مهمان‌خانه پاتیل درزدار

شترق دوم داش دیم بوم!

- آخ قلبم!

تام صاحب پاتیل درزدار در حالی که داشته یه لیوانو شدیدا میسابیده، از شدت آلودگی صوتی و زیادی شنوا بودن گوش خودش پرت میشه رو زمین!

یه دسته نوجون در حالی که عین بچه های سه ساله دارن سر و صدا میکنن و ونگ میزنن تو کافه ظاهر میشن! بلافاصله سوروس اسنیپ در نقش مامان کلافه این بچه ها در حالی که یه پیشبند به کمرش بسته(!) ظاهر میشه!

اسنیپ: خب بچه ها جمع شین...پاتر برو اونورخودتو به من نچسبون!
هری: ولی من دیدم که ولدمورت برگشت! من دیدم! به خدا دیدم!
اسنیپ: مهم نیست...پاتر تازه از سنت مانگو برگشته...خب بچه ها! حالا من دو نفر دو نفر تعیین میکنم تا با هم دوئل کنین!

ملت همه میرن عقب...ولی میخورن به پیشخوان کافه و مجبور میشن دوباره بیان جلو!!!

اسنیپ: بذار ببینم..ها فهمیدم...پاتر تو بیا جلو...چانگ تو هم بیا!

چو و هری در حالی که با اشتیاق تمام به هم دیگه خیره شدن میرن جلو!
جینی:

-شروع کنین! پاتر با اکسپلیارموس شروع کن!

هری: اکس..اکس...
چو:
هری:
چو: اکسپلیارموس!

چوبدستی هری پرت میشه یه متر اونورتر میره تو چشم تام که داشت به هوش میومد! تام دوباره میره تو کما!

هری کوچکترین توجهی به چوبدستیش نداره و در حال نزدیک شدن به چو هست....چیزی نمونده صحنه تریلر فیلم پنج تکرار بشه که جینی سر میرسه!

جینی: دنساگو! انگورجیو!
دندونای هری به طور انتحاری ای بزرگ میشن و بینی چو هم شدیدا باد میکنه...نتیجه این میشه که دندونای هری میره تو دماغ چو!

ملت:
اسنیپ: بله... به دلیل دوئل خوب دوشیزه ویزلی و دوشیزه چانگ پنجاه امتیاز داده میشه به اسلیترین!

ملت ریونی و گریفی میان اعتراض کنن که چوبدستی اسنیپ میره بالا:
- سایلنسیو!
ملت خفه خون میگیرن! و اسنیپ در کمال آرامش غیب میشه!

تعطيلات كريسمس تازه شروع شده بود و مسافرخانه ي پاتيل درزدار حسابي شلوغ بود. مسافرخانه برخلاف هميشه تميز و مرتب بود و به زيبايي تزئين شده بود. سر تام صاحب مسافرخانه خيلي شلوغ بود مدام از اين طرف به آن طرف مي رفت و نوشيدني و غذا به مسافران مي داد. ميزهايي كه در انجا قرار داشت تماما پر شده بود. چون اينجا بهترين جا براي اقمتي كوتاه براي مسافران هاگزميد و دياگون بود و هواي سرد بيرون و برف بيشتر به اين شلوغي مي افزود.در گوشه اي از سالن چند دانش آموز هاگوارتز كه رداهاي مشكي با خطوط آبي به تن داشتند رسيده بودند و مشغول حرف زدن بودند.
-: خيلي خوشحالم كه مي تونيم يه مدت كوتاه بريم خونه درسها امسال خيلي سخته..
-:‌آره راست ..مي گي ..ولي بعضي اوقات به نظر من هاگوارتز بيشتر كيف مي ده...
-: آره ولي اگه مي شد دوئل كرد خيلي خوب مي شد ..مگه نه؟!
يكي از پسرها رو به ديگري كرد و اين را گفت. پسر ديگر در حالي كه لبخند شيطنت باري مي زد گفت:
-: آره ...ولي با اين وجود باز هم ما كه بيكار نبوديم...يادته اون دفعه چه طوري دندونهاي اون هافلي رو با دنسانگو دراز كردم..
-: فكر نمي كنم دنسانگو به اندازه ي انگورجيو قشنگ باشه...وقتي به كسي بزني آنچنان باد مي كنه ..كه نگو!!
-: فكر نكنم با انگورجيو هم بشه كسي رو به اندازه ي كسي رو به اندازه ي آمبريج باد كرد!!
سپس هر چهار نفر با هم خنديدند و صداي خنده شان باعث شد كه پيرزني كه در كنارشان كتاب مي خواند به آنها چشم غره برود. و اين باعث شد كه آنها صدايشان را پايين تر بياورند. پس از اينكه همگي كمي از نوشيدني خودشان را سر كشيدند يكي از دخترها با حالتي غرور آميز گفت:
فكر نمي كنم هيچ كدومتون به اندازه ي من توي خلع سلاح كردن ماهر باشيد.
دختر ديگري كه در كنارش نشسته بود با حالتي تمسخر آميزي گفت :
-: آره ..خوب يادمه ...دفعه ي پيش به خاطر اشتباه گفتن اكسپلياموس فليت ويك بهت گفت كه صد بار بنويسي "من يك ميمون نيستم كه چوبي را تكان مي دهد"...
دختر اول با اين حرف به شدت سرخ شد سه نفر ديگر هم بي توجه به غرولندهاي پيرزن قاه قاه خنديدند.

