مردی با موهای بلند و مشکی و یک ردای سیاه و کلاه بی لبه ، در حالی که دستش را جلوی چشمش گرفته بود در اتاق باز جویی آه می کشید و با خود زمزمه می کرد.
_ آخه چرا اینقدر خلاف؟ برای چی؟ قتل؟سرقت؟تبهکاری؟بزهکاری؟واقعاً همه ی این ها حالا دست به دست هم دادن تا منو بندازن تو دامی که از همون اول برام نقششو می کشیدن؟ اون موقع حتی فکرشم نمی کردم.و حالا ...
قضیه از آنجا شروع شده بود که ماندانگاس فلیچر ، یک متهم که 13 سال سابقه زندان داشته و نیز به جرم های مختلفی در حال پیگرد قانونی توسط کارآگاهان بوده ، سرانجام هنگام سرقت یک طلا فروشی در کوچه دیاگون گیر توسط چند کارآگاه خبره گیر افتاده بود.
برای نیم ساعت ماندانگاس فقط در افکارش غبطه میخورد که ناگهان سوکت حاکم بر اتاق بازجویی توسط دری که به شدت باز شد شکست .
مردی با قد متوسط و کت فراک قهوه ای و موهای مجعد و سیه رنگی و یک پرونده آبی در زیر بغلش در آستانه در ظاهر شده و به ططرف صندلی مقابل متهم نشست و گفت : خوب آقای فلیچر ... بزارین خودمو معرفی کنم.منن ریموس لوپین ، کارآگاه ارشد وزارت سحر و جادو هستم.متاسفانه پرونده شما کت و کلفته که به هیچ وجه قابل برگشت نیست و با توجه به 13 سال زندانی که داشتید ولی باز هم آدم نشدید این بار مجازاتتون سنگین تر خواهد شد.پس بهتره خودتون به ما کمک کرده و همه چیز رو از ابتدا تا انتها برای ما تعریف کنید.این کار شما باعث میشه تا از مجازاتتون کم بشه.
ماندانگاس فلیچر آهی از سر نا امیدی کشید و با صدایی که خس خس می کرد خطاب به کارآگاه لوپین که دست به سینه مقابلش نشسته بود گفت : خوب مثل اینکه بالاخره بازی رو باختم!و به زرس قاطع که هیچ راهی هم برای انکار اجرامم نیست.پس چه بهتر که شما در مجازات من تخفیف قائل بشید.
و خودش را در صندلی جا انداخت تا داستانی طولانی رو شروع کنه.
_ من از وقتی که به دنیا اومدم پدر و مادری نداشتم و در آسایش گاه مشنگی بزرگ شدم و حتی نمی دانستم که رگ جادوگریی که از مادرم به من ارث رسیده در من وجود دارد.سر انجام وقتی به سن 10 سالگی رسیدم نامه ای از طرف هاگوارتز دریافت کردم که توش منو خونده بود.اول شک و ترید به خودم راه دادم ولی بعدش که به کوچه ای که در نامه ثبت شده بود و " دیاگون " نام داشت رفتم متوجه اصل موضوع شدم.
به هر حال به مدرسه رفته و در گروه هافلپاف عضو شدم. درسم از اول خیلی خوب بود و وقتی از هاگوارتز در رشته ی جادی سیاه فارغ التحصیل شدم متوجه شدم دوباره آواره خیابان ها شده ام.
نه سر پناهی داشتم و نه پولی .
سر انجام وقتی در خیابان های دیاگون مشغول گشتن دنبال یک تکه نان بودمپسری که تقریباً یکی دو سال از من بزرگتر بود و " بورگین " نام داشت جلوی مرا گرفت و گفت که می تواند در گروه او که دسته اوباش بورگین نام داشت عضو شوم و در عوض سرپناه و پولی داشته باشم.
همین اتفاق باعث شد تا از مسیر اصلی زندگیم جدا شوم و به جیب بری ادامه دهم.
گروه بورگین ، گروه خیلی کاملی از هر رذل و اوباش جوانی بود که در هر کاری ماهر بودند.سر انجام به من هم جیب بری را یاد داند تا در روز های تعطیل بتوانم در کوچه پس کوچه های دیاگون گبردم و جیب های افراد از همه جا بی خبر رو بزنم.
