخورد کند.

ـ لیلی موهام! موهام رو ببین!

باد ملایمی چند تار از موهای بلوندش را جابه‌جا کرده بود. فلور با یک دست دسته‌ی جارو را گرفته بود و با دست دیگر سعی می‌کرد موهایش را مرتب کند.
- فلور، دستت رو از موهات بردار! باید تعادلت رو حفظ کنی!
- تو نمی‌فهمی! اگه همین‌طوغ پیش بغه، تا آخغ تمغین شبیه یه جادوگغ مغلین‌زده‌ی بی‌خانمان می‌شم!

یکی از بازیکنان که از کنارشان عبور می‌کرد، با شنیدن این جمله خنده‌اش گرفت.
فلور با اخم به او نگاه کرد.

بالاخره لیلی موفق شد جارو را پایین بیاورد و فلور با احتیاط هر دو پایش را روی زمین گذاشت. چند لحظه همان‌طور ایستاد و نفس عمیقی کشید. سپس بدون معطلی کیف دستی‌اش را باز کرد و آینه‌ی کوچکی بیرون آورد.

لیلی که هنوز لبخند روی صورتش بود، پرسید:
- داری چیکار می‌کنی؟

فلور درحالی‌که موهایش را مرتب می‌کرد، پاسخ داد:
- داغم میزان خساغت غو بغغسی می‌کنم.
خسارت؟!
- بله. اول موهام، بعد ناخن‌هام و دغ نهایت پوست صورتم.

نگاهی به ناخن‌هایش انداخت و با رضایت نسبی سر تکان داد.
- خب، حداقل هنوز نشکستن.

و این‌گونه بود که اولین جلسه‌ی تمرین کوییدیچ فلور ، بیش از آنکه به یادگیری اصول پرواز شباهت داشته باشد، به کلاس فشرده‌ی مراقبت از مو، ناخن و پوست در شرایط بحرانی تبدیل شد. جلسه‌ای که در پایان آن، فلور هنوز نمی‌توانست بیشتر از چند سانتی‌متر از زمین فاصله بگیرد، اما لیلی با اطمینان عجیبی اعلام کرد که تا روز مسابقه حتماً از او یک بازیکن قابل‌قبول خواهد ساخت.

البته فلور هنوز نمی‌دانست چطور باید به این حقیقت واکنش نشان بدهد که تا چند روز دیگر قرار است مقابل تیم ریون‌کلا در زمین مسابقه ظاهر شود؛ آن هم درحالی‌که بزرگ‌ترین دستاورد ورزشی‌اش تا آن لحظه، زنده ماندن در اولین برخورد با یک جاروی پرواز بوده است.

تنها چیزی که در آن لحظه می‌توانست آرامش کند، این بود که حداقل هنوز فرصت داشت برای خرید یک ضدآفتاب مقاوم در برابر باد و پرواز اقدام کند.

@گابریل دلاکور و @نورا پردفوت شوخی انجام شد!

افرادی که لایک کردند

.𝙈𝙤𝙣𝙨𝙩𝙚𝙧𝙨 𝙖𝙧𝙚 𝙧𝙚𝙖𝙡"
𝙂𝙝𝙤𝙨𝙩𝙨 𝙖𝙧𝙚 𝙩𝙤𝙤. 𝙏𝙝𝙚𝙮 𝙡𝙞𝙫𝙚 𝙞𝙣𝙨𝙞𝙙𝙚 𝙤𝙛 𝙪𝙨, 𝙖𝙣𝙙
".𝙨𝙤𝙢𝙚𝙩𝙞𝙢𝙚𝙨, 𝙩𝙝𝙚𝙮 𝙬𝙞𝙣
𝙎𝙩𝙚𝙥𝙝𝙚𝙣 𝙠𝙞𝙣𝙜 _
شاغل جادوگر جادوآموخته
تولد نقش
1405/06/31
آخرین ورود
امروز ساعت 22:15
عضویت
1405/06/31
پست‌ها
120
هوا صاف و آفتابی بود.
راجر در باغ بزرگ رو به روی عمارت ایستاده بود، لباس سرمه ای و طلایی زیبایی پوشیده بود که انگار طرح عقاب رویش برق میزد و تغییر رنگ میداد؛ یک جاروی زیبا و خوشرنگ در دستش بود که روی دسته اش نوشته بود: آذرخش.
راجر سوار جارو شد، پا هایش را محکم به زمین کوبید و کمی بالا رفت. پدرش با افتخار به او نگاه میکرد.
- آفرین، عالیه. حالا سعی کن شتاب بگیری.
راجر به جلو خم شد و با تشری به جارو، سرعت گرفت. جارو کاملا در اختیار راجر بود و راجر هم حسابی با جارو ارتباط برقرار میکرد.
راجر یک دور زد و برگشت سمت عمارت و آرام فرود آمد.

