پاسخ به: نوزده سال بعد
کمک می‌خوای؟ از ما بپرس!
آنلاین‌ها
کارت قورباغه شکلاتی
شبکه پرواز
کمک می‌خوای؟ از ما بپرس!
آنلاین‌ها
128
نفر همین الان آنلاین‌اند
80 نفر در «انجمن»
2 عضو
126 مهمان
کجای سایت هستند؟
-
انجمن 80
-
آرشیو گالری 40
-
پروفایلها و حساب کاربری 3
-
بخشهای دیگر 5
اعضای آنلاین
46 عضو در ۲۴ ساعت گذشته وارد سایت شدند
کارت قورباغه شکلاتی
کارت قورباغه شکلاتی
پرافتخارترین اعضای سایت جادوگران
شبکه پرواز
شومینه‌های من
۴ مقصد
اطلاعیه‌های مدیریت سایتتاپیک در اتاق ضروریات۱ ماه پیش
گفت‌و‌گو با مدیران، انتقاد، پیشنهاد و...تاپیک در اتاق ضروریات۱ هفته پیش
قوانین ایفای نقشتاپیک در ایستگاه کینگزکراس۵ ماه پیش
اطلاعیه‌های ورود به ایفای نقشتاپیک در ایستگاه کینگزکراس۸ ماه پیش
مقصدی با این نام پیدا نشد.
هنوز مقصدی اضافه نکردهاید.
نوزده سال بعد
مشاهده‌کنندگان این تاپیک:
1 کاربر مهمان
پاسخ به: نوزده سال بعد
جینی فنجان قهوه را به دست فاج داد و روبرویش نشست. جرعه‌ای از آن نوشیدنی تلخ و گرمایی که با خود به همراه داشت، به او کمک کرد تا نیرویش را بازیابد.
- دختر بزرگم.. امیلی، همونی که پارسال فارغ‌التحصیل شد، امروز قرار بود چند تا از دوستاش رو تو یه کافه‌ای ببینه، خیلی هیجان‌زده بود، میگفت میخوان با هم یه نشریه راه بندازن... من ازش تموم روز بی‌خبر بودم تا اینکه دم غروب اینو گرفتم.
فاج تکه کاغذ چروکیده‌ای را از جیب درآورد و به سوی میزبانش گرفت. هری کاغذ را کمی با دستانش صاف کرد و در سکوت مشغول خواندن شد، هر لحظه چین‌های رو پیشانیش عمیق‌تر میشد و چهره‌اش بیشتر در هم میرفت. پیامی که آن یادداشت همراه خود داشت، کوتاه و واضح بود; شخص یا اشخاصی دختر فاج را در اختیار داشتند و آزادی او را با کناره‌گیری وزیر از سمت خود مبادله می‌کردند. جینی که تازه از خواندن آن یادداشت فارغ شده بود، به نشانه‌ی همدردی دستش را روی بازوی فاج گذاشت و پرسید:
- میدونی امروز کجا و با کی قرار داشت؟
وزیر سری به نشانه‌ی جواب منفی تکان داد و در حالیکه چشم به فنجان قهوه‌اش دوخته بود، انگار که با خودش حرف بزند، به آرامی زمزمه کرد:
- نگفت کدوم کافه ولی من تموم کافه‌های دیاگون رو امروز عصر چک کردم، اونجا نرفته. و با تمام دوستاش.. حداقل اونایی که من و مادرش میشناسیم تماس گرفتم اما هیج‌کدوم خبر از این ملاقات نداشتن...
بار دیگر فاج تسلیم شد و شانه‌هایش به لرزه افتادند، اشک روی گونه‌هایش غلتید و مجال حرف زدن را از او سلب کرد.
- با فرگوس بلک هم تماس گرفتین؟
با شنیدن صدای شخص چهارم، همه با تعجب به سمت در برگشتند، جایی که تد لوپین با اخمی بر پیشانی به وزیر نگاه میکرد و منتظر جواب بود. فاج که کاملا غافلگیر و اندکی آزرده شده بود، پرسید:
- با کی؟ چرا یه بلک باید از جای دختر من خبر داشته باشه؟ تو چی میدونی لوپین؟
و در حالیکه تلاش میکرد صدایش فقط به گوش هری برسد، از بین دندان‌های بهم فشرده گفت:
- پاتر تو که میدونی من به این خونواده با این سابقه‌ی گرگینگی اعتماد ندارم.
قبل از پدرخوانده‌اش این تدی بود که با صدایی که سعی میکرد خشمش را پنهان کند، جواب فاج را داد:
- این گرگینه، از قضا با دخترت هم‌دوره بود و این دو سال آخر می‌دید که چطور امیلی درگیر علاقه ی یه طرفه به فرگوس شده و چطور بازی داده میشه.