=======
كپي باي كوئيرل!!!!

مهمانخانه کوچکی بود با میز و صندلی هایی که بسیار زوار در رفته بنظر میرسیدند. هری آنجا را زمانیکه اولین بار واردش شده بود بیاد داشت و حالا زمانیکه هفده ساله شده بود دوست داشت برای آخرین بار نیز آنجا را از نظر بگذراند.در آن سوی مهمانخانه، مرد خمیده ای مشغول پیپ کشیدن بود.نام او تام بود صاحب مهمانخانه پاتیل درزدار.
پاتیل درزدار بر خلاف گذشته بسیار سوت و کور بود شاید علت آن همان چیزی بود که دامبلدور بارها سعی داشت آن را به دیگران بگوید و در آخر با مرگش موفق به گفتنش شده بود.
هری سرفه ای کرد تا وی متوجه حضورش شود. سپس به سویش رفت و گفت:"سلام من هری...."
- بله میشناسمت چند سال پیش اینجا اتاق گرفته بودی یادمه ...فاج ترو آورده بود البته اون موقع ها فکر نمیکردم اینقدر احمق باشه. الان که فکرشو میکنم خیلی دلم میخواست بر گردم به اون زمان و یه طلسم روش اجرا کنم....
تام کمی فکر کرد و در حالیکه هنوز هری ساکت در مقابلش ایستاده بود خندید و گفت :" آهــــا آره طلسم انگورجیو هدیه فوق العاده ای براش بود از اونی که بود متورم تر میشد..." و بعد با صدای بلند تری شروع به خندیدن تر کرد و همین باعث شد تا مقداری از دود پیپش به گلویش بپرد و چیزی شبیه پوزخند از دهانش شنیده شود.
هری از تصور یک فاج متورم شده به یاد خواهر عمو ورنون افتاد که ناخواسته آن را در همان سال باد کرده بود. اگه هری این قدرت را داشت که در آن سال طلسمی انجام دهد بیشتر دلش می خواست ورد دنساگو را روی دادلی پیاده کند . با این طلسم رشد دندانهایش بیشتر میشد و او راحت تر میتوانست پاچه هری را بنا به هر دلیلی گاز بگیرد.
هری بعد اینکه سرفه تام قطع شد گفت: من می خواستم اگه اجازه بدید به کوچه دیاگون برم. یه سری وسایل برای سال تحصیلی جدیدم لازم دارم. البته اگه شما ...
- میتونی بری ولی حواست به اطرافت باشه چون هر لحظه ممکنه یه ورد اکسپلیارموس به سمتت کمانه بکشه...میدونی که اوضاع چطوریه همه دوست دارن هم دیگرو خلع سلاح کنن آخه هیچ کس دیگه به خودشم اعتماد نداره.
هری تعظیم کوتاهی کرد سپس از در پشتی به سمت دیواری که به کوچه دیاگون راه داشت قدم برداشت با این امید که وقتی وارد آنجا میشود همان منظره ای را ببیند که در اولین ورودش دیده بود.

