تاريخ جادوگری

تکلیفتون از این قراره که میرید سر وقت مردم دریایی... به صورت یک رول، در یکی از مراسماتشون شرکت میکنید. یکی از آیین هاشون. یا حتی از تاریخشون بنویسید. آداب و رسومشون. اصلا اینکه چی شد که شدن مردم دریایی! نیازی نیست شخصیت خودتون داخل رول حضور داشته باشه حتی. یا میتونه حضور داشته باشه. نحوه رفتنتون به تاریخ و اینارو هم شرح بدید. جزئیات کامل یعنی! سی نمره هم داره.
..
..
نولا دستاشو کشید و جلو و خمیازه ی کوچیکی از خستگی کشید ، کتاب هارو مرتب کرد و کنار تختش گذاشت ، نگاهی به ساعت کرد و با دیدن ساعت ( 3:13) با بی قراری دراز کشید و دعا کرد فردا صبح بتونه توی کلاساش شرکت کنه ، لحظه ی آخر قبل از بسته شدن چشماش، نگاهش به جلد مخملی کتاب آخری که خونده بود افتاد و اسم کتاب به یکباره تو نگاهش برق زد :
(merpeople_we cannot sing above the ground)
.
.
با حس سنگینی روی بدنش چشماش رو باز کرد ، با دیدن محیط ناآشنای روبه روش ناخودآگاه ناله ای کرد که با دیدن حباب های کوچیکی که از دهنش خارج شدن چشماش گرد شد ، ذهنش شروع به کار کرد اما خالی خالی بود ، هیچ به یاد نمی آورد که اینجا کجاست...
موج آبی که از راست به سمتش اومد رو حس کرد و موج مانع فکر کردنش شد ، وقتی به سمت راست برگشت از تعجب چنگی به موهاش زد، چیزی که می دید براش به شدت آشنا بود، عکس صفحه ی اول کتاب مردم دریایی...https://images.pottermore.com/bxd3o8b291gf/4vVCUGjBi0KmKIqOWwMS0Y/46d4ade28c2f9f1fdb03d52c227b80b0/Merpeople_WB_F4_MermaidSwimmingToSurface_Illust_100615_Port.jpgاز وحشت به خودش لرزید ، صدای زیری که با حباب از دهان کابوس نولا بیرون اومد باعث دلپیچه اش شد :

_فرمانده مارکوس خیلی وقته منتظرته! انقدر این دور و بر پرسه نزن، می دونی که زردمبوها خوششون نمیاد تو محدودشون بری!

ذهن نولا به شدت مشغول شد، چه اتفاقی افتاده ، یعنی الان...؟با نگاهی به دستانش و موج موهای خاکستری اطرافش فهمید که حدسش درست بوده اما نمیدانست چه گونه این اتفاق افتاده و الان چه باید بکند..صدای ضربه ی نیزه ی موجود رو به روش باعث شد از فکر و خیال درآمده و با نگاه تند او ناخودآگاه به سمت جلو حرکت کرد و متوجه پایین تنه ی آب زیست مانندش شد و با تعجب به تراش های ظریف پری وارش خیره شد...همین طور که در فکر جلومی رفت به غار دریایی بزرگ و ترسناکی رسیدند که تاریک بود و چیزی از بیرون معلوم نبود...نولا به آرامی به درون غار سر خورد و با ترس سعی کرد از مرد دریایی دور نشود ، با دیدن پرسه نوری از روبه رو و صداهای عجیب و غریبی ترسید و آرزو کرد کاش جداقل می دانست چه پیش می آید...مرد دریایی از پیچ تندی گذشت و نولا به دنبال او ولی به یکباره با دیدن صحنه روبه رو احساس سستی کرد و صحنه رو به رو سیاه شد :
مردم دریایی با سروصدای وحشتناکی دور نیزه ای حلقه زده بودند و شادمانه پایکوبی می کردند، بر سر نیزه،جسم سیاه رنگی بود که چیزی از آن مشخص نبود اما بر گردنش چیزی برق می زد که به ناگاه موجب ضعف حال نولا شد:
گردنبند ماه و خورشیدی که نولا همیشه به گردن داشت...
.
.
نولا نفس نفس زنان از خواب پرید و با دیدن خوابگاه آشنای آبی رنگ ریونکلا نفسی از سر خوشحالی و راحتی کشید ، با دیدن کتاب منفور مردمان دریایی، چشمانش را جمع کرد و به آرامی آن را به زیر تخت هل داد، با آرامش سر بر بالشتش گذاشت و به سقف خیره شد!
.
.
پایان

دانش آموزان در عجب بودند.
هرگز فکر نمیکردند رنگ کلاس تاریخ را در هوای روشن ببینند؛ اما به نظر میرسید آرسینوس بالاخره از تسترال شیطان پیاده شده و تصمیم گرفته ساعت معقولی برای برگزاری کلاس انتخاب کند!
دانش آموزان همچنان غرق در شگفتی و تعجب نشسته بودند، که بالاخره درب کلاس باز شد و آرسینوس، در حالی که کاملا خیس بود و همچون غواص های مشنگ، کفش های شنا به پا داشت وارد کلاس شد.

دانش آموزان یک صدا، زیر لب ذکر "یا مرلین" را بر زبان راندند و تلاش کردند انواع موضوعات تاریخی که به زیر آب مربوط میشود را در ذهن مرور کنند تا برای کلاس آمادگی بیشتری داشته باشند.

