باشگاه دوئل

دوئل دملزا رابینز در برابر گادفری میدهرست

مسخ



پیش از هر چیز، بگذارید یک هشدار صادقانه بدهم: اگر فکر می‌کنید بدترین اتفاقی که ممکن است برای یک اصیل‌زاده‌ی به‌شدت جهت‌گم‌کن بیفتد این است که نتواند راه خانه‌ی خودش را پیدا کند، سخت در اشتباهید. بدترین اتفاق این است که چشم باز کنید و ببینید صورتتان را شن گرفته، دهانتان طعم نمک دریا می‌دهد، و شش پا دارید که هیچ‌کدام‌شان — حتی یکی‌شان — بلد نیست کجا باید بروند.

اسم من دملزا رابینز است، و همین حالا، همین لحظه که این خط را برایتان می‌گویم، رویِ ساحلی افتاده‌ام که حتی اسمش را هم نمی‌دانم.






اولین چیزی که فهمیدم، صدای موج بود. دومین چیزی که فهمیدم، این بود که آن صدا داشت مرا هُل می‌داد جلو، مثل یک دست نامرئی که تصمیم گرفته بی‌اجازه از جایت بلندت کند. سومین چیز — و این یکی از همه بدتر بود — این بود که وقتی خواستم بلند شوم و شن‌ها را از تنم بتکانم، به‌جایِ دو دست، شش پا داشتم که هر کدام‌شان انگار برای خودشان تصمیم می‌گرفتند.

بگذارید یک چیزی را همین اول روشن کنم: هیچ راهنمای رسمی‌ای برای «چه باید کرد وقتی به سوسک تبدیل شده‌اید و روی یک ساحل غریبه افتاده‌اید» وجود ندارد. اگر وجود داشت، مطمئنم فصل اولش می‌شد همین: نفس بکش، شن را از چشم‌هایت — یا هر چیزی که حالا اسمش چشم است — پاک کن، و هرچه بادا باد.

هرچه بادا باد. جمله‌ی قشنگی‌ست، نه؟ کاش می‌شد به همین سادگی زندگی کرد.

همین که سرم را کمی بالا آوردم، آفتاب زد توی صورتم — یا هر چیزی که از صورت زیبایم باقی مانده بود — و درست همان لحظه، بدون هیچ هشداری، حافظه‌ام تصمیم گرفت خودش را رویِ همین لحظه پخش کند. نه آن‌طور که آدم‌ها تصورش می‌کنند، با یک فلش‌بک مرتب با موسیقی غمگین و یک تیتر روی صفحه که می‌نویسد «چند ساعت قبل». نه. دقیقاً همان‌طور که نورِ آفتاب داشت چشمم را می‌زد، یک نورِ دیگر هم، از یک صبح دیگر، هم‌زمان روشن شد.

نور لامپ حمام خودمان.

یادم آمد، درست همان‌جا، وسط شن و نمک و گیجی، که همه‌ی این‌ها از کجا شروع شده بود. چشم‌هایم را — که آن موقع هنوز یک جفت بودند، نه هزار تکه‌ی کوچک — باز کرده بودم و دیده بودم سقف حمام غریب به‌نظر می‌رسد، انگار یک شبه چند برابر شده. بعد سایه‌ای دیده بودم، به‌شکلِ عجیبی شبیه دمپایی، که داشت روی همان سقف حرکت می‌کرد. و بعد دمپایی افتاد.

جیغ کشیده بودم، یا حداقل نیتم این بود. چیزی که از گلویم درآمده بود، بیشتر شبیه خش‌خشِ یک برگ کاغذ زیرِ باد کولر بود تا هر چیزِ دیگری. همان‌جا فهمیده بودم چه بلایی سرم آمده. پوسته‌ای قهوه‌ای و براق داشتم، برق‌زننده زیرِ نورِ لامپ مثل سپرِ یک سربازِ رومی که فراموش کرده بود واکسش بزند. و دو تا آنتن لعنتی روی سرم داشتم که، بی‌اجازه‌ی من، هر لرزش کوچک هوا را می‌گرفتند و مستقیم به مغزم مخابره می‌کردند.

از زیرِ دمپایی جهیده بودم — بعدها فهمیدم اسم این کار «غریزه» است، نه «شجاعت» — و مستقیم دویده بودم سمت لوله‌ی فاضلاب، چون تنها سوراخ تاریکی بود که به چشمم امن می‌آمد. و درست همان لحظه که داخل لوله سُر خورده بودم و آب سرد دورم پیچیده بود، همه‌چیز شروع کرده بود به چرخیدن؛ هم بدنم، هم گذشته‌ام. برخورد اول به لبه‌ی لوله، و یادم آمده بود شش‌سالگی‌ام را، وقتی در راهروی خانه‌مان گم شدم و مادرم سه ساعت بعد پیدایم کرده بود، پشت یک تابلوی نقاشی که، به قول خودش: «حتی از تو بهتر بلده کجا باید وایسه!» پیچیدن دوم در تاریکی محض، و یادم آمده بود اولین نقشه‌ای که در عمرم کشیده بودم چه بود؛ مسیرمرلین‌گاه تا آشپزخانه، با یک علامت ستاره‌ی کج روی در آشپزخانه، چون آن موقع هنوز بلد نبودم یک خط راست بکشم.

و حالا، همین‌جا روی این ساحل ناشناس، تمام آن سفر — دمپایی، لوله و سقوط — یک‌جا در ذهنم مرور شد؛ مثل دو فیلم‌ادامه‌دار قدیمی که یک تدوین‌گر بی‌حوصله، به‌جای برش دادن‌شان، تصمیم گرفته روی هم پخش‌شان کند. گذشته و حال، هر دو، هم‌زمان روی پرده افتاده بودند.

آدم، حتی وسط بدبختی، بعضی عادت‌های احمقانه را ول نمی‌کند. من هم درست همان لحظه که داشتم شن‌ها را از پاهایم می‌تکاندم، فکر کردم که کاش دفترچه‌ام را داشتم. کاش یک نقشه از این ساحل داشتم. بعد یادم افتاد که دیگر نه دفترچه‌ای دارم، نه دستی که آن را نگه دارد.

به امواج دریا خیره شدم.

هرچه بادا باد، دملزا. هرچه بادا باد.

فصل دوم
مهمان ناخوانده باز آید به صخره، غم مخور!

ساحل، وقتی شش پا دارید، دنیای کاملاً دیگری‌ست. دانه‌های شن مثل تخته‌سنگ زیرِ پاهایم بودند، هر حباب باقی‌مانده از موج، یک استخرِ کوچک بود و آفتاب — که دشمن قسم‌خورده‌ی هم‌نوعان جدیدم محسوب می‌شد — طوری روی پوسته‌ام می‌تابید که اگر کسی زیبایی را در یک بدن قهوه‌ای براق شش‌پا جست‌وجو کند، واقعاً چشم‌نواز خواهد بود.

خودم را بالاخره جمع‌وجور کردم و ایستادم — که برای کسی با شش پا، کارِ کوچکی نیست — و همان لحظه صدایی شنیدم، صدای تلق‌تلوقِ آنتن‌هایی که مال من نبودند.

برگشتم، و او را دیدم.

سوسکی ساحلی‌ای درشت‌تر از من، با آنتن‌هایی که مدام تکان می‌خوردند، انگار در حال گفت‌وگو با کسی بود که تنها خودش می‌توانست ببیندش. یک لحظه به یاد یکی از آن صحنه‌های سینمایی افتادم که قهرمان داستان، درست همین‌طور، از میان مه بیرون می‌آید و همه می‌فهمند بازی عوض شده؛ انگار جنگجویی از پس کوه‌ها رسیده باشد، با این تفاوت که این یکی، به‌جای شمشیر، یک جفت آنتن فرسوده داشت.

«سام‌علیک!» یا حداقل چیزی شبیه به این گفت. نمی‌توانم مطمئن باشم، چون زبان سوسک‌ها بیشتر شبیه یک مشت تلق‌تلوق و تکان آنتن است تا کلمه، اما لحنش را گرفتم. لحن کسی که تازه‌واردها را ارزیابی می‌کند تا ببیند ارزش دوست شدن دارند یا فقط طعمه‌ی بعدی یک مرغ دریایی‌اند.

سعی کردم جواب بدهم، با تکان دادن آنتن‌هایم در همان ریتم. ظاهراً جواب درستی بود، چون یک قدم عقب رفت، سرش را کج کرد، و چیزی شبیه تأیید نشان داد؛ مانند یک استاد ارکستر که پس از شنیدن اولین نت نوازنده‌ی تازه‌کار، تصمیم می‌گیرد فعلاً او را از گروه بیرون نیندازد. البته بعدها فهمیدم آن تکان سر واقعاً یعنی چه: «بلد نیستی حرف بزنی... میدونم! ولی فعلا بد نیست زنده بمونی.»

اسمش را گذاشتم «تَلَق»، چون همین صدا را بیشتر از هر چیز دیگری تولید می‌کرد، و من چیز بهتری برای صدا زدنش نداشتم. و تَلَق، همان‌طور که خیلی زود فهمیدم، از آن موجوداتی بود که قوانین این دنیای تازه را از حفظ بلد است، حوصله‌ی آدم‌های سوسک‌های کندذهن را ندارد، و مدام با حالتی که تنها می‌توانم اسمش را بگذارم «تحقیرِ مهربانانه» نگاهم می‌کند.

آفتاب داشت غروب می‌کرد، و نورش روی سطح دریا افتاده بود؛ به‌شکلی که یک نقاش، اگر دستش می‌رسید، احتمالاً برای کشیدنش یک عمر وقت می‌گذاشت. تَلَق شروع کرد به راه رفتن سمت یک شکاف باریک در دل صخره — جایی که ظاهراً او آن را «خانه» می‌نامید — و من، دملزا رابینزِ نقشه‌کشِ سابقاً انسان و اکنون تکه‌ای از این اکوسیستم ساحلی، پشت سرش راه افتادم.

بدون نقشه. برای اولین بار در زندگی‌ام.

و عجیب این‌جاست که با آن‌که دیگر حتی یک تکه کاغذ در جیبم نداشتم — چون دیگر جیبی هم نداشتم — احساس می‌کردم دارم مسیر درست را می‌روم. هر قدم تَلَق مثل یک ضربه‌ی آهنگین و منظم بود، و من، بی‌آن‌که بدانم، داشتم قدم‌هایم را با آن هماهنگ می‌کردم؛ مثل کسی که برای اولین بار در عمرش دارد یاد می‌گیرد با ریتم یک آهنگ برقصد، بدون این‌که نُت‌های آن را بشناسد.

فصل سوم
جفت‌جفت، رنج و درد، توی دیگ، زردِ زرد، آتیش بسوز نشو سرد!

نزدیک ورودی صخره، تَلَق ناگهان ایستاد. آنتن‌هایش خشک شدند، درست مثل سوزن یک دستگاه لرزه‌نگار که ثانیه‌ای پیش از زلزله بی‌حرکت می‌ماند. من هم ایستادم، بی‌آن‌که بدانم چرا. یک سکوت سنگین، از آن سکوت‌هایی که پیش از اتفاق بد می‌آید، روی ساحل نشست.

بعد، صدایی شنیدم. صدایی از بالای سرمان. صدایی که — همان‌طور که قبلاً هم حدس زده بودم — هر سوسک عاقلی، در هر نقطه‌ی این کره‌ی خاکی، از آن می‌ترسد.

بال. یک جفت بال بزرگ، سفید، و به‌طرز آزاردهنده‌ای گرسنه.

اگر این یک کارتون بود، حالا وقتش بود یک صدا از پشت صحنه اعلام کند که: «الانه که یه لقمه‌ی چپ بشین!» و همه غش کنند از خنده. اما این یک کارتون نبود، و آن‌چه از بالای سرمان پایین می‌آمد، به‌هیچ‌وجه شبیه یک بازیگر نبود.

تَلَق، بدون هیچ مقدمه‌ای، یک کلمه — یا هر چیزی که در زبان آنتن‌ها معادل کلمه بود — به من مخابره کرد، و آن کلمه این بود: «بدو!»

نمی‌دانم چطور توضیح بدهم دویدن با شش پا را، به کسی که همیشه با دو پا دویده. تصور کنید یک پیانیست حرفه‌ای که ناگهان مجبورش کرده‌اند با شش دست، روی سه پیانوی مختلف، همزمان یک قطعه بنوازد؛ آن‌هم بدون تمرین قبلی. نتیجه چیزی می‌شود شبیه آن‌چه من آن لحظه انجام دادم؛ هرج‌ومرج محض، اما هرج‌ومرجی که — به‌طرز معجزه‌آسایی — مرا از جا تکان داد.

سایه‌ی مرغ دریایی روی شن افتاد، بزرگ‌تر و بزرگ‌تر، مثل یک ساعت شنی که کسی وارونه‌اش کرده. صدای بال‌ها، این‌بار آن‌قدر نزدیک بود که می‌شد گفت روی پوسته‌ام حسش می‌کردم — لرزشی که هیچ آنتنی برای مخابره کردنش لازم نبود.

تَلَق ناگهان به چپ پیچید. من — که در این مرحله دیگر تصمیم گرفته بودم فقط از او تقلید کنم، چون مغزم برای تصمیم‌گیری مستقل کاملاً تعطیل شده بود — همان کار را کردم؛ و همین تصمیم، همین یک پیچش به‌ظاهر بی‌دلیل، جانمان را نجات داد؛ نوک مرغ دریایی دقیقاً همان‌جایی فرود آمد که یک ثانیه پیش ایستاده بودیم.

بعد از آن، همه‌چیز محو شد در یک رگبار حرکت؛ شن، سایه، صدای بال، و صدای قلبم — اگر هنوز قلبی داشتم — که مثل طبلِ یک لشکر جنگی رومی می‌کوبید. تا این‌که بی‌هیچ هشداری، زمین زیر پایمان ناپدید شد و به تاریکی سقوط کردیم.






باز کردن چشم در تاریکی، برای یک سوسک، تفاوت چندانی با بسته بودن آن ندارد؛ ما بیشتر با آنتن «می‌بینیم» تا با چشم. و همین آنتن‌ها بودند که به من گفتند جایی که افتاده‌ایم، خالی نیست.

پر بود؛ از هر طرف.

ده‌ها — نه، شاید صدها — جفت آنتن داشتند تکان می‌خوردند. بویی در هوا بود که اگر بخواهم منصف باشم، آدمی که هنوز دو دست و یک بینی معمولی دارد آن را «تعفن» می‌نامد، اما من در آن لحظه، آن را چیزی نزدیک به عطر نان تازه حس کردم. بگذارید همین‌جا یک نکته را روشن کنم؛ بدن تازه، سلیقه‌ی تازه هم می‌آورد، و بعضی از این سلیقه‌ها را ترجیح می‌دهم برای خودم نگه دارم — حداقل تا وقتی که دوباره نقشه‌هایم را پس بگیرم و بتوانم منکر همه‌چیز شوم.