آرتور که مبارزه همکلاسی هایش را دیده بود شجاع شده بود.
ناگهان جلو رفت و گفت: منم می خوام مبارزه کنم.
اسنیپ(با پوزخند): خوب تویی!؟ کی میخواد با این مبارزه کنه؟
-:من
اسنیپ: اوه شما؟!
آرتور: اوه اوه اوه.... شما پروفسور فلتویک؟؟؟
فتویک: آره من. سوروس من اینجا مبارزه نمی کنم.... ما رو ببر بالا توی یه اتاق خالی!!
اسنیپ: باشه ... دنبالم بیاین.
آرتور، اسنیپ و فلتویک با هم از پله ها بالا میروند.
*********** مکان: طبقه بالا-توی یه اتاق خالی****************
اسنیپ آنها را به یه اتاق خال برد که حتی یه تیکه چوب هم توش نبود.
اسنیپ: اینجا خوبه؟
فلتویک: آره ... خوبه.
اسنیپ: خوبه ... پس شروع کنید.
آرتور و فلت رو بروی هم می ایستند.
فلت خیلی خونسرده ولی آرتور ترسیده و مضطربه.
اسنیپ:1...2...3 شروع کنید.
\\\\\\\\\\\\\\ به دلیل پروفشنال بودن مبارزان، فقط از ورد های غیر کلامی استفاده می شود.////////////////////////
آرتور خیلی سریع اولین وردش را اجرا میکند و نوری بنفش از چوبدستی اش خارج میشود و مستقیم به شکم فلت میخوره و شکم فلت شروع به بزرگ شدن میکنه. فلت بلافاصله وردی اجرا میکنه و نوری زرد از چوبش خارج میشه و به چشمای آرتور میخوره و اونارو میبنده و آرتور هرچی سعی میکنه نمیتونه چشماشو باز کنه.
آرتور خیلی سریع چوبشو به سمت چشماش میگیره و اونارو باز میکنه و بلافاصله وردی را اجرا میکنه که نوری آبی را به دماغ فلت میفرسته و دماغ فلت مثل خربزه باد میکنه.
(در آن طرف اتاق اسنیپ داره شاخ در میاره که آرتور چجوری چنین بلایی سر قهرمان دوئل آورده!!!)
در همان موقع آرتور همان وردو روی دستها و پاهای فلت هم اجرا میکنه و دستها و پاهای فلت مثل کدو حلوایی باد میکنه.
در همان موقع اسنیپ می پره وسط و میگه: خیلی خوب ... دیگه بسه... ویزلی بیا کمک کن و فلت رو سر راهت برسون به بیمارستان سنت مانگو.
آرتور هم خیلی سریع میره زیره بغل فلتو میگیره و با خودش از پاتیل درزدار بیرون میبره. وقتی به اندازه کافی دور شدند فلتو زمین میزاره و دوباره روی اون وردی رو بکار میبره که تمام بادهای فلتو خالی میکنه.
فلت که حالش خوب شده بود به آرتور میگه: نمرتو گرفتی؟؟؟
آرتور جواب میده: بله پروفسور... خیلی ممنون که کمکم کردید.
فلت: قابلی نداشت... فقط قرارمون یادت نره.... :D
(فلت = فلتویک)

درکنار در بزرگ و چوبی رنگ پاتیل درزدار قلمی خاک گرفته افتاده بود...
ناگهان ابری خاکستری رنگ به صورت هاله دور قلم پر را گرفت و ناگهان چندین دانش آموز با هم در حالی که تلو تلو میخوردند از پر پریدند بیرون و سرفه کنان سعی کردند محیطی را که به آن وارد شدند را تشخیص بدهند.
دود سیگار ها تمامی فضای پاتیل را در بر گرفته بود و چشم ، چشم را نمی دید!
همهمه همچون صدایی تکراری همچنان در فضا پیچیده میشد و گویا اصلاً تمامی نداشت!
ناگهان تمامی افراد حاضر در پاتیل با ورود بچه ها از جا پریدند و هراسان به آستانه در جایی که بچه ها متعجب به دور و بر نگاه میکردند خیره شدند...
_ لطفاً نگران نباشید ... اینها تنها دانش آموزان من هستند که برای تمرین به اینجا اومدن! خواهش میکنم راحت باشین.دانش آموزان از این طرف...
این جمله توسط فردی که تنها از موهای چربش میشد فهمید سه وه روس اسنیپ است ادا شد.
دانش آموزان بدون هیچ حرفی در حالیکه می شد حس تنفر را که در بیشتر اعضای گروه های هافلپاف ، ریونکلاو و گریفیندور مشاهده کرد به دنبال پروفسور اسنیپ به راه افتادند.
سپس به یک زمین دراز و باریک رسیدند که از قضا گویا چندین مهمان هم توجهشان جلب شده بود و به عنوان تماشاچی ایستاده بودند.
پروفسور با همان لهجه ی خشکش گفت : به گروه های دو نفری تقسیم میشد و هر کدومتون در یک قسمت از این زمین مشغول تمرین میشید...لاوندر براون و الیور وود ، شما ها با هم در این جا دوئل کنید.کالین کریوی و رونالد ویزلی شما دو نفر هم در اینجا و شما گرنجر ، با دوشیزه پارکینسون ... خیلی خب به دلیل کسرت وقت از همین حالا شروع کنید...
اولین طلسم از طرف الیور وود دانش آموز سال هفتمی بود که به طرف لاوندر براون فرستاده شد.
_اکسپلیارموس!
طلسمی آبی رنگ به طرف لاوندر براون پرتاب شد ولی او نیز فرز تر از آنی بود که الیور فکر کند!
_ مراتونوس پلیارموس!
این ورد دقیقاً ضد وردی بود که الیور به طرف وی فرستاده بود و باعث شد که ورد برگردد و به یک گلدان بخورد و بشکند که بلافاصله شکستی توسط پروفسور اسنیپ با یک ورد " ریپرو " درست شد و گلدان به حالت اول برگشت.
در گوشه ای دیگر هرماینی گرنجر و پانسی پارکینسون در حال دوئل بودند..
_ دنساگو
_ اکسامانیو ورسان
و در طرفی دیگر رون ویزلی و کالین کریوی در حال دوئل بودند و این در حالی بود که کالین بدنش به طرز خنده آوری باد کرده بود.
کمی بعد که اخگر ها و طلسم ها کاملاً محیط را نورانی کرده بودند و به در و دیوار میخوردند با یک صدای "تمام" که از دهان پروفسور اسنیپ بیرون آمد متوقف شد.
سپس پروفسور اسنیپ حرکت کرد و با ک ورد متورم شدن کالین را فروخواباند و دندان های زشت و درازی را که از دهان پارکینسون بیرون آمده بود را برطرف ساخت ، سپس گفت : خیلی خب! وقتتون تمومه...سریع به طرف رمز تاز!
بر پهنای صورت بچه لبخندی از سر آسودگی نشست و سپس بدون هیچ حرف دیگری به طرف رمز تاز حرکت کردند.