آرسینوس بدون توجه به چهره های نگران دانش آموزان، کراواتش را چلاند تا آبش کشیده شود، سپس با اندکی تکان دادن سر، باقی مانده آب درون نقابش را هم خالی کرد و گفت:
- درس امروزتون عملی نیست آنچنان. میخواستم عملیش کنم، ولی چون خطر مرگ براتون وجود داشت، تصمیم گرفتم عملیش نکنم. به جاش اول توضیح میدم، و هر کس هم که در حین توضیحات من بخوابه، تنبیه میشه.

دانش آموزان ناگهان حس کردند که درس عملی را بیشتر از لالایی های کسل کننده آرسینوس دوست دارند.

- قیافه هاتون رو آویزون نکنید. نذاشت مدیریت اینبار درس عملی بدم بهتون. وگرنه میخواستم یه بلایی سرتون بیارم که...

دانش آموزان درودی به مدیریت هاگوارتز فرستادند، و بعد آرسینوس درس را آغاز کرد.
- مطمئنم که همتون با مردم دریایی آشنایی دارید. البته اگر ندارید هم مهم نیست. میرید کنار دریاچه، آشنا میشید!

دانش آموزان علاقه ای به مردم عجیب و غریب دریایی نداشتند.

- بهرحال... تاریخ مردم دریایی. تاریخشون خیلی عجیب و ناشناس هست. خودشون هم همینطور! وزارت سحر و جادو میخواست اونارو در حیطه انسان ها قرار بده، ولی خودشون قبول نکردن و جزو جانوران قرار گرفتن. اما این باعث نمیشه که اونا متمدن و هوشمند نباشن. اتفاقا خیلی هم متمدن هستن و تاریخ غنی ای دارن. یعنی غنی برای خودشون. ما اطلاعاتمون ازشون خیلی کمه.

توجه دانش آموزان اکنون اندکی به درس جلب شده بود. هرچند که هیچکدامشان از درس تاریخ و به خصوص جلساتی که نصف شب برگزار میشد، دل خوشی نداشتند.

- بهرحال... سر ظهره... هوا هم گرمه. کولرهارو هم که درست نمیکنن. تکلیفتون رو بگم پس، تکلیفتون از این قراره که میرید سر وقت مردم دریایی... به صورت یک رول، در یکی از مراسماتشون شرکت میکنید. یکی از آیین هاشون. یا حتی از تاریخشون بنویسید. آداب و رسومشون. اصلا اینکه چی شد که شدن مردم دریایی! نیازی نیست شخصیت خودتون داخل رول حضور داشته باشه حتی. یا میتونه حضور داشته باشه. نحوه رفتنتون به تاریخ و اینارو هم شرح بدید. جزئیات کامل یعنی! سی نمره هم داره.

نمرات جلسه سوم کلاس تاریخ جادوگری

ریونکلاو

آماندا: 27

نقل قول:

نیازی به توضیح داخل پرانتز نبود. این رو میتونستی داخل خود توصیفاتت به صورت مستقیم بیاری.

نقل قول:
نقل قول:

اسامی خاص رو داخل توصیفاتت مخفف نکن. توی توصیفات اسامی رو کامل بنویس، ولی توی دیالوگ ها اگر خواستی مخفف کنی مشکلی نیست.

نقل قول:

خیلی خوب بود!
فقط اینکه نقطه آخرشو بذار. داخل همون "" هم بذار. یعنی به این صورت:
"تقریبا پنجا سال پیش استادی برای درس تاریخ جادوگری وجود داشت که دانش آموزان را نصف شب به کلاس میکشاند، نام آن استاد آرسینوس جیگر بود."

جالب بود. خیلی خوب بود. ولی خیلی زود و سریع از روش پریدی. جای توصیف خیلی بیشتری داشت این رول. خیلی خیلی میتونستی راجع به گذشته بیشتر بنویسی.

نولا جانستون: 28

نقل قول:

نقل قول:

توی هردو مورد بالا، آخرین فاعل در توصیفات، شخصیت ایروانا بوده. پس اون دیالوگ ها و تفکرات همشون یک اینتر میخواستن. یعنی به شکل زیر:

اسم زیر عکس را از نظر گذراند :
_ نولا جانستون.

با خود فکر کرد :
_چه مسخره! وقتی می تونی یه ربات شخصی داشته باشی که فکرهای روزانت رو توی ذهنش ثبت کنه ، چرا وقتت رو برای این کار مسخره صرف کنی!

ولی سوژت خیلی خوب بود. لذت بردم.

گرنت پیج: 30

عالی بود!




گریفیندور

دافنه مالدون: 24.5
نقل قول:

لحن توصیفاتت بهتره یا کاملا محاوره ای باشه، یا کاملا کتابی. اون وسط کلمه "کتابخونه" حالت محاوره ای داشت.

نقل قول:

اینجا از نظر ظاهری مشکل داره. دیالوگ وقتی تموم شد و خواستی توصیف بنویسی، به این شکل مینویسی:

-بروکسیل اینجا چیکار میکنی؟

نیلا بروکسل گفت:
-اومدم تا در کتابخانه در مورد مطالبی تحقیق کنم تا هم امنیاز بگیرم هم یادشون بگیرم.

نیهان گفت:
-باشه برو ،موفق باشی.

یه نکته در مورد لحن دیالوگ ها. لحن دیالوگ هارو محاوره ای بنویس، مثل صحبت کردن عادی.
نقل قول:

توصیفاتت رو داخل پرانتز ننویس. اینجا میتونستی خیلی عادی بنویسی: "نیلا با تعجب به کتاب نگاه کرد." همین و بس. نه پرانتزی میومد و نه چیز اضافه ای.