این کار رو به مدت شش ماه انجام دادم که در یک روز برفی و شلوغ جیب یک پیر مرد رو که خم شده بود تا کلاهش را از روی زمین بر دارد زدم ولی اون روز ، روز بد شانسی بود و یک مرد جوان و تنومند من رو گرفت و به اولین دفتر کار آگاهی برد.
چون پرونده ام خراب بود 13 سال زندام برایم تراشیدند و وقتی از زندان در آمدم همان کاسه و همان آشی که از زمان فارغ التحصیل
شدنم در هاگوارتز بود.
دوباره بی سرپناه گشتم که این بار به فکر مستقل بودن خودم و دزدی های سنگین تر افتادم.
پس کارم رو از غارت کردن خونه های دیاگون . و چیزی نگذشت که دزد ماهری شدم.
ولی قسمت مهم قضیه از جایی شروع شد که در یک شب در حالی که از یک خانه اعیانی دزدی می کردم یک نگهبان با دیدن من خواست با چوب دستش دیگر نگهبانان را خبر کند که با طلسم آواداکداوارا او را به قتل رساندم و به کوهستان فرار کردم.
به مدت چهار ماه در کوهستان نزدیک دیاگون به سر می بردم و شبانه از تک و توک مغازه ها چیزی برای خوردن می دزدیدم که ناگهان کوهستان ها محل اقامت دیاونه ساز ها شد پس از آنجا هم فرار کردم و در خیابان ها آواره شدم.
تا همین روز پیش که تصمیم گرفتم دوباره کارمو شروع کنم و این بار از یک جواهر فروشی.
ولی همون طور که می دونید جواهر فروش خیلی زود اقدام کرده و من دستگیر شدم.
این تمام خلاف هایی بود که من از فارغ التحصیل شدنم تا دیروز انجام دادم.
سر انجام ریموس سری به علامت تصدیق تکان داد و خطاب به نگهبانی غول پیکری که به تازگی در آستانه ی در پدیدار شده بود گفت : کار من با متهم تموم شد.
و رو به ماندانگاس که هم اکنون با چهره ای غمگین نشسته بود کرد و گفت : و در مجازات تو هم تخفیف قائل می شم. ممنون از کمکات.
و بدون هیچ حرف دیگری از اتاق خارج شد.
_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*
دوستان این تمام چیزی بود که من تونستم بنویسم.
با تشکر.
تأیید شد!
_ آخه چرا اینقدر خلاف؟ برای چی؟ قتل؟سرقت؟تبهکاری؟بزهکاری؟واقعاً همه ی این ها حالا دست به دست هم دادن تا منو بندازن تو دامی که از همون اول برام نقششو می کشیدن؟ اون موقع حتی فکرشم نمی کردم.و حالا ...
قضیه از آنجا شروع شده بود که ماندانگاس فلیچر ، یک متهم که 13 سال سابقه زندان داشته و نیز به جرم های مختلفی در حال پیگرد قانونی توسط کارآگاهان بوده ، سرانجام هنگام سرقت یک طلا فروشی در کوچه دیاگون گیر توسط چند کارآگاه خبره گیر افتاده بود.
برای نیم ساعت ماندانگاس فقط در افکارش غبطه میخورد که ناگهان سوکت حاکم بر اتاق بازجویی توسط دری که به شدت باز شد شکست .
مردی با قد متوسط و کت فراک قهوه ای و موهای مجعد و سیه رنگی و یک پرونده آبی در زیر بغلش در آستانه در ظاهر شده و به ططرف صندلی مقابل متهم نشست و گفت : خوب آقای فلیچر ... بزارین خودمو معرفی کنم.منن ریموس لوپین ، کارآگاه ارشد وزارت سحر و جادو هستم.متاسفانه پرونده شما کت و کلفته که به هیچ وجه قابل برگشت نیست و با توجه به 13 سال زندانی که داشتید ولی باز هم آدم نشدید این بار مجازاتتون سنگین تر خواهد شد.پس بهتره خودتون به ما کمک کرده و همه چیز رو از ابتدا تا انتها برای ما تعریف کنید.این کار شما باعث میشه تا از مجازاتتون کم بشه.
ماندانگاس فلیچر آهی از سر نا امیدی کشید و با صدایی که خس خس می کرد خطاب به کارآگاه لوپین که دست به سینه مقابلش نشسته بود گفت : خوب مثل اینکه بالاخره بازی رو باختم!و به زرس قاطع که هیچ راهی هم برای انکار اجرامم نیست.پس چه بهتر که شما در مجازات من تخفیف قائل بشید.