پاتیل درزدار امروز با تمام روزهای قبل متفاوت بود ازدحام زیاد در پاتیل درزدار باعث شده بود تا عده ای از بیرون و از پشت شیشه ها نظاره گر رویدادی باشند که در داخل مهمانخانه در جریان بود.
دکتر فیلی باستر روی صندلیش آماده نشسته بود تا به دستور اسنیپ برای انجام تکلیف درس طلسمها و وردهای جادویی وارد میدان دوئل شود.

محوطه ی دایره ای شکل و بزرگی در میان مهمانخانه از میزها و صندلیها خالی شده بود و جادوگران مشتاق و دانش آموزان مضطرب دورتادور این دایره را فراگرفته بودند.
اسنیپ نگاهش را به سمت فیلی انداخت و به او اشاره کرد که برای شروع دوئل وارد میدان شود سپس نگاهی به تماشاچیان مشتاق انداخت و پسرک جوانی را از میان تماشاچیان به داخل میدان دعوت کرد.
اسنیپ خیلی خشک و رسمی گفت:به هم تعظیم کنید و سره جاهای خودتون قرار بگیرید.
اسنیپ ادامه داد:با شماره ی سه شروع کنید....1....2....3

فیلی بدون مقدمه چوبدستیش را به سمت حریفش گرفت:اکسپلیار..
ولی حریف او زودتر ورد را تکمیل کرد:اکسپلیارموس
فیلی احساس کرد که چوبدستیش از دستانش خارج میشود ولی به سختی آنرا نگه داشت و فریاد زد:ریداکتو
پرتو قرمز رنگی از چوبدستیش خارج شد و به سمت حریفش به پیش رفت و از چند سانتی او عبور کرد.
حریف او بار دیگر چوبدستیش را بالا برد:انگورجیو طلسم به سرعت به دست آزاد فیلی برخورد کرد و دست سالمش را متورم ساخت.
دکتر که از خشم به خود میپیچید چوبدستیش را بالا برد و با دقت بر روی دست حریفش تمرکز کرد:اکسپلیارموس
چوبدستی حریفش از دستانش خارج شد و بعد از پروازی کوتاه با موفقیت در دستان فیلی قرار گرفت.

اسنیپ با همان لحن خشک و رسمیش پایان دوئل را اعلام کرد.