تَلَق مرا به میان جمعیت هدایت کرد؛ با غروری که کسی می‌تواند داشته باشد که تازه یک نفر را از چنگ یک مرغ دریایی نجات داده.

فهمیدم که صخره فقط یک خانه نیست؛ یک شهر است. با محله‌های مختلف، سلسله‌مراتب و... — طبق آن‌چه خیلی زود فهمیدم — با آداب اجتماعی‌ای که هیچ کتاب راهنمایی برایش نوشته نشده، ولی همه انتظار دارند از روز اول بلدش باشی.

مثلاً دست دادن! این‌جا یعنی سایش آنتن‌ها به هم. من، در اولین برخوردم با یکی از همسایه‌ها، آنتنم را طوری محکم به آنتن او کوبیدم که — بعداً تَلَق برایم توضیح داد — معادل این بود که یک نفر، به‌جایِ دست دادن، یقه‌ی طرف را بگیرد و بگوید «چی گفتی داداش؟!» آن همسایه سه روز تمام از کنارم رد نشد.

یا مثلاً اینجا هیچ‌کس اسم واقعی ندارد. همه یک‌دیگر را با صداهایی که تولید می‌کنند صدا می‌زنند، و همین باعث شده بود در یک بعدازظهر، وقتی داشتم دنبالِ تَلَق می‌گشتم، به‌جای او سه سوسک دیگر جواب بدهند، چون هر سه، از قضا، صدایی شبیه «تلق» تولید می‌کردند. تصور کنید در یک مهمانی همه اسمشان «پنجعلی‌ویزلی‌معمولی» باشد و شما مجبور باشید حدس بزنید کدام‌شان واقعاً دوست شماست.

و البته، سلسله‌مراتب! در راس این جامعه، یک سوسک مسن‌تر نشسته بود، با پوسته‌ای که رنگش بیشتر به خاکستری می‌زد تا قهوه‌ای، و رفتاری که — اگر بخواهم دقیق باشم — بیشتر شبیه رئیس یک اتحادیه‌ی صنفی بود تا یک ملکه. یعنی کسی که همه از او حساب می‌برند، نه به‌خاطر قدرتش، بلکه به‌خاطر این‌که همه می‌دانند او دقیقاً بلد است چه کسی چه بدهکاری‌ای دارد. برای همین است که خزانه‌شان هرگز خالی نشده و نمی‌شود!

تَلَق، برخلاف روحیه‌ی معمولاً بی‌تفاوتش، جلوی او کمی خم می‌شد؛ تعظیمی کوچک، شبیه کاری که یک شاگرد گستاخ جلوِی معلم سخت‌گیرش انجام می‌دهد، درست قبل از این‌که یادش بیاید تکلیفش را انجام نداده.

«این سوسکه کیه دیگه؟» این را از لحن آنتن‌ها فهمیدم، نه از کلماتش. (خودمانیم، چون کلمه‌ای در کار نبود اصلاً)

تَلَق جواب داد، و من، برای اولین بار از وقتی که پایم — یا هرچه که حالا اسمش پا بود — به این جهان جدید رسیده بود، حسِ عجیبی کردم؛ حسِ این‌که دارند درباره‌ام حرف می‌زنند و من از چیزی از آن سر درنمی‌آورم. تجربه‌ای که باید اعتراف کنم، حتی برای کسی که در جشن‌های خانوادگی اصیل‌زاده‌ها و پاک‌نژادها بزرگ شده و بارها مهارت نقشه‌کشی‌اش موضوع بحث عمه‌جان‌ها بوده، هنوز هم آزاردهنده بود.

سوسک پیر نزدیک‌تر آمد و آنتن‌هایش را به آنتن‌های من رساند؛ کاری که همان‌طور که فهمیدم، معادل دست دادن رسمی است، فقط با کمی احتمال بیشتر برایِ گرفتن یک بیماری عجیب. لرزشی از سرم تا نوک پاهایم دوید، و در آن لرزش، یک پیام مخابره شد که هیچ‌کدام از آنتن‌های ما آن را نساخته بودند؛ تعجب. سوسک پیر تعجب کرده بود.

چرا یک انسان سابق، آن‌قدر برای یک سوسک باتجربه عجیب است که آنتن‌هایش از تعجب بلرزند؟ این سوالی بود که آن شب، نتوانستم جوابش را پیدا کنم. اما از یک چیز مطمئن هستم؛ من اولین آدم تبدیل‌شده‌ای نبودم که پایش به این صخره باز می‌شد.

فصل پنجم
انگار هرگز وجود نداشته

روزهای بعد، به طرز عجیبی، عادی گذشت. اگر عادی کلمه درستی باشد برای توصیف زندگی‌ای که در آن، بزرگترین دستاوردت، پیدا کردن یک تکه نان کپک زده است. یاد گرفتم چطور از میان سنگ ها بگذرم بدون اینکه زیر پای یک ماهی گیر بی دقت له شوم. یاد گرفتم چطور بوی باران را، ساعت ها پیش از باریدنش، تشخیص بدهم. و دانستم که تَلَق، زیر آن پوستِ بی تفاوتش، دقیقا همان‌قدر که ادعا می کرد بی خیال است، بی خیال نبود.

یک روز عصر، درست وقتی داشتیم برای شکار از لانه بیرون می زدیم، چشمم به چیزی افتاد که هیچ ربطی به این دنیا نداشت.

یک تکه کاغذ.

نه هر کاغذی. کاغذی که حتی زیر آب‌نمک و لایه ای از شن، هنوز رد پای جوهر رویش دیده می‌شد. دلم هُرّی ریخت! اصطلاحی که برای موجودی بدون قلب واقعی، شاید عجیب به نظر برسد، اما تنها کلمه ای بود که پیدا کردم.

نزدیک تر رفتم. تَلَق پشت سرم آمد. با کنجکاوی‌ای که سعی می کرد پشت بی تفاوتی همیشگی اش پنهانش کند و موفق نمی‌شد.

خطوط روی کاغذ را شناختم. خط خودم بود. یک نقشه — نصفه و آب خورده، اما نقشه! — با علائمی که فقط خودم معنایش را می دانستم؛ یک سیگنال کج برای زبان ناهماهنگی‌ها، یک خاتم برای سحر پسر فضول همسایه، و یک سنج کوچک، درست گوشه کاغذ، که همیشه برای خودم می گذاشتم زیر چیزهایی که هنوز مطمئن نبودم چه معنایی دارند.

این نقشه از کیفم بود. کیفی که آخرین باری که دیده بودمش، روی صندلی کنار تختم افتاده بود؛ همان صبحی که هنوز دو دست داشتم. انگار سال‌ها بین منِ الان و آن‌موقع فاصله افتاده. انگار آن‌زمان‌ها هرگز وجود نداشته.

آه! حتی یادآوری‌اش هم غمگینم می‌کند!

چطور یک تکه کاغذ از یک کیف، در یک اتاق خشک، سر از سواحل دریایی درآورده بود که حتی نامش را نمی دانستم؟! این سوالی بود که هیچ منطق عادی‌ای جوابش را نمی داد. اما از یک چیز مطمئن بودم؛ این کاغذ، درست مثل من، مسیر عجیبی طی کرده بود تا به اینجا برسد. و اگر او توانسته بود این راه را بیاید، شاید — فقط شاید — راهی هم برای بازگشت وجود داشته باشد.

البته گفتم که... فقط شـاید!

فصل ششم
ستاره‌ی آسمان ما

آن شب، برای اولین بار از وقتی به این بدن جدید عادت کرده بودم، نخوابیدم — البته اگر «خوابیدن سوسک ها» را با معیارهای انسانی بسنجیم؛ در واقعیت، ما بیشتر یکجور بی‌حرکتی هوشیارانه داریم؛ شبیه رایانه‌ای که نیمه‌روشن مانده، نه خاموش.

تمام شب را کنار آن تکه کاغذ ماندم، آنتن‌هایم را روی خطوطش کشیدم، بارها و بارها! انگار می‌شد از راه لمس، رازش را بیرون کشید. تَلَق، که معمولاً حوصله این‌جور کارهای «بی فایده» را نداشت، آن شب کنارم ماند. حتی یک‌بار، وقتی فکر کردم شاید دارد به خاطر نقشه‌کشی مسخره ام می کند، آنتنش را آرام به آنتنم زد؛ حرکتی که در زبان آن‌ها، فکر می کنم معادل «نگران نباش» بود.

نزدیک سپیده دم فهمیدم اشتباه کرده بودم. مشکل این نبود که نمی‌فهمیدم نقشه چه می گوید. مشکل این بود که داشتم آن را مثل یک انسان می خواندم؛ از راست به چپ، از بالا به پایین؛ همان الگویی که یک عمر با آن نقشه کشیده بودم. اما این نقشه، حالا برای چشمانی کشیده شده بود که هزار تکه اند، نه دوتا.

وقتی سرم را کج کردم — دقیقاً همان‌طور که تَلَق شب اول سرش را کج کرده بود — چیزی در نقشه جابه‌جا شد. نه روی کاغذ، که در ذهنم؛ ناگهان خطوط، به جای یک مسیر، یک الگو را نشان دادند. یک دایره؛ و وسط آن دایره، نه یک علامت سیگنال، نه یک خاتم، بلکه یک ستاره کج.

آن ستاره را نکشیده بودم. یعنی نه با این جوهر، نه در این هفته و نه حتی این سال. آن ستاره را وقتی شش سالم بود، کشیده بودم؛ روی در اتاقم. و بعد از آن، هربار که گم می شدم، چه در خانه، چه در هاگوارتز، چه در هر جای دیگری که پایم به آن باز می شد، همان یک ستاره را، دقیقا به همان شکل کج، روی اولین کاغذی که دستم می رسید می کشیدم. عادتی که هیچ‌وقت به کسی نگفته بودم چرا این‌قدر برایم مهم است.

چون یک نفر، خیلی وقت پیش به من گفته بود: «هروقت گم شدی، یه ستاره بکش. من همیشه دنبال ستاره‌هات می گردم.»

برادرم بود که این را گفته بود. همان کسی که سه سال قبل از اینکه پایم به هاگوارتز باز شود، رفت و دیگر برنگشت؛ نه مُرد و نه غیب شد. فقط یک روز رفت و هیچکس، حتی خانواده به ظاهر همه‌چیزدان من، هرگز نگفت چرا.

و حالا، وسط یک ساحل ناشناس، در بدن یک حشره منفور، با یک تکه کاغذ آب‌خورده جلوی چشمانی که هزار تکه‌اند، برای اولین بار در این‌همه سال، یک ستاره کج پیدا کرده بودم که خودم نکشیده بودمش.

تَلَق آنتن‌هایش را به نشانه علامت سوال تکان داد. نمی دانستم چطور باید برای او چیزی را که خودم هنوز باورش نداشتم، توضیح بدهم

فقط توانستم با تنها زبانی که هردویمان می‌فهمیدیم، سه لرزش آهسته ارسال کنم؛ نزدیکترین چیزی که به این جمله می رسید:

«فکر کنم یکی داره دنبال ستاره‌هام می گرده. و فکر کنم بالاخره، بعد از این‌همه سال، تلاشش نتیجه داده.»

بیرون، پشت دهانه صخره، دریا همچنان به آمد و رفتش ادامه می داد. بی‌خبر از اینکه یک‌تکه کاغذ، از میان هزاران کیلومتر آب و شن و تصادف، دقیقاً به جایی رسیده بود که باید می‌رسید. انگار بعد از یک عمر گم شدن، این بارِ اول بود که چیزی — یا کسی — مرا پیدا کرده بود، به جای اینکه من دنبال نقشه بگردم.

هرچه بادا باد؟ دملزا، فکر کنم چیزی بیشتر از هرچه بادا باد، در انتظارت است.

گادفری میدهرست

در برابر

دملزا رابینز

مسخ


به یاد می آورمش.
او آنجا بود. در نیمه تاریکی.
بر تختش نشانده بودندش. برق زنجیرهای بسته شده به دست ها و پاهایش را می دیدم.
و با این حال باشکوه بود.
نه چون در چشمان خاکستری عمیقش رنج و شکست نبود. نه چون درمانده نبود. و نه به این خاطر که هنوز تسلیم نشده بود.

شاید فقط چون، ما خیلی ساده به هم وصل بودیم.
از خونی که او از رگ من نوشیده بود.
از خونی که من از رگ او نوشیده بودم.

و او دید،
با چشمانی نه آکنده از وحشت، بلکه از بهت،
که چه طور من تبدیل شدم.
در حالی که شمشیر می زدم.
خون می ریختم‌.
می کشتم.
تا رهایش کنم.
از خدایی.

او دید.
لحظاتی را که پوست نرم و رنگ پریده ام کم کم سخت و تیره شد. که چه طور پایین رفتم، گویی زمین داشت مرا در خود می کشید.
تغییر.
از انسان به خون آشام.
و از خون آشام به چیزی که تصورش را نمی کردم.
یا شاید فقط ترس از آن را انکار می کردم.
که با نفرت جایگزینش می کردم.
در زمانی که فرزندم از داخل شکم مادرش، نه در هیبت یک انسان، بلکه در قالب یک کرم انگلی متولد شد.

مرگ.
دوباره بر فرازم.
این بار نزدیک تر از هر زمان دیگری.
و وحشت سنگین تر از آن خاطره ی دور.
آن هنگام که در سیاهی جنگل آشفته حال می چرخیدم.
و این بار دیگر سرورم مالخازار نمی توانست مرا نجات دهد.
نه چون به تخت زنجیر شده بود.
بلکه چون این بار هدیه ی نفرین شده ی جاودانگی هم نمی توانست نجاتم دهد.
خون آشامی برای یک سوسک کوچک حمام بی معنی بود.
همان طور که انسانیت برای یک خون آشام.

چشم ها بر من خیره شد. دشمن و همرزم. و در این میان اِلَیرا از رهبران مومنان به آیین قدیم با انگشت به من اشاره کرد.
"نشانه ای برای کافران. این است مجازات کسانی که از پرستش و قربانی به پای خدایانمان سر باز زنند.
او را بگیرید تا در مراسم به نمایش دربیاوریم. مخالفانمان باید این را ببینند تا درس عبرت گیرند و به راه راست بیایند."

دویدم. آشفته. در میان پاهایی که سعی داشتند بر من فرود نیایند. دوست و دشمن می خواستند به من برسند و من که نمی توانستم آن ها را از هم تشخیص دهم، فقط می دویدم.
تا اینکه در یک چاه افتادم.

تاریکی.

و گناهم را به خاطر آوردم.

عشق.
سرورم، مالخازار.
جنگل سیاه.
یک برکه.
نور نقره ای ماه بر آن‌.
و او که به من نزدیک شد.

خون او.
ای کاش می توانستم دوباره آن را بنوشم.
اما حالا او خیلی دور است انگار.
آن قدر که گویا رویایی بیش نبوده.
آیا من هرگز او را دیدم؟
به چشمانش نگاه کردم؟
دندان های نیش او در رگ من فرو رفت.
از خون من نوشید.
اما حالا دیگر نمی توانم به یاد بیاورم.

