كلبه سپيد

در داخل ذهن آسپ!
هوووم! خب بوقی همون اول گابر داره خروپف میکنه یکم دیگه به ذهن پوچت فشار میاوردی میفهمدی که نمرده!

در واقعیت!
آسپ کنار گابر زانو میزنه و توی گوشش شروع میکنه به زمزمه کردن.
_ گابر بیدار شو ...
و صداش رو به حالت زمزمه در میاره :
_ آهههه!

صدای دامبل شنیده شد.
_ ای جان! سریع بیا دیگه آسپی جونم!

آسپ بی توجه به دامبل دوباره شروع به زمزمه میکنه.
_ گابر! بیدار شو وقت فراره!

چشمای گابر در تاریکی باز شد و برق خوفناکی زده شد.سرجاش نشست و گلوی آسپ رو گرفت.
_ بوقی بی شرف تو کی هستی این موقع شب اومدی به دختر مردم تعرض کنی!؟

آسپ در حالیکه دست و پا میزنه .
_ خررر خفت خرررر خفت اههه عههه!

گابر یک فشار دیگه به گلوی آسپ بیچاره میده و باعث میشه که جفت چشای آسپ از حدقه بیرون بیفته و قل بخوره روی زمین!

_ گاب ... گابر ... آس ... آسپم!

گابر ییهو گلوی آسپ رو ول میکنه : بوقی خوب زود تر میگفتی!
در همین موقع آسپ شروع میکنه به گشتن و دو تا چشماش رو پیدا میکنه و میزاره تو حدقه هاش!
_ اگر میذاشتی که بهت میگفتم! این دامبل بدجوری بهم خیره میشه! هی میگه آه بکش! تازه اینم بهم هدیه داده!

گابر هدیه آلبوس رو چک میکنه و زیر لب میگه : وا؟ اینکه بیکینیه!

آسپ بی کینی یا به عبارتی شورت تنگ رو به یک گوشه پرت میکنه و میگه : حالا وقت فراره!

در همین موقع گابر و آسپ ، از پنجره آشپزخونه میپرن بیرون ...

هممم ... هیسسس هوسسس وششش!

آُسپ : نمیدونستم دامبل تو حیاطش باسیلیسک نگه میداشته!

شب، اتاق آلبوس دامبلدور

آلبوس: آسپ! من همیشه میدونستم که بالاخره روزی میرسه که من پیرمرد بتونم به آرزوی چندین و چند ساله ی خودم برسم. حالا آه بکش که جو بیناموسی شه!

آسپ با بدخلقی آه کشید. دامبلدور چشمانش را بست و روی تخت تکانی خورد.

دامبل: ببین من میدونم که تو هم من رو دوست داری! من خیلی مهربونم.
آسپ: آره خیلی خیلی مهربونی.
دامبل: تازه ببین واست چی خریده ام!

دامبل دستش رو پشتش برد و از هوا (!) بسته ای مکعبی و کادوشده با کاغذ کادویی سیاه بیرون کشید. سپس اون رو با مهربانی و کلی عشق به دست آسپ داد. آسپ لحظه ای تحت تاثیر قرار گرفت، سپس با تکان دادن ِ سرش افکارش را نظم داد.

جعبه را عجولانه باز کرد و با دیدن ِ شرتی در آن بدین حالت در اومد: !

آسپ: اممم، آلبوس.. احساس نمیکنی این یکم .. تنگه؟
آلبوس: همونش خوبه! این لباس تو خونته! شبا که خواستی بخوابی!
آسپ: یادم باشه شبا نخوابم..!

آلبوس: !

آسپ: وای دامبل! یه چیزی یادم اومد.. من بیماری ام الان تموم میشه و سفید میشم! لازم دارم که برم تو آشپزخونه.
دامبل: آشپزخونه چرا؟
آسپ: هان..؟ خب آشپزخونه باعث میشه آدم سیاه شه!
دامبل:

و پس از کمی فکر کردن آسپ رو میفرسته که بره!

در آشپزخونه

- خرررررررررررپفففففف..
- گابر.. گابر!
- خرررررررررررپپپپپپپفففففف...!