- اما اگه یه طرفه بوده، چرا باید امیلی رو بدزده؟
تدی به آرامی قدم درون اتاق نیمه تاریک گذاشت و درست رو در روی فاج قرار گرفت و به او که استیصال، خشم و اندوه در چشمانش موج میزد، خیره شد، بی آنکه نگاهش را از وزیر بگیرد، در جواب هری گفت:
- قبلا بهت گفته بودم، مامان آندرومیدا چند وقتیه که چیزهایی مشکوکی از خونواده‌اش می‌بینه و فکر میکنه یه نقشه‌هایی دارن. به نظرم شکش زیادم غلط نیست!
---------------------------
خب اگه قراره طبق ۱۹ سال بعد پیش بریم، هیچ کدوم از پسرهای پاتر انقدر کوچیک نیستن که به وزیر لگد بزنن و خود البوس هم حداقل ۱۱ سالشه و حتی از اونم بعیده همچین رفتاری، مگه که دارسلی‌ها بزرگش کرده باشن
بعد اینکه تئوری من اینه که کار کار خاندان بلکه ولی خب نفر بعدی میتونه ردش کنه و یه تئوری دیگه بیاد!
- دختر بزرگم.. امیلی، همونی که پارسال فارغ‌التحصیل شد، امروز قرار بود چند تا از دوستاش رو تو یه کافه‌ای ببینه، خیلی هیجان‌زده بود، میگفت میخوان با هم یه نشریه راه بندازن... من ازش تموم روز بی‌خبر بودم تا اینکه دم غروب اینو گرفتم.
فاج تکه کاغذ چروکیده‌ای را از جیب درآورد و به سوی میزبانش گرفت. هری کاغذ را کمی با دستانش صاف کرد و در سکوت مشغول خواندن شد، هر لحظه چین‌های رو پیشانیش عمیق‌تر میشد و چهره‌اش بیشتر در هم میرفت. پیامی که آن یادداشت همراه خود داشت، کوتاه و واضح بود; شخص یا اشخاصی دختر فاج را در اختیار داشتند و آزادی او را با کناره‌گیری وزیر از سمت خود مبادله می‌کردند. جینی که تازه از خواندن آن یادداشت فارغ شده بود، به نشانه‌ی همدردی دستش را روی بازوی فاج گذاشت و پرسید:
- میدونی امروز کجا و با کی قرار داشت؟
وزیر سری به نشانه‌ی جواب منفی تکان داد و در حالیکه چشم به فنجان قهوه‌اش دوخته بود، انگار که با خودش حرف بزند، به آرامی زمزمه کرد:
- نگفت کدوم کافه ولی من تموم کافه‌های دیاگون رو امروز عصر چک کردم، اونجا نرفته. و با تمام دوستاش.. حداقل اونایی که من و مادرش میشناسیم تماس گرفتم اما هیج‌کدوم خبر از این ملاقات نداشتن...
بار دیگر فاج تسلیم شد و شانه‌هایش به لرزه افتادند، اشک روی گونه‌هایش غلتید و مجال حرف زدن را از او سلب کرد.
- با فرگوس بلک هم تماس گرفتین؟
با شنیدن صدای شخص چهارم، همه با تعجب به سمت در برگشتند، جایی که تد لوپین با اخمی بر پیشانی به وزیر نگاه میکرد و منتظر جواب بود. فاج که کاملا غافلگیر و اندکی آزرده شده بود، پرسید:
- با کی؟ چرا یه بلک باید از جای دختر من خبر داشته باشه؟ تو چی میدونی لوپین؟
و در حالیکه تلاش میکرد صدایش فقط به گوش هری برسد، از بین دندان‌های بهم فشرده گفت:
- پاتر تو که میدونی من به این خونواده با این سابقه‌ی گرگینگی اعتماد ندارم.
قبل از پدرخوانده‌اش این تدی بود که با صدایی که سعی میکرد خشمش را پنهان کند، جواب فاج را داد:
- این گرگینه، از قضا با دخترت هم‌دوره بود و این دو سال آخر می‌دید که چطور امیلی درگیر علاقه ی یه طرفه به فرگوس شده و چطور بازی داده میشه.
- اما اگه یه طرفه بوده، چرا باید امیلی رو بدزده؟
تدی به آرامی قدم درون اتاق نیمه تاریک گذاشت و درست رو در روی فاج قرار گرفت و به او که استیصال، خشم و اندوه در چشمانش موج میزد، خیره شد، بی آنکه نگاهش را از وزیر بگیرد، در جواب هری گفت:
- قبلا بهت گفته بودم، مامان آندرومیدا چند وقتیه که چیزهایی مشکوکی از خونواده‌اش می‌بینه و فکر میکنه یه نقشه‌هایی دارن. به نظرم شکش زیادم غلط نیست!
---------------------------
خب اگه قراره طبق ۱۹ سال بعد پیش بریم، هیچ کدوم از پسرهای پاتر انقدر کوچیک نیستن که به وزیر لگد بزنن و خود البوس هم حداقل ۱۱ سالشه و حتی از اونم بعیده همچین رفتاری، مگه که دارسلی‌ها بزرگش کرده باشن
بعد اینکه تئوری من اینه که کار کار خاندان بلکه ولی خب نفر بعدی میتونه ردش کنه و یه تئوری دیگه بیاد!