من، گادفری خون آشام که حالا بر بستر ساحل افتاده. در هیبت یک سوسک کوچک حمام. و در حالی که وسعت بی انتهای دریای نقره گون زیر ماه در برابر چشمانم است. و زخم هایم را هم می شوید و هم نمک می پاشاند.

صدای پاهایشان را می شنوم. آن ها اینجا هستند. در جست و جوی من. تکانی به خود می دهم و شن ها را کنار می زنم و در آن ها فرو می روم. حفر می کنم. بیشتر و بیشتر. زیر زمین به حرکت درمی آیم.

ضعیف شده ام. گرسنه. و اینجا چیزی برای خوردن نیست. تاریک است. و تنها همراهانم افکار من هستند. و گناهانم.
من عشق را می خواستم. اما بیمارش را.
تنها قلب تپنده ای که به قیر آلوده بود، می توانست مرا از مرگ دور کند.
و من گذاشتم که سرورم مالخازار به آن دچار شود. که مرا عذاب دهد. که این گونه مرا در کنار خود حفظ کند‌.
مثل تخم های انگل آن را در روحش ریختم.
و آن کرم ها متولد شدند و در درونش رشد کردند و گوشت و پوستش را شکافتند و نزد من آمدند. و با من یکی شدند.

شاید من یک سوسک حمام نیستم.
شاید یک کرم انگلی باشم.
نه در حال راه رفتن با این شش پای کوچک.
بلکه در حال خزیدن در میان شن ها.

و او، سرورم می خواست پاک شود.
و من برای مجازاتش از او دور شدم.
با او جنگیدم.
بر او زخم زدم.
قلبش را که فاسد شده بود، میان چنگال هایم گرفتم و فشار دادم.
اگر نمی توانست عشق بیمار را به من بدهد، می خواستم نفرتش را به من بدهد.

همان طور که در دل شن ها پیش می روم، با چیز سفتی برخورد می کنم. انگار یک دیوار سنگیست. از آن بالا می روم. از شن ها سر بر می آورم. هوای آزاد وارد ریه های کوچکم می شود. ادامه می دهم. بالا می روم و به یک ایوان می رسم. جایی که او پشت یک میز دایره ای کوچک نشسته و از جام خونش می نوشد. با چشمان خاکستری روشن مرطوب در پس پلک های سنگین. و لبخندی که به اندوه آغشته است. او، لرد سابیس. بدل کننده ی سرورم، مالخازار.

خودم را به داخل ایوان پرت می کنم. او نگاهش را آرام به سمتم برمی گرداند.

من:
"سرورم، سابیس!"

لرد سابیس با صدایی خش دار، طوری که انگار یک سیخ در سینه اش فرو رفته باشد:
"این تو هستی، گادفری؟"

من:
"لطفا کمکم کنید."

و به سمتش می روم و از ردایش بالا می روم و خودم را به شانه اش می رسانم.
"آن ها می خواهند از من به عنوان یک نماد استفاده کنند. مومنان به آیین قدیم. نباید بگذارید این اتفاق بیفتد."

پوزخند می زند.
"تصور می کردم می خواهی از من درخواست کنی شکل خون آشامی ات را به تو برگردانم."

من:
"اکنون چیزهای مهم تری در میان هستند."

لرد سابیس:
"بله، همیشه همین طور بوده.
انگار که مساله خون نیست. خون فقط یک زمین بازی است. برای اینکه خون آشام ها مثل بزهایی شیرده بر آن راه بروند، جست و خیز کنند، از علفش بخورند و وقتی سینه هایشان پر از شیر شد، انسان هایشان را در آغوش بگیرند و تغذیه شان کنند.
خون برای نوشیدن نیست.
برای بازی است."

من:
"سرورم، نگذارید آن ها از اتفاقی که برای من افتاده، سوءاستفاده کنند. این گونه سرورم، مالخازار برای همیشه یک خدا باقی می ماند."

لرد سابیس:
"تو خود می خواستی همین طور شود. مگر نه؟ اگر او یک خدای زنجیر شده باشد، دیگر دست دوک گابریل به او نمی رسد. همان نوری که داشت تاریکی مالخازار را از تو می گرفت."

من:
"آن موقع من گمراه بودم، سرورم. و خودخواه."

لرد سابیس:
"و حالا نیستی؟"

به خیل خون آشام ها و انسان ها نگاه می کنم که آن پایین مشغول جست و جو هستند و توجهشان دارد کم کم به اینجا جلب می شود.

با حالی مضطرب رو به لرد سابیس:
"سرورم، خواهش می کنم. به خاطر من و به خاطر مارکیز مالخازار این کار را بکنید.
همیشه تاسف نمی خوردید که نتوانستید عشق را به ما نشان دهید؟"

لرد سابیس:
"آه، بله. اما من نشانتان دادم. آن هنگام که مالخازار را گرفتم، انسانیتش را از روحش بیرون کشیدم و خون سیاه قیرآلودم را در او ریختم، عشق را به او نشان دادم.
و آن هنگام که شبح منفور آکنده از گناهم را چون دشنه ای داغ و بران در جسم تو فرو بردم و از آن خود کردمش تا ابزار آمرزشم شود، عشق را به تو نشان دادم.

من گمان می کردم که باید نور باشد.
که انگل در آن نلولد.
اما اشتباه می کردم.
برای من، خدای اعظم خون آشامان و انسان ها و برای فرزندانم، فقط عشق بیمار هست."

من:
"نباید بگذارید آیین قدیم دوباره برپا شود."

لرد سابیس:
"مالخازار و گابریل هم با همین جمله نزد من آمدند و از من خواستند قلب سیاه را از سینه ام بیرون بیاورم تا آیین قدیم ویران شود.
و من چنین کردم."

چانه اش می لرزد. صورتش در هم جمع می شود. رطوبت چشمانش به گودالی پر از آب بدل می شود. اشک از چشمانش جاری می شود.
"من آن را بیرون کشیدم و گذاشتم خاکسترش کنند.
و سوگوار شدم‌.
و به راستی برای کسی مهم نبود.

اما گادفری،
تصور نکن که اکنون قدمی برنمی دارم، به خاطر انتقام. یک قلب دیگر در سینه ی من، حتی اگر سرخ باشد، با عشق نورآلود پر شده باشد، دوباره به سیاهی بدل خواهد شد.
پس نه.
من قدرتم را باز پس نخواهم گرفت.
و دیگر در این جنگ دخالت نخواهم کرد.
من آن خدایی خواهم بود که جهانش را خلق کرده و حال فقط عقب می نشیند و تماشا می کند."

آهسته از او پایین می آیم. با قدم های سست. روی میز سپید می روم. به سمت قطرات سرخ خون که از جامش بر آن ریخته. می نوشم. و حیات را حس می کنم. اشک در چشمانم جمع می شود. شاید من هنوز یک خون آشام باشم.

و مومنان آیین قدیم؟
نمی توانم بگذارم به دست آن ها بیفتم. نه چون می خواهم مثل لرد سابیس جلوی آشوب را بگیرم. چون از آن ها نفرت دارم. همیشه داشته ام.
زمانی تصور می کردم بیزاری ام به دلسوزی بدل شده. حالا می فهمم که اشتباه می کردم.

اما شاید هم این نفرت به سمت خودم نشانه رفته و من می خواهم فکر کنم که دلیلش آن ها هستند. نه این سوسک کوچک حمام که من هستم. نه. من هنوز گادفری خون آشامم.

از میز پایین می آیم. و از دیوار قلعه. دوباره در شن ها فرو می روم. و خودم را به دریا می رسانم. در میان امواجش غوطه خواهم خورد. به این امید که مذاب نفرتم را سرد کنند. و آن را بدل به عشق کنند.

لیسا تورپین



بوم بوم، تق تق، دوف دوف و...
صداهای بسیار زیادی در قلعه میپیچید. اخرین چهارشنبه سال بود و ملت جادوگر با انزجار به صداهای ترسناک بیرون از قلعه گوش میدادند. اخه کسی نبود بهشون بگه این که بمب میترکونید و همه جارو اتیش میزنید اخه خوشحالی داره؟ اینا توی دنیای جادوگری یه جرم به حساب میاد. مثل این میمونه که یه روز برای جادوگرا باشه فقط طلسم های شکنجه آوری مثل "کروشیو" رو انجام بدن و مردم هم خوشحالی کنن و برقصن. از نظر جادوگرا چهارشنبه سوری خیلی بیخود بود. بیشتر به دلیل اینکه هرسال اخرین چهارشنبه سال رو اونا توی قلعه حبس بودن. اما یه روز یه فکری به ذهن یه جادوگر نوجوون رسید.

در یک روز سرد زمستونی، درحالی که اسمون شب با ترقه ها و فشفشه های ماگل ها روشن میشد، ملت جادو توی قلعه نشسته بودن و با بیحالی سعی میکردن خودشون رو سرگرم کنن.از صبح خروس خون نشسته بودن تو قلعه تا همین الان که خروس رفته خوابیده اونم درحالی که صداهای ترسناک از بیرون و از سمت ماگل ها میومد. در پایان هرسال غیرجادوگرا همیشه بساط بمب و فشفشه و اتیش زنی راه مینداختن. جادویی ها این چهارشنبه رو "چهارشنبه‌ی نفرین شده" صدا میکنن. چون هم ترسناکه و هم حوصله سربر. اوایلش خوب بود، به هم توی طلسم کمک میکردن و تالار های خودشون رو تمیز میکردن. اما بعد از گذشت یه مدتی، دیگه همه حتی جن های خونگی هم خسته شدن. جادوگر جوانی در یکی از این چهارشنبه ها، درحالی که داشت کف تالار خصوصی اش را طی میکشید، به یاد اورد اون خاطراتی رو که در اوایل تحصیلاتش در هاگوارتز، جادوگرهای دیگه ای به صورت مخفیانه در چهارشنبه اتیش بازی میکردند و این رسم ماگلی رو به جا میاوردند؛ اون با خودش گفت
-چرا من انجامش ندم؟
پس تصمیم گرفت یه چهارشنبه سوری هم برای خودش درس کنه.
چوبدستیشو برداشت، ردا اش رو تن کرد و به سمت حیاط قلعه رفت. در مرکز کنار درخت پیر و بزرگی ایستاد و طلسمی خوند تا شعله های رنگی کوچولوی ناز از چوبدستی اش بیرون بیاد. اما اون هنوز جادوگر ماهری نبود، پس در عوض یه شعله خیلی بزرگ قرمز از چوبدستی اومد و بوم، نصف حیاط اتیش گرفت. اما با اون صدا هیچکس بیرون نیامد، چون این صداها در این روز بسیار عادی بود. وس کسی توجهی نکرد که در حیاط یک جادوگر نابالغ وسط یه حلقه بزرگ اتیش گیر کرده. تا اینکه یکی از جن های خونگی به حیاط رفت تا آشغال های غذا رو بیرون بریزه و متوجه شعله هایی که سر به فلک کشیده بودند شد. پس پرید و رفت تا به عوامل خبر بده. اساتید سریع دویدن بیرون و تلاش کردن برای خاموش کردن اما اتیش خیلی بزرگی بود. تا صبح داشتن تلاش میکردن و در اخر، صبح خروس خون اتیش خاموش شد. اما جادوگر جوان نصف موهاش و رداش و صورتش سوخته بود. دیگه کسی رغبت نمیکرد سمتش بره. و درس عبرتی شد برای جادوگرا که دیگه توی چهارشنبه‌ی نفرین شده نخوان ماگل بازی دربیارن. چون این اتیش بازیا برای ماگلا هست، نه جادوگرا. با این که خود غیر جادویی ها هم نکات ایمنی رو رعایت نمیکنن باز هم اونا بیشتر از جادوگران بلدند. پس ملت جادوی عزیز، سمت اتیش بازی نرین، جیزه.

دابی جن خانگی در مقابل گادفری خون آشام کلیسایی





دابی چشمانش را باز کرد. عرق سردی بر تنش نشسته و پاهایش یخ زده بود. در تاریکی سرد و نموری قرار داشت و رطوبت زیاد هوا نقس کشیدن را برایش سخت می‌کرد. تنها بارقه‌ای کم‌سو از نور در فاصله‌ای دور بالای سرش نمایان بود که هیچ کمکی به دیدن اطرافش نمی‌کرد. از خواب عجیبی که دیده بود، هیچ به خاطر نداشت. تنها این صدای آواز بود که در گوشش تکرار می‌شد. مضطرب شد... آب و غذا؟ هوا و نور؟ تنهایی؟ نگرانی مهم‌تری که داشت نمی‌گذاشت به این چیزها فکر کند.

- حالا دابی با چی خودش رو تنبیه کرد؟

دلنگ!

این صدای سطل فلزی سنگین و بزرگی بود که صاف روی سر دابی فرود آمد.

- ای کاش دابی چیز دیگری خواست... مثلا... آممممم... مثلا... نه واقعا دابی هیچ چیز بهتر از همین نتونست درخواست کرد. عه! ابزار تنبیه کجا رفت؟ دابی ناشکر! دابی بد!

سطل شروع به بالا رفتن کرد و دابی که نمی‌خواست جسم سختش را از دست بدهد، آویزانش شد و به همراهش بالا رفت. آن بالا، پر از برده بود. البته خبری از خرید و فروش نبود، تا عزیز مصر و زلیخایی دابی را خریداری کنند و او از فرش به عرش برسد. برده‌ها که شامل اجنه‌ی خانگی سیاه‌پوست می‌شدند، نه برای فروش، که برای کار آن جا تجمع کرده بودند. آن‌ها سطل را پایین فرستاده بودند تا از چاه آب کشیده و با آن ملات چاق کنند. توجه دابی به تابلوی بزرگی در محوطه جلب شد.

نقل قول:

دابی به محض این که جماعت برده را دید، آزادی‌خواهیش گل کرد و وارد عمل شد.

- آهای! کارگران مصر! متحد شد! شما دونست که اگر با این تعداد و با این قدرتی که داشت، متحد شد، تونست از بند فرعون آزاد شد؟

جن خانگی پیری که ریش سفیدش روی زمین کشیده می‌شد پاسخ دابی را داد:

- عامو وِلِ ای حرفا بده ها! آزادی سی چِنِمونه؟ مو اگه فقط 300 سال دیگه ای جا کار کُنُم ها، 5000 سال کارم پر میشه حقوق بازنشستگی می‌گیرم! حالو تو می‌گی رها کنم؟!

جن دیگری که عینک ریبن به چشم داشت گفت:

- مو به عشق مزایایی که فرعون می‌ده، اومدم قرارداد بردگی 5000 ساله باهاش بستم. تو تمام کویرهای مصر برامون چادر و کپر رفاهی فول آپشن هست که هر 300 سال یک بار می‌تونیم یک شبانه‌روز مرخصی بگیریم و بریم توش عشق و حال کنیم! دیگه چی بهتر از این؟

- اما شما اگر آزاد شد، نیازی نداشت که 300 سال برای مرخصی صبر کرد... بلکه کلا در مرخصی بود! از اینا مهم‌تر، شما تونست جوراب‌های رنگ‌ووارنگ پوشید!