و خودش را در صندلی جا انداخت تا داستانی طولانی رو شروع کنه.
_ من از وقتی که به دنیا اومدم پدر و مادری نداشتم و در آسایش گاه مشنگی بزرگ شدم و حتی نمی دانستم که رگ جادوگریی که از مادرم به من ارث رسیده در من وجود دارد.سر انجام وقتی به سن 10 سالگی رسیدم نامه ای از طرف هاگوارتز دریافت کردم که توش منو خونده بود.اول شک و ترید به خودم راه دادم ولی بعدش که به کوچه ای که در نامه ثبت شده بود و " دیاگون " نام داشت رفتم متوجه اصل موضوع شدم.
به هر حال به مدرسه رفته و در گروه هافلپاف عضو شدم. درسم از اول خیلی خوب بود و وقتی از هاگوارتز در رشته ی جادی سیاه فارغ التحصیل شدم متوجه شدم دوباره آواره خیابان ها شده ام.
نه سر پناهی داشتم و نه پولی .
سر انجام وقتی در خیابان های دیاگون مشغول گشتن دنبال یک تکه نان بودمپسری که تقریباً یکی دو سال از من بزرگتر بود و " بورگین " نام داشت جلوی مرا گرفت و گفت که می تواند در گروه او که دسته اوباش بورگین نام داشت عضو شوم و در عوض سرپناه و پولی داشته باشم.
همین اتفاق باعث شد تا از مسیر اصلی زندگیم جدا شوم و به جیب بری ادامه دهم.
گروه بورگین ، گروه خیلی کاملی از هر رذل و اوباش جوانی بود که در هر کاری ماهر بودند.سر انجام به من هم جیب بری را یاد داند تا در روز های تعطیل بتوانم در کوچه پس کوچه های دیاگون گبردم و جیب های افراد از همه جا بی خبر رو بزنم.
این کار رو به مدت شش ماه انجام دادم که در یک روز برفی و شلوغ جیب یک پیر مرد رو که خم شده بود تا کلاهش را از روی زمین بر دارد زدم ولی اون روز ، روز بد شانسی بود و یک مرد جوان و تنومند من رو گرفت و به اولین دفتر کار آگاهی برد.
چون پرونده ام خراب بود 13 سال زندام برایم تراشیدند و وقتی از زندان در آمدم همان کاسه و همان آشی که از زمان فارغ التحصیل
شدنم در هاگوارتز بود.
دوباره بی سرپناه گشتم که این بار به فکر مستقل بودن خودم و دزدی های سنگین تر افتادم.
پس کارم رو از غارت کردن خونه های دیاگون . و چیزی نگذشت که دزد ماهری شدم.
ولی قسمت مهم قضیه از جایی شروع شد که در یک شب در حالی که از یک خانه اعیانی دزدی می کردم یک نگهبان با دیدن من خواست با چوب دستش دیگر نگهبانان را خبر کند که با طلسم آواداکداوارا او را به قتل رساندم و به کوهستان فرار کردم.
به مدت چهار ماه در کوهستان نزدیک دیاگون به سر می بردم و شبانه از تک و توک مغازه ها چیزی برای خوردن می دزدیدم که ناگهان کوهستان ها محل اقامت دیاونه ساز ها شد پس از آنجا هم فرار کردم و در خیابان ها آواره شدم.
تا همین روز پیش که تصمیم گرفتم دوباره کارمو شروع کنم و این بار از یک جواهر فروشی.
ولی همون طور که می دونید جواهر فروش خیلی زود اقدام کرده و من دستگیر شدم.
این تمام خلاف هایی بود که من از فارغ التحصیل شدنم تا دیروز انجام دادم.
سر انجام ریموس سری به علامت تصدیق تکان داد و خطاب به نگهبانی غول پیکری که به تازگی در آستانه ی در پدیدار شده بود گفت : کار من با متهم تموم شد.
و رو به ماندانگاس که هم اکنون با چهره ای غمگین نشسته بود کرد و گفت : و در مجازات تو هم تخفیف قائل می شم. ممنون از کمکات.
و بدون هیچ حرف دیگری از اتاق خارج شد.
_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*
دوستان این تمام چیزی بود که من تونستم بنویسم.
با تشکر.
تأیید شد!
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط ریموس لوپین در 1386/1/30 16:36:56