نقل قول:

این یه نقل قول از کتابه. دیالوگ نیست. پس نیاز به شکلک نداره! شکلک هارو فقط توی دیالوگ ها به کار میبریم، و توی مواقع خیلی خاص و کمی داخل توصیفات. اینجا هیچکدوم از اون موارد نبود. و اینکه چرا از شکلک های خود سایت استفاده نمیکنی؟
نقل قول:

بدک نبود. ولی حواست باشه آخرش نقطه یا علامت تعجب بذاری.

نکته در مورد سوژه... سعی نکن از جایی تقلید کنی. این که حالا یه خلاصه از فرزند نفرین شده بود.
خلاقیت به خرج بده دافنه... ذهنت رو آزاد بذار. بذار مسخره ترین چیزها توی ذهنت پرورش پیدا کنن و بعد بنویس. مطمئن باش اینطوری خیلی بهتر مینویسی.
رولت رو هم قبل از ارسال یه دور بخور. این غلط های تایپیت رفع بشن.

پالی چپمن: 30

عالی بود.

سیریوس بلک: 30

نابود کردی با این قضاوت کردنت لوسیوس رو.
منتها اینکه یک دور قبل از ارسال، رولت رو بخون که غلط های املاییت رفع بشن.

مون: 30

لذت بردم واقعا.

آرتور ویزلی: به دلیل تاخیر نمره دهی نمیشود.

خب آرتور... به سبک اول شخص نوشتی. جالب هم نوشتی اتفاقا. ولی همش توصیف بود. و توصیف چی نمیگیره؟ شکلک! دقیقا... شکلک نمیگیره. چون اینجا شکلک هات در حکم وارد کردن احساسات نویسنده رو داره. و غلطه.

میانگین گریفیندور: 28.6

هافلپاف

جسیکا ترینگ: 28.5

نقل قول:

نقطه آخر دیالوگ یادت نره. یا علامت تعجب. شکلک جای هیچکدوم از اینارو نمیگیره!
نقل قول:

توصیفات شکلک نمیگیرن جسیکا. براشون شکلک نزن. اگر دیالوگ بود، مشکلی نداشت. ولی توی توصیف نیازی به شکلک نیست. مگر توی مواقع خیلی خیلی خاص و کم. که اینجا جزوشون نبود اصلا.

دورا ویلیامز: 28

نقل قول:

اینجا آخرین فاعل جمله توی توصیفات، مادر دورا هست. اما دیالوگ مربوط به دورا هست. پس باید دوتا اینتر میخورد.

مادرش راست میگفت.

_مامان بازم بلام بگو!

نقل قول:

دیالوگ ها به این شکل نوشته نمیشن البته.
اینطوری باید مینوشتی این رو:
مادر دورا:

بقیش خوب بود. غیر از اون "ر" ها که "ل" خونده میشدن، یکی دوتا غلط تایپی داشتی. همیشه قبل از ارسال توی تاپیک، یه دور از روی رولت بخون.
سوژت هم خوب بود. جالب بود. لذت بردم.

استوارت مک کینلی: 25

نقل قول:

اینجا دیالوگ ها پشت سر هم گفته شدن. بدون مکث کردن و فاصله. پس نیاز نبود بینشون دوتا اینتر بزنی.

نقل قول:

این دیالوگ برای همون دانش آموزی هست که دیگه آرسینوس رو ندید. یعنی این دانش آموز، آخرین فاعل توی توصیفاتت هست. دیالوگ هم که متعلق به خودشه، پس نیازی نیست دوتا اینتر بزنی براش.

بچه ها رویشان را برگردادند و وقتی یکی از بچه ها برای پرسیدن سوالی برگشت دیگر آرسینوس را ندید.
_عه،این آرسینوس مگ الان پشتمون نبود؟ پس چرا نیست.تو یک ثانیه چطوری غیب شد؟

نقل قول:

اینو بهتر بود با استفاده از ابزار خود سایت، درشت یا بولد میکردی. اینطوری بهتر میشد.

نقل قول:

نقاط نگارشی آخر دیالوگ یادت نره. اینجا هر دوش علامت تعجب میخواست.

در کل بدک نبود. ولی توصیفاتت واقعا کم بود... خیلی خیلی کم! توصیف کن استوارت. از توصیف کردن نترس. چون توصیف کردن به شدت لازمه برای پست، تا احساسات دیالوگ ها و شخصیت هارو برسونه به خواننده.

آملیا فیتلوورت: 30

خلاقانه بود انصافا. لذت بردم.




اسلیترین

آستوریا گرینگرس: 30

عالی بود!

داریوس بارو: 26

نقل قول:

شیرین "است" اینجا بهتره. یا اگر میخوای محاوره بنویسی، "شیرینه". راحت و ساده.

نقل قول:

نقطه یا علامت تعجب در انتهای دیالوگ ها یادت نره.

-اوووم...در مورد تفاوت های حال حاضر دنیای جادوگری در زندگی اجتماعی و سیاسی بگو!
-ارباب نتایج رو براتون به نمایش میذارم.

نقل قول:

در مورد ظاهر دیالوگ و توصیف بگم برات. وقتی دیالوگ تموم شد و خواستی بعدش توصیف بنویسی، دوتا اینتر بزن. به این شکل:

-ارباب نتایج رو براتون به نمایش میذارم.

مرورگر نتایج رو مشخص کرد.عکس افرادی رو میدیدم که خیلی ازشون شنیده بودم.ولدمورت.اسنیپ.پاتر.دامبلدور و...