اولين ساعات صبحگاه بود که سکوت رخوت­آور حاکم بر پاتيل درزدار بر اثر وارد شدن جمعي از دانش­آموزان در هم شکست. بچه­ها که پس از جابجايي توسط رمز تاز هنوز تلوتلو ميخوردند با شور و هيجاني وصف­ناپذير به صف در کنار يکديگر ايستاده، گوشه و کنار مهمانخانه را از نظر ميگذراندند.
فضای مهمانخانه دچار تغييراتي شده و همه­ی ميز و صندليها در امتداد ديوارها قرار گرفته بود تا محوطه­ای خالی جهت تمرين عملی آن روزشان ايجاد گردد.
هنگامی که همهمه­ی دانش­آموزان به اوج خود رسيد پروفسور اسنيپ جلو آمد و همگان را به سکوت دعوت کرد.
- پروفسور کارکاروف ليستي در اختيار من گذاشتن، اسم هر کس که ميخونم جلو مياد و با يکي از داوطلبين دوئل ميکنه...
اِما همانجا ايستاده بود و با نگاهي هراسان دوئل دوستانش در مقابل ساحره­ها و جادوگراني که چند سال از خودشان بزرگتر بودند را دنبال مي­نمود...
- اِما دابز!
اِما که احساس ميکرد تمام افسونها را از ياد برده است با گامهايي سست و لرزان به طرف پروفسور اسنيپ رفت. چشمان مضطربش جمعيت داوطلبان را ميکاويد و در آن لحظه که دختري هم سن و سال خودش به ميدان آمد نفسی عميق از سر آسودگي کشيد.
هر دو لحظه­اي در برابر هم سر بر فرو آوردند و سپس با قدم­هايي بلند و آهسته از يکديگر فاصله گرفتند.
- يک... دو... سه!
- استيوپفای!
دختر سرش را کنار کشيد و پرتو سرخرنگي که از کنارش عبور کرد تنها سبب حرکت ملايم موهايش گشت.
- اکسپليارموس!
افسون ساحره­ی جوان به قفسه­ی سينه­اش برخورد و او را به چند متر عقب­تر پرتاب کرد، چوبدستی از ميان دستش لغزيد و به گوشه­ای افتاد.
- اينسنديو!
اِما حرارت شعله­هاي آتش را احساس کرد، روی زمين غلتي زد و فرياد کشيد: "اکيو واند!"
با لمس دوباره­ی چوبدستش از زمين برخاست و بی­درنگ و گفت: "دنساگو!"
دندانهاي دخترک با حالتي غيرعادی و بسيار سريع رشد ميکرد... لبخندی بر لب اِما نقش بست.
- انگورجيو!
اين حرکت غافلگيرانه­ی ساحره امکان هر گونه دفاع را از اِما سلب و درنتيجه ثانيه­ای بعد دماغ او شروع به متورم شدن نمود. اِما عاجزانه اطرافش را از نظر گذراند و نگاهش بر روی قفسه­اي که درست بالای سر حريفش قرار داشت ثابت ماند.
- ريداکتو!
- ايمپديمنتا!
ورد ساحره با اختلاف زيادی به خطا رفت و قسمتي از پيشخوان را ويران ساخت در حالی که طلسم اِما قفسه را خرد و بر روی او خراب کرد. صدای تشويق جمعيت به هوا خواست و اِما که افسون خنثی­کننده را بر روی دماغش اجرا ميکرد به ميان دوستانش شتافت.

با کمک رمز تازي که پروفسور ايگور کارکاروف از مديريت مدرسه آلبوس دامبلدور دريافت کرده بودند ، دانش آموزان بدون دردسر و بصورت کاملا مجاز توانستند به پاتيل درزدار راه يابند ، مهمانخانه بزرگي که در شهر بزرگ لندن قرار داشت و به گونه اي لندن را به کوچه دياگون متصل ميکرد ؛ دانش آموزان در يکي از بخش هاي مهمانخانه پاتيل دردزدار فرود آمده بودند ، سالني طويل و عريض که گويا در گذشته يکي از سالن هاي عمومي غذاخوري آن بوده است .

چند رديف صندلي فکسني در انتهاي سالن چيده شده بودند که چند جادوگر که در بين آنها سوروس اسنيپ هم به چشم ميخورد روي آنها لميده بودند ، بلافاصله بعد از انتقال دانش آموزان به سالن پرفسور اسنيپ که گويا مدت ها منتظر آنها بود ، به سرعت از جايش بلند شد که البته به غير از پيچ و تاب ناگهاني رداي جادوگري اش ، به واژگون شدن يکي از صندلي هاي زهوار در رفته انجاميد .

دانش آموزاني که به پاتيل درزدار منتقل شده بودند ، تعدادشان به 20 تن هم نميرسيد ولي بلافاصله بعد از نزديک شدن پرفسور اسنيپ يکصدا سلام کردند ؛ پرفسور اسنيپ با لحن خشک و تند هميشگي اش گفت : سلام ، همونطور که ميدونيد اين جا پاتيل درزدار هست و قراره که شما با هم دوئل کنيد ، از اونجايي که با کميه زمان مواجه هستيم ، تنها 3 نفر بايد دوئل کنند که اسامي اونها توسط ايگور کارکاروف نوشته شده ، به ترتيب :

پرسي ويزلي - فرگوس فينيگان
دين توماس - سوزان بونز
باب آگدن - هوريس اسلاگهورن

همونطور که متوجه شديد ، فرگوس فينيگان و هوريس اسلاگهورن لطف کردند و کمي از وقتشون رو به ما اختصاص دادند ، من ازشون خواهش کردم که از وردهاي ساده که شما اونها رو فرا گرفتيد استفاده کنند ؛ دانش آموزا توجه کنن ، يادتون باشه که از وردهايي که کارآيي دارند استفاده کنيد و قبل از اجراي وردهاتون فکر کنيد و اولين چيزي که به ذهنتون رسيد رو به کار نبريد ، و با صداي کشدار و بمي گفت: البته اگر ذهني داشته باشيد !