- بیایید ناهار!
- الان میام مامان.
پدر راجر نگاهی به پسر با استعدادش انداخت.
- آفرین، شرط میبندم در کویدیچ حسابی موفق میشوی.
راجر در حالی که قدم زنان به سمت خانه میرفت با خودش گفت: باید بهترین باشم، همه از من انتظار دارند و بیجا هم نیست، خودم هم انتظار دارم بهترین باشم؛ چون قبلا در همه چیز بهترین بودم.

راجر یازده ساله از خودش انتظار داشت اما خودش را گول هم میزد، او از خودش انتظار داشت چون فکر میکرد بهترین ها اشتباهی ندارند.

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
اگر تا آخر خوندی افرین
اگر نه از اول بخون.کاریت ندارم


جادوگر جادوآموز
تولد نقش
1405/07/07
آخرین ورود
امروز ساعت 22:08
عضویت
1405/06/30
پست‌ها
67
اولین تجربه پرواز در هاگوارتز
شاید فکر کنید خب اولین باری که سوار جارو در هاگوارتز شدم در کلاس خانم هوچ بود ولی اشتباه فکر میکنی.
اولین بار در تمرین گریفیندور سوار جارو شدم.
وقتی که همه بازیکن های گریفیندور اومده بودن تمرین برای مسابقه بعدیشون درمقابل اسلیترین،منم باهشون اومدم تا تمرینشونو نگاه کنم،هری رو دیدم که داره سوار جاروی نیمبوس دوهزارش میشه،داشتم با حسرت به هری و جاروش نگاه میکردم،اخه من نمیتونم اون جارو رو بخرم و یا مثل هری بازیکن کوییدیچ بشم.
تمرینشونو شروع کردم، همه بزیکن ها با سرعتی باور نکردی در هوا به این اون ور میرفتن و یه جا نمیستادن.
درحالی که مجذوب بازی اونها شده بودم یه چیز طلایی خیلی سریع دیدم،اون اسنیچ بود.
اسنیچ رو با چشام دنبال کردم،سعی کردم به هری نشون بدم کجا میره ولی هری نمیشنید.
دراخر اسنیچ اومد نزدیکم و بایه حرکت خیلی سریع گرفتمش.
یکی از بازیکتا اینو دید و به هری گفت،هری اومد پایین کنار من وایستاد و گفت اسنیچو گرفتی گفتم بله و اسنیچ رو بهش دادم،بهم گفت میخوای بازی کنی گفتم اره گفت پس پاشو این جاروی من فقط مواظب باش زیاد ارتفاع نگیری.
با دستانی لرزان جاروشو گرفتم و سوارش شدم و به ارامی به پرواز در اومدم.
دیدم هری بهم گفت اسنیچ رو رها میکنه و باید بگیرم.
به بالا پرواز کردم و زمین کوییدیچ رو دور زدم،نزدیک بود سه بار بلاجر بخوره تو سرم ولی جاخالی دادم.
درحالی که داشتم دنبال اسنیچ میگشتم بازیکن ها بهم گفتن بیا کوافل رو بگیر برو یه گل بزن گفتم باید اسنیچ رو بگیرم و گفتن حالا یه بارم با کوافل گل بزنی بد نمیشمه،و کوافل رو بهم پاس دادن با سرعتی باور نکردنی و حرکاتی زیگزاگی به سنت دروازه رفتم و کوافل رو گل کردم.
بازیکنا بهم گفتن افرین بازیکن خوبی هستی.
در این میان چشمم خورد به یه چیز کوچیک طلایی سریع رفتم دنبالش.
هی تغییر مسیر میداد و من مطمئن شدم اسنیچ هست پس سعی کردم سرعتشو بیشتر کنم،۰یزی نمونده بود که بگیرمش سعی کردم از روی حارو بلند شم و شیرجه بزنم و اتفاق افتاد بلند شدم و خودمو کش دادم به سمت اسنیچ و در حرکتی سریع اسنیچ رو گرفتم.
با اسنیچ رفتم به سمت بازیکتا،همه تشویقم کردن و گفتن بازیکن خوبی میشم.
داشت غروب میشد پس سریع وسایلمو جمع کردم و به سمت قلعه روانه شدم.
این داستان ادامه دارد.....