- جوراب‌های رنگ‌ووارنگ؟ خاک بر سرم! لابد هفت رنگ رنگین کمونی؟ نکنه تو برده‌ی قوم لوطی فرار کردی اومدی این‌جا؟ بگیرینش بندازینش تو سیاهچال تا مرض واگیردارش به ما سرایت نکرده!

دابی مشتی به سمت جنی که قصد داشت او را دستگیر کند حواله کرد و جن، جا به جا افتاد و مرد! دابی راهی جز فرار در مقابل خود نمی‌دید.



- فرعون قربان! دابی این جا اومد تا از قربان درخواست کرد که اجنه‌ی خونگی رو آزاد کرد.

- دِکّی! تو چقدر روت زیاده جن! یکی از کارگرای ما رو کشتی و بهمون خسارت زدی... حالا بعد مدت‌ها پیدات شده و میگی بقیه‌ی کارگرامونم بدیم دست تو؟ اون وقت رو چه حساب؟!

- دابی جادویی به عنوان نشانه داشت که قربان رو قانع کرد!

- نشانه؟ مثلا چه نشانه‌ای؟

- دابی تونست... ام... دابی تونست... دابی ندونست که چه معجزه‌ای داشت! دابی جن بی معجزه! دابی جن بی عرضه در نجات بنی جنّاییل! دابی بد!

دابی که حسابی از خودش ناامید شده بود، شروع به کوبیدن سرش به ستون عظیم وسط کاخ کرد. حالا نکوب و کی بکوب!

- بس کن جن دلقک! بیخود وقت ما رو گرفتی و نشونه‌ای نداشتی! حالا به قصر مجلل و باشکوهمون خسارت نزن که جرمت سنگین‌تر نشه.

دابی اما دست از کوبیدن سرش برنمی‌داشت. با هر ضربه، ستون می‌لرزید و گرد و خاک زیادی به اطراف می‌ریخت. کم کم ضربات شروع به ایجاد ترک در ستون کرد.

- یکی این جن دیوونه رو متوقف کنه تا کاخ ما خراب نشده!

با ضربه آخر دابی، ستون از جا کنده شد. اما به جای آن که روی زمین سقوط کند، بلافاصله سرستون آن تبدیل به سر ماری عظیم‌الجثه شد. بدنه‌ی ستون نیز پیچ و تاب خورد و به سمت فرعون حرکت کرد.

- یا خود خودم! بگو این مار سمت من نیاد! با توام جن!

مار اما سمت فرعون رفت و او را یک لقمه چپ کرد.

- دابی همه‌ی اجنه رو نجات داد! دابی جن خوب! دابی ناجی! دابی حالا عزیز همه‌ی مصریان شد!

اما دابی سخت در اشتباه بود. اجنه که هیچ از آزادی خوششان نمی‌آمد، به دابی حمله کردند تا او را بابت قتل اربابشان مجازات کنند. این بار راه فراری نبود... دابی با منجنیق به آتش پرتاب شد تا بیاموزد که دیگر کسی را که خودش از بردگیش لذت می‌برد، آزاد نکند.

گادفری میدهرست

در برابر

دابی


سوژه:
عزیز مصر


با گیجی پلک می زنم و به بالا نگاه می کنم. آسمان تیره ی شب با ستارگانی که بسیار نزدیکند. سعی می کنم بدنم را تکان دهم، اما نمی توانم. نگاهم به دستانم می افتد که از عرق خیس شده اند. سوزشی تیز در ران پایم حس می کنم، و به خاطر می آورم. آن درد شدید که مثل فرو رفتن یک سیخ داغ بود و آن عقرب سیاه بزرگ که داشت از پایم پایین می آمد و به سرعت دور می شد.

دارم فکر می کنم چه طور از داخل این چاه بیرون بیایم که صدایی از بالای سر به گوشم می رسد.
"جناب میدهرست، این شما هستید؟"

نگاهم را بالا می آورم. یک خون آشام است. از خدمتگزاران عزیز مصر. او با طناب پایین می آید و مرا بالا می برد و به من خون و پادزهر می دهد. من می نوشم و کم کم ترکیب درد و بی حسی از تنم خارج می شود. به منظره ی بی انتهای شن و ماسه در اطرافم نگاه می کنم و لبخند می زنم.
"آا، چه قدر خوشحالم که بالاخره اینجا هستم. صحرایی که همیشه آن را در خواب می دیدم."

من بر شتری که خدمتکار برایم آورده، سوار می شوم و او مرا می برد به سمت ساختمانی کاهی رنگ که از دور پیداست. مجموعه ای از مربع‌مکعب ها و مستطیل‌مکعب ها با ستون هایی قطور و بخش هایی که به صورت راه راه با آبی و طلایی سلطنتی رنگ شده اند. آنجا محل تذهیب خون آشامان درباری مصری است.

به ساختمان می رسیم و من از شتر پیاده می شوم و خدمتکار مرا داخل می برد. در حالی که او مرا از راهروها و پلکان ها عبور می دهد، من به اطرافم و زیر پایم نگاه می کنم. فرش های پرزبلند با طرح و نقش های ظریف و آمیزه ای از رنگ های زرشکی، آبی و بنفش. کاشی هایی از مرمر قهوه ای روشن با رگه های سرخ. مجسمه هایی با تنه ی انسان و سر گرگ و تمساح که از گرانیت سرخ و سیاه تراشیده شده اند. مشعل های دیوارکوب که آتش سپیدآبی در آن ها می سوزد.

ما به اتاق شخصی عزیز مصر می رسیم و وارد می شویم. یک فضای مکعبی نه چندان بزرگ که بر خلاف راهروهایی که از آن عبور کردم، نه فرشی در آن هست و نه مجسمه ای. فقط مرمرهای سرخ قهوه ای و مشعل های سپیدآبی.

عزیز درانتهای تالار رو به روی یک محراب استوانه ای شش وجهی به رنگ آبی روشن ایستاده. او یک خون آشام قدبلند با موهای بلند سیاه و مجعد است و ردایی پلیسه دار به رنگ های سپید و آبی پوشیده. پوستش رنگ پریدگی ماه را دارد و در چشمان طلایی اش که به من دوخته شده، آرامش و قاطعیتی موج می زند که دلم را آشوب می کند.

تعظیم کوتاهی می کنم.
"درود بر شما دومنک مرن حوتپ، عزیز مصر. من جدفری هستم."

لبخندی کمرنگ آهسته بر لبانش می نشیند، طوری که انگار بافت صورتش از ماده ای سفت و انعطاف ناپذیر است. او دهانش را باز می کند و با صدایی که انگار از زیر یک پوشش مخملی سنگین می آید، حرف می زند:
"جدفری عزیز، این یک لحظه ی استثنایی است. من مدت ها در انتظارت بودم."

جملاتش و آن حالت تصاحبگری که در صدایش موج می زند، به اضطرابم اضافه می کند. دستانم را با اندکی بی قراری مشت می کنم و لبخندی تصنعی می زنم.
"دومنک مرن حوتپ اعظم، من مشتاقم که با سرورم ملخزار دیدن کنم."

جلو می آید و کنارم قرار می گیرد و دستش را پشتم می گذارد و مرا به سمت محراب می برد و اشاره می کند روی یکی از چارپایه های مقابلش بنشینم و خودش هم کنارم می نشیند.
"بیا کمی صحبت کنیم جدفری عزیز. جناب ملخزار اکنون با فرعون گب رع اعظم مشغول هستند و نمی توانند تو را ملاقات کنند."

چیزی نمی گویم و فقط به محراب مقابلم خیره می شوم. به نور ملایمی که از آن ساطع می شود. جام های بلوری روی طاقچه اش که مایعی به رنگ سرخ تیره در آن هاست، مایعی که می دانم خون نیست. آیا حال سرورم ملخزار خوب است؟ این حس دلشوره چیست که به جانم افتاده؟

عزیز دستش را به سمت من می آورد و دستم را می گیرد. من با چشمانی اندک گشاد شده اول به دست هایمان نگاه می کنم و بعد به نیمرخش که حالا خیره به جام های سرخ‌مایع است.

عزیز:
"جدفری، تو می دانی دو سرزمین خون آشامی مصر و عربستان چگونه شکل گرفت؟"

من:
"کمابیش. یک لرد خون آشام به اسم سابیس آن ها را تاسیس کرد و در هر کدام اخلاقیات متفاوتی را تبلیغ کرد. این برایش یک آزمایش بود. می خواست ببیند آیا هیچ کدام از این دو مسیر به رستگاری می رسند."

عزیز:
"تو چه فکر می کنی؟"

من با لحنی بی تفاوت و سرد:
"هیچ فکری. من برای رسیدن به رستگاری زندگی نمی کنم. فقط می خواهم هر لحظه را حس کنم. درست مثل هر قطره خون داخل جام."

لبخند می زند.
"این می تواند خوب باشد، جدفری عزیز. حالا که چنین دیدگاهی داری، بگذار تو را به نوشیدن دعوت کنم."

و خم می شود و یک جام از روی طاقچه برمی دارد و به سمت من می گیرد. پوزخند می زنم.
"متشکرم، عزیز گرامی، اما فکر نکنم بخواهم از این ترکیب رقت انگیز آهن و آب بنوشم. اگر مهمانان عربی تان را قدر می دانید، خون برایشان بیاورید."

از جایم بلند می شوم.
"من می روم در صحرا قدم بزنم. اتمسفر اینجا سنگین تر از آنیست که تصور می کردم. خیلی ممنون می شوم هر وقت کار سرورم ملخزار با فرعون گب رع تمام شد، خدمتکارتان را بفرستید تا به من خبر دهد."

از اتاق او و از ساختمان خارج می شوم و وقتی باد سرد صحرا بر صورتم شلاق می زند، ترکیبی از آزادی و ترس قلبم را در مشت می گیرد. شنلم را دورم محکم می کنم و روبندم را پایین می کشم و شروع می کنم به راه رفتن در شن ها.
"سرورم، ملخزار."

همان طور که دارم با نگرانی قدم‌ می زنم و سرما سعی دارد از جسمم به روحم نفوذ کند، عزیز را می بینم که از ساختمان خارج شده و با جامی پر در دستش دارد به سمتم می آید. داخل این جام آب و آهن نیست، خون است. او لبخندی باریک به من می زند و با چشمان طلایی اش که بر خلاف رنگشان انگار نوری سرد و آبی از آن ها ساطع می شود، به من نگاه می کند.
"متاسفم که باعث ناراحتی ات شدم، جدفری. لطفا این جام خون را از من بپذیر."

با چشمانی تنگ شده به او نگاه می کنم و جام را از او می گیرم و به محتویات داخلش خیره می شوم. حس ششمی خون آشامی ام دارد به وضوح به من می گوید که چیزی در اینجا درست نیست. جام را بالا می برم و لبه اش را بر دهانم می فشارم، اما با لب هایی بسته.
"آا، خوش طعم است."

و یک لبخند گرم اما تصنعی به عزیز تحویل می دهم. او کنارم می ایستد و بازوی مرا می گیرد و ما هر دو به رقص شن های صحرا در باد سرد نگاه می کنیم، در حالی که من دارم وانمود می کنم مشغول نوشیدن خون داخل جامم و در واقع دارم آن را کم کم روی شن ها خالی می کنم.

عزیز در حالی که انگار در دورن خودش غرق شده و صدایش از داخل یک محفظه ی سیاه می آید:
"اولین بار که فرعون گب رع را دیدم، چیزی مثل این شن های آشفته در باد به نظرم آمد. روحی که می خواست حرکت کند، اما فقط مقداری جلو می رفت و دوباره بر زمین می ریخت.

و دلیلش چه بود؟ اینکه او می خواست از طریق رستگار کردن دیگران به رستگاری برسد. تجربه ی مرگش یک تلنگر شده بود برایش، اما هنوز گیج بود و نمی دانست چه باید بکند. من دستش را گرفتم و او را راهنمایی کردم. با یک چیز ساده و زمینی، آهن و آب. اما همین او را به آسمان برد."

پوزخند از دهانم بیرون می پرد.
"معذرت می خواهم جناب عزیز، اما نمی توانم به حرف هایتان نخندم."

عزیز با لحنی که رنجیدگی ای کمرنگ در آن حس می شود:
"درک می کنم، جدفری عزیز، اما دوست دارم نظرات تو را هم در این باره بشنوم."

من:
"بگذارید با یک سوال شروع کنم. شما چه هستید، جناب عزیز؟"

عزیز:
"خون آشام."

من:
"چرا خودتان را آهن آشام نمی نامید؟"

عزیز:
"چون خون آشامی در نوشیدن خون نیست، در فهم این جهان است."

من:
"و نوشیدن خون خود یعنی فهم جهان. وقتی نیش بر رگ قربانی مان می گذاریم و خونش را می نوشیم، داریم جهان درون او را درک می کنیم."

عزیز:
"این یک درک فاسد است، چون گرانبهاترین دارایی قربانی ها یعنی جانشان از آن ها ستانده می شود."

من:
"و این ذات جهان است. ما فقط با ستاندن است که می توانیم ادامه دهیم و خود را حفظ کنیم."

عزیز:
"نه، جدفری. تنها راه برای فهمیدن دنیای انسان ها و حفظ روح خودمان خونشان نیست. ما می توانیم روحمان را با آن ها پیوند دهیم."

من:
"حرف هایتان قشنگ است، جناب عزیز، اما متاسفانه به دور از واقعیت است. مادیات و معنویات در هم تنیده شده اند و فیزیک ما خون آشام ها مجبورمان می کند خون بنوشیم‌. راه دیگری وجود ندارد. حالا از شما خواهش می کنم جویا شوید که آیا کار سرورم ملخزار با فرعون گب رع تمام شده یا نه؟ می خواهم هر چه زودتر ایشان را ببینم."

عزیز چشمان طلایی اش را با جدیت به من می دوزد.
"ممکن نیست، جدفری."

قلبم فرو می ریزد. با صدایی گرفته می پرسم:
"شما، بلایی به سر او آورده اید؟"

ته لبخندی بر گوشه های لبش می نشیند و سرش را آرام به نشانه ی نفی تکان می دهد.
"آ، نه، البته که نه. ایشان فقط در حال تذهیب هستند، با همراهی فرعون گب رع."

چیزی در سینه ام شروع می کند به جوشش و کل بدنم را می گیرد. خشم است. عضلات صورتم منقبض می شوند و از بین دندان های به هم قفل شده ام می گویم:
"شما، چه طور جرات کردید؟"

عزیز:
"ایشان به اینجا آمدند، چون دلنگران فرعون گب رع بودند. می ترسیدند تذهیب را تاب نیاورند. اما وقتی دیدند همتایشان چه طور سربلند از آن بیرون آمده، مشتاق شدند خودشان هم تحت تذهیب قرار گیرند."

