اولین باری نبود هری و رون روی پله متحرک هاگوارتز نشسته بودند و در مورد دو جادوگر بزرگ اخیر صحبت میکردند.
«ولدمورت... فقط بخاطر چوبدستی دامبلدور جون این همه جادوگر رو به خطر میندازه؟»
هری مضطرب بود. وقتی به رون نگاه کرد متوجه شد رنگ او نیز پریده است.
«هری... اسمشون رو به زبون نیار»
ناگهان پلکانهای عریض و طویل آهسته شروع به حرکت کردند.
رون محکم خود را به پله مرمری چسباند که روی آن تکیه زده بود. پله متحرک با صدای نسبتاً جیغی به راهرویی چسبید که تابلوی زن چاق با پلیور نقرهای رنگی به دیوار آویخته بود. «اسم رمز؟»
هری نگاهی به او انداخت: «نه ممنون. نمیخوایم بیایم.»
زن داخل تابلو لبخند خشکی زد، نگاهش را بیتفاوت از آنها گرفت. هری متوجه لبخند تصنعی زن چاق شد، اما به او توجهی نکرد. چون ناگهان تمام توجه او به صدای مهیبی شبیه افتادن اشیای سنگین بود، پرت شد. که از داخل سالن عمومی گریفیندور به گوش رسید.
هدویگ که روی پای رون تکیه داده بود با شنیدن صدا، با جیغ بلند و شکایتآمیزی از پای رون بیرون پرید و بدون نگاه به پشت سرش، سمت خروجی قلعه پرواز کرد.
رون نگاه هراسان خود را به طرف صدا چرخاند.
«اون... داخل... چه خبره؟»
ناگهان هری و رون به طور همزمان دردی پشت سرشان حس کردند. هری گفت: «آخ!»
انگار کسی چیزی به سنگینی توپ بازدارنده به طرف سرشان پرتاب کرده بود.
رون گردوی زبری را بالا گرفت و با دقت به آن نگاه کرد.
هری هم گردویی به سرش ضربه زده را گرفت. عکس خودش را دید که با دماغ بسیار گندهای، زبان درازی میکرد.
هری خواست به دردی که در سرش نبض میزد اعتراض کند؛ اما صدایی شبیه صدای خالی شدن هوای درون بادکنک در فضای سالن به گوش رسید.
هری با عصبانیت فریاد زد:«بدعنق!»
صدای عجیبی به گوش رسید و بدعنق در هوا معلق شد. در دست راستش کیسهای پر از گردو قرار داشت که برچسب چهره هر گردو با دیگری متفاوت بود.
بدعنق با صدای مکارانهای گفت:«هی پاتر... اون چه صدایی بود؟»
رون به طرف بدعنق چرخید. گوشهایش کاملاً قرمز شده بود. گردو را با عصبانیت به طرف بدعنق پرتاب کرد.
بدعنق که انتظار این واکنش رون را داشت، به سرعت جاخالی داد.
گردو به سرعت از کنار دست بدعنق عبور کرد و صدای فریادی از پایین پلهها اوج گرفت که نشان میداد گردو بر سر کسی برخورد کرده است.
بدعنق نگاهش را پایین گرفت و به رون چشم دوخت:«اگر جات بودم تا چند روز جلوی هیچ اسلیترینی ظاهر نمیشدم!» هری خواست منظور حرف بدعنق را بفهمد، اما صدای فریاد مالفوی پردههای گوشش را لرزاند:«رون ویزلی!» رون چوبدستیش را از ردای کهنه خود بیرون کشید و آن را ناخواسته مشت کرد.
«تا چند وقت نباید جلوی هیچ اسلیترینی آفتابی بشم»
هری با این امید که فکر رون را از مالفوی به چیز دیگری معطوف کند، گفت:«نگاه کن زمین نمناکه»
بدعنق تکانی در هوا خورد و کمی نزدیک هری آمد:«پخمه... برو ببین چه صدایی بود.»
هری به در بسته شده نگاه کرد.