سوژه پردازیت جای کار داشت خیلی. انگار به صورت تیتر وار نوشتی یه مقدار و عجله ای. روی سوژه ها و توصیفاتت بیشتر وقت بذار. میتونی خیلی قوی تر بشی اینطوری. از توصیف کردن و نوشتن نترس. راحت بنویس.

گرگوری گویل: 25

گیلدا:مامان بزرگ چرا تا حالا نگذاشته بودی بیام اینجا؟
گلوریا:چون گند میزدی به تصویر های اجدادمون!

دیالوگ هارو به این شکل بنویس:

گیلدا:
- مامان بزرگ چرا تا حالا نگذاشته بودی بیام اینجا؟

گلوریا:
- چون گند میزدی به تصویر های اجدادمون!

اینجا البته حتی نیازی نبود دیگه اسم گلوریا هم بیاد. چون میدونیم که فقط گلوریا و گیلدا توی صحنه حضور دارن.
نقل قول:

نقطه فراموش نشه آخر جمله.

نقل قول:

این دیالوگ بود. اون گلوریای اولش اضافه بود کاملا.

پس شروع به تعریف کرد:
- اون دیوونه بود!باور کن دیوونه بود!

نقل قول:

دیالوگ تموم میشد دوتا اینتر میزدیم ها.

تا قبل از 18 سالگی نگذاشت حتی به یک نفر آواداکداورا بزنم!

گیلدا وحشت زده به مادر بزرگش نگاه کرد و گفت:

سوژت جالب بود ولی. خوشم اومد حسابی.

برید خودتونو بذارید جای یه دانش آموز در آینده. تحقیق کنید راجع به این زمان. دیدگاهشو بنویسید... واکنش و قضاوتشو بنویسید. سی نمره هم داره همین رول. همینا دیگه... شبتونم بخیر!

دنیای جادوگری تاریخ پیچیده و عجیبی داره. مدارس بزرگی مثل ایلورمورنی و هاگوارتز جادوگرای بزرگی رو آموزش دادن و به این دنیا عرضه کردن. اما موضوعی که من میخوام دربارش صحبت کنم برمیگرده به حدود چند هزار سال پیش. دوره ای که مدرسه ی هاگوارتز کلاس های پیشرفته ای رو برگزار میکرد و بیست و یکمین ترم تابستانی خودش رو میگذروند. توی اون ترم که رقابت سختی بین چهار گروه هاگوارتز شکل گرفته بود، شش معلم اداره ی پنج کلاس رو به عهده گرفته بودن. معلمایی که هرکدوم شگرد خودشون رو برای آموزش دادن داشتن. اما یکی از این کلاس ها با الباقی متفاوت بود. کلاس تاریخ جادوگری. کلاسی که شگرد استاد اون سفر توی تاریخ بود. شاید دانش آموزان اون کلاس به آینده هم سفر کرده باشن و حتی این روز رو که من دارم براتون این داستان رو مینویسم رو دیده باشن.

همه ی اینا به کنار من میخوام درباره ی ویژگی های دیگه ی این کلاس صحبت کنم. به گفته ی تاریخ نویسان، مدیریت این کلاس در این ترم تابستانی، به عهده ی آرسینوس جیگر بود. معلمی با شنل و کراوات و ماسکی بر چهره که هیچوقت چهره ی پشت این ماسک دیده نشد و البته دانش آموزانی بدبخت فلک زده که همیشه به ان شیوه ی تدریس آرسینوس معترض بودن. چرا که حال و حوصله ی سفر تو زمان و تاریخ رو نداشتن. کلا خسته بودن.

حتی خیلی از تاریخ نویسان و محققین با این شیوه ی تدریس آرسینوس مخالف بودن و از این شیوه انتقاد کردن. اما همیشه یک جواب برای این انتقادها وجود داره که از همون اول آرسینوس جیگر از این جواب در برابر منتقدین استفاده می کرده. "میتونم، میکنم" پاسخی که هیچ حرفی روش زده نمیشد و دهن منتقدین و معترضین بسته میموند.

حالا که مدتهاست از اون سالها میگذره و دیگه خبری هم از آرسینوس و پاسخ دندان شکنش نیست، این گروها چفت دهنشون باز شده و دارن هی اعتراض میکنن. اونقدر اعتراض کردن که وزارت سحر و جادو، این شیوه ی تدریس رو ممنوع اعلام کرده و هیچ مدرسه ای اجازه نداره که تو کلاس هاش از این شیوه استفاده کنه. اون دوران میتونه از بهترین دوران زندگی جادوگران بوده باشه و من یه خوشا به حالت به جدم آرتور ویزلی میگم که چنین دوره ای رو گذرونده و کیفش رو برده.

نویسنده ویزلی کوچک!

برید خودتونو بذارید جای یه دانش آموز در آینده. تحقیق کنید راجع به این زمان. دیدگاهشو بنویسید... واکنش و قضاوتشو بنویسید. سی نمره هم داره همین رول. همینا دیگه... شبتونم بخیر! 

پاملا از زمان برگردان های نسخه بتا متنفر بود. بزرگترین دلیلش هم آن بود که نمی توانست چیزی را در گذشته تغییر دهد. فقط اگر می توانست تغییری ایجاد کند...

اشکال رنگارنگی که به سرعت از کنارش می گذشتند، ناگهان متوقف شدند. پاهایش زمین را حس کرد و ناگهان احساس خفگی به او دست داد. به سرعت ماسک اکسیژن اش را از جیبش بیرون آورد و نفس عمیقی کشید. نگاهی به اطرافش انداخت:
هیچ...هیچ چیز به جز زمین خاکی. آسمان قرمز بود و حتی یک ستاره در آن به چشم نمی خورد.