پورخند می زنم، این بار با خشم.
"این خزعبلات را به من تحویل ندهید."

رویم را برمی گردانم و به سمت ساختمان می دوم، در حالی که عزیز صدایم می کند. از راهروها و پلکان ها می گذرم، در حالی که درب تک تک تالارها را با حرکتی تند باز می کنم و داخلشان را در جست و جوی سرورم نگاه می کنم.

و در یکی از آن ها او را می بینم، فرعون گب رع را. او وسط تالار روی یک چارپایه ی کوچک چوبی رو به محراب نشسته و رویش را کمی به سمت من برگردانده. ردای بلند سپیدآبی پلیسه دار به تن دارد، موهای طلایی بلند و مجعدش از شانه هایش سرازیر شده، پوستش سپید مرمریست و چشمانش آبی اقیانوسی.

او با نگاهی مهربان و لبخندی گرم صدایم می کند:
"جدفری!"

اما من وانمود می کنم ندیده امش و توجهم را معطوف می کنم به خون آشامی که کنار او نشسته، او که ردایی جگری به تن دارد و موهای سیاه بلند و ابریشمینش از زیر عمامه ی سیاهش بیرون آمده. بازویش را می گیرم و او را به سمت خودم برمی گردانم و با چهره ی سرورم ملخزار رو به رو می شوم، او با آن گونه های استخوانی تورفته اش و چشمان خاکستری عمیقی که با سرزنش به من خیره شده.

ملخزار:
"هیچ معلوم هست داری چه می کنی، جدفری؟

تو الان باید در عربستان می بودی و مشغول رسیدگی به امور به جای من."

من در حالی که داغ شدن گونه هایم از هیجان را حس می کنم، نفسی عمیق می کشم.
"آه، سرورم!"

و روی زمین می افتم و پایین ردای ملخزار را که حالا کامل به سمت من برگشته، می گیرم.
"خیلی ترسیده بودم. فکر کردم این آهن نوشان مضحک بلایی به سر شما آورده اند."

ملخزار:
"شرم کن، این چه طرز حرف زدن است؟ نه تنها به فرعون گب رع احترام نگذاشتی، بلکه داری این کلمات را هم مقابل او به زبان می آوری؟"

گونه هایم دوباره داغ می شوند، این بار از خجالت. خودم را مقداری به راست متمایل می کنم و در برابر فرعون گب رع تعظیم می کنم.
"لطفا مرا ببخشید، فرعون اعظم."

فرعون لبخندزنان:
"اشکالی ندارد، جدفری عزیز. تو را درک می کنم. به علاوه این من هستم که در زندگی قبلی ام در حق تو بد کردم."

من:
"به آن فکر نکنید، سرورم، گذشته ها گذشته."

دقایقی بعد من و ملخزار داریم سوار بر شتر به سمت چاه حرکت می کنیم.
"سرورم، من مطمئنم آن ها می خواستند بلایی به سرتان بیاورند. اگر من سر نرسیده بودم، نیت شومشان را عملی می کردند."

ملخزار:
"ترس های توهم گونه ات را کنار بگذار، جدفری. چه کار می توانند بکنند با اعظم‌خدای خون آشام عربستان؟"

من:
"فکر می کنید این طور چیزها برایشان مهم است؟ یادتان رفته فرعون در زندگی قبلی اش با من و شما چه کار کرد؟ نکند فریب اظهار پشیمانی ساختگی اش را خورده اید و تصور می کنید واقعا مسیرش را عوض کرده؟"

ملخزار چیزی نمی گوید و من ادامه می دهم:
"من هرگز او را نمی بخشم، سرورم، به خاطر آنچه کرد، و هرگز هم به او اعتماد نخواهم کرد."

این ها را در حالی به زبان می آورم که تپش قلبم تند شده و نفس هایم به شماره افتاده اند. ملخزار با ابروهایی گره خورده و چشمانی جدی به من می نگرد و دستش را به سمت من دراز می کند و دستم را می گیرد و با صدایی آهسته اما آمرانه می گوید:
"آرام باش، جدفری."

من چشمانم را به او می دوزم.
"نمی توانم، سرورم. او روح شما را تسخیر کرده و من می ترسم جسمتان را هم در تابوت مهر و موم کند."

ما به چاه می رسیم و از شترهایمان پیاده می شویم. و قبل از اینکه داخلش فرو برویم، من رویم را برمی گردانم به سمت آن تذهیبگاه ملعون که زیر نور ماه مثل هاله ای کابوس وار است و آخرین نگاه را به آن می اندازم. و بعد به ملخزار نگاه می کنم، اویی که انگار روحش در آن ساختمان، تالار، کنار گب رع جا مانده.

ما دوباره برگشتیم...

این تاپیک یکی از انواع مکان‌های قابل انتخاب برای دوئل فرا جبهه‌ای است و کارکردش به این شکل است که شما برای دوئلتان به مکانی ناشناخته سفر می‌کنید.

در واقع در مقابل شما هفت در جادویی وجود دارد که هر در به جای خاصی باز می‌شود و شما باید دوئل را در این مکان خاص انجام بدهید و همچنین دوئل شما باید هماهنگ با مکان باشد. به عنوان مثال اگر در جادویی شما را به شهر آتلانتیس در اعماق اقیانوس ببرد، باید در پست دوئلتان در آنجا باشید و موضوع دوئل را در آن مکان شرح بدهید.

مکان دقیقی که پشت درهاست برای شما ناشناخته است و فقط وقتی که در را انتخاب کنید و بازش کنید می‌توانید دنیای پشت درها را ببینید. اما هر در ویژگی خاصی دارد که با توجه به آن می‌توانید برای دوئل خودتان مناسب‌ترین مقصد را انتخاب کنید. بعد از انتخاب هر در، مکان دقیق همراه با موضوع دوئل به شما گفته می‌شود.
بیایید اول با درها آشنا بشویم.

در اول:

این در، یک در قدیمی چوبی است. مقصد شما یک مکان باستانی جادویی خواهد بود و جادوهای کهن شما را دربرمی گیرند. در هنگام انتخاب این در باید بدانید که در زمان سفر خواهید کرد و در اول در واقع یک زمان برگردان به قرون گذشته، جادوها و افراد قدیمی خواهد بود.

در دوم:

این در، یک در از جنس سنگ و بسیار سنگین است. مقصد شما یک قسمت از هاگوارتز خواهد بود و شما به دوران دانش آموزی خود برمیگردید. در صورت انتخاب این در باید بدانید که ویژگی‌هایی دوران هاگوارتز مثل گروهتان، دوستان، کلاس‌ها و اساتید به همراه شما خواهند بود و باید به آنها وفادار باشید.

در سوم:

این در از شاخه‌های در هم بافته درختان ساخته شده است. مقصد شما به عمق یک جنگل خواهد بود. دقت کنید این جنگل می‌تواند جنگلی نورانی و پر از پروانه‌ها و پریان درخشان آواز خوان باشد یا جنگلی ممنوعه و تاریک و پر از هیولاهایی باشد که منتظرند شما را شکار کنند. حتی ممکن است جنگلی پر از درختان سخنگو و دورف ها و هابیتها باشد.

در چهارم:

این در از جنس یخ است و به کوهستانی برفی باز خواهد شد. این کوهستان پر از قندیل‌های یخی، بارش مداوم برف و سرمای منجمد کننده است. شاید در این کوهستان قصر ملکه یخی را یافتید یا حتی شکار پاگنده‌های گرسنه شدید.

در پنجم:

این در از جنس آتش است و به بیابانی بی آب و علف باز خواهد شد. در این بیابان هیچ چیز نمی‌روید و خورشید همیشه سوزان و درخشان خواهد بود. باران رویایی دور است و تنها خاک و گرما است که فرمان می‌راند. این بیابان می‌تواند شما را به غار علاءالدین برساند و یا بیابانی باشد که مجبور شوید از دست عقربهای غول آسا فرار کنید.

در ششم:

این در از جنس آب است و مقصد شما یک ساحل خواهد بود. این ساحل می‌تواند دریایی آرام یا طوفانی داشته باشد، مربوط به جزیره‌ای دور افتاده باشد و یا ساحل یک قصر باشکوه باشد.

در هفتم:

این دری سیاه است که شما را به یک قسمت خانه ریدلها می‌کشاند. شاید در به اتاق خواب لرد سیاه باز شود و یا اینکه مستقیماً به آشپزخانه بروید. در اینجا مرگخواران را می‌بینید و با لرد سیاه ملاقات می‌کنید و یا شاید هم به گنجه‌ای مخفی وارد شوید که یکی از اعضای محفل در آنجا در حال جاسوسی است.



به عنوان مثال ممکن است شما در پنجم را انتخاب کنید. همراه با موضوع این مشخصات به شما داده می‌شود:

"در شماره پنج شما را به صحرای عربستان برده است. شما پشت شتری سوار هستید و با کاروان از صحرا می‌گذرید. موضوع شما الماس جادویی است"
شما باید دوئل خود را با محوریت موضوع الماس جادویی در همان بیابان عربستان بنویسید. مثلاً در بیابان همراه با کاروان به آبادی می‌رسید و الماس را از یک فالگیر مصری می‌خرید و الماس برایتان قدرت کنترل شن‌های صحرا را به همراه خواهد داشت.

فراموش نکنید حتماً بالای پست خودتان ذکر کنید که سوژه انتخابی شما چه چیز بوده و حدالامکان لینکش کنید.
شیوه امتیازدهی و قوانین تکمیلی را در این پست مطالعه کنید.