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
پاسخ به: نوزده سال بعد
× سوژه جدید !×
سرما بر لندن چیره شده بود. برف باریدن گرفته بود و مردم به سختی در کوچه پس کوچه ها رفت و آمد می کردند. اما دلگرمی آنان کریسمس بود؛ که تا چند روز دیگر از راه می رسید و در دنیای جادوگری نیز، در خیابان های دیاگون، مردم مشغول خرید وسایلِ برگزاری جشن کریسمس بودند.
مردی با ظاهری اعیانی از وزارتخانه بیرون آمد. پالتوی ضخیمی پوشیده بود و شال گردنِ خاکستری رنگی را روی پالتوی قهوه ای اش، انداخته بود. ظاهری آراسته داشت اما چهره اش مشخص نبود. کلاه پالتواش را روی سرش کشیده و به سرعت آپارت کرد! صدای ایجاد شده در میان سوسوی باد در آن موقع شب، شنیده نشد.
مرد، در مقابل خانه ای با ظاهر تمیز و آراسته و سقف پوشیده از برف، ایستاده بود. دیوار خارجی خانه، بسیار تمیز و عاری از لکه های رایج بودند. چند گلدان که تنها با وردی در آن موقع سال، سرپا نگه داشته شده بودند جلوی درب ورودی خانه خودنمایی می کردند. درب، دارای پلاکی با شماره 13 بود و در بالای آن عبارت " خانه پاتر ها " حک شده بود.
مرد چند قدم برداشت و به سمت درب چوبی رفت. کلاه پالتو اش را از سر برداشت و چهره اش نمایان شد. بی تابی و شتاب در چهره و قدم های مرد به سمت خانه موج می زد! در درونش آتش برپا بود! هر لحظه تاخیر جان دخترش را به خطر می انداخت.
مقابل درب ایستاد. در آن سرمای نفس گیر، بازدمش بخارِ زیادی تولید می کرد. با عجله، زنگ را به صدا در آورد. پس از چند ثانیه، فریاد پسر کوچکی مرد را از نگرانی در آورد.
پسرک در را باز کرد و با دیدن آن مرد غریبه، از او سوال همیشگی را پرسید:
- تو کی هستی؟
پسر، قد متوسطی داشت و با دیدن مرد، در آن موقع شب شگفت زده شده بود. البته پدرش همیشه مهمانان غریبه داشت! مرد بی توجه به پسرک، در را با فشاری باز کرد! در همین حین به سرعت گفت:
- فاج هستم! وزیر جادوگری!!
اما منتظر نماند تا عکس العمل پسر را پس از این معرفی ببیند و به سرعت به سمت اتاق نشیمن رفت. قدم هایش را سریع بر می داشت. اما این باعث نمی شد که او به ظاهر اراسته و پاکیزه خانه توجهی نکند. قاب عکس ها بر روی دیوار ها خودنمایی می کردند و زمین که با موکتی سرخ پوشیده شده بود، در زیر پای آقای فاج، نرم و لذت بخش بودند.
فضای اتاق نشیمن گرمای لذت بخشی داشت و فاج پس از ساعتی، بالاخره لحظه ای آرام گرفت و به آرامی در حالی که سعی می کرد صدایش شنیده شود، گفت:
- پاتر، پاتر! سریعتر!
هری پاتر، رئیس اداره کاراگاهان در حالی که لباس خانگی آبی رنگی به تن داشت و شلوارک کوتاهی نیز پوشیده بود از پله ها پایین آمد.
فاج با دیدن پاتر، به سرعت به سمتش رفت و گفت:
- دخترم! دخترم رو دزدیدند!
لحظاتی بعد این قطرات اشک بودند که از گونه مردی 50 ساله فرو می ریختند و توانِ ایستادن را از او سلب کردند.
پسرک کوچک که فرزند هری به نظر می آمد همان موقع به سرعت به سمت اتاق نشیمن آمد و لگدی به پای فاج زد! اما فاج اعتنایی نکرد. هری پس از چشم غره ای به پسرش، فاج را روی کاناپه مشکی رنگی نشاند و صدا زد:
- جینی، برامون قهوه بیار. ما توی اتاق هستیم...
و هری به فاج که اکنون دیگر گریه نمی کرد و خود را کنترل کرده بود، نگاه کرد و با سر به طبقه بالا اشاره کرد.
لحظاتی بعد، هری در اتاقش را بست و بر روی صندلی اش نشست و به فاج، وزیر جادوگری که در آن لحظه عاجزانه روبرویش نشسته بود نگاه کرد.
- خوب، بگو ببینم چی شده؟
--------------------
سوژه واضحه! لرد سیاه نابود شده! اما شاید نشده باشه و هنوز جان پیچی داشته باشه! شایدم مرگخواران دوباره کارشون رو شروع کردن و دارن کسایی رو می دزدن!