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
⚡ 𝓒𝓪𝓽𝓬𝓱 𝔂𝓸𝓾𝓻 𝓸𝔀𝓷 𝓼𝓷𝓲𝓽𝓬𝓱, 𝓘’𝓶 𝓫𝓾𝓼𝔂 𝓼𝓪𝓿𝔦𝓷𝓰 𝓽𝓱𝓮 𝔀𝓸𝓻𝓵𝓭. 🔥
تصویر تغییر اندازه داده شده

جادوگر جادوگران پلاس جادوآموخته
تولد نقش
1396/06/22
آخرین ورود
امروز ساعت 21:29
عضویت
1384/09/08
پست‌ها
1080
روونا را بالای برج غربی می بینم؛ روی جارویش نشسته و منتظر است آخرین فاصله میانمان را طی کنم. باد موهایش را از بندی که پشت سر بسته بیرون کشیده و چند تار را روی لبش انداخته است. آنها را کنار می زند و پیش از رسیدنم به سوی دریاچه می چرخد. مسیر را از قبل تعیین نکرده ایم، اما همین که شانه اش را پایین می آورد، می دانم قصد دارد از کنار دیوار قلعه شیرجه برود. ارتفاعم را کم می کنم و پشت سرش از بالای پنجره هایی می گذرم که نور شمع در آنها می لرزد.

هوای عصر سرد است و رطوبتش روی صورتم می نشیند. هرچه پایین تر می رویم، بوی دریاچه واضح تر می شود؛ بوی آب سرد، گل خیس ساحل و گیاهانی که ساقه هایشان زیر سطح تیره پنهان است. دسته جارو زیر انگشتانم اندکی نم کشیده و باد لبه ردایم را به عقب می کشد. روونا کنارم قرار می گیرد، آنقدر نزدیک که صدای برخورد پارچه ردایش را با دسته جارو می شنوم. نگاهش به آب است و من مسیر پیش رو را بررسی می کنم؛ شاخه افتاده ای نزدیک ساحل، چند پرنده روی سطح و موج هایی که جهت باد را نشان می دهند.

باران از میانه دریاچه به ما می رسد. نخست چند قطره پراکنده روی پیشانی ام می خورد و بعد، آب روی ابروهایم جمع می شود و تا کنار چشمم پایین می آید. روونا صورتش را رو به باد می گیرد؛ چشم هایش را تنگ کرده، اما لبخندش پیداست. می توانم با طلسمی لباسمان را خشک نگه دارم، ولی فعلا چوبدستی ام را بیرون نمی آورم. تغییر هوا را دوست دارم؛ مقاومت باد در برابر حرکت جارو، سردی قطره ها و فاصله کوتاهی که میان کف پاهایم و آب باقی مانده است. برای لذت بردن از اینها نیازی به تعبیرشان ندارم.

روونا ناگهان جلو می افتد و نوک جارویش را بالا می برد. دنبالش اوج می گیرم و دریاچه زیر پایمان گسترده تر می شود. قلعه از میان پرده باران پیدا و پنهان است؛ برج ها، سقف های تیره و پنجره های کوچک روشن. وقتی به ارتفاعش می رسم، نگاهم می کند، گویی می خواهد مطمئن شود همان منظره را می بینم. سر تکان می دهم. ظاهرا همین پاسخ برایش کافی است، چون دوباره کنارم می ماند و سرعتش را با من تنظیم می کند.

هنگام بازگشت، باد پشت سرمان می وزد و زحمت هدایت جارو کمتر می شود. آستین روونا گاهی به آستینم می خورد. چیزی نمی گوید و من هم ضرورتی برای صحبت نمی بینم. تا رسیدن به برج غربی، با همان فاصله پرواز می کنیم.

افرادی که لایک کردند

جادوگر جادوآموز
تولد نقش
1405/07/07
آخرین ورود
امروز ساعت 22:08
عضویت
1405/06/30
پست‌ها
67
اولین خاطره پرواز در خانه
یه روز همینجوری داشتم تو باغ خونمون میچرخیدم و کوتوله هارو فراری میدادم که جاروی فرد رو میبینم جاروی معمولی بود ولی برای من نه،رفتم برش داشتم اومدم سوارش بشم که یهو جارو از این ور به این پرت شد داشتم از روی جارو میافتادم که جارو اروم گرفت و من رو مثل ادم پایین گذاشت.
به خودم گفتم حتما بازیکن خوبی نیستم ولی من بهترین بازیکنم خودم نمیدونم
این داستان ادامه دارد

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
⚡ 𝓒𝓪𝓽𝓬𝓱 𝔂𝓸𝓾𝓻 𝓸𝔀𝓷 𝓼𝓷𝓲𝓽𝓬𝓱, 𝓘’𝓶 𝓫𝓾𝓼𝔂 𝓼𝓪𝓿𝔦𝓷𝓰 𝓽𝓱𝓮 𝔀𝓸𝓻𝓵𝓭. 🔥
تصویر تغییر اندازه داده شده