خيلي خوب ، ويزلي ، فينيگان با رعايت قوانين دوئل شروع کنيد ، هر دو نفر تعظيم کوتاهي کردند و 5 قدم از يکديگر دور شدند . با دستور من شروع کنيد : 1 ، 2 ، 3 شروع

پرسي بدون وقت کشي چوبدستي اش را بلند کرد و گفت و با صداي نسبتا بلندي گفت : اسکور جيفاي !
فرگوس فينيگان لحظه اي از تب و تاب افتاد ، لحظه اي رنگ صورتش متمايل به بنفش شد و بدون اختيار شروع به بالاآوردن کرد ! گوي هاي شفاف و نسبتا بزرگي از دهانش خارج ميشدند ، گويا مقدار زيادي صابون خورده بود !

پرفسور اسنيپ با بي توجهي گفت: ويزلي اين ورد براي استفاده روي دانش آموزان مناسب نيست ! فاينيت اينگانتاتم !
فينيگان مجددا ايستاد ، اثرات کف و صابون از بين رفته بود و مجددا حالش بهبود يافته بود ؛ پرسي به آرامي زمزمه کرد : ولي اين که دانش آموز نيست !!!

فينيگان که اين اتفاق برايش گران تمام شده بود که يکي از دانش آموزان که در حال آموزش دوئل بودند به او لطمه وارد کنند ، گلويش را صاف کرد ، چوبدستي اش را بالا برد و فرياد زد : آلوهومورا !!
اتفاقي نيفتاد ، اين بار با صداي بلندتري فرياد زد : آلوهومورا !
پرفسور اسنيپ که موفق نشده بود نيشخند هميشگي اش را پنهان کند گفت : فرگوس ! ميشه بپرسم تو چيو ميخواي باز کني ؟

اينبار نوبت دين توماس و سوزان بونز شده بود که بلافاصله بعد از شروع دوئل دين توماس توانست با استفاده از ورد نويکريوس سوزان را از مچ پا آويزان کند ، که گويا همين طلسم براي از دور خارج کردن سوزان از رقابت کافي بود !

بله ، باب آگدن و هوريس اسلاگهورن مانند فيل و موش مقابل هم ايستاده بودند ، باب آگدن دانش آموز ريز نقشي بود ولي هوريس اسلاگهورن که يکي از جادوگران زبده بود با هيکل فيل مانندش در حاليکه سيبيل هايش را تاب ميداد مقابل باب ايستاده بود .
پرفسور اسنيپ : 1 ، 2 ، 3 شروع !

هوريس که بيش از اندازه به خودش مطمئن بود ، حرکتي نکرد ، در عوض باب که ترس وجودش را احاطه کرد و بود و دستانش ميلرزيد چوبدستي اش را مقابل چهره بي باک اسلاگهورن گرفت و با صداي آرامي گفت : ديفيندو !

پرتو سرخابي رنگ يکراست به سمت صورت هوريس پرواز کرد ؛ فريادهاي تمسخر آميز حاضرين ، هواس اسلاگهورن را سر جايش آورد ، بله ! طلسم آن دانش آموز سال دومي ريز نقش توانسته بود يک طرف سيبيل هاي هوريس را بر باد دهد ؛ هوريس که يکايک اعضاي بدنش از خشم ميلرزيد چوبدستي اش را بلند کرد و با صدايي که لرزش حاکي از خشم در آن مشهود بود گفت : آنگورجيو !
سوروس اسنيپ که آماده بود بلافاصله فرياد زد : رودوچو ، و باعث انحراف افسون آنگورجيو شد که البته برخورد آن طلسم باعث شد نيمي از ديوار سالن فرو بريزد !

سوروس اسنيپ با صداي بلندي فرياد زد : اسلاگهورن ! اين افسون براي درد غير قابل تحمله و از افسون هاي نابخشودني هست ! تو حق نداشتی از این استفاده کنی ! مجبورم اين کارت رو گذارش بدم به دامبلدور !

اسلاگهورن که آماده مقابله بود با صداي بلندتري ادامه داد : مگه نميبيني اين دانش آموز ابله با سيبيل هاي مثل سرو من چيکار کرد ؟

سوروس اسنيپ که با اشاره به دانش آموزان فهماند در گوش سالن جمع شوند با صداي زيری گفت : نبابا اینطوری که خيلي ناز شدي که

بوممم!!!