آسپ آهی کشید و دامبلدور از توی اتاق فریاد:
-آخ جون چه آه پر ملاتی بود!
آسپ سعی کرد آهی زیر پوستی بکشد و به سوی گابریل رفت که روی سکوی آشپزخانه دراز به دراز افتاده بود و دستمالشم یکی برده بود! آسپ دستش رو روی شانه ی گابریل گذاشت و آروم اون رو تکون داد.

سپس ریشتر تکون دادن بیشتر شد، بیشتر.. و بیشتر!

- مرده!

آسپ در حالیکه همچنان خودش رو توی آینه برنداز می کرد خطاب به آلبوس گفت :
_ عمو دامبل! این بیماریه هم بد چیزیه!

آلبوس در حالیکه آهی میکشید زیر لب گفت : حیف شد! تازه سفارش تخت دو نفره داده بودم!

آسپ : واه واه!

آلبوس کانال تلوزیون رو عوض میکنه و میزنه فشن تی وی!
چند تا مدل دارن با هم میان جلو ، سیفــیــــت! بور! بلوند!
آلبوس :
و درست لحظه ای که صحنه حساس (!!) شده بود یک آقاهه ای میاد جلوی تلوزیون و شروع به حرف زدن میکنه.
_ با توجه به آخرین مد های روز(!) زین پس رنگ پوست سیاه دلربا اعلام میشود!

آلبوس کمی سرشو خم میکنه و در حالیکه به آسپ نگاه میکنه یک لبخند شیطانی بر لب هاش نقش بسته میشه!



داخل انبار
گابر در حالیکه کیسه ها رو این ور و اون ور میریخت وگرد خاک بلندی رو به پا زیر لب گفت :
_ اه بوقی! بوقی بوقی! من مطمئنم پیری یک دونه کیسه آرد اینجا گذاشته بود. کجاســــ ... آها پیدا شد!
و کیسه آرد رو با هزار زحمت بلند میکنه و میزاره کنارش و اولین مشت آردیش رو به صورتش می مالونه.

داخل خونه دامبل
آسپ دوباره با همون وضع روی پای آلبوس دامبلدور نشسته به این صورت:

در همین لحظه در با صدای آرومی باز میشه و گابریل ، سیفیت تر از همیشه در آستانه در ظاهر میشه.
_ سلام دامبل ! ببین چقدر سیفیتم! نازم! جیگرم!

آلبوس یک نگاهی توام با نفرت ، استفراغ ، کثافت و عق (!؟) به گابر میکنه و بدون هیچ حرفی به گابر اشاره میکنه که تلوزیون رو مشاهده کنه.
_ ... و آخرین افراد دلربا نیز سیاه می باشند!

گابر یک نگاه به تلوزیون میکنه بعدش یک نگاه دیگه به آلبوس و بعدش به آسپ که روی پای آلبوسه و به صورت اتوماتیک میره و دستمال رو برمی داره تا آشپزخونه رو تمیز کنه!

همان شب!
گابر داره کف آشپزخونه رو لته میکشه و یک شعری رو زیر لب زمزمه میکنه :
هر چي مي خواي با خود ببر دستمالو با خودت نبر...بزار که گابر در به در بسابه خونه رو تا به سحر دستمالو با خودت نبر!دستمالو با خوت نبر!کثيف مي شه خونه من!( کپی رایت بای کالین )

آلبوس یک نگاه به ساعتش میکنه و داد میزنه : عالــــی شد! وقت خوابه!

آسپ و گابر :

گابر در حالی که خیره خیره به اسپ نگاه میکرد، سعی کرد حرف بزنه.

-مممم، ممممم، مممم، مممم، مممممممم...مــــــــــــــــــــم
-بوقی این صداها چیه حرف بزن دیگه!

گابر همچنان به اسپ چشم غره میرفت، دوباره سعی کرد صحبت کنه.

-مممم موووووووو....مــــــــــــــی، مـــــــم، مممم...