شاغل جادوگر مدیر دیوان جادوگران جادوآموخته
تولد نقش
1405/05/21
آخرین ورود
امروز ساعت 22:29
عضویت
1405/05/21
پست‌ها
68
~ برنامه‌ی ویژه هم‌خوانی سه فصل چهارم کتاب هری پاتر و سنگ جادو ~
مهلت شرکت: از شنبه 23 آبان تا پایان جمعه 29 آبان


این هفته قراره سری به خاطرات اولین پرواز با جارو یا اولین مسابقه‌ی کوییدیچتون بزنین و با شرکت در این برنامه، برای خرید جاروی پروازتون تخفیف بگیرین!

برای شرکت در این برنامه، کافیه تو هنین تاپیک، یعنی زمین خاکی کوییدیچ، خاطره‌ی اولین مسابقه‌ی کوییدیچ یا اولین پروازی که با جارو تجربه کردین رو بنویسین. فرقی نمی‌کنه این اتفاق در مدرسه‌ی هاگوارتز افتاده باشه یا در خانه و کنار خانواده‌ی جادوگرتون؛ مهم اینه که خاطره‌تون رو با بقیه به اشتراک بذارین!

- این برنامه به‌صورت تک‌پستی برگزار می‌شه و به ازای هر پستی که در تاپیک ارسال کنین، یک توکن تخفیف ده‌درصدی برای خرید جارو دریافت می‌کنین.
- با شرکت در این برنامه می‌تونین تا سقف سی درصد تخفیف (معادل سه پست) برای خرید جاروی پروازتون به دست بیارین.

یادتون باشه که این فرصت فقط تا پایان جمعه ۲۹ آبان وقت داره؛ پس اگه قصد خرید جارو با تخفیف رو دارین، فرصت رو از دست ندین و خاطرات پروازتون رو با ما به اشتراک بذارین!

افرادی که لایک کردند

حداقل منفجر نشد!
قول می‌دم بعدی رو نسوزونم...
Only Raven
ماگل
تولد نقش
1397/05/31
آخرین ورود
یکشنبه 30 مرداد 1401 22:42
عضویت
1397/05/29
پست‌ها
158
-ب جان خودم تو دنبال قاتل مرلینی پسر !!
-خب جناب لودو شما هم ورزشکار حرفه ای هستید و هم ریونکلاوی این مدرسه بودین مگه چ اشکالی داره؟

-هیچی...هییییچ اشکالی نداره ، فقط من تهییه کننده این مسابقاتم و شما منو ب سه دسته جارو دعوت کردید و جلویم نوشیدنیه کره ایه ویژه (موارد چیز دار) گزاشتید ، اونم نه یکی بلکه ۲ تااااا....

لینی دستشو ب طرف جام ها میبره و یکی از اون هارو علارقم اینکه نزدیک خودش هست بیشتر میکشه سمت خودش

-جسارتا آقای وزیر فقط اون یدونه برای شماس و این یکی مال منه .

لودو سیگارشو از لب دهنش برمیداره و دستشو ب سمت جام خودش دراز میکنه.

-اوه!! بهتره مال خودمو زودتر بخورم تا برای اینم صاحب پیدا نشده.
-آقای بگمن من مطمانم کسی به اینکه شما از خاطرات دوره تحصیلتون در هاگوارتز برای تیم کوییدیچ ریونکلا تعریف میکنید شک نمیکنه .
-من بالاخره قراره خاطره بگم یا تاکتیکای با...

لودو سردرگمه و گادفری با لبخند ب اون خیره شده و در همین لحظه لینی میپره وسط حرف لودو

-قطعا خاطره آقای بگمن

لودو ک تازه دوزاریش افتاده به جام دست نخورده ی لینی نگاه میکنه و میگه :

-حالا ک قراره خاطراتمو بگم با زبون خشک ک نمیشه ، فکنم تو نوشیدنیتو نمیخوری دوشیزه وارنر .
-اوه البته جناب وزیر بفرمایید .