اعضای کلاس 10 نفر 10 نفر در مهمان خانه ظاهر میشدند ... باور نکردنی بود فضای مهمان خانه به طور کل تغییر کرده بود در میان مهمانخانه حفره ی بزرگی به وجود آمده بود که از چوب های واکس خورده پوشیده شده بود ... در میان حفره حفره ی دیگری بود که انتهای آن نا پیدا بود ...

همه ی افراد حاضر در مهمانخانه در دور حفره نشسته بودن و مشغول نگاه کردن به دانش آموزان هاگوارتز بودند که مات و مبهوت به حفره ی میان نگاه میکردند ...

_خوش آمدید ...

اسنیپ از پشت جمعیت ظاهر شد و به جلوی دانش آموزان آمد و گفت:

خب شما در داخل این حفره به دوئل میپردازید ... اینجا مکان رفت و آمد هستش ... درسته که اینجا امروز در اجاره ی ماست ولی بازم کسی نباید دوئل شما رو ببینه ...

تق !!!!!!!!

اسنیپ به سمت صدا برگشت و گفت:

آقای کریوی برای چی از این حفره عکس گرفتی 10 امتیاز از گریفیندور کسر میشه تا یاد بگیری که دیگه بی خودی عکس نگیری ... اون دوربینتم فعلا در اختیاز من قرار میگیره ...

اسنیپ وردی را زیر لب خواند و دوربین از دست کالین رها و به سمت او به حرکت در آمد....او دوربین رو در جیب ردای همیشه مشکی اش پنهان کرد و گفت:

آقای پادمور شما اول تشریف ببرید ...

همه به استر نگاه میکردند و استر به بقیه ...

اون با یک پرش کوتاه به داخل حفره پرید و به اسنیپ که اکنون در بالای سرش حضور داشت نگاه کرد و منتظر شد ...

اسنیپ به جمعیت نگاه کرد و گفت:

آقای بارتی کراوچ شما بفرمایید ...

بارتی نگاهی به استر کرد و به داخل حفره پرید ... اسنیپ دستاشو به هم زد و کتابخانه های عظیمی از داخل حفره ی بی انتها بیرون آمدند و شروع به حرکت کردند .... او ادامه داد و گفت: این کتابخانه ها در حرکت هستند شما باید از بین آنها یا از کنار آنها ورد های خود را برای حریفتان بفرستید ... 1 ... 2 ... 3

دوئل آغاز شده بود ولی هیچ کدوم از آنها کوچکترین حرکتی نمیکردند ... تا اینکه اسنیپ گفت:

یک تکونی به خودتون بدید ....!!!!!!!!!!!!!!!

استر به خودش آمد و فریاد زد :

انگورجیو !!!

ورد از شانس بدش توسط بارتی به سمت خودش بازگشت و به پشت سرش برخورد کرد ... این بار گویی نوبت بارتی بود ... چون فریاد زد :

دنساگو!!!!

این ورد بدون اینکه حرکتی از سمت استر انجام بشه به اون برخورد کرد و بالافاصله دندانهایش شروع به رشد کرد ... استر به پشت کتابخانه شیرجه زد و چوب خودشو به سمت دندانهایش گرفت و ورد کوچک کننده رو بر زبان آورد ...

تا قبل از اینکه این دوئل دردسری براش بشه باید کارو تموم میکرد...
از گوشه کتابخانه بارتی رو هدف گرفت و فریاد زد :

اکسپلیارموس!!!

بارتی که متوجه نشد ورد از کدام سمت به طرفش می آید شکست خورد و چوب دستی اش به بیرون از حفره پرتاب شد ...

افراد حاضر در مهمانخانه شروع به تشویق کردند ولی اسنیپ در حال پیدا شخص دیگری بود

یا لطیف

پَق ... در کنار پیشخوان مهمانخانه ی پاتیل درزدار و درست در جایی که فضای نسبتا بزرگی را از میز و صندلی ها خالی کرده بودند ، 12-10 دانش آموز با رداهای سیاه در حالی که همگی کلاه جادوگری مندرسی را در دست گرفته بودند ظاهر شدند . جمعیت حاظر در مهمانخانه برای سومین بار به کنار پیشخان نگاه کردند . قبل از این گروه دو گروه دیگر هم با رمزتار به آنجا آمده بودند . در وسط مهمان خانه فاصله ی تقریبا 15 متری ای را با میزهای چوبی پوشانده بودند و روی میز ها اسنیپ با لبخند خشکی ایستاده بود . دانش آموزان تازه وارد به سمت میز ها حرکت کردند . ساحره ها و جادوگران به همراه دانش آموزان هاگوارتز میز را احاطه کرده بودند . همه ی مهمانخانه به غیر از میز های دوئل و اطراف آن در تاریکی فرو رفته بودند . چند جادوگر شنل پوش در گوشه ی تاریک رستوران در حال صحبت بودند .