برون رول------------------------------------------
(اسپ رو به نویسنده: این چی میگه بوقی؟؟
نویسنده: میگه دستتو بردار از جلو دهنش
اسپ: اها)
درون رول -----------------------------------------------

اسپ دستشو از جلو دهن گابر برداشت و در حالی که به دورو برش نگاه میکرد با صدای اروم ولی عصبانی گفت:

-خب بگو دیگه بوقی! از اول میگفتی دستمو بردارم!
-حیف که الان وقت نیست وگرنه جوابتو میدادمحالا چه نقشه ای داری؟
-هام؟؟ من که نقشه ای ندارم گفتم با هم یک فکری بکنیم!
-هوووم، باز به تو که بد نمیگذره! من دارم اب میشم! ده کیلو لاغر کردم، شدم مثل کوزت! صبح کار، روز کار، شب کار! عهه
-خیلی خب باو میگم، که یک فکری بکنیم بریم!

گابر برگشت و زیر گاز رو خاموش کرد بعد به اسپ نگاهی انداخت و با صدای اهسته ای گفت:

-من یک نقشه ای دارم!
-جدی؟ چی؟
-سوهاهاها...بیا بریم تو انباری تا بهت بگم! اونجا زغال هست!

ساعاتی بعد

اسپ در حالی که زیر لب شعری رو میخوند، جست و خیز کنان پیش دامبل رفت که جلوی تیلیویزیون نشسته بود و داشت برنامه سفید ترین سفید رو نگاه میکرد!

-عمو دامبل من اومدم!
-خوش اومدی عمو جون، بیا بغلمببینم سفیده بابا، کجـ...ا..ا..ا چرا اینجوری شدی؟؟

روی صورت اسپ لکه های تیره ای به چشم میخورد؛ زیر چشمش یک لایه ی بزرگ تیره پوشانده بود و دستانش هم تیکه تیکه سیاه شده بودند!
اسپ با بیخیالی جلو اینه رفت و پرسید:

-مگه چه جوری شدم عمو؟؟
-خودتو ببین پسره بوقی
-هوووووووووم...اِ...دهه...هـــــــــــــــی، عمو فکر کنم باز مریضیم عود کرده!!
دامبل:

صبح روز بعد ، خونه دامبل!

گابر در حالی که یک سطل آب گرفته دستش و یک دستمال هم توی یک دست دیگش، به عنوان تی کش!!! داره کف زمین رو تمیز می کنه. عرق از سر و روش میباره و شده عینهو این دخترای بد بد!

در سمت دیگه آسپ روی پای دامبل نشسته و دامبل داره واسش شعر می خونه: سفیدمو سفیدم! خیلی من سفیدم! سفیدا رو دوست دارم! دیرین دیرین دیرین رین! (در جهت ساختن قافیه! همر)

آسپ:

دامبل دستی به سر آسپ کشید و با صدای بلندی گفت: گابر! دختریکه تنبل! پس غذا چی شد؟ مگه نمی بینی قند عسلم!! گرسنه ست؟

گابر سطل آب رو روی زمین میزاره و با عصبانیت به سمت آشپزخونه میره. آسپ فکری به ذهنش میرسه و با صدای نازکی میگه: عمو دامبل؟!
دامبل: جون عمو؟
-میشه من برم آشپزخونه؟
-چرا نمیشه؟ بیا با هم بریم!
-نه، نه، خودم تنهایی برم! زودی برمیگردم! می خوام آرد بزنم به صورتم بیشتر سفید بشم!

دامبل: ای جااااان! باشه برو! دست به اون دختره نزنی سیاه بشیا!
آسپ سرش رو تکون میده و به سمت آشپزخونه میره!

درون کیچن! (در جهت رول پلینگ رولینگی :دی)

گابر داره غذا رو گرم می کنه که یهو یک دستی دور کمرش رو میگیره. تا میاد جیغ بزنه یک دستی رو لب هایش میاد و جلو حرف زدنش رو میگیره.

-گابر! بوقی! منم! اومدم یک راه حلی واسه خلاص شدن از شر این هیولا پیدا کنیم!