لودو جامو میگیره و یک ضرب سر میکشه و جامو دقیقا میزاره جلوی خود لینی ، دستشو تو جیب کت چهارخونه یه زرد و مشکیش میکنه و یک دستمال چهار خونه هم رنگ کتش در میاره و پشت لبشو تمیز میکنه

-آاااه واقعا یه نوشیدنیه تگری تو این گرما میچسبه ، ببینم اونوقت شماها قراره منو هروز بیارید ب سه دسته جارو و نوشیدنی بخوریم ؟

لینی ، لایتینا و گادفری نگاهشونو بین هم رد و بدل میکنن و از اونجا ک هر سه میدونن لودو این برنامرو برای هروز گزاشته تو کاسشون لایتینا شروع میکنه

-آااه البته که در هاگوارتز نوشیدنیه کره ای نیست ولی آب کدوحلوایی های تگری همیشه داخل سرسرا سرو میشه.

-اوه جدی میگی لایتینا؟ خب بهتره بریم ب زمین کوییدیچ بچه ها ، راستی خانوم وارنر نوشیدنیه شما یکم تندتر از اونی بود ک ساده باشه و فکر میکنم مال شما هم ویژه بود

لینی ک از خجالت نمیتونست ب دوستاش نگاه کنه با گونه های سرخ رو به لودو میکنه :

-جدی میگین جناب وزیر؟ پس بهتر ک شما خوردین ، فکنم اشتباه گارسون بوده .

لایتیناو گادفری و لودو به هم نگاهی می اندازن و زیر لبی میخندن ، چهار جادوگر به رختکن تیم ریونکلاو میرن ، همه از این ک وزیر ورزش اومده تا بهشون کمک کنه هیجان زده هستن و سر از پا نمیشناسن.

-آقای وزیر درسته که شما با برنده شدن جام آتیش تو سال۱۹۸۰ ب این مقام رسیدین؟
-نه ابله اون از آبدارچی بودن شروع کرد و انقدر رو مخ وزیر قبلی رفت تا اون بدبخت سکته کرد .
-چرا حرف مفت میزنی آقای لودو بعد خداحافظی از تیم ملی بلغارستان به پاس قدر دانی از زحماتش بهش این مقام پیشنهاد شد.

لودو وقتی این حرفارو میشنید تو دلش مرلین رو شکر میکرد ک کسی حرف پسرکی که دومین نظرییرو داد باور نکرد و پی گیر داستان نشدن

-خب خب بچه ها بزارید حالا که اینجا اومدم یه خاطره براتون تعریف کنم :
من وقتی جوون بودم بزرگترین آرزوم بازی کردن برای تیم ملی بود .
ولی خانواده من اونقدر ثروتمند نبودن که بتونم وارد کلاس ها یا باشگاه های دست بالای کوییدیچ بشم ک هزینه ثبت نامشون خیلی زیاد بود.
بنا بر این تو دوره نوجونی من هم درس خوندم هم کار میکردم تا بتونم در درجه اول یه جارو بخرم ، یادمه اولین شغل من فروختن پف فیل و تخمه تو نیمکتای زمینای کوییدیچ بود ، با پولی ک اونجا دراوردم رفتم ۱۰ تا از بهترین کتابای آموزش پروازو خریدم و بعد این که حسابی خودم ازشون درس گرفتم شروع کردم ب اجاره دادن روزانه کتابا به هم سن و سالای خودم تو محله و مدرسه ، در کنار اجاره کتاب ها من تو لوازم یدکیه آقا جواد کار میکردم و حقوق خوبی میگرفت الانم اگه کسی ب خیابون نافینگهام سر بزنه بر خیابون اصلی پلاک۲۹ مغازه آقا جواد بازه و خود آقا جواد میتونه براتون این داستانو تعریف کنه .

-آقای بگمن شما بالاخره چند سالتون بود اولین جاروتونو گرفتید؟
-من سال چهارم هاگوارتز بودم که بالاخره یه جاروی جمع شده مدل نیمبوس نوزده هشتاد از خود آقا جواد گرفتم و با استعدادی ک از خودم نشون دادم تونستم تو تیم ریونکلاو عضو بشم .
-اولین بازیتون چیشد آقای بگمن ؟ بردین؟
-خب اولین بازی من در جستو جوی اسنیچ بودم ک یهو حضور یه نفر تو نیمکت ریونکلاو توجهمو ب خودش جلب کرد و تا متوجه شدم کیه یهو یه توپ بازدارنده بهم برخورد کرد و افتادم و بیهوش شدم.
-اون که تو نیمکتا بود کی بود آقا ؟
-آقا جواد بود ! اون همیشه مثل یه پدر منو دوسداشت و برای دیدن اولین بازیم اومده بود!
خلاصه جونم براتون بگه که من تعمیرکار حرفه ای جارو شدم و دوسال حرفه ای کار کردم و پول زیادی بدست آوردم .
تا بالاخره فارق التحصیل شدم و بلافاصله تیم سرخ پوشان لندن با من قرار داد بست و با پول قراردادم تونستم یه نیمبوس ۲۰۰۰ بخرم .