«بهنظرت اون داخل چه اتفاقی افتاده؟»
«نمیدونم»
«بیا بریم جلوتر»
رون به دنبال هری راه افتاد. پاهایشان با احتیاط روی زمین گذاشتند و رداهایشان را بالا گرفتند تا خیس نشود.
به انتهای راهرو که رسیدند خانم چاق نگاهی به آنها انداخت.
«میخوایم بریم داخل.»
«اسم رمز؟»
«کیلرفراست»
تابلو به جلو چرخید و حفرهی دایرهای شکلی در دیوار نمایان شد.
ناگهان موج عظیم آب سردی گردن و ردایشان را کاملا خیس کرد. آب با فشاری قصد داشت آنها را مانند تکه چوبی از صخره عظیم پلههای متحرک قلعه به پایین پرت کند.
رون جیغ خفهای کشید:«وای خد...»
هری به خاطر صدای شرشر آب نتوانست هیچ یک از جیغهای رون را بشنود. اما احساس کرد فشار آب کم میشود و دیگر آب با فشار به صورتش ضرب نمیزند.
بدعنق با چهرهای مسرور و شادمان به آن دو که مثل موش آب کشیده شده بودند بلندبلند میخندید.
رون ادامه داد:«ساکت شو بدعنق!»
بدعنق که برق شیطنت در چشمهایش میدرخشید گفت:
«شما سالن عمومی رو تبدیل به جکوزی کردین!»
بدعنق نفس عمیقی کشید و فریاد زد:
«پروفسور اسنیپ، پروفسور مک گو...»
هری گفت:«بدعنق ساکت باش، با این کارهات باعث میشی از مدرسه اخراج شیم!»
رون با نگرانی ادامه داد:«بدعنق خواهش میکنم. بهشون چیزی نگو! اگه نامه دیگهای از هاگوارتز به مامان برسه منو مثل مرغ تیکه تیکه میکنه!»
بدعنق که برق شرارت در چشمهایش نمایان بود، با حالتی مقدس مآبانه ادامه داد:
«من باید به اسنیپ و مک گونگال خبر بدم، بچهها. باور کنید به نفع خودتونه!»
هری پرخاشگرانه گفت:«ساکت شو!»
اما با این کار اشتباه بزرگی کرد، چون بدعنقن فریاد زد:
«پروفسور اسنیپ، پروفس...»
با یک جست به هوا رفت و با جهشی به سرعت از آنجا دور شد.
رون گفت:«بیا بیشتر از این داخل نریم هری!»
«بیا بریم داخل!»
آن دو به سرعت وارد سالن شدند. هری نگاهش را دور تا دور سالن چرخاند، توانست منبع آبها را پیدا کند.
تابلوی بزرگ پرچم گریفیندور که همیشه با افتخار در سالن به دیوار آویخته بود اکنون از دیوار سقوط کرده، لوله آب که در پشت تابلو قرار داشت به خاطر سنگینی وزن تابلو شکسته و همه جا را آب گرفته بود.
رون با خشم و غضب به هری نگاه کرد:
«اگر باعث بشی گیر بیفتیم، قسم میخورم طلسم آوادا کداورا رو یاد بگیرم و طلسمت کنم!»
هری به طرف دنج و دایرهای شکل سالن رفت، خم شد و یک ذرهبین پلاستیکی که داخل آب افتاده بود، برداشت.
وقتی به آن دست زد احساس عجیبی داشت. روی دسته آن یک ضربدر به طرح استخوان سگ، بادقت بالایی تراشیده شده بود. روی آن لکههای قرمز پررنگی به چشم میخورد که نشان میداد که چند لکه خون خشک شده است. هری اضطراب داشت که مبادا اسنیپ از راه برسد:«باید فلکه آبو ببندیم تا آب بیشتر از این بالا نیاد»
«مگه دیوونه شدی؟ ممکنه خطرناک باشه»
هری سقلمه ای به رون زد: «دیوونهای مگه، آب مگه خطرناکه»
«فلکه آبو ببند رون.»
