آريانا دامبلدور_ رودولف لسترنج
منطقه ي تيمز نسبت به بقيه ى نقاط شهر لندن، سرسبز تر و بکر تر بود. يک مکان فوق العاده براى پيک نيک هاى آخر هفته. غذاهاى خوشمزه و بازى هاي دسته جمعي. ولى معمولا افراد از رفت و آمد به آنجا حس خوبى نداشتند. گه گاهى به آنجا سر مى زدند و سريع بازمى گشتند. به همين علت، تيمز اغلب اوقات سوت و کور بود.
آن روز هم طبق معمول اين منطقه غرق در سکوت بود. خورشيد در وسط آسمان مى درخشيد. ارديبهشت ماه و زمين سبز سبز. هوا نه آنقدر گرم بود که عرق کنى و اذيت شوى و نه آنقدر سرد که پالتويى نياز داشته باشى.
نسيم خنکى مى وزيد و موهاى آريانا را به هم مى ريخت. تيمز کم رفت و آمد بود اما آريانا هميشه به آن مکان مى رفت. آريانا ديگر جزء سکوت آنجا شده بود.
بعد از حمله ى سه ماگل، اوايل خوب نمى توانست سر پا بايستد. ضربه هاى بدى خورده و جاى زخم هايش هم ماندگار شده بود.
نمى خواست حرف بزند! نمى خواست ببيند!
و... نمى خواست به ياد بياورد!
اما آرام آرام دست و پاهايش را تکان داد. روزهاى زيادى طول کشيد ولى توانست بلند شود. راه برود. حرف بزند.
تحمل کند!
فقط...
به خاطر پدرش.
کفش هايش را درآورد و قدم روى سبزه ها گذاشت.
**
- از جلوى پنجره بيا کنار! با اونجا وايسادن اتفاقى نمى افته!
باران شديدى مى باريد؛ طورى که حياط خانه پر شده بود از گودال هاى آب. آريانا با انگشتش يک گوشه از شيشه ى باران خورده را تميز کرد. حالا شى ء زرد رنگى را که تا چند لحظه پيش تار بود تشخيص داد. يك گربه که گوشه اى کز کرده بود.
- گفتى... بردنش آزکابان؟
صداى آه آلبوس جوان را از پشت سرش شنيد. حتى مطمئن بود که برادرش دندان هايش را به هم فشار داد. مراقبت از يک دختر بچه که سد موفقيت هايش شده بود، برايش سخت بود.
- بردنش آزکابان! چون سه تا مشنگ رو کشت. مى دونى کشتن يعنى چى؟ اون تا آخر عمر تو آزکابان مى مونه! برنمي گرده!
- بس کن! مى دونم! دروغ مى گى!
و از خانه بيرون دويد. گربه ى زرد رنگ حالا شروع کرده بود به لرزيدن. نمى توانست بگذارد گربه همان جا يخ بزند.
**
- چرا انقدر اصرار دارى روى اين قضيه؟
آفتاب ديگر داشت غروب مى کرد. باد سردى شروع به وزيدن کرده بود.
- بهم گفته بود که به ماگل ها نزديک نشم... گفته بود تا وختى نتونستى جادوت رو کنترل کنى کار اشتباهى نکن!... و با اين حال که مقصر من بودم... حساب اون سه تا ماگل رو رسيد...
- پس احساس گناه مى کنى؟ فکر مى کنى تقصير تو بود که افتاد زندان!
- نه!
انگار که هول شده باشد، شروع کرد با انگشتش روى خاک نقاشى کردن.
- آبر... احساس گناه نيست... دوسش دارم... مى خوام برگرده... مى خوام بهش قول بدم که ديگه کار اشتباهى نمى کنم... ديگه...
و گريه کرد.
**
اگر کسى نگاهش مى کرد، انگار که داشت بى هدف روى سبزه هاى يک منطقه ى متروکه قدم مى زد. ولى خب هيچ کس بى هدف، هر روز به يک مکان نمى رود.
خم شد و تا از گل هاى زيباى اطرافش بچيند.
**
با برخورد رطوبتى به دستش، آرام آرام چشمانش را باز کرد. سرش را که چرخاند گربه ى زرد رنگ را ديد که کنارش نشسته بود و دستش را ليس مى زد. نمى دانست چرا! ولى بدنش درد مى کرد. با اين حال براى گربه اش لبخندى زد و شروع کرد به نوازش آن. مشخص بود که گربه از محبت صاحب جديدش لذت مى برد چون دست از ليس زدن کشيد و با نوازش هاى دختر، چشمانش را بست. آريانا خنديد.
ناگهان در باز شد و آبرفورث که کم مانده بود گريه کند وارد شد. به سمت آريانا رفت و دستش را گرفت. گربه با حالت خصمانه اى جيغ کشيد. جوان اما اصلا گربه را نديد.