بچه ها محو صحبتای لودو بودن و با هیجان بهش گوش میکردن و یسریا بغضشون ترکیده بودو تو بغل همدیگه میزاریدن
-خلاصه ب لطف دل سوزی های آقا جواد و تلاشای خودم ۴ سری تیممون قهرمان شد .
بعد اون ۴ فصل ک آقا جوادم میدونه مربیه تیم ملی آقای وزفسکی منو ب اردوی تیم ملی دعوت کرد و مطمانم شما همتون بازیای تیم ملیو دیدین و از اینجا ب بعد داستان رو خبر دارین...

-آقای بگمن یعنی یروزی ماهم وارد تیم ملی میشیم؟
-خب بچه ها این خاطررو تعریف کردم تا به اینجا برسم ، ببینید لازم نیست چیز خاصی یا کس خاصی باشید ، همه بازیکن به دنیا نمیان ما ستارها با تلاش به اینجا رسیدیم ، شماها باید ب دنبال آقا جواد زندگیتون بگردین و پیداش کنید ، باید مداوم تلاش کنید ، این من نیستم که شمارو قهرمان جام منتخب کوییدیچ هاگوارتز میکنه ، شما و بازیه شماس که تایین میکنه کی واقعا قهرمانه ، پس برید تو زمینو نشون بدین آسمون فقط مال عقابای ریونکلاس ...

لودو موفق شده بودو با یه خاطره شیرین و تلخ از زندگیه خودش و حضور آقا جواد هیجان و آدرنالینو تو بچه های ریونی بالا برده بود ، بچه های تیم با اعتماد ب نفس کامل وارد زمین شدن و تماشاچیای ریون با شور و شوق تیمشونو تشویق کردن و در انتها تیم ریونکلا بازیه فینال رو برد به عنوان منتخب هاگوارتز عازم بلغارستان شدن....

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
تصویر تغییر اندازه داده شده
شناسه بسته‌شده
تولد نقش
1396/08/22
آخرین ورود
سه‌شنبه 30 بهمن 1397 23:56
عضویت
1396/08/21
پست‌ها
54
«زمین خاکی بین همه گروه‌ها مشترکه و کنار اومدن با بقیه شاید دردسر داشته باشه. این که چطور با هم کنار می‌آین به عهده خودتونه»


در ابتدای یک روز مهتابی و پر از ابر که آسمان از روشنایی برق می‌زد و خفاشان کوریده و خرامان، خرامان به دنبال غاری برای ادامه‌ی بقای خود بودند، در زمین بازی کوییدیچ دو گریفیندوری در حال گرم کردن اعضای بدن خود بودند.
در گوشه‌ای از گوشه‌ها، لیزا چارکس چندبار دستانش را بهم می‌مالید و به گونه‌هایش می‌زد. آنطرف‌تر آرتور ویزلی در حال عضله ساختن با وسیله‌ای ماگلی و سنگین بود و هر چند ثانیه دوبار فیگور‌های ماگل‌های از خودراضی را می‌گرفت.

لیزا با خستگی گفت:
- آرتور واقعا لازم بود انقدر زود بیایم پایین؟ هنوز هیچکس نیست. مگسام رو ببین از بی حوصلگی بلاجرارو بغل گرفتن.

لیزا راست می‌گفت، خیلی هم راست می‌گفت، او همیشه راست می‌گفت. مگس‌های او دور بلاجر‌ها حلقه زده بودند و ویز، ویزی کر کننده سر داده بودند. آرتور صبح زود در تالار گریفیندور لیزا را با قیافه‌ای گرفته و سفید پیدا کرد و حدس زد که او اصلا نخوابیده است، پس تصمیمش را گرفت و او را هم با خود به آنجا آورد.
- بعله لیز، ما باید بیایم اینجا جا بگیریم که کسی نیاد جا بگیره، چون اگه اونا جا بگیرن دیگه جایی واسه ما نیست.

لیزا با قیافه‌ای درست شبیه لاکهارت در زمانی که حافظه‌اش را از داده بود، لبخندی زد و به ژل زدن ادامه داد که صدای سوت زدن کسی را درست پشت سرش شنید.
او از سوت متنفر بود، از صاحبان سوت هم متنفر بود، از همانی که سوت را هم اختراع کرده بود متنفر بود، چون خودش نمی‌توانست سوت بزند. او برگشت و با حرص به صاحب سوت‌های پی‌ در پی نگاه کرد.
ادوارد بونز با لب و لوچه‌ی کج که در اثر سوت زدن به وجود آمده بود خشکش زده بود. در کنار او یوآن بمپتون که یکی از چشمانش به دلیل تنبلی نیمه باز بود، شق و رق ایستاده بود.
- شما اینجا چیکار می‌کنید؟

با این حرف یوآن، آرتور حواسش از فیگور گرفتن‌ها پرت و به آنها جمع شد. لیزا حرصی به آن دو نگاه می‌کرد. آرتور که وضعیت را خطری دید کنار لیزا ایستاد.
- ما باید اینو بپرسیم البته شما اینجا چیکار می‌کنید؟

ادوارد لب و لوچه‌اش را درست کرد و گفت:
- ما اومدیم جا بگیریم.
- ما زودتر اومدیم.
- تعداد ما بیشتره.