هری ذرهبین را نزدیکتر گرفت. همه چیز این ذرهبین با ذرهبین عادی متفاوت بود. علامت (بینهایت) در دسته حک شده بود که نشان میداد خیلی قدیمی است.
رون چوب دستیاش را در هوا چرخاند و گفت: «استیلیوس»
نور آبی رنگی از نوک چوب دستیش خارج شد و به طرف زانویی لوله حرکت کرد. آب کمکم از زمین محو شد. انگار که اصلاً یک قطره آب در اتاق نریخته است.
رون نفس عمیقی کشید:«فکر میکردم کارمون تمومه.»
صدای قدمهای شتابان کسی را از پشت سرشان شنیدند. وقتی برگشتند، هرمیون را دیدند که با سرعت به سویشان میآمد.
او گفت:«بالاخره پیداتون کردم. کجا بودین؟ شایعات مسخره شنیدم. بدعنق سر میز سرسرا فریاد زد شما دو نفر سالن رو به جکوزی تبدیل کردین.»
رون آهی کشید:«هرمیون بس کن.» هرمیون اخم کرد:«باید مراقب بدعنق میبو...»
اما حرفهای هرمیون قطع شد چون صدای همهمه بلندی به گوش رسید. ظاهراً همه دانش آموزان برج گریفیندور جمع شده بودند تا خبری که در سالن پیچیده بود را ببینند.
هرمیون رو به آندو گفت:«امیدوارم برای امتحان مبانی ترم سه جادوگران پایه آماده شده باشین»
هری و رون با استرس به یکدیگر نگاه کردند و بیتوجه به هرمیون، به طرف پلکان مارپیچی قدم برداشتند تا به خوابگاه خود بروند.
هرمیون کتابهایش را محکم گرفت. به طرف کتابخانه حرکت کرد تا برای امتحان مبانی به اندازه کافی درس بخواند.
آن دو بعد از عبور از پلههای طاقت فرسا وارد اتاق دایره شکل آشنایشان شدند که در آن پنج تختخواب پردهدار به رنگهای متنوع بود.
هری با صدای خرخر رون فهمید که او به خواب رفته است. اما هرچه تلاش کرد نتوانست به خواب برود.
هری دست عرق کردهاش را با شلوار پاک کرد. تنها نگرانی او امتحان مبانی بود که قرار است پسفردا بدهند. این بار دومی بود که باید امتحان میداد و اگر دوباره آن را مردود میشد ناچار بود چمدانش را ببندد و با خانواده عزیز دورسلیها زندگی کند. خوشبختانه او تنها کسی نبود که مردود شده است. رون و هرمیون هم جزو کسانی بودند که آن امتحان را مردود شده بودند. البته لازم به ذکر است که هرمیون به علت فوت ناگهانی پدرش مجبور به غیبت در روز امتحان شد.
هری نفس عمیقی از اضطراب کشید. نمیدانست باید چهکار کند. اگر میشد تقلب کند... عالی میشد. اما امکانپذیر نبود.
***
چند ساعت بعد هری از درد بیامان پایش از خواب پرید. همه جا تاریک بود. اول فکر کرد رون او را بیدار کرده، اما لحظه بعد متوجه شد جیب ردایش مانند لامپی میدرخشد. وجودش لبریز از ترس و وحشت شد. چه چیزی باعث شده ردایش بدرخشد؟. انگار او، ستاره درخشانی را در جیبش پنهان کرده بود.
ناگهان پای هری سوخت و هری بیمقدمه گفت:«آخ»
به سرعت دست در جیب برد و شئ از جیب بیرون کشید. ذرهبینی که در جیب ردایش پنهان کرده بود گوشت پایش به شکل دایرهای سوزانده بود. هری با قیافه بهت زده نگاهش را از ردای سوختهاش گرفت و به ذرهبین نگاه کرد. «این چه مرگشه؟»
دسته پلاستیکی ذرهبین را محکم گرفت. طوری که حدس زد خون در دستش جمع شده است. هری خواست ذرهبین را به دیوار بکوبد. اما دستهی ذرهبین چنان داغ شد که گوشت دست هری جلز ولز میکرد. هری فریاد خفهای از گلو کشید. خون قطره قطره از دستش چکید و گوشت هری را کباب میکرد. هری خواست ذرهبین را رها کند، اما ذرهبین به طور فجیعی به دستش چسبیده بود و کنده نمیشد.