"" یتیم خانه ی یاس های خال خالی! ""

- اه! بچه جوون، یک دقیقه بشین سرجات!
- هوشت، بوقی من دیگه بچه نیستم! من خیلی هم بزرگ شده ام. تازه هرکی سرپرستم بشه باید واسم ماشین بخره که پشتش بزنم : Don't Race Whit Me !
- بیچاره کسی که سرپرستت شه!

رئیس یتیم خونه گردن آسپ رو گرفت و اون رو روی گابریل پرتاب کرد(!) تا هم سوژه بیناموسی بشه و هم هردوتاشون بهشون ظلم شه! سپس در اتاق رو بست و در همان لحظه چهره ای ملیح و پیر دید.. آلبوس دامبلدور!

دامبل: سلام. ببخشید، من اومده ام که دوتا از گوگولی ترین بچه های اینجا رو ببرم. ترجیحا پسر باشن تپل هم باشن.
صاحاب ِ یتیم خونه: ساری پسره تپل نداریم، ولی پسر سفید و دختر سفید داریم!
دامبل: خب تنوع هم بد نیست... همونا رو میبرم! میشه بذارید تو کیسه؟


خونه ی دامبلدور

چندی بعد، دامبلدور در گونی رو باز کرد. گابریل خودش رو از گونی بیرون انداخت و سر و صورتش رو تکوند. آسپ نیز همان کار را کرد.

- دیگه هیچ وقت با یه دختر تو یه جای ِ تنگ نمیرم!
- اه! ایششش! من دیگه این کارو نمیکنم!
- بچه ها! بچه ها! آروم باشید... شما از امروز بچه های من حساب میشید و باید مثله پدرتون آدم آرومی باشید وگرنه اون روی من رو میبینید.

آسپ و گابریل: !

میز ناهار رنگین تر از همیشه بود . دو شمع زیبا دو طرف میز خود را به نمایش گذاشته بودند . گل های آبی زیبایی در گلدان شیشه ای خود ، خودنمایی می کردند . چیزی که این زیبایی را دو چندان می کرد ، آلبوس دامبلدور بود که از شدت گرسنگی ناشیانه روی صندلی نشسته بود .

آلبوس دامبلدور به مینرا مک گوناگل که طرف دیگر میز چهار نفره نشسته بود گفت :
- خبریه ؟ که این همه تدارکات دیدی ؟

مینرا با خوش حالی اشاره ای به دخترشان گفت :
- همش کاره آنیتاست . دیگه بزرگ شده !
- آنیتای بابا . مامان راست می گه ؟ مگه چیزی می خوای ؟

آنیتا که مدتی بود منتظر این لحظه بود گفت :
- نه بابایی . فقط می خواستم یه چیزی بگم .
- بگو دیگه از گرسنگی مردم !
- ام ... ام ... خب نامزد کردم ! مامان هم در جریانه .

دامبلدور که سعی می کرد تظاهر به خوش حالی کند گفت :
- مبارکه ! کی می خوای من رو با اون آشنا کنی ؟همین امشب خوبه ؟
- همین امشب که مامان جلسه ی انجمن زنان دیاگون را داره .
مینرا : مهم نیست من که با اون آشنا شدم .

همان شب ساعت 9 شب بعد از شام

دینگ دینگ ( زنگ در )
آلبوس در حالی که به طرف در می رفت گفت : من در رو باز می کنم ، آنیتا .
سپس دستگیره در را چرخاند و در را باز کرد . از خوش حالی سر از پا نمی شناخت . جوانی با موهای بور کوتاه ، پوستی سفید و بینی و دهانی موزون با صورت پشت در ایستاده بود .
- سلام ، من جک هستم نامزد آنیتا !
- منم پدر آنیتام ، عزیزم .
و سپس نتوانست تحمل کند و محکم او را به آغوش کشید . جوان که می خواست او را از خود جدا کند چیزی از ذهنش گذشت که مانع آن شد .