این دست شماست! سوژه ازاد رها شد پس به خوبی ادامه بدید!
+ این مامورتم نیست! پستِ پادگان زده خواهد شد!
سرما بر لندن چیره شده بود. برف باریدن گرفته بود و مردم به سختی در کوچه پس کوچه ها رفت و آمد می کردند. اما دلگرمی آنان کریسمس بود؛ که تا چند روز دیگر از راه می رسید و در دنیای جادوگری نیز، در خیابان های دیاگون، مردم مشغول خرید وسایلِ برگزاری جشن کریسمس بودند.
مردی با ظاهری اعیانی از وزارتخانه بیرون آمد. پالتوی ضخیمی پوشیده بود و شال گردنِ خاکستری رنگی را روی پالتوی قهوه ای اش، انداخته بود. ظاهری آراسته داشت اما چهره اش مشخص نبود. کلاه پالتواش را روی سرش کشیده و به سرعت آپارت کرد! صدای ایجاد شده در میان سوسوی باد در آن موقع شب، شنیده نشد.
مرد، در مقابل خانه ای با ظاهر تمیز و آراسته و سقف پوشیده از برف، ایستاده بود. دیوار خارجی خانه، بسیار تمیز و عاری از لکه های رایج بودند. چند گلدان که تنها با وردی در آن موقع سال، سرپا نگه داشته شده بودند جلوی درب ورودی خانه خودنمایی می کردند. درب، دارای پلاکی با شماره 13 بود و در بالای آن عبارت " خانه پاتر ها " حک شده بود.
مرد چند قدم برداشت و به سمت درب چوبی رفت. کلاه پالتو اش را از سر برداشت و چهره اش نمایان شد. بی تابی و شتاب در چهره و قدم های مرد به سمت خانه موج می زد! در درونش آتش برپا بود! هر لحظه تاخیر جان دخترش را به خطر می انداخت.
مقابل درب ایستاد. در آن سرمای نفس گیر، بازدمش بخارِ زیادی تولید می کرد. با عجله، زنگ را به صدا در آورد. پس از چند ثانیه، فریاد پسر کوچکی مرد را از نگرانی در آورد.
پسرک در را باز کرد و با دیدن آن مرد غریبه، از او سوال همیشگی را پرسید:
- تو کی هستی؟
پسر، قد متوسطی داشت و با دیدن مرد، در آن موقع شب شگفت زده شده بود. البته پدرش همیشه مهمانان غریبه داشت! مرد بی توجه به پسرک، در را با فشاری باز کرد! در همین حین به سرعت گفت:
- فاج هستم! وزیر جادوگری!!
اما منتظر نماند تا عکس العمل پسر را پس از این معرفی ببیند و به سرعت به سمت اتاق نشیمن رفت. قدم هایش را سریع بر می داشت. اما این باعث نمی شد که او به ظاهر اراسته و پاکیزه خانه توجهی نکند. قاب عکس ها بر روی دیوار ها خودنمایی می کردند و زمین که با موکتی سرخ پوشیده شده بود، در زیر پای آقای فاج، نرم و لذت بخش بودند.
فضای اتاق نشیمن گرمای لذت بخشی داشت و فاج پس از ساعتی، بالاخره لحظه ای آرام گرفت و به آرامی در حالی که سعی می کرد صدایش شنیده شود، گفت:
- پاتر، پاتر! سریعتر!
هری پاتر، رئیس اداره کاراگاهان در حالی که لباس خانگی آبی رنگی به تن داشت و شلوارک کوتاهی نیز پوشیده بود از پله ها پایین آمد.
فاج با دیدن پاتر، به سرعت به سمتش رفت و گفت:
- دخترم! دخترم رو دزدیدند!
لحظاتی بعد این قطرات اشک بودند که از گونه مردی 50 ساله فرو می ریختند و توانِ ایستادن را از او سلب کردند.
پسرک کوچک که فرزند هری به نظر می آمد همان موقع به سرعت به سمت اتاق نشیمن آمد و لگدی به پای فاج زد! اما فاج اعتنایی نکرد. هری پس از چشم غره ای به پسرش، فاج را روی کاناپه مشکی رنگی نشاند و صدا زد:
- جینی، برامون قهوه بیار. ما توی اتاق هستیم...
و هری به فاج که اکنون دیگر گریه نمی کرد و خود را کنترل کرده بود، نگاه کرد و با سر به طبقه بالا اشاره کرد.
لحظاتی بعد، هری در اتاقش را بست و بر روی صندلی اش نشست و به فاج، وزیر جادوگری که در آن لحظه عاجزانه روبرویش نشسته بود نگاه کرد.
- خوب، بگو ببینم چی شده؟
--------------------
سوژه واضحه! لرد سیاه نابود شده! اما شاید نشده باشه و هنوز جان پیچی داشته باشه! شایدم مرگخواران دوباره کارشون رو شروع کردن و دارن کسایی رو می دزدن!