هری نگاه پردردش را به عدسیهای ذرهبین چرخاند. با خون روی آن کلماتی نوشته شده بود:«سایت جادوگران با اسپانسری پاتر مارکت تقدیم میکند»
هری به خاطر دردی که در دستش پیچیده بود اخم کرد. «پاتر مارکت چه مزخرفیه؟»
نگاهش به اطراف چرخاند تا ببیند آیا کسی به خاطر فریادهایش بیدار شده یا نه. اما اتاق کاملا در سکوت و آرامش بود. هری نگاهش را دوباره به شیء عجیب چرخاند. متن قرمز جدیدی از خون خودش دید که در لنز عدسی کلمه به کلمه ظاهر میشد: «طبق اطلاعات رسمی سایت جادوگران، تنها یک نفر در صد سال اخیر میتواند از ذرهبین جادویی پاتر مارکت استفاده کند. اگر شما جز آن یک نفر هستید... تبریک میگوییم!» سپس کلمات قرمز به سرعت محو شدند و کلمات جدیدی جای آنها را گرفت:
«شما موظف هستید فقط یکی از آرزوهایتان را بیان کنید تا ما آن را برآورده کنیم!»
کلمات دور چشمان هری میرقصیدن و محو میشدند.
هری با ناباوری گفت:«فقط حق دارم یه آرزومو برآورده کنم؟»
ذرهبین طوری هری را گیج کرده بود که دردی در دستش نبض میزد به کل فراموش کرد.
ذرهبین ادامه داد:«فقط کافیه آرزویی که در سرتان دارید در حد ده ثانیه به آن فکر کنید.» هری نگاهش را از ذرهبین گرفت و به سقف نگاه کرد.
دوست دارد کدام آرزویش را برآورده کند؟ پدر و مادرش در کنارش باشند؟ اسنیپ را از کار برکنار کند؟ ولدمورت را بکشد؟ یا... ناگهان ذرهبین صدای تیک داد و کلماتی در لنز ظاهر شدند:«سوالات امتحانی مبانی پس فردا!»
هری فوری گفت:« نه نه...» اما دیگر دیر شده بود. سوزش دست هری افزایش یافت و تصویری از لنز ذرهبین پخش شد. تصویری که محل نگهداری سوالات امتحانی مبانی هاگوارتز بود. هری به دقت نگاهی به قفسههای بزرگ و طویله کتابخانهها انداخت. اما هیچ شباهتی به کتابخانه مدرسه نداشت، شبیه یک ساختمان اداری بزرگی بود. تابلوی بزرگی که داخل سالن بود باعث شد هری به طور آشکار بداند، آن مکان کجاست.
«وزارت سحر و جادو!»
قلبش در سینه میتپید. رون در خواب ناله کرد و جویده جویده چیزی گفت. آیا باید او را نیز بیدار میکرد؟ اما سوزش دستش مانع فکرش شد. دوربین به طرف اتاقی به شماره بیستودو رفت و بدون آنکه در را باز کند از در محو شد.
در اتاق قفسههای زیادی به چشم میخورد که شباهت فراوانی به گرینگوتره بانک جادوگرها داشت. قفسههای فلزی زیادی چیده شده بود. ناگهان دوربین به طرف یکی از قفسهها رفت.
در ردیف پنجم ، یک جعبه نقرهای با قفل لمسی، به چشم آمد.
هری پلک زد و ناباورانه به متنی که روی جعبه نوشته شد خیره ماند.
«سوالات امتحانات مبانی ترم سه جادوگران پایه هاگوارتز»
سپس دوربین خاموش و عددی در صفحه نمایان شد «ده، ده»
«این رمز جعبهست؟» هری سعی کرد آن را به خاطر بسپارد. «ده، ده»
ناگهان به طرف رون خزید و او را بیدار کرد. آهسته در گوشش زمزمه کرد:
«رون... باید بریم وزارت سحر و جادو!»