- خداروشکر که حالت خوبه...
اما حرفش کامل نشد. در، براى دومين بار باز شد و اين بار آلبوس که سعى مى کرد آرام به نظر برسد، وارد شد. تخت را دور زد و در سمت ديگر آن ايستاد. آبرفورث با غضب زل زد به چشمان آلبوس.
- نگران نباش آريانا... ديگه نمى ذارم " هيچ کس" بهت آسيب برسونه!
- آبرفورث دوباره شروع نکن... اون فقط يه اتفاق بود... منم نمى خواستم اونجورى بشه...
آبرفورث بى توجه به حرف هاى آلبوس همچنان با حرص ادامه داد.
- خودم ازت مراقبت مى کنم! من...
- آبر! گفتم بس کن! حداقل فعلا... مى بينى که حالش خوب نيست!
آريانا دستش را از دست آبرفورث بيرون کشيد و دوباره با گربه مشغول شد. برادرش اما متوجه نشد، يا آنقدر عصبانى بود که نمى توانست متوجه شود. دوباره صداى دعواهاى دو برادر بلند شد. آريانا آرام رو به گربه کرد.
- پدر که بود... از اين دعواها هم نبود... مى دونم يه روز مياد و دوباره همه چى خوب مى شه...
**
دسته گل را که چيد، آن را رو به سمت پايين و شخص نامعلومى گرفت.
- قشنگه؟
البته نه خيلى هم نامعلوم.
گربه ى زردى سريع لاى پاهايش پيچيد و ميييييوى بلندى کرد. آريانا خنديد.
- آره... مى دونم تو زرد دوست دارى و زرد نداره.
دستش را دراز کرد. دو گل زرد هم چيد و به دسته گلش اضافه کرد. سرش را به سمت پايين خم کرد.
- خوبه؟
گربه ميييويى کرد و جلوتر از صاحبش راه افتاد. که اين حرکت يعنى...
- پس راضى اى!
و خودش هم به دنبال گربه به سمت درخت رفت.
**
- در رو باز کنيد لعنتى ها! من بايد با وزير صحبت کنم!
اما صدايش به هيچ جا نرسيد. سرش را تکيه داد به در آهنى و سعى کرد از سوراخ هاى ايجاد شده در طول زمان، نگاهى به داخل بياندازد.
- آريانا!
- يه چيزايى ديده... امممم...
- آرياانا!
- عععع! لاکى چيه؟
لاکرتيا بلک مشخص بود که از لحن دوستش ناراحت شده است.
- مى دونى چند سال گذشته؟
آريانا دکمه هاى پالتويش را بست و دوباره سرش را به در آهنى تکيه داد.
- اين در آهنيه چقدر سرده!
- کسى تا حالا از اونجا برنگشته...
- تو بدون پالتو سردت نيست لاکى؟!
- اونم برنمى گرده...
- برمى گرده!
آريانا با عصبانيت بازگشت... و بعد بغض کرد.
- مى دونم... برمى گرده...
جلو آمد و دستان لاکرتيا را گرفت و لبخند زد.
- بريم فردا بيايم... دستات يخ کرده... بابا دوست نداشت من کسى رو اذيت کنم. اگه برگرده بفهمه، ناراحت ميشه.
**
- مامان مى گفت، گم کردن بدترين اتفاقه. هى چشمت به اين ور و اون وره. هى منتظرى پيداش کنى. هى نگرانى. همه جا، همه وخت فقط حواست هست خوب نگاه کنى... و بدبختى اينه که هيچ وخت نااميد نمى شى... مى گى شايد امروز پيداش کردم... شايد... شايد... بابا!
روى قبر سفيد کنار درخت خم شد و گل ها را روى آن گذاشت.
منطقه ى تيمز اغلب سوت و کور بود. اصولا مردم دوست نداشتند زياد به قبرستان بروند. حتى اگر مکان زيبايى بود. هيچ کس دوست نداشت به آنجا رفت و آمد کند چون کسى... گم شده اى آنجا نداشت.
- مردم نمى تونن درکت کنن چون اونا خودشون درد تو رو ندارن. کسى نمى تونست بفهمه نبودت چقدر سخت بود. نمى تونستم بفهمونم بهشون... که تنها اميدم برگشته بابامه... ازم نگيريدش لطفا! هى نگيد تموم شد و برنمى گرده!
دستش را روى قبر کشيد.
- من پيدات کردم بابا... تو گم شده ى من بودى... نااميد نشدم چون... مى دونستم برمى گردى...