این دست شماست! سوژه ازاد رها شد پس به خوبی ادامه بدید!
+ این مامورتم نیست! پستِ پادگان زده خواهد شد!
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
دربرابر شرارت وزیر و مدیر خیانت کار و مفسد و چیزکش جامعه ساکت نمی مانیم ... !
با هم، قدم به قدم، تا پیروزی ...
- - - - - - - - - - - - - - - - -
تا عشق و امیدی هست؟ چه باک از بوسه دیوانه سازان!؟
خانه ریدل ها
بلا اولین طلسم را به طرف لوسیوس پرت میکنه پیتر همون اول توسط لوسیوس کشته میشه جنگ سختی بین بلا ولوسیوس در میگیره.
الستور که از وضعیت حاضر راضی است روی صندلی میشینه واز خودکشی مرگخوار ها لذت میبره وبا خود میگه:خدایی لردسیاه بودن هم لذت خود را دارد!
الفیاس و آقای باود از میان مرگخوارا رد شده و به سمت در خروجی میروند تا موضوع الستور را به محفلی ها بگند که ناگهان...
تالار اسرار
دامبلدور که حالا حالا ها داره با تام می جنگه نمیتونه به مینروا موضوع را بگه.
مینروا به پشت نگاه میکنه ومیبینه سوروس بیهوش رو زمین افتاده.
وتصمیم میگیره که هر طور شده سوروس را به هوش بیاره چوب دستی شو روبه اسنیپ میگیره و وردی را زمزمه میکنه ناگهان سوروس به هوش میاد .
مینروا به سوروس میگه:ماباید زره را نابود کنیم تا آلبوس را نجات بدیم .
سوروس به زره نزدیک میشه ومیگه...
بلا اولین طلسم را به طرف لوسیوس پرت میکنه پیتر همون اول توسط لوسیوس کشته میشه جنگ سختی بین بلا ولوسیوس در میگیره.
الستور که از وضعیت حاضر راضی است روی صندلی میشینه واز خودکشی مرگخوار ها لذت میبره وبا خود میگه:خدایی لردسیاه بودن هم لذت خود را دارد!
الفیاس و آقای باود از میان مرگخوارا رد شده و به سمت در خروجی میروند تا موضوع الستور را به محفلی ها بگند که ناگهان...
تالار اسرار
دامبلدور که حالا حالا ها داره با تام می جنگه نمیتونه به مینروا موضوع را بگه.
مینروا به پشت نگاه میکنه ومیبینه سوروس بیهوش رو زمین افتاده.
وتصمیم میگیره که هر طور شده سوروس را به هوش بیاره چوب دستی شو روبه اسنیپ میگیره و وردی را زمزمه میکنه ناگهان سوروس به هوش میاد .
مینروا به سوروس میگه:ماباید زره را نابود کنیم تا آلبوس را نجات بدیم .
سوروس به زره نزدیک میشه ومیگه...
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
قدم قدم تا روشنایی، از شمعی در تاریکی تا نوری پرابهت و فراگیر!
میجنگیم تا آخرین نفس !!
میجنگیم برای پیروزی !!!
برای عـشـــق !!!!
برای گـریـفـیندور !!!!!
نشان سازمان حمایت از ساحره ها
= 
میجنگیم تا آخرین نفس !!
میجنگیم برای پیروزی !!!
برای عـشـــق !!!!
برای گـریـفـیندور !!!!!
نشان سازمان حمایت از ساحره ها
=
پاسخ به: نوزده سال بعد
خانه ی ریدل ها
الفیاس و باود در شکل اوری و مکنر جلوی ولدمورت زانو زده اند؛
-اوری، مکنر ... مرگخواران من .... علت تاخیرتون چی بود؟
-قـ..قـ..قـربان... مـ..ما همه جارو گشتیم و ...
- صبر کن ... لوسیوس همه ی مرگخوارای دیگه رو از این اتا ق ببر بیرون و اگه بفهمم کسی استراق سمع می کنه...
لوسیوس به مرگخوار های حاضر اشاره می کند و همه خارج می شوند. ولدمورت چند قدم جلو می آید...باود و الفیاس نفسشان تقریبا بند آمده بود و قدرت حرکت نداشتند... ولدمورت می گوید:
- باود! الفیس! دوستان من...
- تـ..تو تو میدونی...؟
- من ولدمورت نیستم... خودمو معرفی می کنم:الستور مودی!
- امکان نداره! یعنی تو این مرگخوارا رو جمع کردی و خودتو بشکل ولدمورت درآوردی تا به محفل حمله کنی؟!
- نه! من خودمو به شکل ولدمورت در نیاوردم! چون تام کچله و نمی تونستم از معجون مرکب استفاده کنم! خودمو بشکل یکی از مرگ خوارا در آوردم... که لرد کثیف (!) بهم گفت:«دالاهوف ... باید برای کاری به هاگوارتز برم...می خوام تو رو بشکل خودم در بیارم ... تو باید کاری کنی که مرگ خوارا فکر کنن تو منی تا اگه محفلی ها حمله کردن عدم حضور من باعث تضعیف روحیه ی اونا نشه »...