«ولدمورت... فقط بخاطر چوبدستی دامبلدور جون این همه جادوگر رو به خطر میندازه؟»
هری مضطرب بود. وقتی به رون نگاه کرد متوجه شد رنگ او نیز پریده است.
«هری... اسمشون رو به زبون نیار»
ناگهان پلکانهای عریض و طویل آهسته شروع به حرکت کردند.
رون محکم خود را به پله مرمری چسباند که روی آن تکیه زده بود. پله متحرک با صدای نسبتاً جیغی به راهرویی چسبید که تابلوی زن چاق با پلیور نقرهای رنگی به دیوار آویخته بود. «اسم رمز؟»
هری نگاهی به او انداخت: «نه ممنون. نمیخوایم بیایم.»
زن داخل تابلو لبخند خشکی زد، نگاهش را بیتفاوت از آنها گرفت. هری متوجه لبخند تصنعی زن چاق شد، اما به او توجهی نکرد. چون ناگهان تمام توجه او به صدای مهیبی شبیه افتادن اشیای سنگین بود، پرت شد. که از داخل سالن عمومی گریفیندور به گوش رسید.
هدویگ که روی پای رون تکیه داده بود با شنیدن صدا، با جیغ بلند و شکایتآمیزی از پای رون بیرون پرید و بدون نگاه به پشت سرش، سمت خروجی قلعه پرواز کرد.
رون نگاه هراسان خود را به طرف صدا چرخاند.
«اون... داخل... چه خبره؟»
ناگهان هری و رون به طور همزمان دردی پشت سرشان حس کردند. هری گفت: «آخ!»
انگار کسی چیزی به سنگینی توپ بازدارنده به طرف سرشان پرتاب کرده بود.
رون گردوی زبری را بالا گرفت و با دقت به آن نگاه کرد.
هری هم گردویی به سرش ضربه زده را گرفت. عکس خودش را دید که با دماغ بسیار گندهای، زبان درازی میکرد.
هری خواست به دردی که در سرش نبض میزد اعتراض کند؛ اما صدایی شبیه صدای خالی شدن هوای درون بادکنک در فضای سالن به گوش رسید.
هری با عصبانیت فریاد زد:«بدعنق!»
صدای عجیبی به گوش رسید و بدعنق در هوا معلق شد. در دست راستش کیسهای پر از گردو قرار داشت که برچسب چهره هر گردو با دیگری متفاوت بود.
بدعنق با صدای مکارانهای گفت:«هی پاتر... اون چه صدایی بود؟»
رون به طرف بدعنق چرخید. گوشهایش کاملاً قرمز شده بود. گردو را با عصبانیت به طرف بدعنق پرتاب کرد.
بدعنق که انتظار این واکنش رون را داشت، به سرعت جاخالی داد.
گردو به سرعت از کنار دست بدعنق عبور کرد و صدای فریادی از پایین پلهها اوج گرفت که نشان میداد گردو بر سر کسی برخورد کرده است.
بدعنق نگاهش را پایین گرفت و به رون چشم دوخت:«اگر جات بودم تا چند روز جلوی هیچ اسلیترینی ظاهر نمیشدم!» هری خواست منظور حرف بدعنق را بفهمد، اما صدای فریاد مالفوی پردههای گوشش را لرزاند:«رون ویزلی!» رون چوبدستیش را از ردای کهنه خود بیرون کشید و آن را ناخواسته مشت کرد.
«تا چند وقت نباید جلوی هیچ اسلیترینی آفتابی بشم»
هری با این امید که فکر رون را از مالفوی به چیز دیگری معطوف کند، گفت:«نگاه کن زمین نمناکه»
بدعنق تکانی در هوا خورد و کمی نزدیک هری آمد:«پخمه... برو ببین چه صدایی بود.»
هری به در بسته شده نگاه کرد.
«بهنظرت اون داخل چه اتفاقی افتاده؟»
«نمیدونم»
«بیا بریم جلوتر»
رون به دنبال هری راه افتاد. پاهایشان با احتیاط روی زمین گذاشتند و رداهایشان را بالا گرفتند تا خیس نشود.
