قسمت اول ماجرای پروازم
مادام هوچ همیشه میگفت جاروسواری مهارت خاص خودشو میطلبه، اینکه فقط کافیه سوار جارو بشی و بگی (up) تا همهچی تموم بشه، تصور کاملاً اشتباهیه.
میگفت باید تعادل داشته باشی، حرکات جارو رو بشناسی و بدونی چهوقت باید بهش فرمان بدی و چهوقت بذاری خودش مسیرشو پیدا کنه. منم هر بار با شنیدن این حرفها فقط لبخند میزدم.
راستش رو بخواین، اصلاً باور نمیکردم! با خودم میگفتم مگه جارو سواری چقدر میتونه سخت باشه؟ یه جاروئه دیگه، سوارش میشم و پرواز میکنم.
خب.. اون روز انگار قرار بود به عمق فاجعه پی ببرم
توی محوطهی هاگوارتز، بین چند تا جارویی که برای تمرین آماده شده بودن، چشمم به یکی افتاد. دستهی چوبی قهوهایرنگش چند تا خراش داشت و موهای انتهاییش هم مثل سبیلهای یه گربهی عصبانی یا یه برس آشپزخونه از هم باز شده بودن.
برداشتمش و چند بار توی دستم چرخوندم و بعد گذاشتمش روی سکو.
ـ بالا بیا
جارو از زمین بلند شد و اومد توی دستم. سوارش شدم و آروم از زمین فاصله گرفتم. اولش همهچی عالی بود. باد لابهلای موهام میپیچید و منظرهی هاگوارتز از اون بالا واقعاً دیدنی بود. با خودم گفتم:
_همین؟ این که کاری نداشت مادام هوچ
اما هنوز چند ثانیه از این فکر نگذشته بود که...
ویییژژژژژ!
جارو ناگهان از زیر پام کنده شد و مثل موشک رفت سمت آسمون!
دسته رو محکم گرفتم، اما جارو انگار نه انگار! یه دور دور خودش چرخید و فیششششکنان به سمت برجکها رفت. نوک موهاش به لبهی پنجره گیر کرد و پردهی قرمز یکی از اتاقهای گریفیندور رو هم با خودش کشید. پرده مثل شنل دور دسته پیچید و من موندم و یه جاروی شنل قرمزی
هنوز مشغول کنار زدن پارچه بودم که یه پرندهی کوچولو از روبهرو ظاهر شد.
جارو به بال پرنده خورد و پرندهی بیچاره چند دور توی هوا چرخید. پرهاش مثل برف پخش شدن و خودش با یه جیغ جیکجیکی از پنجرهی باز آزمایشگاه معجونسازی رفت تو!
چند ثانیه بعد صدای آگاتا بلند شد:
ـ نههههه! معجون جدیدم!
نگاهی به داخل آزمایشگاه انداختم. پرنده درست وسط دیگ معجون افتاده بود و فقط نوکش از مایع بنفش بیرون مونده بود. آگاتا هم با ملاقه توی دستش، ماتش برده بود!
خواستم ببینم آخرش چه بلایی سر معجون میاد که جارو دوباره تکونی خورد و با یورتمه از صحنه دور شد.
این بار مستقیم رفت سمت حیاط داخلی. از بالای سر چند دانشآموز رد شد و باد حاصل از سرعتش، دستمال سفرهها و کاغذها رو به هوا فرستاد.
یه سیب از روی میز قل خورد و خورد به پای یکی از بچهها و باعث شد لیوان آبش مستقیم روی لباس دوستش خالی بشه!
از بالای دیوار رد شدیم و رسیدیم به باغچه های اطراف مدرسه و یه عالمه برگ و خاک رو پاشید روی سر باغبان هاگوارتز!
دسته رو محکمتر گرفتم و سعی کردم مسیرش رو عوض کنم، اما جارو یه شیرجهی ناگهانی به سمت زمین زد.
ـ نه! نه! اون پایین نه!
چند سانتیمتر بیشتر تا چمنها فاصله نداشتیم که بالاخره تونستم کمی مسیرش رو تغییر بدم. با این حال، موهای انتهای جارو روی چمنها کشیده شد و یه توده خاک مستقیم به هوا پاشید.
ولی جارو ظاهراً دست بردار نبود . با یه حرکت ناگهانی من رو به سمت بالا کشید و این بار دیگه نزدیک بود از روی دسته سر بخورم..
مادام هوچ همیشه میگفت جاروسواری مهارت خاص خودشو میطلبه، اینکه فقط کافیه سوار جارو بشی و بگی (up) تا همهچی تموم بشه، تصور کاملاً اشتباهیه.
میگفت باید تعادل داشته باشی، حرکات جارو رو بشناسی و بدونی چهوقت باید بهش فرمان بدی و چهوقت بذاری خودش مسیرشو پیدا کنه. منم هر بار با شنیدن این حرفها فقط لبخند میزدم.
راستش رو بخواین، اصلاً باور نمیکردم! با خودم میگفتم مگه جارو سواری چقدر میتونه سخت باشه؟ یه جاروئه دیگه، سوارش میشم و پرواز میکنم.