-تو مردی...
-حالا که می بینی زنده ام
باود هنوز ظنین بود اما الفیاس با ذوق گفت:
- این عالیه ... من می تونم پشت در وایستم و تو یکی یکی مرگخوارا رو صدا می کنی و من...
الستور: نه! ما هیچوقت از پشت کسی رو طلسم نمی کنیم! هیچ وقت!
باود: خودشه! حالا مطمئن شدم که تو چشم باباقوری خودمونی!
و الستور را در آغوش می گیرد...
الفیاس: حالا وقت ابراز احساسات نیست... هر لحظه ممکنه محفلی ها که بیرون کمین کردن لو برن یا الستور بشکل اصلیش در بیاد...
- الفیاس...باود...خودتونو روی زمین ولو کنین...مثلا که شکنجه شدین...
-...آخـــــــــــــــــــــــــــــــــــ... سرورم سرورم... غلط کردم! ...
- لوسیوس بیا داخل
- سـرورم... عفو کنید ... عفو کنید
لوسیوس: قربان اینا رو ببرم؟
- نه لوسیوس! زانو بزن! که می خوای علیه من شورش کنی هان؟!(و لوسیوس را خلع سلاح می کند)
-نه قربان! به هرپوی کثیف قسم که من همون خادم وفادارتونم( و چشم غره ای به مکنر می رود)
-دروغگو!بگو همدست هات کیا بودن تا نکشتمت!
- سرورم... من کاری نکردم که همدستی هم داشته باشم!
-به سرورت دروغ می گی! آوادا...
- باشه می گم .. می گم ...
- زودتر...
-بــ..بــ..بلاتریکس...و پـ .. پیتر.
- بلاتریکس! اون که همیشه دست راست من بوده!
و نعره می زند: بـــــــلـا...!
بلاتریکس وارد می شود...
-بله سرورم...؟
- می خوام ترتیبی بدم تا تو و پیتر و لوسیوس با هم دوئل سه نفره کنین... هر کس دو نفر دیگه رو کشت عفو می شه...
-سرورم...مگه من چی کار کردم که عفو بشم؟
- می تونی از لوسیوس بپرسی... ضمنا... اوری!مکنر! به گشت زنی تون ادامه بدین...احتمالا چندتا از طرفدارام هم اون بیرون منتظرتونن... بگین بیان تو تا با مرگخوارام آشنا بشن!
تالار اسرار شماره ی 2 - درهمان حال
ولدمورت و دامبلدور هنوز مشغول نبردند ... اطرافشان را هاله ای فرا گرفته که باعث می شود مینروا و سورس بسختی آلبوس و ولدمورت را ببینند یا صدایشان را بشنوند...
آلبوس تلاش می کند تا چیزی به مینروا و سورس بگوید اما ولدمورت هاله ی اطرافشان را غلیظ و غلیظ تر می کند...
دامبلدور: مینروا .... زره ........ ـابودش کنیـ ... مینروا ... مواظب .... خطر ....
مینروا: خدای من ... سورس می بینی ... تام نمی خواد ما بفهمیم آلبوس چی می گه
- ولی مطمئنا داره می گه باید زره رو نابود کنیم ...
- مطمئن نیستم ... چون چیز هایی هم درباره ی خطر می گفت
مینروا بر می گردد تا اسنیپ را ببیند ولی بجای اسنیپ ...
- سورس ... خدای من ... ســــــورس ...
الفیاس و باود در شکل اوری و مکنر جلوی ولدمورت زانو زده اند؛
-اوری، مکنر ... مرگخواران من .... علت تاخیرتون چی بود؟
-قـ..قـ..قـربان... مـ..ما همه جارو گشتیم و ...
- صبر کن ... لوسیوس همه ی مرگخوارای دیگه رو از این اتا ق ببر بیرون و اگه بفهمم کسی استراق سمع می کنه...
لوسیوس به مرگخوار های حاضر اشاره می کند و همه خارج می شوند. ولدمورت چند قدم جلو می آید...باود و الفیاس نفسشان تقریبا بند آمده بود و قدرت حرکت نداشتند... ولدمورت می گوید:
- باود! الفیس! دوستان من...
- تـ..تو تو میدونی...؟
- من ولدمورت نیستم... خودمو معرفی می کنم:الستور مودی!
- امکان نداره! یعنی تو این مرگخوارا رو جمع کردی و خودتو بشکل ولدمورت درآوردی تا به محفل حمله کنی؟!
- نه! من خودمو به شکل ولدمورت در نیاوردم! چون تام کچله و نمی تونستم از معجون مرکب استفاده کنم! خودمو بشکل یکی از مرگ خوارا در آوردم... که لرد کثیف (!) بهم گفت:«دالاهوف ... باید برای کاری به هاگوارتز برم...می خوام تو رو بشکل خودم در بیارم ... تو باید کاری کنی که مرگ خوارا فکر کنن تو منی تا اگه محفلی ها حمله کردن عدم حضور من باعث تضعیف روحیه ی اونا نشه »...