پاملا چشمانش را بست...چقدر گذشته خوب بود! تلاش کرد اولین واکنشش را هنگامی که درختی سبز را در گذشته دیده بود، به یاد آورد. باورش نمی شد که برگی لطیف را لمس می کند...نفس هایش تند تند شده بود...قلبش آرام و قرار نداشت...این زیبا ترین چیزی بود که در زندگی اش دیده بود. دلش میخواست درخت را بغل کند؛ طوری که کم کم در آن فرو برود و همیشه با آن یکی شود.

سوزش بخشی از پوست دست و صورتش، لبخندی که بر لبانش نقش بسته بود را فراری داد. پاملا به سرعت به طرف خانه اش رفت، قبل از آنکه داغی بیش از اندازه هوا او را به ذغال تبدیل کند!

پاملا وارد خانه شد. خوشبختانه والدینش همچنان خواب بودند و چیزی از غیبتش حس نکردند. پاملا به اتاقش رفت، دفترچه خاطراتش را برداشت و شروع به نوشتن کرد.

دفترچه خاطرات عزیز

امشب بعد از مدتها تونستم زمان برگردان بابا رو بدزدم و سفر کوتاهی به گذشته داشته باشم.

اونجا خیلی قشنگ بود. پر بود از درخت. اونجا پر از درخت بود...مردم احتیاجی به خرید اکسیژن نداشتن درخت ها اکسیژن رو تولید می کردن.
آسمونش قشنگ ترین چیزی بود که توی زندگیم دیدم. آبی بود...آبی خالص...و ابر هم بود! انگار یکی یک دسته پنبه رو انداخته آسمون!

متاسفانه انسانها اصلا لیاقت داشتن هیچ کدوم اینا رو نداشتن...جوری از تمام منابع استفاده می کنن انگار هیچ وقت تموم نمیشن! کاش میفهمیدن آینده چطور میشه...شاید اونجوری ارزش هر نفس کشیدنشون رو هم درک می کردن. سیاستمدارانشون هم فقط شعار میدن و انگار نه انگار...روز به روز طبیعت بیشتر و بیشتر نابود میشه.

تو گذشته کسی کتاب نمی خوند...بعید میدونم اصلا بدونن کتاب چی هست! افتخارشون به فالوورها و ممبرها و مدل گوشی شونه. ولی واقعا شعور و محبت مرده بود بین بعضی هاشون. زندگیشون بیشتر از حقیقی بودن مجازیه! اکثرا هم میخوان تو مجازی چیزی رو ثابت کنن که واقعا نیستن! ادعای فضل و کمال بسیار دارن و دریغ از ذره ای که در حقیقت داشته باشن! البته منکر نمیشم عده ای هم بودن که آدمای خوبی بودن...بماند که خوبی، مهربونی، سادگی و پاکی شدن ملاک های مسخره شدن! خلاصه که ظاهرا تنها راه زنده موندن تو دنیای مزخرفشون شرور بودنه!

نمی دونم...شاید بی رحمانه به نظر بیاد ولی ای کاش میشد نابودشون کرد! نسل شون رو منقرض کرد. اون وقت زمان حال ساخته نمی شد...دنیای بدون درخت...بدون آسمون آبی...بدون آب کافی...از اون نسل متنفرم! دنیا رو نابود کردن و افتخار و خوشبختی رو مجازی ساختن.

کسی چه میدونه...شاید یه روز به گذشته رفتم و همشون رو نابود کردم! خواهشا نگو بی رحمانه اس! بی رحمانه آینده ایه که ساختن...بی رحمانه زیبایی هایی بود که نابود کردن...

دفترچه خاطرات عزیز، برات هدیه ای از گذشته دارم...چیزی که هرگز فراموشش نمی کنی! برگ درخت! مراقبش باش!

پاملا برگ درخت را از جیبش بیرون آورد، آن را بوسید و لای دفترش گذاشت.

- آليس! دخترم! دو دقیقه سرتو از تو اون کتاب کوفتی در بيار تا له و لوردت نکردم!

آليس، از ترس اینکه آن روی باسیلیسک مادرش بالا بیاید، کتابش را بست و به سمت مادرش دوید.
- جونم مامان خوشگلم!

مادر لبخندی زد و در حینی که با تکان انگشتانش، گوجه خورد میکرد، گفت:
- خوب گلم! داشتی چی مطالعه میکردی؟
- خوب... مامانی، کتاب تاریخ میخوندم. يه چندتا سوال واسم پیش اومد.
- بپرس دخترم!

دختر پس از کمی من و من کردن گفت:
- راجب گذشته جادوگرا نوشته بود... جداسازی مشنگا و جادوگرا از هم دیگه... لوازم قدیمی جادوگرا مثل چوبدستی... نمیدونم،خیلی از واژه هاشو متوجه نشدم...
- خوب، قبلنا همه میگفتن درک مشنگا پایینه و باید جامعه مشنگا از وجود ما بی خبر باشه... اما الان، همه ما، با اتحاد مشنگا و جادوگرا، شاهد زندگی بهتری هستیم!

جایش را روی مبل تنظیم کرد و از خورد کردن گوجه ها دست کشید.
- خوب، دیگه چی میخواستی بدونی؟
- اوم، لوازم قدیمی جادوگری...
- سوال خوبی پرسیدی... خوب... قبلنا که همه نمیتونستن بدون چوبدستی جادو کنن، اما الان میتونن؛ البته، همه کارا رو با دست انجام نمیدن!