خب.. اون روز انگار قرار بود به عمق فاجعه پی ببرم

توی محوطهی هاگوارتز، بین چند تا جارویی که برای تمرین آماده شده بودن، چشمم به یکی افتاد. دستهی چوبی قهوهایرنگش چند تا خراش داشت و موهای انتهاییش هم مثل سبیلهای یه گربهی عصبانی یا یه برس آشپزخونه از هم باز شده بودن.
برداشتمش و چند بار توی دستم چرخوندم و بعد گذاشتمش روی سکو.
ـ بالا بیا

جارو از زمین بلند شد و اومد توی دستم. سوارش شدم و آروم از زمین فاصله گرفتم. اولش همهچی عالی بود. باد لابهلای موهام میپیچید و منظرهی هاگوارتز از اون بالا واقعاً دیدنی بود. با خودم گفتم:
_همین؟ این که کاری نداشت مادام هوچ

اما هنوز چند ثانیه از این فکر نگذشته بود که...
ویییژژژژژ!
جارو ناگهان از زیر پام کنده شد و مثل موشک رفت سمت آسمون!
دسته رو محکم گرفتم، اما جارو انگار نه انگار! یه دور دور خودش چرخید و فیششششکنان به سمت برجکها رفت. نوک موهاش به لبهی پنجره گیر کرد و پردهی قرمز یکی از اتاقهای گریفیندور رو هم با خودش کشید. پرده مثل شنل دور دسته پیچید و من موندم و یه جاروی شنل قرمزی

هنوز مشغول کنار زدن پارچه بودم که یه پرندهی کوچولو از روبهرو ظاهر شد.
جارو به بال پرنده خورد و پرندهی بیچاره چند دور توی هوا چرخید. پرهاش مثل برف پخش شدن و خودش با یه جیغ جیکجیکی از پنجرهی باز آزمایشگاه معجونسازی رفت تو!
چند ثانیه بعد صدای آگاتا بلند شد:
ـ نههههه! معجون جدیدم!

نگاهی به داخل آزمایشگاه انداختم. پرنده درست وسط دیگ معجون افتاده بود و فقط نوکش از مایع بنفش بیرون مونده بود. آگاتا هم با ملاقه توی دستش، ماتش برده بود!

خواستم ببینم آخرش چه بلایی سر معجون میاد که جارو دوباره تکونی خورد و با یورتمه از صحنه دور شد.
این بار مستقیم رفت سمت حیاط داخلی. از بالای سر چند دانشآموز رد شد و باد حاصل از سرعتش، دستمال سفرهها و کاغذها رو به هوا فرستاد.
یه سیب از روی میز قل خورد و خورد به پای یکی از بچهها و باعث شد لیوان آبش مستقیم روی لباس دوستش خالی بشه!
از بالای دیوار رد شدیم و رسیدیم به باغچه های اطراف مدرسه و یه عالمه برگ و خاک رو پاشید روی سر باغبان هاگوارتز!
دسته رو محکمتر گرفتم و سعی کردم مسیرش رو عوض کنم، اما جارو یه شیرجهی ناگهانی به سمت زمین زد.
ـ نه! نه! اون پایین نه!

چند سانتیمتر بیشتر تا چمنها فاصله نداشتیم که بالاخره تونستم کمی مسیرش رو تغییر بدم. با این حال، موهای انتهای جارو روی چمنها کشیده شد و یه توده خاک مستقیم به هوا پاشید.
ولی جارو ظاهراً دست بردار نبود . با یه حرکت ناگهانی من رو به سمت بالا کشید و این بار دیگه نزدیک بود از روی دسته سر بخورم..
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
Yeah...We will return to peak...
The greatest tragedy in life isn't death; it's living without a purpose...!

The greatest tragedy in life isn't death; it's living without a purpose...!




از اول بخون.کاریت ندارم





















.

زوارووو!