-تو مردی...
-حالا که می بینی زنده ام
باود هنوز ظنین بود اما الفیاس با ذوق گفت:
- این عالیه ... من می تونم پشت در وایستم و تو یکی یکی مرگخوارا رو صدا می کنی و من...
الستور: نه! ما هیچوقت از پشت کسی رو طلسم نمی کنیم! هیچ وقت!
باود: خودشه! حالا مطمئن شدم که تو چشم باباقوری خودمونی!
و الستور را در آغوش می گیرد...
الفیاس: حالا وقت ابراز احساسات نیست... هر لحظه ممکنه محفلی ها که بیرون کمین کردن لو برن یا الستور بشکل اصلیش در بیاد...
- الفیاس...باود...خودتونو روی زمین ولو کنین...مثلا که شکنجه شدین...
-...آخـــــــــــــــــــــــــــــــــــ... سرورم سرورم... غلط کردم! ...
- لوسیوس بیا داخل
- سـرورم... عفو کنید ... عفو کنید
لوسیوس: قربان اینا رو ببرم؟
- نه لوسیوس! زانو بزن! که می خوای علیه من شورش کنی هان؟!(و لوسیوس را خلع سلاح می کند)
-نه قربان! به هرپوی کثیف قسم که من همون خادم وفادارتونم( و چشم غره ای به مکنر می رود)
-دروغگو!بگو همدست هات کیا بودن تا نکشتمت!
- سرورم... من کاری نکردم که همدستی هم داشته باشم!
-به سرورت دروغ می گی! آوادا...
- باشه می گم .. می گم ...
- زودتر...
-بــ..بــ..بلاتریکس...و پـ .. پیتر.
- بلاتریکس! اون که همیشه دست راست من بوده!
و نعره می زند: بـــــــلـا...!
بلاتریکس وارد می شود...
-بله سرورم...؟
- می خوام ترتیبی بدم تا تو و پیتر و لوسیوس با هم دوئل سه نفره کنین... هر کس دو نفر دیگه رو کشت عفو می شه...
-سرورم...مگه من چی کار کردم که عفو بشم؟
- می تونی از لوسیوس بپرسی... ضمنا... اوری!مکنر! به گشت زنی تون ادامه بدین...احتمالا چندتا از طرفدارام هم اون بیرون منتظرتونن... بگین بیان تو تا با مرگخوارام آشنا بشن!
تالار اسرار شماره ی 2 - درهمان حال
ولدمورت و دامبلدور هنوز مشغول نبردند ... اطرافشان را هاله ای فرا گرفته که باعث می شود مینروا و سورس بسختی آلبوس و ولدمورت را ببینند یا صدایشان را بشنوند...
آلبوس تلاش می کند تا چیزی به مینروا و سورس بگوید اما ولدمورت هاله ی اطرافشان را غلیظ و غلیظ تر می کند...
دامبلدور: مینروا .... زره ........ ـابودش کنیـ ... مینروا ... مواظب .... خطر ....
مینروا: خدای من ... سورس می بینی ... تام نمی خواد ما بفهمیم آلبوس چی می گه
- ولی مطمئنا داره می گه باید زره رو نابود کنیم ...
- مطمئن نیستم ... چون چیز هایی هم درباره ی خطر می گفت
مینروا بر می گردد تا اسنیپ را ببیند ولی بجای اسنیپ ...
- سورس ... خدای من ... ســــــورس ...
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط الستور مودی در 1392/3/20 9:55:47
ویرایش شده توسط الستور مودی در 1392/3/20 10:07:07
ویرایش شده توسط الستور مودی در 1392/3/20 10:11:47
ویرایش شده توسط الستور مودی در 1392/3/20 10:07:07
ویرایش شده توسط الستور مودی در 1392/3/20 10:11:47
چوبدستی لازم نیست..
به یک ضربه ی عصایم بند هستید!
به یک ضربه ی عصایم بند هستید!
×××××
پاسخ به: نوزده سال بعد
- آهای باود، داری به چی فکر میکنی؟ با تو ام؛ باااااااااود...
آبرفورث با گفتن این حرف، دستش رو جلوی آقای باود تکون میده ولی باود همچنان به مکان نامعلومی خیره شده بود. بعد از یکمی تلاش، باود به خودش میاد و با صدایی که میشد ترس رو ازش فهمید، شروع به حرف زدن می کنه:
- همتون سالم هستید؟ کسی چیزیش نشده؟ ریموس، خوبی؟ بقیه چطور؟
- هممون خوب و سالمیم باود، چه اتفاقی افتاده؟ چرا اونطوری داشتی نگاه میکردی؟
- یه لحظه فکر کردم مرگخوارا فهمیدن ما اینجاییم و دارن ما رو نابود می کنند؛ لشکر بزرگی از مرگخوارا از هر طرف بهمون حمله کرده بودند، خیلی وحشتناک بود ...