به انتهای راهرو که رسیدند خانم چاق نگاهی به آنها انداخت.
«میخوایم بریم داخل.»
«اسم رمز؟»
«کیلرفراست»
تابلو به جلو چرخید و حفرهی دایرهای شکلی در دیوار نمایان شد.
ناگهان موج عظیم آب سردی گردن و ردایشان را کاملا خیس کرد. آب با فشاری قصد داشت آنها را مانند تکه چوبی از صخره عظیم پلههای متحرک قلعه به پایین پرت کند.
رون جیغ خفهای کشید:«وای خد...»
هری به خاطر صدای شرشر آب نتوانست هیچ یک از جیغهای رون را بشنود. اما احساس کرد فشار آب کم میشود و دیگر آب با فشار به صورتش ضرب نمیزند.
بدعنق با چهرهای مسرور و شادمان به آن دو که مثل موش آب کشیده شده بودند بلندبلند میخندید.
رون ادامه داد:«ساکت شو بدعنق!»
بدعنق که برق شیطنت در چشمهایش میدرخشید گفت:
«شما سالن عمومی رو تبدیل به جکوزی کردین!»
بدعنق نفس عمیقی کشید و فریاد زد:
«پروفسور اسنیپ، پروفسور مک گو...»
هری گفت:«بدعنق ساکت باش، با این کارهات باعث میشی از مدرسه اخراج شیم!»
رون با نگرانی ادامه داد:«بدعنق خواهش میکنم. بهشون چیزی نگو! اگه نامه دیگهای از هاگوارتز به مامان برسه منو مثل مرغ تیکه تیکه میکنه!»
بدعنق که برق شرارت در چشمهایش نمایان بود، با حالتی مقدس مآبانه ادامه داد:
«من باید به اسنیپ و مک گونگال خبر بدم، بچهها. باور کنید به نفع خودتونه!»
هری پرخاشگرانه گفت:«ساکت شو!»
اما با این کار اشتباه بزرگی کرد، چون بدعنقن فریاد زد:
«پروفسور اسنیپ، پروفس...»
با یک جست به هوا رفت و با جهشی به سرعت از آنجا دور شد.
رون گفت:«بیا بیشتر از این داخل نریم هری!»
«بیا بریم داخل!»
آن دو به سرعت وارد سالن شدند. هری نگاهش را دور تا دور سالن چرخاند، توانست منبع آبها را پیدا کند.
تابلوی بزرگ پرچم گریفیندور که همیشه با افتخار در سالن به دیوار آویخته بود اکنون از دیوار سقوط کرده، لوله آب که در پشت تابلو قرار داشت به خاطر سنگینی وزن تابلو شکسته و همه جا را آب گرفته بود.
رون با خشم و غضب به هری نگاه کرد:
«اگر باعث بشی گیر بیفتیم، قسم میخورم طلسم آوادا کداورا رو یاد بگیرم و طلسمت کنم!»
هری به طرف دنج و دایرهای شکل سالن رفت، خم شد و یک ذرهبین پلاستیکی که داخل آب افتاده بود، برداشت.
وقتی به آن دست زد احساس عجیبی داشت. روی دسته آن یک ضربدر به طرح استخوان سگ، بادقت بالایی تراشیده شده بود. روی آن لکههای قرمز پررنگی به چشم میخورد که نشان میداد که چند لکه خون خشک شده است. هری اضطراب داشت که مبادا اسنیپ از راه برسد:«باید فلکه آبو ببندیم تا آب بیشتر از این بالا نیاد»
«مگه دیوونه شدی؟ ممکنه خطرناک باشه»
هری سقلمه ای به رون زد: «دیوونهای مگه، آب مگه خطرناکه»
«فلکه آبو ببند رون.»
هری ذرهبین را نزدیکتر گرفت. همه چیز این ذرهبین با ذرهبین عادی متفاوت بود. علامت (بینهایت) در دسته حک شده بود که نشان میداد خیلی قدیمی است.