الیور وود خود را از میان جمعیت به کنار میز رساند . حالا کاملا به محل دوئل نزدیک بود و می توانست همه چیز را راحت ببیند . کنار او جادوگر جوانی ایستاده بود و با هیجان به اسنیپ نگاه می کرد . الیور برق چشمان او را به راحتی می دید . اسنیپ بر روی میز ها شروع به حرکت کرد . با هر قدمش صدای ناله ی میز ها بلند می شد .
- همونطور که می دونید دانش آموز های هاگوارتز برای تمرین دوئل به اینجا اومدن . پرفسور کارکاروف هم منو مسئول برگزاری این دوئل کرده . از بین جادوگرها و ساحره ها کسی هست که بخواد با یکی از دانش آموزای هاگوارتز دوئل کنه ؟!

هنوز صحبت اسنیپ تموم نشده بود که مرد جوان کنار الیور دستش را با سرعت بالا برد . اسنیپ به طرف او چرخید . سرش را آرام تکان داد . مرد با سرعت روی میز پرید . چشمان اسنیپ روی الیور قفل شد . الیور آب دهانش را با صدای بلندی قورت داد . چند نفر اطراف او آرام خندیدند .اسنیپ با صدای بلندی گفت :
- فکر کنم آقای وود فرد مناسبی برای دوئل با ایشون باشه .
الیور چند ثانیه مکس کرد و بعد او هم مثل مرد بالای میز رفت .اسنیپ به الیور و مرد نگاهی انداخت و گفت :
- فقط حق استفاده از طلسم های مجاز رو دارید . قوانین دوئل رو هم باید کاملا رعایت کنین ! آماده اید ؟
الیور و مرد سرشان را به نشانه ی تایید تکان دادند . هر دو چند قدم به سمت عقب رفتند . تعظیم کردند و روبری هم ایستادند . هر دو چوب دستی هایشان را جلوی صورتشان گرفتند . الیور هنوز برق چشمان مرد را می دید . مرد نیشخندی به الیور زد .
- یک ... دو ... سه ...

با شماره ی سه مرد جوان بدون معطلی فریاد زد : " انگورجیو "
اشعه ی زرد رنگ به طرف الیور روانه شد . الیور زیر لب گفت : "سرعتش
از توپ بازدارنده بیشتر نیست ! " و بعد با یک جهش بلند از جلوی طلسم کنار رفت و در حال حرکت فریاد زد : " اکسپلیار موس " اشعه ی قرمز با سرعت به سمت مرد جوان رفت . مرد اول کمی به سمت چپ رفت . اما انگار منصرف شده باشد مسیرش را تغییر داد و به سمت راست ، بدنش را کنار کشید . اما دیگر دیر شده بود . اشعه ی قرمز به شانه ی مرد برخورد کرد . شانه ی مرد به طرف عقب پرت شد . چوب دستی مرد تکان شدیدی خورد اما از دستش نافتاد. مرد چوب دستی اش را محکم در دست گرفت و فریاد زد : "دنسانگو " . اشعه ی فسفری رنگ با سرعت عجیبی به سمت الیور آمد . الیور نتواست جا خالی بدهد. اشعه به او برخورد کرد . بعد از چند ثانیه دندانهای الیور سریع شروع به رشد کردند . صدای خنده ی جمعیت بلند شد . الیور بدون توجه به خنده ها به زحمت دهانش را که به خاطر رشد سریع دندانهایش غیر عادی شده بود را تکان داد : " انگورجیو " اشعه ی آبی به سمت مرد رفت . مرد که تازه از زمین بلند شده بود با عجله به ست چپ رفت . ناگهان صدای شکستن میز به گوش رسید و پای مرد در میان میز گیر کرد . اشعه ی آبی به مرد برخورد کرد . بدن او به سرعت شروع به ورم کردن کرد . الیور چهره ی مرد را نگاه می کرد که از شدت درد در هم رفته است . الیور رو به اسنیپ کرد و به زحمت گفت :
- متوقفش کن !
اسنیپ با آرامش زیر لب چیزی گفت . رشد دندانهای الیور متوقف شد . الیور به طرف مرد رفت و دستش را به طرف او دراز کرد . مرد دست ورم کرده اش را به الیور داد و پایش را از میز بیرون کشید . صدای خنده ی مردم در میان صدای تشویق های آنها گم شد .
....................................
فعلا...
یا علی