آلنیس اورموند vs هیزل استیکنی

گذشته یا آینده؟

₊⁺☾❅⁺₊

یادم نمی‌آد اولین چیزی که حس کردم، بوی برف بود یا موهای نرم مادرم.
آخه وقتی به دنیا اومدم نمی‌تونستم ببینم یا بشنوم. مامان می‌گفت همه‌مون همینطور بودیم. دو هفته تموم کارم این بود که شیر بخورم و بخوابم. گه‌گاهی نفس‌های گرم برادر دوقلوم که تلاش می‌کرد شیر بخوره رو حس می‌کردم. مادرم توی این دو هفته حتی یه لحظه هم ازمون جدا نشد تا گرم و سیر بمونیم.
توی هفته سوم زندگیم بود که برای اولین بار خونواده‌ام رو دیدم. مادرم رو از روی بوش می‌شناختم، ولی ظاهرش از چیزی که تصور می‌کردم باشکوه‌تر بود. نفر دوم رین بود، برادر دوقلوم. کل این مدت رو با هم سپری کرده بودیم ولی این اولین باری بود که همدیگه رو می‌دیدیم. بعد از اون بقیه گله رو کم‌کم ملاقات کردم: پدرم، دومین گرگ قوی گله (اولیش مامانم بود.) و خواهر و برادرای بزرگ‌ترم.
در عرض چند روز چیزای جدیدی متوجه شدم؛ مثلا اینکه هیچ‌کس جز مامان حق نداشت تو هفته‌های اول زندگی‌مون بهمون نزدیک بشه. فقط بعضی وقتا می‌دیدم براش غذا می‌آوردن، چون مامان ما رو تنها نمی‌ذاشت که بره شکار و مسئولیت تامین غذاش با بقیه گله بود. البته من اون موقع دوست داشتم اینطوری فکر کنم که بقیه، برای احترام گذاشتن و همینطور تبریک تولد دوتا توله جدید، شکارهاشون رو بهش پیشکش می‌کردن. هرچند اونقدرا هم تفکرات بچگونه‌ام پرت نبود.
تا موقعی که دو ماه‌مون کامل نشده بود حق نداشتیم از غار خارج بشیم. بخاطر اینکه برای دنیای وحشی بیرون زیادی کوچیک بودیم. رین (برخلاف من) از این موضوع راضی بود و اگه دست خودش بود، تا آخر عمرش همونجا پیش مامان می‌موند. ولی درباره من اینطوری نبود. از کوچک‌ترین فرصت‌ها استفاده می‌کردم تا حتی یه ذره هم شده بیرون غار رو بیشتر بشناسم. البته که معمولا مامان سریع متوجه می‌شد و من رو از پشت گردنم می‌گرفت و از ورودی غار دور می‌کرد؛ ولی برای اولین بار تونستم برف رو لمس کنم. به نرمی و سفیدی موهای خودم بود، جوری که مطمئن بودم اگه واردش بشم دیگه هیچ‌کس نمی‌تونه پیدام کنه. برف خیلی سردتر از انتظارم بود. یعنی، اصلا چیزی به اون سردی تو عمر کوتاهم لمس نکرده بودم. اولش غیرمنتظره و ترسناک بود، ولی وقتی به سرماش عادت کردم، به قدری حس خوشایندی داشت که دلم می‌خواست زمان زودتر بگذره و بتونم وارد دنیای برفی بیرون غار بشم.
بالاخره روز موعود فرا رسید. وقتی بیدار شدیم، مامان تو دهنه غار منتظرمون بود. این یعنی امروز بالاخره می‌تونستیم همراه گله به شکار بریم. بالاخره می‌تونستم تو برف راه برم.
مامان قلمرومون رو به من و رین نشون داد. خیلی خیلی بزرگ‌تر از داخل غار بود؛ و البته پر از شگفتی‌هایی برای یاد گرفتن.
اون روز سعی کردم یه خرگوش شکار کنم که خب موفق نشدم، و همراه رین روی تنه درخت‌های مرزی قلمرومون پنجه کشیدیم. هر چند جای پنجه‌های ما دربرابر بقیه خیلی کوچیک‌تر بود و به چشم نمی‌اومد. یکم بعدتر، یه موجود گنده پشمالو دیدیم که بعدا فهمیدم یه خرس قهوه‌ایه که از خواب زمستونیش بیدار شده و دنبال غذا می‌گرده. حتی از دور هم بزرگ و ترسناک بود، ولی مامان گفت تا وقتی به بچه‌هاش نزدیک نشیم خطری برامون نداره. قبل از غروب، از شانس خوب‌مون یه گروه از گوزن‌های شمالی رو نزدیک قلمرو پیدا کردیم. قبلا یکی‌شون رو دیده بودم، البته توی غارمون در حالی که داشت توسط مامان خورده می‌شد. اون موقع من فقط می‌تونستم شیر بخورم، و مامان هم می‌گفت که گوزن‌های شمالی خیلی سخت پیدا و شکار می‌شن و مثل یه غذای سلطنتی‌ان برامون. از همون روز حسرت گوشت گوزن رو دلم مونده بود، ولی حالا تو اولین روزم بیرون غار، یه گله دقیقا جلومون سبز شدن! من و رین یکم دورتر زیر یه درخت کاج بقیه گله رو تماشا می‌کردیم که چطور یه گوزن جوون رو از بقیه گوزن‌ها دور و محاصره کردن. بعد از ناله‌های گوش خراش، گوزن بیچاره بالاخره زیر دندون‌های مامان آرون گرفت و تسلیم مرگ شد. دلم براش می‌سوخت، ولی این قانون طبیعت بود؛ بعضیا شکار و بعضیا شکارچی به دنیا می‌آن. و از شانس خوب‌مون ما قرار نبود خورده بشیم.
با یه زوزه گروهی، این ضیافت رو جشن گرفتیم و مامان من و رین رو صدا کرد که سهم خودمون رو از شام شاهانه‌مون برداریم. نه فقط گرگ‌ها، بلکه تو هر گله‌ای رسم بود که اول توله‌ها بهترین و لذیذترین قسمت‌های شکار رو بخورن و بعد نوبت بزرگترا بود. تا وقتی ما غذامون رو تموم کنیم، کس دیگه‌ای نباید نزدیک گوزن می‌شد؛ وگرنه مامان گردنش رو گاز می‌گرفت تا ادبش کنه.
بیرون غار بودن یه چیزی رو بهم فهموند، اونم اینکه مامان قوی‌ترین و باابهت‌ترین موجودی بود که می‌شناختم. نه تنها گله خودمون، بلکه سایر شکارچیای جنگل مثل روباه‌ها و شغال‌ها هم ازش حساب می‌بردن و جرئت نداشتن در حضورش شکار کنن. حتی برای خرس‌های قهوه‌ای هم مورد احترام بود! مامان یه آلفای واقعی بود و هیچ کدوم از ما نمی‌تونستیم جاش رو بگیریم؛ هرچند تو گله‌های خانوادگی و کوچیک این چیزا رایج نبود ولی تو گله‌های بزرگ، قوی‌ترین گرگ‌ها برای گرفتن ریاست گله با همدیگه می‌جنگیدن و برنده، آلفای جدید می‌شد و فقط اون بود که حق جفتگیری و تولید مثل داشت. بقیه گرگ‌ها و بچه‌هاش هم امگاها و بتاها بودن که تحت سرپرستی آلفای گله زندگی می‌کردن.
مامان می‌گفت هر کدوم از ما هر موقع که بالغ شدیم می‌تونیم از گله فعلی‌مون جدا شیم و یه گله جدید تشکیل بدیم. این برای من که می‌خواستم یه آلفای قوی مثل مامان بشم خیلی هیجان‌انگیز بود، ولی اصلا دلم نمی‌خواست خونواده‌ام رو ول کنم که یه خونواده جدید تشکیل بدم؛ همونطور که خیلی از خواهر و برادرام نکردن. می‌خواستم تا آخر عمرم پیش مامان و رین بمونم. تا ابد.
چند هفته بعد اتفاقی افتاد که حتی تو بدترین کابوس‌هامم نمی‌دیدمش.
اون رو مثل همیشه بعد از طلوع خورشید از غار بیرون زدیم تا دنبال غذا بگردیم. وقتی یه دور کامل توی قلمروی خودمون زدیم، خورشید تقریبا به وسطای آسمون رسیده و ما هم شکار درست و حسابی گیرمون نیومده بود.
به ناچار از قلمرو خارج، و وارد دشت برفی جنوب جنگل‌های کاج شدیم. وقتی دیگه درختی جلوی دیدم رو نمی‌گرفت، موجودات جدیدی رو دیدم که توی دشت وایسادن. اونا تقریبا هم قد یه گوزن بالغ بودن، شاخ و دم نداشتن و روی دو پا راه می‌رفتن. اول فکر کردم اونا هم یه نوع شکار کمیابن که مامان درباره‌شون حرف نزده بود؛ ولی از حالت تهاجمی چهره مامان فهمیدم که ما شکاریم و اونا شکارچی. قبل از اینکه به خودم بیام، صدای تیزی من رو میخکوب کرد و لحظه بود، برف و موهای سفید مامان با رنگ قرمز تزئین شد. ترکیب برف و خوب همیشه برام جذاب بود، چون خبر از غذای تازه می‌داد. ولی الان؟ توی یه چشم به هم زدن، مادرم، قوی‌ترین موجودی که می‌شناختم، بدون اینکه حتی توسط اون جونور عجیب لمس بشه، شکار شد.
فرصتی برای سوگواری نداشتم. درست مثل اون گوزن‌ها، تنها کاری که از دستم بر می‌اومد تماشای جون دادن مادرم و فرار کردن بود، ولی توان انجام هیچ کاری رو نداشتم. انگار توی یه لحظه، کل دنیا روی سرم خراب شد. دیدم که بابا و خواهر بزرگه‌ام به سمت اونا حمله‌ور شدن، ولی دوباره همون صدا و دوباره خون. موجودات دو پا بهمون نزدیک‌تر می‌شدن و در همین حین افراد بیشتری از خونواده‌ام جلوی چشمام می‌مردن. ما هیچ‌وقت همه گله گوزن‌ها رو شکار نمی‌کردیم. ولی این شکارچیای جدید انگار می‌خواستن همه‌مون رو از پا دربیارن.
لرزش رین رو درحالی که بهم چسبیده بود حس می‌کردم. اون از بدو تولد از من یکم کوچیک‌تر و ضعیف‌تر بود و من توی شکار و کله‌شق بازی همیشه ازش جلو بودم. وقتی اون موجودات تو فاصله چند قدمی‌مون وایسادن، طبق غریزه‌ام و برای حفاظت از رین به سمت‌شون خیز برداشتم. قبل از اینکه دندون‌هام بهشون برسن، اونا گرفتنم و توی یه قفس درست شده از چوب کاج انداختن. انگار تازه به خودم اومدم و فهمیدم به عنوان یه گرگ وحشی نباید تسلیم شم. در حالی که اونا رین رو هم توی یه قفس دیگه می‌انداختن، تقلا می‌کردم . دندون نشون می‌دادم که یهو با برخورد چیزی به سرم، دیدم تار شد و از هوش رفتم. توی همون حالت تصاویر محوی رو دیدم که نمی‌تونستم از رویا تشخیص‌شون بدم: رین پشت درخت‌های کاج، خون روی برف، و مامان که همراه با سایه‌هایی اومدن و کنارم نشستن.
وقتی بالاخره به هوش اومدم، بوی مامان به مشامم خورد. برای یه لحظه تمام اتفاقاتی که افتاده بود رو فراموش کردم و سرم رو برگردوندم تا مامان رو ببینم، که از پشت میله‌های چوبی قفسم بدن بی‌جونش رو دیدم. بیشتر شبیه یه جسد تو خالی بود، مثل وقتایی که از شکار ما فقط یه پوست باقی می‌موند. چرخیدم و بقیه خونواده‌ام رو هم دیدم که فقط یه تیکه پوست ازشون مونده بود.
یکم بعد تازه متوجه اطرافم شدم؛ دیگه توی دشت برفی نبودیم و عوضش، دور تا دورمون پر بود از چیزای صخره‌مانند بزرگ و عجیبی که به شکل مکعب مستطیل های بلند با دقت صیقل داده شده بودن. نمی‌دونم کاربردشون چی بود، ولی حتما ربطی به اون موجودات دو پایی که اطرافم با بهت پرسه می‌زدن داشت. می‌توسنتم حرف‌زدن‌شون رو بشنوم ولی بخاطر کلمات ناآشنایی که توی جمله‌هاشون بود، نمی‌فهمیدم دور و برم چه خبره. به نظر می‌اومد ما هم به اندازه‌ای که اونا برامون عجیب و جدید بودن، بهشون همین حس رو می‌دادیم.
صدای جیغ رین باهث شد از جام بپرم و به سمتش برگردم. یکی داشت ناخن‌هاش رو کوتاه می‌کرد. نه، می‌کشید. بعد هم سراغ دندون‌های نیشش رفت. اینا دوست داشتن با شکارشون بازی کنن؟ سوالم بی‌جواب موند وقتی یکی دیگه‌شون به سمت من اومد. ولی من مثل رین تسلیم نمی‌شدم تا هر کاری دلشون می‌خواد باهام بکنن. به محض اینکه دستش وارد قفس شد، به گاز محکم ازش گرفتم که باعث شد فریادش گوشم رو به درد بیاره. قبل از اینکه بتونه این حرکتم رو تلافی کنه، صدای کسی توجه جفت‌مون رو جلب کرد. اون گفت: «من این بچه رو می‌خوام.» و این اولین جمله از زبون یه دو پا بود که کاملا فهمیدم. اونی که دستش رو گاز گرفتم، فورا قفس من رو در ازای یه مشت سنگ درخشان به دو پای جدید داد.
دوباره به موهای سفید آغشته به خون مامان و رین نگاه کردم. این آخرین باری بود که گله‌مون کنار هم بود.

هیزل استیکنی
vs
آلنیس اورموند

-ساعت چهاره و هنوز خبری ازش نیست!

با دیزی به آرایشگاه آمده بودیم تا برای شب گریم شویم. لباس عروس بلندم را پوشیده بودم. گریم من هنوز تمام نشده بود اما دیزی که آماده شده بود بالای سرم ایستاده بود. وسط موهای خرماییش را گیس کرده بود و بقیه موهایش را روی شانه هایش ریخته بود. لباس سیاه و خاکستری براقش را پوشیده بود و جوراب شلواری سفیدش را نیز به تن کرده بود. تاجی با عقیق های زیبا بر سر کرده بود. حس میکردم که از من هم زیبا تر شده است.

-نترس! خودش میادبه محل قرارتون.
-اخه قرار شده بود بهم...
-وای! این بار صدمه که داری اینو میگی. شاید مشکلی براش به وجود اومده باشه و یا توی موقعیتی نباشه که بتونه پیام بده.
-ولی...
-ولی بی ولی!

سپس رو به آرایشگر کرد

-خانم آرایشگر. کی کارتون تموم میشه؟
-دیگه آخراشه. اگه خسته شدین میتونین کنار پنجه بشینین و از منظره لذت ببرین یا مجله بخونین. اگه خواستین میتونم بگم براتون قهوه درست کنن.
-نه ممنون.

دیزی دختر خجالتی بود. همیشه حتی اگر چیزی را خیلی هم نیاز داشت از کسی تقاضا نمی کرد. حتی از خواهر دوقلویش.

-برو بشین دیزی! خسته ات میشه. ساقدوش عروس که نباید خسته باشه!

ریزریزکی خندید. سپس به سمت پنجره رفت و کمی از خود سلفی گرفت.

-خانم. کارتون تمام شد.

بلند شدم و از درون آینه تمام قد خودم را نگاه کردم. لباس عروس سفیدم تاروی زمین ریخته شده بود. موهایم را به حالت لوب صاف دراورده بود و سایه خاکستری درخشانی نیز برایم زده بود. البته...
موهایم دورنگ شده بود. صورتی و سیاه. عجیب بود چون تاکنون همچین حالتی برایم پیش نیامده بود.

-ببخشید...
-چی شده؟ از گریمتون راضی نیستین؟
-نه عالیه. فقط راجع به موهام...
-اینکه دورنگ شده؟ فکر کنم موهاتون تغییر رنگ میده نه؟
-درسته.
-خوب وقتی دودلین اینجوری میشه معمولا. ولی بعضی وقتا هم اگه بهشون وابسته باشین برای زیبایی بیشتر شما دورنگ میشن.
-منظورتون رو نمی فهمم.
-ببینین. وقتی شما و موهاتون حس خوبی نسبت به هم دارین و همو دوست دارین در زیبایی یکدیگر تلاش میکنین. یعنی شما موهاتونو دوست دارین و خوشکلش میکنین پس موهاتونم شما رو دوست داره و برای زیبایی شما دورنگ میشه.
-چه جالب!

به سمت دیزی رفتم.

-خوشکل شدم؟

باگفته شدن این حرف توسط من متوجه حصورم شد.

-وای! خیلی خوشکل شدی! فقط موهات...
-آره میدونم! برای خوشکل شدن من اینجوری شده!
-عالیه! بریم؟
-بریم!

سپس به سمت در آرایشگاه رفتیم.

-خیلی ممنون ازتون!
-خواهش میکنم! من که کاری نکردم.

سپس از آرایشگاه خارج شدیم و سوار ماشین شدیم.(اشاره میکنم که کمی هم دعوا سر اینکه کی رانندگی داشتیم ولی در نهایت عروس خانم برنده شد)

-بریم یه چرخی بزنیم یا بریم سر قرارمون با کای و دنیل؟
-اونا که حالا حالا ها نمیان! چرخ زدن لذت بخش تر نیست؟
-چرا!

سپس چرخی توی پارک نزدیک محل قرار زدیم و تصادفی به یه شهربازی برخوردیم.

-میای سوار چرخ و فلک شیم؟
-هیزل... فکر کنم یادت رفته که...
-هیچیم یادم نرفته بدو بریم!

دست او را گرفتم و به سمت چرخ و فلک رفتیم. وقتی سوار شدیم متوجه شدم که چه چیزی را فراموش کرده بودم. ترس از ارتفاع دیزی!

-دیزی... خوبی؟
-اره...اره...خوبم...
-چرخ و فلک اونقدر هم ارتفاع نداره ها.
-میدونم...میدونم...

نگرانش بودم پس به محظ اینکه به پایین رسیدیم خودم و او را به سرعت از کوپه خارج کردم.

-خوبی؟
-اره. الان دیگه خوبم.
-ببخشید دیزی.
-اشکال نداره! حس میکنم بالاخره ترسم از بین رفت.
-عالیه!

سپس با هم به سمت محل قرار حرکت کردیم.

30 دقیقه بعد

وقتی به آنجا رسیدیم متوجه شدیم که دنیل آنجا تنهاست.

-دنی! چرا تنهایی؟ پس کای کجاست؟

خیلی نگران بودم. موهایم درحال تغییر رنگ بود ولی جلوی آن را گرفتم. نمی خواستم از زیبایی موهایم کاسته شود.

-خوب واقعیتش...
-بزار ببینم. کتشو جا گذاشته!
-اره... و اشتباهی صندل پوشیده بود.
-یا خود روونا! چرا این کای از فراموش کاری درست بشو نیست!
-واقعا!

3 ساعت بعد

در مراسم عروسی بودیم. به کای نگه کردم. موهایش طبق معمول مرتب بود و کت و شلواری شیک و زیبا بر تن کرده بود. همان کت و شلواری که مادرم به او کادو داده بود تا در روز عروسی بپوشد. صورت کای از ترس سرخ شده بود. دست او راگرفتم.

-چیزی نیست. زودتموم میشه.

کای از جاهای شلوغ میترسید. درسته میترسید. این ترسش برای من هم عجیب بود ولی خوب هر کس ممکنه از یه چیز بترسه.
سپس موقع رقص کیک شد. مدت ها بود که در حال تمرین بودم تا وسط رقص پا روی پای کای نگذارم و در نهایت کار خود را در حساسی ترین بخش رقص کردم اما مرلین را شکر کای توانست جوری جمع و جورش کند. همیشه در جمع و جور کردن استعداد داشت. جمع و جور کردن همه چیز.
موقع هدایا از طرف کل فامیل کادو گرفتیم. من کادو گرفتن را خیلی دوست دارم. خصوصا کادو تولد و عروسی! اما متاسفانه روز عروسی تنها یک روز در عمر تواست و تنها یک روز خاطره و کادو دارد.