رون چوب دستیاش را در هوا چرخاند و گفت: «استیلیوس»
نور آبی رنگی از نوک چوب دستیش خارج شد و به طرف زانویی لوله حرکت کرد. آب کمکم از زمین محو شد. انگار که اصلاً یک قطره آب در اتاق نریخته است.
رون نفس عمیقی کشید:«فکر میکردم کارمون تمومه.»
صدای قدمهای شتابان کسی را از پشت سرشان شنیدند. وقتی برگشتند، هرمیون را دیدند که با سرعت به سویشان میآمد.
او گفت:«بالاخره پیداتون کردم. کجا بودین؟ شایعات مسخره شنیدم. بدعنق سر میز سرسرا فریاد زد شما دو نفر سالن رو به جکوزی تبدیل کردین.»
رون آهی کشید:«هرمیون بس کن.» هرمیون اخم کرد:«باید مراقب بدعنق میبو...»
اما حرفهای هرمیون قطع شد چون صدای همهمه بلندی به گوش رسید. ظاهراً همه دانش آموزان برج گریفیندور جمع شده بودند تا خبری که در سالن پیچیده بود را ببینند.
هرمیون رو به آندو گفت:«امیدوارم برای امتحان مبانی ترم سه جادوگران پایه آماده شده باشین»
هری و رون با استرس به یکدیگر نگاه کردند و بیتوجه به هرمیون، به طرف پلکان مارپیچی قدم برداشتند تا به خوابگاه خود بروند.
هرمیون کتابهایش را محکم گرفت. به طرف کتابخانه حرکت کرد تا برای امتحان مبانی به اندازه کافی درس بخواند.
آن دو بعد از عبور از پلههای طاقت فرسا وارد اتاق دایره شکل آشنایشان شدند که در آن پنج تختخواب پردهدار به رنگهای متنوع بود.
هری با صدای خرخر رون فهمید که او به خواب رفته است. اما هرچه تلاش کرد نتوانست به خواب برود.
هری دست عرق کردهاش را با شلوار پاک کرد. تنها نگرانی او امتحان مبانی بود که قرار است پسفردا بدهند. این بار دومی بود که باید امتحان میداد و اگر دوباره آن را مردود میشد ناچار بود چمدانش را ببندد و با خانواده عزیز دورسلیها زندگی کند. خوشبختانه او تنها کسی نبود که مردود شده است. رون و هرمیون هم جزو کسانی بودند که آن امتحان را مردود شده بودند. البته لازم به ذکر است که هرمیون به علت فوت ناگهانی پدرش مجبور به غیبت در روز امتحان شد.
هری نفس عمیقی از اضطراب کشید. نمیدانست باید چهکار کند. اگر میشد تقلب کند... عالی میشد. اما امکانپذیر نبود.
***
چند ساعت بعد هری از درد بیامان پایش از خواب پرید. همه جا تاریک بود. اول فکر کرد رون او را بیدار کرده، اما لحظه بعد متوجه شد جیب ردایش مانند لامپی میدرخشد. وجودش لبریز از ترس و وحشت شد. چه چیزی باعث شده ردایش بدرخشد؟. انگار او، ستاره درخشانی را در جیبش پنهان کرده بود.
ناگهان پای هری سوخت و هری بیمقدمه گفت:«آخ»
به سرعت دست در جیب برد و شئ از جیب بیرون کشید. ذرهبینی که در جیب ردایش پنهان کرده بود گوشت پایش به شکل دایرهای سوزانده بود. هری با قیافه بهت زده نگاهش را از ردای سوختهاش گرفت و به ذرهبین نگاه کرد. «این چه مرگشه؟»
دسته پلاستیکی ذرهبین را محکم گرفت. طوری که حدس زد خون در دستش جمع شده است. هری خواست ذرهبین را به دیوار بکوبد. اما دستهی ذرهبین چنان داغ شد که گوشت دست هری جلز ولز میکرد. هری فریاد خفهای از گلو کشید. خون قطره قطره از دستش چکید و گوشت هری را کباب میکرد. هری خواست ذرهبین را رها کند، اما ذرهبین به طور فجیعی به دستش چسبیده بود و کنده نمیشد.