منطقه ي تيمز نسبت به بقيه ى نقاط شهر لندن، سرسبز تر و بکر تر بود. يک مکان فوق العاده براى پيک نيک هاى آخر هفته. غذاهاى خوشمزه و بازى هاي دسته جمعي. ولى معمولا افراد از رفت و آمد به آنجا حس خوبى نداشتند. گه گاهى به آنجا سر مى زدند و سريع بازمى گشتند. به همين علت، تيمز اغلب اوقات سوت و کور بود.
آن روز هم طبق معمول اين منطقه غرق در سکوت بود. خورشيد در وسط آسمان مى درخشيد. ارديبهشت ماه و زمين سبز سبز. هوا نه آنقدر گرم بود که عرق کنى و اذيت شوى و نه آنقدر سرد که پالتويى نياز داشته باشى.
نسيم خنکى مى وزيد و موهاى آريانا را به هم مى ريخت. تيمز کم رفت و آمد بود اما آريانا هميشه به آن مکان مى رفت. آريانا ديگر جزء سکوت آنجا شده بود.
بعد از حمله ى سه ماگل، اوايل خوب نمى توانست سر پا بايستد. ضربه هاى بدى خورده و جاى زخم هايش هم ماندگار شده بود.
نمى خواست حرف بزند! نمى خواست ببيند!
و... نمى خواست به ياد بياورد!
اما آرام آرام دست و پاهايش را تکان داد. روزهاى زيادى طول کشيد ولى توانست بلند شود. راه برود. حرف بزند.
تحمل کند!
فقط...
به خاطر پدرش.
کفش هايش را درآورد و قدم روى سبزه ها گذاشت.
**
- از جلوى پنجره بيا کنار! با اونجا وايسادن اتفاقى نمى افته!
باران شديدى مى باريد؛ طورى که حياط خانه پر شده بود از گودال هاى آب. آريانا با انگشتش يک گوشه از شيشه ى باران خورده را تميز کرد. حالا شى ء زرد رنگى را که تا چند لحظه پيش تار بود تشخيص داد. يك گربه که گوشه اى کز کرده بود.
- گفتى... بردنش آزکابان؟
صداى آه آلبوس جوان را از پشت سرش شنيد. حتى مطمئن بود که برادرش دندان هايش را به هم فشار داد. مراقبت از يک دختر بچه که سد موفقيت هايش شده بود، برايش سخت بود.
- بردنش آزکابان! چون سه تا مشنگ رو کشت. مى دونى کشتن يعنى چى؟ اون تا آخر عمر تو آزکابان مى مونه! برنمي گرده!
- بس کن! مى دونم! دروغ مى گى!
و از خانه بيرون دويد. گربه ى زرد رنگ حالا شروع کرده بود به لرزيدن. نمى توانست بگذارد گربه همان جا يخ بزند.
**
- چرا انقدر اصرار دارى روى اين قضيه؟
آفتاب ديگر داشت غروب مى کرد. باد سردى شروع به وزيدن کرده بود.
- بهم گفته بود که به ماگل ها نزديک نشم... گفته بود تا وختى نتونستى جادوت رو کنترل کنى کار اشتباهى نکن!... و با اين حال که مقصر من بودم... حساب اون سه تا ماگل رو رسيد...
- پس احساس گناه مى کنى؟ فکر مى کنى تقصير تو بود که افتاد زندان!
- نه!
انگار که هول شده باشد، شروع کرد با انگشتش روى خاک نقاشى کردن.
- آبر... احساس گناه نيست... دوسش دارم... مى خوام برگرده... مى خوام بهش قول بدم که ديگه کار اشتباهى نمى کنم... ديگه...
و گريه کرد.
**
اگر کسى نگاهش مى کرد، انگار که داشت بى هدف روى سبزه هاى يک منطقه ى متروکه قدم مى زد. ولى خب هيچ کس بى هدف، هر روز به يک مکان نمى رود.
خم شد و تا از گل هاى زيباى اطرافش بچيند.
**
با برخورد رطوبتى به دستش، آرام آرام چشمانش را باز کرد. سرش را که چرخاند گربه ى زرد رنگ را ديد که کنارش نشسته بود و دستش را ليس مى زد. نمى دانست چرا! ولى بدنش درد مى کرد. با اين حال براى گربه اش لبخندى زد و شروع کرد به نوازش آن. مشخص بود که گربه از محبت صاحب جديدش لذت مى برد چون دست از ليس زدن کشيد و با نوازش هاى دختر، چشمانش را بست. آريانا خنديد.
ناگهان در باز شد و آبرفورث که کم مانده بود گريه کند وارد شد. به سمت آريانا رفت و دستش را گرفت. گربه با حالت خصمانه اى جيغ کشيد. جوان اما اصلا گربه را نديد.
- خداروشکر که حالت خوبه...