فلش بک

جک زانو زده در مقابل لرد سیاه ایستاده بود و خطاب به او گفت :
- سرورم ، گویا ماموریتی برای بنده داشتین !؟
- آره جک . برای از بین بردن دامبلدور یه نقشه دارم . ما باید از طریق خونوادش به اون نزدیک بشیم و اونو از سر راه بر داریم . فقط سریع عمل نکن بگذار مدتی بگذره بعد عمل بکن . برای این کار از هیچی دریغ نکن .
- بله سرورم . این افتخاریه برای من

پایان فلش بک

ویکتوار : جیـــــــــغ !
تدی : وایسا ! وایسا غلط کردم من دیگه گرگینه نمی شم ! قول میدم !
ویکتوار وایمیسته :
- قول مردونه؟
- قول گرگینه ای !
ویکتوار دوباره میره .
تدی داد می زنه :
- مردونه !
ویکتوار وایمیسته . به طرف تدی برمیگرده ، تدی قول میده دیگه گرگینه نشه و ماهم میره پشت ابر ها و خورشید خانم درمیاد و آسمون روشن میشه و هوا گرم میشه و دامبل ریشش رو که دیگه برق نمی زنه درمیاره و با منزلش به منزلشون آپارات می کنه .
سیریوس هم جیمز رو می بره و یویوش رو براش پیدا می کنه و با آلبوس سورس و ویزلی ها آپارات می کنن به خانه گریمالد . که چون پرسی مرگخوار بود و محفلی نبود و سیریوس فقط به خاطر موهای قرمزش اونو با بقیه ویزلی ها اشتباه گرفته بود ، قرارگاه لو میره و پرسی فرار میکنه به لرد میگه بیاد دامبل رو بکشه و اون جا رو فتح کنه .
که لرد میاد دامبل رو می کشه و اونجا رو فتح می کنه .
تدی و ویکتوار هم به خوبی و خوشی با هم زندگی می کنن .
قصه ی ما به سر رسید
دامبله به خونش نرسید !
پایان .

سوژه ی خوبی بود ... حیف شد، ارزشی شد ، ناجور !!
ممنون از همه ، این سوژه تموم شد .
به تدی : تو هم با این عروسیات !

ملت :
ویکتوریـــــــــا ... [b]ویکتوریا[b]

تد :
ویکتوریا بیا شب عروسی من رو تنها نذار (شام سر ماه ما رو خراب نکن )

تا صبح گشتن و گشتن ولی خبری از اون نشد ولی سر ظهر بود که البوس سوروس گفت :
ملت من پیداش کردم
ملت:
-

کجاست حالا
- لب ساحل داره حموم افتاب میگیره
ملت :


نزد ویکتوریا
- عجب افتابیه ها از این به بعد بیام اینجا

تد در همین لحظه میرسه

- ویکتوریا
:oops:
- :no:
- وایسا الان حسابت رو میرسم

دامبل رو به ملتی که مثلا برای جشن اومده بودن گفت:طی صحبت هایی که با گرگینه های محترم داشتم به این نتیجه رسیدم که کیکه رو داماد خورده!البته به خاطر این که امشب شب عروسیشه من ایشون رو از طلسم اواداکدابرا محروم میکنم تا بعد از عروسی
همه ی دعوت شدگان دست و جیغ و هورا کشیدند.

چند دقیقه بعد عروس و داماد درکنار هم!

ویکتوار رو به تدی گفت:پیف...پیف چه بوی بدی میدی!یه بویی شبیه خون.
_خوب من گرگینه ام دیگه.
ویکتوار که نمیتوانست دیگر تحمل کند گفت:من انصراف میدم من نمیخوام با این گرگینه خودمو بدبخت کنم...نه من ازدواج نمیکنم...
تدی که خون گرگینه ایش به قلقل افتاده بود گفت:بشین سرجات...تو از الان و رسما همسر من هستی.
_نیستم!
_هستی.
_نیستم.
_هستی

ویکتوار با لباس عروسش به سرعت برق و باد از جا بلند شد و به سمت ناکجااباد فرار کرد.

سیریوس:چی شد؟
البوس سوروس:انگار رفت ...
جیمز:نه بابا رفته یویوی منو بیاره...چه مهربون.
تدی:فرار کرده!

چند دقیقه بعد جماعت در پی ویکتوار فریاد میزدند.

_ویکتوار؟
_کجایی؟
_بیا اینجا...