لیزا تازه متوجه لینی وارنر شد که در پشت آن‌دو ریونکلاوی ویزویز می‌کرد. همان لحظه فکری شیطانی به مغز سفیدش خطور کرد. او برگشت به طرف مگس‌های بلاجر دوستش و صدایی‌هایی نامفهموم برای هر انسان از دهانش بیرون آمد:
- ویزو ویز ویزا ویز ویزوو، زوزر ویزرو! زواروزی؟ زوارووو!
- چی میگی تو دخـ...

حرف آرتور با دیدن صحنه روبه‌رویش نصفه ماند. مگس‌های‌ بلاجر دوست لیزا ، لینی را محاصره کردند و او را کت بسته و داد و بیداد کنان و جیغ و هوار زنان بردند.
یوآن حرصی گفت:
- این کارت واقعا دور از ادب بود.

لیزا مقدار بیش از حدی لبانش را کش داد و گفت:
- من کاری نکردم که آخه، اونا یکم شیطونن.

ادوارد متانت و وقار را کنار گذاشت و خواست مشتی همانند مشت هرمیون به دراکو روی لیزا امتحان کند که همانند فیلم‌های مشنگی هندی که خیلی اشک‌درآر هست، دستی مشت او را گرفت.
آرتور ویزلی عمو بودن را در حق لیزا تمام کرده و نگذاشت که بینی صاف و بدون خش او کج و کوله شود و او را زشت کند.
- خیله خب پنجاه، پنجاه زمین رو نصف می‌کنیم. هر کی هم بیاد طرف ما یا شما میدم مگسای لیزا ببرنش اون دوردورا.

با تمام شدن حرف آرتور بچه‌های تیم ریونکلاو و گریفیندور با حالت اسلوموشن‌وار وارد زمین شدند.

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
Courage doesn’t mean
.you don’t get afraid
Courage means you don’t
.let fear stop you

ماگل
تولد نقش
1397/03/14
آخرین ورود
چهارشنبه 19 شهریور 1399 19:51
عضویت
1397/03/10
پست‌ها
359
"چقدر سخته تمرین کردن!"

ماتیلدا غرغری میکرد و تو هوا با جاروش به دنبال توپ طلایی بود. چند نفر از بچه های هافل ، به تشویق کردن ماتیلدا می پرداختن. اما بقیه بچه های هلگا، با جاروهاشان در کنار ماتیلدا پرواز می کردن که حواس او رو پرت کنن که ماتیلدا حواسش از توپ طلایی پرت شود و به اونا معطوف بشه. بعضی وقت ها هم کسایی مثل رز و دورا به او تنه میزدن( البته که آروم. بالاخره او همگروهی اونا بود.)

ماتیلدا اصلا به اونا توجه نمی کرد و به راه خودش یعنی دنبال کردن و گرفتن توپ ادامه می داد. چرا به عنوان بازیکن ذخیره، باید تمرین میکرد؟ اونم تمرینی به این سختی؟ مثلا میشد که به عنوان بازیکن دفاع تمرین کنه. اما آملیا و رز و خصوصا دورا اصرار کرده بودن که ماتیلدا باید یه بازیکن اصلی باشه.

خیلی خوب بود که بیشتر زمین تمرین کوییدیچ برای هافلی ها بود. چون اگه کسی به دست و پا چلفتی ماتیلدا زمین میخورد، نمیرفت تو بازی بقیه و بقیه هم هرهر بهش بخندن.

ماتیلدا از سر راه لیندا کنار رفت. یه چرخی زد و دوباره به سمت توپ حرکت کرد. خیلی خسته شده بود و این دلیلی برای تند رفتنش بود. تنها سه قدم با او فاصله داشت. ماتیلدا اگر روی پاهایش بلند می شد و دستش رو دراز می کرد، به توپ میرسید، اما او از ارتفاع میترسید . بخاطر غرورش که شکسته نشه، از جاش بلند شد و دستش رو دراز کرد.