هری نگاه پردردش را به عدسیهای ذرهبین چرخاند. با خون روی آن کلماتی نوشته شده بود:«سایت جادوگران با اسپانسری پاتر مارکت تقدیم میکند»
هری به خاطر دردی که در دستش پیچیده بود اخم کرد. «پاتر مارکت چه مزخرفیه؟»
نگاهش به اطراف چرخاند تا ببیند آیا کسی به خاطر فریادهایش بیدار شده یا نه. اما اتاق کاملا در سکوت و آرامش بود. هری نگاهش را دوباره به شیء عجیب چرخاند. متن قرمز جدیدی از خون خودش دید که در لنز عدسی کلمه به کلمه ظاهر میشد: «طبق اطلاعات رسمی سایت جادوگران، تنها یک نفر در صد سال اخیر میتواند از ذرهبین جادویی پاتر مارکت استفاده کند. اگر شما جز آن یک نفر هستید... تبریک میگوییم!» سپس کلمات قرمز به سرعت محو شدند و کلمات جدیدی جای آنها را گرفت:
«شما موظف هستید فقط یکی از آرزوهایتان را بیان کنید تا ما آن را برآورده کنیم!»
کلمات دور چشمان هری میرقصیدن و محو میشدند.
هری با ناباوری گفت:«فقط حق دارم یه آرزومو برآورده کنم؟»
ذرهبین طوری هری را گیج کرده بود که دردی در دستش نبض میزد به کل فراموش کرد.
ذرهبین ادامه داد:«فقط کافیه آرزویی که در سرتان دارید در حد ده ثانیه به آن فکر کنید.» هری نگاهش را از ذرهبین گرفت و به سقف نگاه کرد.
دوست دارد کدام آرزویش را برآورده کند؟ پدر و مادرش در کنارش باشند؟ اسنیپ را از کار برکنار کند؟ ولدمورت را بکشد؟ یا... ناگهان ذرهبین صدای تیک داد و کلماتی در لنز ظاهر شدند:«سوالات امتحانی مبانی پس فردا!»
هری فوری گفت:« نه نه...» اما دیگر دیر شده بود. سوزش دست هری افزایش یافت و تصویری از لنز ذرهبین پخش شد. تصویری که محل نگهداری سوالات امتحانی مبانی هاگوارتز بود. هری به دقت نگاهی به قفسههای بزرگ و طویله کتابخانهها انداخت. اما هیچ شباهتی به کتابخانه مدرسه نداشت، شبیه یک ساختمان اداری بزرگی بود. تابلوی بزرگی که داخل سالن بود باعث شد هری به طور آشکار بداند، آن مکان کجاست.
«وزارت سحر و جادو!»
قلبش در سینه میتپید. رون در خواب ناله کرد و جویده جویده چیزی گفت. آیا باید او را نیز بیدار میکرد؟ اما سوزش دستش مانع فکرش شد. دوربین به طرف اتاقی به شماره بیستودو رفت و بدون آنکه در را باز کند از در محو شد.
در اتاق قفسههای زیادی به چشم میخورد که شباهت فراوانی به گرینگوتره بانک جادوگرها داشت. قفسههای فلزی زیادی چیده شده بود. ناگهان دوربین به طرف یکی از قفسهها رفت.
در ردیف پنجم ، یک جعبه نقرهای با قفل لمسی، به چشم آمد.
هری پلک زد و ناباورانه به متنی که روی جعبه نوشته شد خیره ماند.
«سوالات امتحانات مبانی ترم سه جادوگران پایه هاگوارتز»
سپس دوربین خاموش و عددی در صفحه نمایان شد «ده، ده»
«این رمز جعبهست؟» هری سعی کرد آن را به خاطر بسپارد. «ده، ده»
ناگهان به طرف رون خزید و او را بیدار کرد. آهسته در گوشش زمزمه کرد:
«رون... باید بریم وزارت سحر و جادو!»
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