آلیس، قلم و دفترچه ای از ناکجا آباد بیرون آورد و شروع کرد به نوشتن:
- خوب... درک پایین... زندگی بهتر... جادو بدون چوبدستی... خوب؛ چوبدستیا رو کیا و چجوری درست میکردن؟
- معمولا با موی تک شاخ، رگ قلب اژدها و پر ققنوس. الان اینا خیلی کم استفاده میشن. عوضش همه چوبدستی با مغز موی پری دریایی و موی خون آشام دارن، البته چیزای زیادی هستن اما اینا رایج تریناشونن.

آلیس سریعا یادداشت برداری کرد:
- موی تک شاخ... پر ققنوس... خون آشام... دیگه چی؟
- مثلا قبلا بجای تک شاخ بالدار، سوار جارو میشدن و با جارو کوییدیچ بازی میکردن. همه هم نمیتونستن جانورنما بشن.
- جاروها هم مگه پرواز میکردن؟!
- اوهوم!

آلیس سرش را خاراند و به یادداشت هایش نگاه کرد. با عقل جور در نمیامدند. دوباره آنهارا خواند تا مطمئن شود درست نوشته. مادرش خندید و گفت:
- اشتباه ننوشتی. منم بار اول که شنیدم، همین حالو داشتم. حالا برای چی میخواستی؟

آلیس که با چشمانش، یادداشت هایش را میخواند تا بلکه بتواند متن نوشته شده را هضم کند، به آرامی گفت:
- تکلیف درس تاریخ. ولی نمیدونم معلم، باورش بشه یا نه!
- عزیزم، اینا برای هم سن و سالای ما، عادیه!

آلیس، از مادرش تشکر کرد و همچنان که به اتاقش بر میگشت، با خودش فکر میکرد که زندگی مشنگ ها و جادوگرها، چطور میتوانند از هم جدا باشد؟!

نسيم خنك پاييزي از نا كجا آباد مي وزيد و برگ هاي زرد پاييزي رابا خود از گوشه اي به گوشه اي ديگر مي برد.
زمين از برگ هاي زرد و نارنجي اي پر شده بود كه با هر پايي كه برروي آنها قرار مي گگرفت، به نشانه ي اعتراض خش خش مي كردند. و چه پر شده بود دنيا از اين خش خش ها!

پسر مو نارنجي كه از ظاهرش معلوم بود يك ويزلي است، در گوشه اي بر روي نيمكتي كز كرده بود و كتابي قطور به دست گرفته بود و چنان غرق مطالعه ي آ بود كه متوجه نشد كسي خرامان خرامان به او نزديك مي شود.

-هي ويزلي!

پسرك چنان از جا پريد كه كم مانده بود به زمين بيفتد.
-مرگ چرا اينجوري مي كني لوسيوس؟
-مگه چيكار كردم؟

آرتور نگاه كنايه آميزي به لوسيوس انداخت و لوسيوس بدون توجه به نگاه آرتور خود را بر روي نيمكت كنار بهترين دوستش انداخت. دوستاني كه هر كس در جهان از دوستي آنها در تعجب بود!

-حالا چيكار ميكني؟
-دارم تاريخ ميخونم.
-بازم داري درس ميخوني؟ اونم تاريخ؟ ول كن ديگه جون من آرتور. تو اين كتاب چي هستش كه تو از اول سال نزديك به سيصد بار دورش كردي؟
-يكي از چيزايي كه تو اين كتاب هست چيزاييه كه درباره ي اجدادمون گفته شده. هم جد من هم جد تو!
-حالا چي گفته؟
-تو ميدونستي كه اسمايي كه رومون گذاشتن چند قرن پيش دقيقا اجداشتن؟تن؟
-خسته نباشي همين؟ اونو كه خودمون هم مي دونستيم.
-نه جالب اينجاست كه اون دونفر با هم هم سن بودن درست مثل من و تو هم كلاسي بودن و گروهاشون هم فرق ميكرده اما جالب اينجاستكه اون دوتا از هم متنفر بودن و هر كدومشون هم سرنوشت هاي خيلي متفاوتي داشتن.
-منظورت مرگخوار و محفلي بودنشونه؟
-آره.
-به اينو هم كه مي دونستيم!

آرتور نگاه كنايه آميز ديگري رو روانه ي لوسيوس كرد و ادامه داد.
-اينم مي دونستي كه جد جناب عالي يه ترسوي به تمام معنا بوده؟
-چي؟

آرتور كتاب را محكم بست طوري كه براي لحظه اي صداي بسته شدنش طنين انداز شود.

-جون من بگو چي گفتي؟
-تو كه همه چي رو مي دونستي!
-هيچكس به من نگفته اون طرفي كه اسمشو رو من گذاشتن كي بوده!
- اون يه ترسو بوده كه نمي تونسته روي حرف لرد چيزي بگه و البته جا داره بگيم كه اون يه آدم پرنفوذ تا قبل از جنگ بوده و خيلي چيزهايي رو كه لرد از نظر مالي بهش نياز داشته رو اون براش برطرف ميكرده ولي كلا احمق بوده ديگه.
-دست مادر و پر گلم درد نكنه كه اسم چه كسي رو روي من گذاشتن. حالا شازده پسر تو كه لالايي بلدي چجور خوظت خوابت نمي بره؟
-يعني چي؟
-هيچي بابا اين ديالوگ يه فيلم بود! گفتم فيلم. پشو بريم فيلماي جديدي رو كه گرفتم بهت نشون بدم .
-ولی...
-پشو دیگه!

با دور شدن دو دوست، در گوشه اي كه چشم هيچكس نمي توانست آنجا را ببيند، سگ سياهي از جاي خود برخاست و كش و قوسي به خود داد و از آنجا دور شد.