دفتر خاطرات عزیزم این پنج صفحه از تو مربوط به بهترین روز زندگی من بود. یعنی روز عروسی ام با کسی که بسیاردوستش دارم.بیشتر از همه دنیا

.

وارد کافه شدیم. کافه از همیشه شلوغ تر بود.گروه موسیقی در حال زدن یک موزیک کاملا کلاسیک و حرفه ای بود. آنقدر زیبا و شنیدنی که قابلیت این را داشتم که به پشت صحنه رفته، یک ویولن به دست بگیرم و با آنها بنوازم؛ اما اکنون کارهایی مهم تر از نواختن ویولن داشتم.
با اشاره به کای فهماندم که میز شماره بیست و چهار خالی است. دست او را گرفتم و به طرف میز بردم. میز شماره بیست و چهار حدود چهار متر با پنجره فاصه داشت و به دیوار نزدیک بود. روی صندلی کنار دیوار نشستم و کای را نیز روبه رویم نشست.

-راستی، میدونستی پایان نامه ام رو ارائه دادم؟
-واقعا؟! نظرشون چی بود؟
-خوششون اومد...
-هیزل! منو گول نزن. خودتم میدونی که من تو رو از خودتم بهتر میشناسم!

راست می گفت.هم از لحاظ گول زدن و هم از لحاظ شناخت. وقتی بیست و هفت سال تمام را با یک فرد سپری میکنی معلوم است که از خودش هم او را بهتر میشناسی.

-باشه،مچمو گرفتی. گفتن که هنوز کاملا به اثبات نرسیده و مطالبش هم خیلی کوتاهه. میدونستم قبول نمی کنن...
-خوب به اثبات برسونش!

انتظار داشتم این حرف را بزند. کای پسری پر شور و نشاط است و همیشه به دنبال کشف چیزهای جدید. همیشه من را هم به این چیزها ترغیب میکند. اما...

-ولی من...من...
-باشه. فهمیدم چی میخوای بگی. لازم نیست خودتو ناراحت کنی دختر! تو به این مدرک احتیاجی نداری.

لبم را گاز گرفتم. میدانستم که به این مدرک هیچ احتیاجی ندارم. اما میخواستم با این مدرک توجه او را بیشتر به خودم جلب کنم. ناگهان کای دستانم را از روی پاهایم بالا اورد و محکم انها را گرفت و فشرد.

-هیزل! نیازی نیست برای جلب توجه من کاری کنی که هیچ اهمیتی توی زندگیت نداره. روی اولویت هات تمرکز کن.

نمی دانم چگونه؛ اما انگار واقعا ذهنم را میخواند. میدانستم که نیز نیز به اندازه من به من علاقه دارد اما حسی به من میگفت که برای بودن با او به توجه بیشتری از طرفش نیاز دارم. حسی که گاهی سعی می کند به بهانه نیاز به توجه بیشتر مرا از او دور می کند.

-راستی، حق اشتراکت رو پرداخت کردی؟
-حق اشتراک؟ چی هست اصلا؟
-نمی دونی!؟ تا اتمام مهلتش چیزی نمونده!

سپس تکه ای از روزنامه پیام روز را از جیبش درآورد و به من داد.

نقل قول:

-از زمان درج شدن این پیام توی روزنامه 10 روز میگذره. یعنی فقط دو روز وقت داری. من که همون روز پرداخت کردم.آخه میدونی چیه همیشه وتی کارهامو میزارم برای روز اخر یه اتفاقی می افته و موفق به انجامش نمیشم. خودت میدونی دیگه منظور چیه.
-آره...آره...

چشمانم از ترس گرد شده بود. کاغذی از جیبم بیرون آوردم. موجودی حسابم در بانک گرینگانتز بود.

نقل قول:

پولم به اندازه نبود. نمی توانستم در 2 روز هم 237 گالیون و 40 نات جور کنم. مگر اینکه...
در این فکر ها بودم که پیشخدمت جلوی چشمانمان ظاهر شد.

-سلام! به کافه ما خوش اومدین. بابت سروصدای اون گوشه عذر میخوام. برای دخترشون جشن تولد گرفتن و مهمون هم دعوت کردن و خودتون میدونید دیگه.
-بله میدونیم. اشکال نداره.

سپس منو ها را بدستمان داد.

-بفرمایید منو. لطفا سفارش هاتون رو انتخاب کنید و هر وقت کارتون تموم شد این زنگ رو بزنین تا من بیام.
-خیلی ممنون.

منو را نگاه کردم. همه قیمت ها بالای 50 گالیون بود. نمی دانستم باید چکار کنم. کای دوباره مانند همیشه ذهنم را خواند.

-پول نداری؟
-چرا...چرا...

کاغذ موجودی هنوز در دستم بود. کای ان را از من کش رفت.

-13 گالیون؟ چجوری میخوای حق اشتراک رو بدی؟ من نمیزارم! نمیزارم قدرتاتو بگیرن!
-مشکلی نیست کای! جورش میکنم.
-مشکلی هست. خوب هم هست. هیزل پاشو بریم. خرید توی اینجا درست نیست.

کای دستم را گرفت و من را از کافه خارج کرد. قدم هایش محکم، سریع و با قطعیت بود. میدانست که کجا میخواهد برود. پس من هم افسار خودم را دست او سپردم و با او قدم برداشتم. ناگهان خود را روبه روی بانک گرینگانتز یافتم.

-همینجا وایسا. الان میام.

حدس میزدم که میخواهد موجودی حساب خود را از بانک بگیرد. ولی میدانست که من پول او را قبول نخواهم کرد.
پس از گذشت چند دقیقه بازگشت.

-ببخشید ولی فط همینقدر داشتم.

سپس کاغذ موجودی حساب و پول های درون حسابش را به من داد

نقل قول:

-ولی من...
-هیزل!

میدانستم که جقدر مرا دوست دارد و این قصیه برایش مهم است پس دیگر اصرار نکردم.



-میدونم. میدونم هنوز 187 گالیون دیگه لازم داری. نگران نباش جورش میکنیم.

دستان گرم او را گرفتم. با اینکه هوا سرد و برفی بود دستانش مانند شومینه ای درون وجودم مرا گرم می کرد.

- نگران نیستم. تا وقتی که تو رو دارم نه از چیزی میترسم و نه نگران چیزی هستم.

کای لبخندی گرم و شیرین به من زد. پر معناترین لبخندی که تا این لحظه از عمرم به من زنده شد.

فلش بک به بچگی هیزل

-به نظرت بوگارت من چی میشه؟

این سوالی بود که کای با لحنی جاه طلبانی از هیزل پرسیده بود.

-تو؟ به نظرم بوگارت تو از چیزی ترسیدنه!
-هر هر، خندیدیم.

حس کردم به او کمی برخورده بود.

-ببخشید اگه ناراحت شدی. شوخی بود.

اما فایده ای نداشت. کای با من قهر کرده بود. ناگه صدا پروفسور لوپین بلند شد.

-خب نفر بعدی کای استیکنی!

کای جلو رفت و برای مقابله با بوگارت خود آمده شد. بوگارت به ناگه چرخید و تغییر پیدا کرد. کای با دیدن بوگارتش به زمین افتاد.

-کای... بوگارت تو...

باورم نمیشد! بوگارت اون... آسیب دیدن من بود.

-کای!

به سمت او دویدم. داشت گریه می کرد. چون بوگارت شبیه به من بود نمی توانست او را تغییر دهد و مسخره اش کند.پروفسور لوپین که وضع کای را دید به جلو بوگارت رفت و بوگارت خود را دید.

-مسخره شو!

همه از مسخره شده بوگارت پروفسور خندیدند. همه جز من و کای.

پایان فلش بک-حال

وقتی به خانه رسیدم از خستگی روی تختم افتادم. حوصله انجام هیچ کاری را نداشتم. چه برسد به اینکه شام درست کنم. اول سعی بر این داشتم که غذایی سفارش بدهم ولی بعد متوجه شدم از لوک خوش شانس هم خوش شناس تر هستم. چرا که موجودی حساب ماگلی ام نیز خالی است. کتم را که دراوردم متوجه چیزی شدم که من و کای را به کافه کشاند. آنقدر درگیر موضوع حق اشتراک شدم که پاک فراموشش کردم.
بلی، این انگشتر مردانه بود که ما را به کافه کشاند. میدانم که معمولا مردان زنان را از خود خواستگاری می کنند اما خب میدانستم کای هرگز چنین کاری را نمی کد. زیرا او همیشه در ابراز احساسات خود نسبت به من حداقل به طور مستقیم مشکل داشته است. اما همیشه به طور غیرمستیم احساساتش را به من نشان میدهد.بسشتر از همه با لبخند. لبخند هایی گرم و صمیمی.

فردای آن روز

با هم قرار گذاشته بودیم که ساعت 10 صبح همدیگرو توی پارک نزدیک عمارت خانوادگیمون ببینیم. و طبق معمول هیزل وقت شانس(؟) خیلی زود رسید.

-کجا بودی؟ ساعت 11 است!
-ببخشید! هانا بیدارم نکرد.
-همون جن خونگیه؟
- نه بابا! اون اسمش جیانا بود. خیلی وقته دیگه تو خونه ام کار نمیکنه. به نتیجه رسیدم خدمتکار انسان بهتره!
-مردم آزار!
-بیا که بریم. دیرمون شد.

پس از چند دقیقه روبه روی عمارت خانوادگیمان بودم. مدتی میشد که اینجا نیامده بودم اما از اخرین روزی که اینجا بودم حتی ذره ای تغییر هم نکرده است. همان در بلند سیاه اهنی، همان باغ پر از گل های بنفشه و همان عمارت بزرگ و بلند طوسی.
سعی بر این داشتم که کمی پول از مادرم قرض بگیرم و بعد به او پس بدهم. دستانم می لرزید. شاید از اینکه خیلی وقت است سری به او نزدم ناراحت باشد. شاید نخواهد دیگر به من پول قرض بدهد. داشتم به این موضوعات دلهره آور فکر میکردم که صدای کای مرا به خودم آورد.

-زود باش! زنگو بزن.

پس به حرف او گوش دادم و زنگ در را زدم. در عمارت خود به خود باز شد. سرم را رو به کای چرخاندم.

-میدونی... بهتره من نیام. ممکنه...
-اگه نگران مامانم هستی بدون که از بچگی تو رو از همه بچه های فامیل بیشتر دوست داشته. تو که غریبه نیستی.
-باشه.

دست در دست هم وارد باغ عمارت شدیم. بوی گل های بنفشه و نرگس در سراسر باغ پیچیده بود. خاطرات زیبای گودگی ام از جلو چشمانم می گذرند. پس از مدت ها اینجام. محل وقوع تمام وقایاع کودکی ام...
مادرم از در عمارت وارد میشود. او هم درست مانند کل اجزا این عمارت هیچگونه تغییری نکرده است. از قیافه اش معلوم است که از امدن من و کای بسیار خوشحال است.

-کای! هیزل! پارسال دوست امسال آشنا! خیلی وقته به من سر نزدین. چیشده؟ نکنه میخواین بالاخره...
- نه نه! اونجوریام نیست!
-مبارکه! وایی خیلی خوشحالم. همیشه منتظر این روز بودم! همیشه زوج شما دوتا رو دوست داشتم عزیزانم!

نگاه زیرچشمی به کای می کنم. صورتش از خجالت سرخ شده. موهای سیاه مرتب و خوش حالتش را می بینم که حالا آنچنان خوشحالت و مرتب نیست زیرا مادرم با انگشتانشم موهایش را بهم میریزد و او را در آغوش می گیرد. نگاهی به من می کند و سریع نگاهم را از او می دزدم و زیرزیرکی می خندم.

-مامان... راستش... الان یه کار مهم تری باهات دارم.
-چه کاری؟ چیزی شده؟
-قضیه حق اشتراک رو شنیدی؟
-حق اشتراک؟ همون ترفندی که وزارت سحر و جادو برای پول گرفتن از مردم استفاده می کنه؟
-می کنه؟
-اره. خیلی وقتی این چیزا رو میگه. یادمه وقتی همسن شماها بودم 180 گالیون بهشون دادم. اما مامانم گفت این چیزا الکیه و نداد. تهش کی سود کرد؟ مامانم. آره عزیزم این چیزا الکیه. فقط برای گرفتن پول.
-یعنی خودتم پول رو ندادی؟
-نه! خوب چیه؟ میخواستی برای دادن حق اشتراک ازم پول بگیری؟
-خوب... راستش...
-خوب میشناسمت. زود گول میخوری.

از حرفش کمی دلخور شدم. میدانستم حق با اوست اما خودش هم می داند که خیلی زودرنجم. ناگهان دست حلقه شده کای را دور کمرم احساس می کنم. حس خوبی دارم. نام این حس را نمی دانم اما سعی می کنم نهایت استفاده از این حس خوب و لحظه دلنشین را ببرم.

-خوب تا اینجا هستین نهایت استفاده رو ببرین! اول بیاین چیزی با هم بخوریم! راستی دوست دارین جشن عروسی اتون هم اینجا برگزار بشه؟

لبخندی زدم. حسی درون بدنم داشتم.انگشتر را که هنوز داخل کتم بود را لمس کردم. حالا بهترین فرصت بود. دستم او را گرفتم و به پشت عمارت بردم. جایی که به قول کای زیبا ترین سمت باغ ماست. رو به روی او زانو زدم.

-هیزل! چیکار میکنی؟
-کای استیکنی! مایلی که با من دختر عمویت که روزی همباز بچگی ات بوده ازدواج کنی؟
-معلومه که آره!

ناگهان متوجه شدم مادرم هم دنبال سرمان آمده است چون بلند دست زد و خندید. خیلی خوشحال بود. میدانستم که همیشه منتظر چنین روزی بوده اما نمی دانستم تا این حد.

-مبارکه! مبارکه! پس عروسی هم همینجا برگزار میکنیم!

بلند شدم و انگشتر را به کای دادم و در کمال ناباوری ناگهان جعبه انگشتری را نیز در دست خود دیدم.

-همیشه منتظر یه فرصت بودم که خودم اینکارو کنم... ولی... ولی میدونی...
-متوجه هستم چی میگی
-خیلی ممنون که انجامش دادی. چون شاید اگه انجام نمیدادی من هیچ وقت جرئت انجام دادنش را نمی کردم. ممنون.
-خواهش میکنم!

مادرم دست هر دوی مارا گرفت.

-حالا بیاین یه چیزی بخورین مطمئنم خیلی گشته این!
-مامان...
-باز چی شده؟!
-یه حس بدی نسبت به صیه حق اشتراک دارم به نظرم بیا هردومون حق اشتراک رو بدیم. با این همه ثروت ضرری نمی کنیم که!
-نمی خواستم اینکارو بکنم. اما چون هر وقت تو حس بدی داشتی اتفاق بدی افتاده باشه.

سپس پول حق اشتراک هر دویمان را به من داد.