" نه ! این طرف"

ماتیلدا به بالا و به هرمیون گرنجر که داشت به گودریک چیزی می گفت خیره شد. و با خود فکر کرد: " چی اینطرف؟"
همین بالا نگاه کردن، باعث شد که تعادلش رو از دست بده و بیفته.

" مواظب باش ماتیلدا. وایی!"

همه مرتب این جمله رو به او می گفتن اما چه موا‌ظبتی؟ حس می کرد که به سطح زمین نزدیک می شه و از جارویی که تو هوا ثابت مونده بود، فاصله می گیرد. قلبش تپ تپ صدا می داد و انگار به دهنش نزدیک میشد.

بوممممم

ماتیلدا به زمین افتاد. صدای خورد شدن بدنش تو هنگام زمین افتادن رو به وضوح شنید. او خیلی مرد بود که جیغ نکشید و جیغ را در درون خود، سرکوب کرد.یه کمی صبر کرد و بعد به آرومی بلند شد. خب این نشون می داد که کمرش نشکسته. پاهاش هم میتونست تکون بده. اینم نشونه ی خوبی بود. دست راستش هم سالم بود ولی تا اومد اون یکی دستشو هم تکون بده، جیغ بلندی کشید.

اوه ! این یکی شکسته بود.

بچه های هافل به آرومی به او نزدیک می شدن.

رز از همه تند تر میدویید و زودتر از بقیه به ماتیلدا رسید.

- خوبی؟

- بهتر از نمیشم!

- کجات درد می کنه؟

- کجام درد می کنه؟ بگو کجام درد نمیکنه. تازه دست چپمم شکسته.

- لعنتی!!

- جان؟

- نمی تونی تو کوییدیچ شرکت کنی.

ماتیلدا لبخند شیطنت آمیزی به رز زد و گفت: گفتم که چلفتیم. بهت ثابت کردم که من به درد مسابقه نمی خورم.

" چی شد؟"

لیندا با نگرانی به من خیره شد . ماتیلدا هم با تعجب به بقیه نگاه کرد. اصلا متوجه اومدن بقیه نشد.

رز به جای ماتیلدا جواب داد: دستش شکسته.

همه با ناراحتی به دست و بعد او خیره شدن.:

- چیه؟ یه دستم شکسته. چرا انقدر بزرگش می کنین؟

- ما بزرگش نمی کنیم، خودش خیلی بزرگه.

آدر پرسید: چه اتفاقی اون بالا افتاد. چی شد افتادی؟

ماتیلدا به آدر چشم غره رفت. دعا میکرد که ازش نپرسن ولی بالاخره پرسیدن:

- از جام که پا شدم، تعادلم رو از دست دادم. همین!

- همین؟

اما آملیا به جای او حرف زد: نه ! همین نیست. اصلا این نیست. هرمیون گرنجر یه حرفی رو با فریاد به گودریک گفت و ماتیلدا حواسش پرت شد.

- نه . این نیست

- چرا همینه.

رز به آملیا گفت: مطمئنی؟

- کاملا

- پس مثل اینکه یه حرف هایی با دوست محفلیمون داریم. آملیا میشه مواظب ماتیلدا باشی؟

ماتیلدا گفت :بس کن. از قصد نکرده کـــ...

- حتما رز

و بعد کنار او نشست

رز گفت : بقیم با من بیان، اونجا باید کسایی باشن که از من حمایت کنن.

بقیه سرشون رو به نشونه ی تایید تکون دادن و به دنبال رز برای دعوا کردن با هرمیون بیچاره رفتن.

ماتیلدا با عصبانیت گفت : از قصد که نکرده بود. مثلا دوست تو ، توی محفله.

- خب باشه. یعنی نباید با کسی که تو یه جا عضویم، دعوا کنیم؟

- نه! بذار برم که بگم دعوا نکنــ...

- حرف نزن ماتیلدا. وگرنه با تلسکوپ قشنگم، می زنم فرق سرت.

- ببین، چرا دعوا راه انداختی؟ برای صدمین بار، اون فریاد زد. درست. اما نمیدونست که من دیوونه حواسم پرت می شه! تقصیر خود احمـ...

ناگهان صدای فریاد رز به گوش ماتیلدا رسید.



افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
Cause i don't wanna lose you now
I'm looking right at the other half of me

نصب جادوگران روی آیفون

  1. در Safari دکمه «اشتراک‌گذاری» (Share) را بزن.
  2. گزینه «Add to Home Screen» (افزودن به صفحه اصلی) را انتخاب کن.
  3. روی «Add» بزن. آیکن جادوگران به صفحه اصلی اضافه می‌شود.