جلسه دوم تاریخ جادوگری

" گرنت فرانسیس ریچارد هنری سوم، از نوادگان پسری میرزا گرنت جمال المخ از خاندان هاپسبورگ فرانسه، ملقب به گرنتِ مخچه قشنگ -چون که درخت زندگی مخچه وی حاوی طرح های زیبایی از سالوادور دالی، وینست ونگوک، پیکاسو و دوستان بود- خیلی به بازی هری پاتر و سنگ جادو علاقه داشت. بازی های ویدیویی در نوجوانی او -دهه منفی 96453 هجری میلادی- رونق بسیاری گرفته بود. مادرش، کاترین قیصربانوی تنکابنی بنت کعب دو مدیچی، همیشه به او می گفت:
- پسر، برخیز و دمی به بازی نگذران.

ولی گرنت فرانسیس ریچارد هنری پاسخ می داد:
- خیر مادر. می خواهم بنشینم و دمی به بازی بگذرانم.
- اما پسر، تو باید دمی به شستشوی ظروف و البسه و پاجامه ی پدرت، اعلی حضرت لویی 14 بگذرانی. گازهای سمی جبه و دستار پدرت باعث تسریع آثار گلخانه ای خانه شده است. -گویی لرد سیاه در پس آن جا خوش کرده است.
- نموخواهم.
- پاشو برو تا نزدم فکت را پایین نیاورده ام.

گرنت فرانسیس ریچارد هنری سری تکان داد و رفت ظرف ها را بشوید و خانه را بسابد. نمی دانست کدامین انگل در طبع و سرشت مادر وی تثبیت گردیده که وی را چنین پولادزره کرده. چوبدستی سیمین پولک پر پری دریایی خود را دراز می کند و فریاد می زند: اکسپلیارموس!

ظرف ها خودی بالا رفتند و نیکو گشتند و به کابینت راست هدایت شده و لباس ها شسته و رفته گشته و تا شدند. "


گرنت فرانسیس چانصدم کتاب را بست. دانستن شیوه گذران زندگی نیاکانش هم او را سوپرایز کرده بود و هم شکه. او خدای او! آن ها از ظروف شستنی استفاده می کردند به جای این که با جادو ظرف بسازند. چه زندگی دشواری!

حس شعرش آمده بود. اینستای جادوییش را باز کرد و عکسی با قیافه ی متفکرانه از خودش گذاشت. - که البته با وجود ریش پروفوسوری و عینک دامبلدوری اش سخت نبود.-
زیر عکس نوشت:

به لب دریا رفتم،
گیوه هامو کندم.
اون جا نشستم. خیلی حال کردم.

می دونی گذشته ها، چقدر سخت بوده، آی بچه ها؟
من می خوام قایق بسازم برم پشت کوه،
یکم حال اونا رو درک کنم.

زندگی رو ترک کنم.
به این میگن شعر نو،
خیلی نو!
نوی نو،
نوی نو!

چون من شاعرم، شعر بلدم. آره!

پاییز 326446 هجری میلادی، گرنت فرانسیس چونصدم، شاخ اینستا

#مرلین جارویت جا دارد؟ #لایک فور لایک #فالو فور فالو #شعر نو #گرنت سپهری

چه کپشنی شده بود! حتما کلی لایک می خورد. واقعا هم قدیمی ها زندگی سختی داشتند. او نمی توانست حتی یک روز بدون سوشال میدیا دوام آورد.
آن ها حتی نمی توانستند ولدمورت، یک غول مرحله آخر 7 جانه -که الان لول 2 هم نبود- را شکست دهند. یک مشت خنگ و خل دور هم جمع شده بودند به رهبری دامبول کله پوک و بهترین راهی که به ذهنشان رسیده بود این بود که یک پسر برگزیده را برگزینند و به او چهارتا شمشیر و چهارتا چیت کد دهند و ولش کنند به امان مرلین. حتی چشم او را هم لیزیک ولازک نکرده بودند ولی آخر سر هم این پسره ی کور کودن ژانگولر که فکر و ذکری جز کوییدییچ و چوچانگ و آخرین سریال های جم تی وی نداشت با جادوجمبل موفق شد. ننگ!

برید خودتونو بذارید جای یه دانش آموز در آینده. تحقیق کنید راجع به این زمان. دیدگاهشو بنویسید... واکنش و قضاوتشو بنویسید. سی نمره هم داره همین رول. همینا دیگه... شبتونم بخیر!


_ای بابا این آرسینوس هم چقدر درسای عجیب میده.

_آره،تازه معلوم هم نیست این یارو چند سال عمر می کنه.

_حالا من از کجا بفهمم مثلا بابای بابا بزرگم کی بوده؟

_اِهِم.

_پروفسور آرسینوس!

_گفتی نمیدونی از کجا بفهمی بابای بابا بزرگت کی بوده خب از بابات بپرس.

_چشم پروفسور حتما.

بچه ها رویشان را برگردادند و وقتی یکی از بچه ها برای پرسیدن سوالی برگشت دیگر آرسینوس را ندید.

_عه،این آرسینوس مگ الان پشتمون نبود؟ پس چرا نیست.تو یک ثانیه چطوری غیب شد؟

_ولش کن،اون کلا عجیب غریبه.

چند ساعت بعد.