- به بانک گرگینگانتز برو و اینها رو به عنوان حق اشتراک من و تو بهشون بده. شماره صندوقم هم که یادته؟
-اره، ممنون مامان.
-راستی، این هم بگیر.

و کیسه پولی به من داد.

-نمیشه که دختری از خاندان استیکنی پول برای سفارش دادن پیتزاهم نداشته باشه! هم پول ماگلی توشه هم گالیون.

او را محکم در آغوش گرفتم.

-ممنون مامان.
-خواهش میکنم عزیز دلم.

همگی باهم به سمت آلاچیق رفتیم. ناهاری خوشمزه در انتظارمان بود.

وسط اتاقم در خانه ی گریمولد ایستاده بودم و با وحشت به نامه ای که در دستانم بود، نگاه می کردم:

نقل قول:

این نامه صبح امروز به خانه ی گریمولد رسیده بود، ولی طبیعتا من آن موقع خواب بودم و تازه حالا از مصوبه ی جدید وزارت سحر و جادو با خبر شده بودم.

آه در بساط نداشتم و باید از کسی پول قرض می کردم. هم رزم های محفلی ام و معشوقه ام رزالی هیچ کدام در وضعیتی نبودند که بتوانم از آن ها پول بگیرم. ولی دوستم ناتان بسیار ثروتمند بود و قطعا می توانست به من پول بدهد. مشکل این بود که ناتان در گذشته به خاطر قرض دادن به یکی از دوستان نزدیکش عمیقا به دردسر افتاده بود و به همین خاطر نسبت به این موضوع فوبیا پیدا کرده بود و دیگر به کسی پول قرض نمی داد.

همان طور که نامه را لوله کرده بودم و با حالتی عصبی و نگران با آن به چانه ام ضربه می زدم، با خودم گفتم:
- من دوست صمیمیشم، حتما می تونم راضیش کنم که بهم پول بده. ولی اون فوبیا داره و این قضیه شوخی بردار نیست. من خودم به رنگ صورتی فوبیا دارم و یه بار نزدیک بود به خاطر این که یکی از بچه ویزلیا اسباب بازی صورتیشو تو اتاقم جا گذاشته بود، خونه را آتیش بزنم تا از دست اون چیز صورتی خبیث نجات پیدا کنم.

باید راه حلی می یافتم که بتواند بر فوبیای ناتان غلبه کند. چه حسی آن قدر تاثیرگذار و عمیق بود که بتواند فوبیا را از میدان به در کند و شکست دهد؟ ناگهان چراغی بالای سرم روشن شد و چشمانم گشاد شدند و درخشیدند.
- آره، خودشه... عشق! عشق باعث میشه فوبیای ناتان از بین بره. باید یه کاری کنم که ناتان عاشقم بشه و اون وقت می تونم ازش پول قرض بگیرم.

بعد چهره ام وا رفت و دوباره حالتی دلواپس بر آن نشست.
- ولی الان همه ی عطاریا و مغازه ها بسته ان و نمی تونم ازشون معجون عشق یا مواد لازم واسه تهیه شو بگیرم.

چاره ای نداشتم جز آن که به توانایی های خودم متکی باشم و تا قبل از طلوع آفتاب و به پایان رسیدن مهلت پرداخت حق اشتراک ناتان را عاشق خودم کنم و از او بخواهم پول را برایم واریز کند.

در کمدم را باز کردم و بهترین لباس هایم را از آن بیرون آوردم، یک کت مشکی دنباله دار از جنس ساتن، پیراهن سفید با لبه های چین دار، شلوار مشکی چسبان و چکمه های چرمی سیاه. بعد ناگهان تصویری در ذهنم ایجاد شد، رزالی با صورت سفید مرمری، گونه های سرخ اناری، چشمانی به رنگ و عمق دریا و لبخند گرم و پر از عشق. بغض راه گلویم را بست.
- رزالی نازنینم، واقعا متاسفم! چاره ی دیگه ای ندارم.
*
مقابل عمارت خانوادگی ناتان ایستاده بودم و با دهانی باز به عظمت و شکوه آن نگاه می کردم، ساختمانی که به سبک رومی و از گرانبهاترین و درخشان ترین سنگ های سیاه ساخته شده بود. خانه ای که تا کنون برای دیدن ناتان به آن رفت و آمد داشتم، خانه ی مجردی او بود و تا به حال به عمارت خانوادگی آن ها قدم نگذاشته بودم.

سعی کردم چهره ای آرام و خونسرد به خودم بگیرم و بعد به سمت در رفتم و با دست چند بار به آن کوبیدم.

یک دقیقه سپری شد و هیچ کس برای باز کردن در نیامد. دوباره دستم را بالا بردم و این دفعه با شدت بیشتری به در کوبیدم. صدایی مسن و جیغ مانند از پشت در گفت:
- چه خبره بابا، اومدم!

و بعد در باز شد و با یک جن خانگی رو به رو شدم که یک پیراهن صورتی پوشیده بود. فشارم پایین افتاد، به نفس نفس افتادم و دستم را روی قلبم گذاشتم.

- اگه مشکل قلبی داری، برو سنت مانگو.

جن می خواست در را ببندد که مانعش شدم.
- من یکی از دوستای ناتانم. اومدم ببینمش.

جن همان طور که با حالتی مشکوک به من نگاه می کرد، در را کامل باز کرد و اجازه داد داخل شوم.

حس کردم وارد بهشت شده ام. باغی به بزرگی یک جنگل با درختان قطور و مرتفع که شاخ و برگ های انبوهشان بالای سرم سایه انداخته بود و نور ماه و ستارگان از لا به لای آن ها عبور می کرد و جای جای فرش پر از گل و چمنش را روشن می کرد.

- میای تو خونه یا می خوای تموم شبو با دهن باز وایسی این جا و این ور اون ورتو نگاه کنی؟

با خودم فکر کردم منظره ی رویایی این جا بهترین مکان برای ابراز عشق به ناتان است.
- خانم جن، میشه لطفا به ناتان بگین بیاد این جا؟ من همین جا منتظرش می مونم.

- خانم جن؟! اسمم خانم اندرسونه. دیگه مثل قدیم نیست که هر طور خواستی با جنای خونگی حرف بزنی. می دونی، من این جا کارمندم و حقوق می گیرم، پولی که آس و پاسی مثل تو حتی نمی تونه خوابشو ببینه. فکر نکن لباسای شیک و پیکت می تونه گولم بزنه، می دونم شپش تو جیبت چارقاب می زنه.

گونه هایم داغ شدند؛ حتما از شدت شرمندگی و خشم سرخ شده بودند. شدیدا میل داشتم دندان های نیشم را داخل گوشت این جن خانگی پیر فرو کنم تا دیگر این طور به من توهین نکند. اما به جای آن فقط لبخند زدم و با لحنی کنایه آمیز گفتم:
- خیلی ممنونم خانم اندرسون، لطف دارین.

جن چشم غره ای به من رفت.
- ایششش!

و بعد به سمت بخش سرپوشیده ی عمارت رفت. من هم مشغول قدم زدن در باغ و مرور کردن نقشه ام در ذهنم شدم. حالا که به این جا آمده بودم، دیگر نقشه ام چندان بی نقص به نظر نمی رسید. اگر به ناتان ابراز عشق می کردم و او به من می گفت که فقط به چشم یک دوست مرا می بیند، چه؟

همان طور که در افکارم غرق شده بودم، صدای ناتان را شنیدم که اسمم را صدا زد. رویم را برگرداندم و حس کردم اولین بار است که او را می بینم. با آن صورت سفید درخشان، چشمان سبز زمردی، موهای پرپشت و سرخ آتشین و لباس بلند و طلایی رنگش مثل یک پری به نظر می رسید.

در حالی که لبخند حجیمی روی لبانش بود، به سمتم آمد و با دستش ضربه ی ملایمی به نشانه ی سلام احوال پرسی به بازویم زد.
- حسابی غافلگیرم کردی، رفیق! چه طور شد که اومدی این جا؟ من همیشه بهت اصرار می کردم که بیای و تو قبول نمی کردی.

از شدت اضطراب ضربان قلبم تند شده و دستانم یخ کرده بود. لب هایم ناخودآگاه شروع کردند به لرزیدن. من حتی یک دوستی ساده را هم به سختی شروع می کردم، چه برسد به اظهار عشق. در مورد رزالی هم اول او بود که به من ابراز عشق کرد.

ناتان با نگرانی به من خیره شد.
- گادفری، حالت خوبه؟

به زور لبخند زدم و سعی کردم خودم را آرام کنم.
- آره، آره، خوبم. یه لحظه یاد لباس صورتی خانم اندرسون افتادم.

ناتان زد زیر خنده.
- وای، اون جن از خود راضی! تحملش واقعا سخته، ولی مامانم بهش عادت کرده.

مشغول قدم زدن در باغ شدیم. من به درخت ها، بوته ها، گل های رز سرخ و بنفشه ها و هر چیزی غیر از ناتان نگاه می کردم و او هم با نگاهی پرسشگرانه مرا برانداز می کرد.
- رنگت بدجور پریده، رفیق. هنوز شکار نکردی، نه؟

آن نامه ی لعنتی باعث شده بود قضیه ی شکار را کلا فراموش کنم.
- راستش ذهنم خیلی درگیر بود و اصلا فکر شکار نیومد تو ذهنم.

- آره، معلومه که اصلا تو حال خودت نیستی. بیا بشین این جا.

من را روی تخته سنگی نشاند و خودش هم کنارم نشست. بعد گردنش را به یک سمت کج کرد و گفت:
- بیا.

آب دهانم را قورت دادم و سرم را به نشانه ی نفی تکان دادم.

- چرا؟ تو قبلا هزار بار از خونم خوردی.

با صدایی خجالت زده گفتم:
- آره، ولی نه این جوری.

- راحت باش، ناسلامتی من دوست صمیمیتم.

با حالتی مردد به گردن سفید و مرمری ناتان و رگ تپنده ی آن خیره شدم.

- زود باش دیگه، الانه که از تشنگی پس بیفتی.

دهانم را به سمت گردنش بردم، چشمانم را بستم و دندان های نیشم را در گوشت نرمش فرو کردم. ناتان فریاد کوتاهی کشید و من شروع کردم به مکیدن خونش. کم کم نگرانی و اضطراب از درونم پر کشید و حس آرامشی عمیق وجودم را گرفت. خاطراتی که از ناتان داشتم، در ذهنم زنده شد، چشمان زمردی اش که مرا در خود حل می کرد، موهای سرخش که خورشیدی بود که مرا نمی سوزاند.

ذهنم در دنیایی شیرین پرسه می زد که ناگهان صدای جیغ ریزی مرا به عالم واقعیت برگرداند. دهانم را از روی گردن ناتان برداشتم و جن خانگی را دیدم که با حالتی وحشت زده به ما خیره شده.
- یا ریش مرلین کبیر! خانم اگه این صحنه رو می دید، چی می گفت؟

قطرات خون را از دور دهانم پاک کردم و به ناتان که داشت جای دندان هایم روی گردنش را می مالید، نگاه کردم.

- خانم اندرسون، این صحنه ای که دیدیو فراموش کن و فورا برگرد داخل خونه.

جن صورتی پوش در حالی که عباراتی نامفهوم و ناسزامانند را به زبان می آورد، دوان دوان از آن جا دور شد.

- ناتان، حالت خوبه؟ انگار زیادی از خونت خوردم.

رنگ دوستم پریده بود و سرزندگی چشمانش تا حدی از بین رفته بود. در عوض حتما حالا گونه های من سرخ و سرزنده بود. من زندگی را از درون او به درون خودم انتقال داده بودم.

ناتان لبخند بی رمقی زد.
- نگران نباش، الان نوشیدنی کره ای می خورم و حالم جا میاد.

این را گفت و یک بطری از داخل جیب لباسش درآورد و مشغول نوشیدن محتویاتش شد.
- گادفری، نمی خوای بهم بگی واسه چی اومدی این جا؟ فقط نگو اومدی بهم سر بزنی که باورم نمیشه. من قبلا هزار بار ازت دعوت کرده بودم بیای و تو قبول نکرده بودی. البته دلیلشم خوب می دونم. مامانم اولین باری که تو رو دید، برخورد خیلی بدی باهات کرد و تو ام نمی خواستی بیای این جا و اتفاقی ببینیش. ولی امشب اومدی، اونم با یه حال خراب و شکار نکرده و با لباسای مهمونی. چرا؟

به صورتش نگاه کردم و سعی کردم حرف های عاشقانه ای که قبلا آماده کرده بودم تا به او بگویم، را به یاد بیاورم. دستم را بالا بردم و آن را کنار صورتش گذاشتم. چشمانش گشاد شد، ولی خودش را کنار نکشید.

- ناتان، یادت میاد قبلا بهت گفتم از وقتی تبدیل به خون آشام شدم، یه جور حس بی قراری وجودمو گرفته؟ انگار روحم دنبال یه جور خون خاص بوده و من همیشه واسه پیدا کردنش نگاهم به دوردست بوده. ولی در واقع این خون همیشه نزدیکم بوده و من ازش می خوردم. این خونی که دارم ازش میگم، خون توئه.

این ها چیزهایی نبود که قرار بود به او بگویم. انگار این حرف ها خیلی ناخودآگاه در ذهنم شکل گرفته بود.

ناتان بدون آن که پلک بزند، با حالتی بهت زده به من خیره شده بود. او به اندازه ی صخره ای که رویش نشسته بودیم، بی حرکت بود. لحظاتی فقط به او نگاه کردم و بعد وقتی دیدم پاسخی نمی دهد، با صدایی آرام و پرسشگرانه اسمش را صدا زدم و او در حالی که انگار ناگهان به خودش آمده بود، به سرش تکانی داد و چند بار پلک زد.
- معذرت می خوام. از حرفات شوکه شده بودم. هیچ وقت فکر نمی کردم همچین چیزایی ازت بشنوم. یعنی حتی تو خوابم نمی دیدم که این حرفا رو بهم بزنی.

مکثی کرد و بعد او هم دستش را بالا آورد و آن را کنار صورتم گذاشت.
- راستش منم همیشه یه حس خاصی بهت داشتم، یه حسی که فراتر از دوستی بوده.

خندید و شادمانی صورتش را درخشان تر از قبل کرد. من هم با او خندیدم، ولی عذاب وجدان مثل ماری در وجودم خزید.

بقیه ی نقشه ام به سرعت اجرا شد. با ناتان در مورد حق اشتراک جادوگری ام حرف زدم و او فورا جغدی را به بانک گرینگوتز روانه کرد و ترتیبی داد تا مبلغ لازم پرداخت شود.

بعد هر دو بازو در بازوی هم مشغول قدم زدن در باغ شدیم. ناتان با خوشحالی از احساساتی که تمام این مدت از من پنهان کرده بود، می گفت و من به این فکر می کردم که حالا باید چه کنم؟ به ناتان بگویم ابراز عشقم به او فقط برای پول قرض گرفتن بوده یا به این رابطه ی دروغین ادامه دهم؟