اما حرفش کامل نشد. در، براى دومين بار باز شد و اين بار آلبوس که سعى مى کرد آرام به نظر برسد، وارد شد. تخت را دور زد و در سمت ديگر آن ايستاد. آبرفورث با غضب زل زد به چشمان آلبوس.
- نگران نباش آريانا... ديگه نمى ذارم " هيچ کس" بهت آسيب برسونه!
- آبرفورث دوباره شروع نکن... اون فقط يه اتفاق بود... منم نمى خواستم اونجورى بشه...
آبرفورث بى توجه به حرف هاى آلبوس همچنان با حرص ادامه داد.
- خودم ازت مراقبت مى کنم! من...
- آبر! گفتم بس کن! حداقل فعلا... مى بينى که حالش خوب نيست!
آريانا دستش را از دست آبرفورث بيرون کشيد و دوباره با گربه مشغول شد. برادرش اما متوجه نشد، يا آنقدر عصبانى بود که نمى توانست متوجه شود. دوباره صداى دعواهاى دو برادر بلند شد. آريانا آرام رو به گربه کرد.
- پدر که بود... از اين دعواها هم نبود... مى دونم يه روز مياد و دوباره همه چى خوب مى شه...
**
دسته گل را که چيد، آن را رو به سمت پايين و شخص نامعلومى گرفت.
- قشنگه؟
البته نه خيلى هم نامعلوم.
گربه ى زردى سريع لاى پاهايش پيچيد و ميييييوى بلندى کرد. آريانا خنديد.
- آره... مى دونم تو زرد دوست دارى و زرد نداره.
دستش را دراز کرد. دو گل زرد هم چيد و به دسته گلش اضافه کرد. سرش را به سمت پايين خم کرد.
- خوبه؟
گربه ميييويى کرد و جلوتر از صاحبش راه افتاد. که اين حرکت يعنى...
- پس راضى اى!
و خودش هم به دنبال گربه به سمت درخت رفت.
**
- در رو باز کنيد لعنتى ها! من بايد با وزير صحبت کنم!
اما صدايش به هيچ جا نرسيد. سرش را تکيه داد به در آهنى و سعى کرد از سوراخ هاى ايجاد شده در طول زمان، نگاهى به داخل بياندازد.
- آريانا!
- يه چيزايى ديده... امممم...
- آرياانا!
- عععع! لاکى چيه؟
لاکرتيا بلک مشخص بود که از لحن دوستش ناراحت شده است.
- مى دونى چند سال گذشته؟
آريانا دکمه هاى پالتويش را بست و دوباره سرش را به در آهنى تکيه داد.
- اين در آهنيه چقدر سرده!
- کسى تا حالا از اونجا برنگشته...
- تو بدون پالتو سردت نيست لاکى؟!
- اونم برنمى گرده...
- برمى گرده!
آريانا با عصبانيت بازگشت... و بعد بغض کرد.
- مى دونم... برمى گرده...
جلو آمد و دستان لاکرتيا را گرفت و لبخند زد.
- بريم فردا بيايم... دستات يخ کرده... بابا دوست نداشت من کسى رو اذيت کنم. اگه برگرده بفهمه، ناراحت ميشه.
**
- مامان مى گفت، گم کردن بدترين اتفاقه. هى چشمت به اين ور و اون وره. هى منتظرى پيداش کنى. هى نگرانى. همه جا، همه وخت فقط حواست هست خوب نگاه کنى... و بدبختى اينه که هيچ وخت نااميد نمى شى... مى گى شايد امروز پيداش کردم... شايد... شايد... بابا!
روى قبر سفيد کنار درخت خم شد و گل ها را روى آن گذاشت.
منطقه ى تيمز اغلب سوت و کور بود. اصولا مردم دوست نداشتند زياد به قبرستان بروند. حتى اگر مکان زيبايى بود. هيچ کس دوست نداشت به آنجا رفت و آمد کند چون کسى... گم شده اى آنجا نداشت.
- مردم نمى تونن درکت کنن چون اونا خودشون درد تو رو ندارن. کسى نمى تونست بفهمه نبودت چقدر سخت بود. نمى تونستم بفهمونم بهشون... که تنها اميدم برگشته بابامه... ازم نگيريدش لطفا! هى نگيد تموم شد و برنمى گرده!
دستش را روى قبر کشيد.
- من پيدات کردم بابا... تو گم شده ى من بودى... نااميد نشدم چون... مى دونستم برمى گردى...
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
Do you hate people
I don't hate them...I just feel better when they're not around
I don't hate them...I just feel better when they're not around


) ویولت بودلر (خفن)



اختیار زیرزمین خودمون رو هم نداریم؟! 
ـی که داخل قفسه قرار داشت و وز وز ضعیف و مداومی از آن به گوش میرسید، اشاره کرد.
شبتون به شر و بدبختی!
...