_بابا،یه سوال

_بگو

_بابای بابا بزرگم کی بوده؟

_ببینم این مشقتونو آرسینوس جیگر داده؟

_آره تو از کجا میدونی؟

_این آرسینوس با همه دانش آموزاش همین کارو می کنه.بیا تا بهت شجره نامه مون رو نشونت بدم. گفتی بابای بابا بزرگت یعنی بابا بزرگ من؟

_آره

_خب ببین بابا بزرگ من که اتفاقا اسمشو روت گذاشتن اسم کاملش استوارت کارن مک کینلی بوده و الان اسم تو هم استوارته.

-وای چقدر طولانی. الان که فقط اسم کوچیکتو می خوان.

_آره پسرم به خودت نگا نکن که الان اینقدر راحت زندگی می کنی اون موقع حتی اونا غذاشونم خودشون می پختن.

_ها؟ مگه میشه حتما می خوای بگی روباتم نداشتن!

_نه معلومه که نداشتن من خودم وقتی بچه بودم ربات ها اینقدر باهوش شدن وگرنه اگرم اون زمان رباتی بوده اینقدر کودن بوده که ازش استفاده نمی کردن. تازه اون موقع ها هاگوارتز شبانه روزی بوده.

_ یعنی بچه ها بعد از اینکه سر چند تا کلاس می نشستن خونه نمی اومد؟

_درسته.

فرداش در کلاس آرسینوس

_در زمان بابای بابا بزرگ من زندگی خیلی سخت بوده و من اصلا دوست ندارم که در آن زمان زندگی کنم تازه بچه ها بابام گفته که قبلا باید می اومدیم مشقامون رو روی کاغذ تحویل می دادیم و یا وسط کلاس همش رو می گفتیم نه مثل الان که فایل رو به معلم می دیم و فقط یه توضیح کوچولو وسط کلاس می دیم بچه ها خدارو شکر کنید که در اون زمان زندگی نمی کنیم.

برید خودتونو بذارید جای یه دانش آموز در آینده. تحقیق کنید راجع به این زمان. دیدگاهشو بنویسید... واکنش و قضاوتشو بنویسید. سی نمره هم داره همین رول. همینا دیگه... شبتونم بخیر!

دورا کوچولو تنها چهار سال و شش ماه و یک هفته و پنج روز و هفت ساعت و سه ئقیقه و هشت ثانیه و مه میلیونیوم ثانیه داشت.
با وجود سن کمش دختری بسیار کنجکاور و شیرین بود.نامش را از روی جد مادربزرگش برداشته بودند.نام گزاری پس از مرگ در خانواده ی انها رسمی قدیمی بود.هر که فوت میکرد،نامش را بر روی طفل بیچاره میگزاشتند.همانگونه که 154 سال پیش نام ننه جون دورا را از روی مادربزگش برداشتند و به وی دادند.

مادر دورا هر شب برای دخترش،داستانی از جدش تعریف میکرد.آن شب هم طبق روال،پس از شام دورا مادرش را فرا خواند تا برایش داستانی از زندگی سخت مادربزرگش بگوید.

_آره دختر خوبم،مامان بزرگت همیشه میشست پشت فرمون تا این ور اونور بره!اون موقع ها هنوز ماشین های امروزی نبود که!اگر میخواستی به جایی بروی باید تمام مدت بیدار میماندی!به رو به رویت خیره میشدی و حواست را به هیچ چی غیر از جلو نمیدادی!مثل الان نبود که ماشین ها خودشون برن و نیازی به کمک منو تو نداشته باشن!تازه اگر ماشینتو میزاشتی ته خیابون،بخاطر ین که زیر سایه باشه یا بخاطر نبودن جای پارک،باید موقع برگشت تا اونجا پیاده میرفتی!اونموقع طلسم فراخوانی انقدر راحت نبود که ماشین خودش بیاد.باید ماشین و میشستی،خودت بنزین میزدی براش و حتی میبردیش تعمیر گاه!

دورا با ترس به چشمان مادرش نگاه کرد.گویا در جستجوی چیزی بود که بهش ثابت بشود،مادرششوخی میکند.اما خری از شوخی نبود.مادرش راست میگفت.
_مامان بازم بلام بگو!
_اونموقع ها داشتن یه قلم پر تند نویس خیلی خاص بود.هرکسی نمیتونست بخره و خیلیا خودشون مینوشتن.این روزا همه یه دونه قلم دارن که تو میگی و اون مینویسه!

دورا با تعجب به مادرش نگاه کرد و مادرش از این تعجب لإت برد.

_مامان؟اونموقع ها چیزی بوده که ازش لذت ببلن؟
_آره مامانی.من مطمئن نیستم ولی میگن که همین مامان بزرگ دورا ی تو میرفته یکی دو ساعت تو حموم اب بازی میکرده.
میگن که اون موقع ها آب خیلی بوده!هر روز میرفتن حمام.
_خوش به حالش!من ماهی یه بال بیش تل نمیرم.
_بجاش تو هم خودت نمینویسی.
_مامان؟مامان بزلگ زمان دانیاسولا هم بوده؟
_

زبان مادر بیچاره از این سوال بند آمد.

_میگم که مامان بزلگ از بچه ها خوشش میومده؟
_نه مامانی!مامان بزرگت از بچه ها متنفر بوده!
_پس چلا بچه بدنیا آولده؟
_وروجک بگیربخواب دیگه.
_شب بخیل.
_خوب بخوابی فرشته ی من.

و همان طور که در اتاق را میبست با خود زمزمه کرد:
_من بچه بودم اینم بچست!

-------------------------------------
قابل توجه محض کم نشدن نمره،بچمون حرف "ر" را "ل" تلفظ میکند.
دورا هم بنده هستم.ایشون هم قراره بشن نبیرم.
امیدوارمسر این مسِئله نمره کم نشود .