- هیـــــس... اونجا چیزی تکون خورد... .
همه ی محفلی ها با استفاده از طلسم جدید سرخوردگی شان که به لطف هرمیون، تغییراتی در اون ایجاد کرده بودند؛ در اطراف دو مرگخوار حلقه زدند.
هاگوارتز، دخمه های اسلیتیرین:
- یه کاری بکن آلبوس، تو میتونی نجاتمون بدی... .
به محض حمله کردن توده ی آب به سمت آنها، هاله ای نقره ای رنگ تمام بدن دو جادوگر را در برگرفت و آنها را از فشار آب در امان نگه داشت ولی همراه با آب به همان مسیری رفتند که مک گوناگال رفته بود.
- آلبوس، باید مینروا رو هم نجات بدیم، شدت جریان آب خیلی شدید بود، ممکنه نابودش بکنه... .
- نترس سورس، اون میدونه چی کار داره می کنه، بهش گفته بودم که امکان داره از هم جدا بشیم، میدونه چطوری باید با هم ارتباط بر قرار کنیم.
تالار اسرار:
- باید چوبدستی مو پیدا کنم و به آلبوس خبر بدم، خیلی وقته ازشون خبری نیست، احتمالا به یه مسیر دیگه هدایت شدند، باید بهشون بگـ... اوه نه، نه، نه... این چیزی بود که دنبالش بودیم. تام ریدل درون دفترچه خاطرات برای این که از ورد های هری آسیبی نبینه، اینو پوشیده بود... چرا آلبوس نفهمیده بود؟
لیتل هنگلتون، ورودی عمارت ریدل ها:
- آهای لوسیوس، به نظرت اوری و مکنیر دیر نکردن؟ قرار بود فقط یه سر برن سرکشی و بیان، خیلی وقته ازشون خبری نیست.
- چه میدونم! به من ربطی نداره؛ هر کجا باشن، پیداشون میشه. برو به کارت برس و دیگه هم مزاحم من نشو!
آبرفورث با گفتن این حرف، دستش رو جلوی آقای باود تکون میده ولی باود همچنان به مکان نامعلومی خیره شده بود. بعد از یکمی تلاش، باود به خودش میاد و با صدایی که میشد ترس رو ازش فهمید، شروع به حرف زدن می کنه:
- همتون سالم هستید؟ کسی چیزیش نشده؟ ریموس، خوبی؟ بقیه چطور؟
- هممون خوب و سالمیم باود، چه اتفاقی افتاده؟ چرا اونطوری داشتی نگاه میکردی؟
- یه لحظه فکر کردم مرگخوارا فهمیدن ما اینجاییم و دارن ما رو نابود می کنند؛ لشکر بزرگی از مرگخوارا از هر طرف بهمون حمله کرده بودند، خیلی وحشتناک بود ...
- هیـــــس... اونجا چیزی تکون خورد... .
همه ی محفلی ها با استفاده از طلسم جدید سرخوردگی شان که به لطف هرمیون، تغییراتی در اون ایجاد کرده بودند؛ در اطراف دو مرگخوار حلقه زدند.
هاگوارتز، دخمه های اسلیتیرین:
- یه کاری بکن آلبوس، تو میتونی نجاتمون بدی... .
به محض حمله کردن توده ی آب به سمت آنها، هاله ای نقره ای رنگ تمام بدن دو جادوگر را در برگرفت و آنها را از فشار آب در امان نگه داشت ولی همراه با آب به همان مسیری رفتند که مک گوناگال رفته بود.
- آلبوس، باید مینروا رو هم نجات بدیم، شدت جریان آب خیلی شدید بود، ممکنه نابودش بکنه... .
- نترس سورس، اون میدونه چی کار داره می کنه، بهش گفته بودم که امکان داره از هم جدا بشیم، میدونه چطوری باید با هم ارتباط بر قرار کنیم.
تالار اسرار:
- باید چوبدستی مو پیدا کنم و به آلبوس خبر بدم، خیلی وقته ازشون خبری نیست، احتمالا به یه مسیر دیگه هدایت شدند، باید بهشون بگـ... اوه نه، نه، نه... این چیزی بود که دنبالش بودیم. تام ریدل درون دفترچه خاطرات برای این که از ورد های هری آسیبی نبینه، اینو پوشیده بود... چرا آلبوس نفهمیده بود؟
لیتل هنگلتون، ورودی عمارت ریدل ها:
- آهای لوسیوس، به نظرت اوری و مکنیر دیر نکردن؟ قرار بود فقط یه سر برن سرکشی و بیان، خیلی وقته ازشون خبری نیست.
- چه میدونم! به من ربطی نداره؛ هر کجا باشن، پیداشون میشه. برو به کارت برس و دیگه هم مزاحم من نشو!
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط الفیاس دوج در 1391/12/28 1:47:00
دلیل: تعویض اسم!
دلیل: تعویض اسم!
و ناگهان تغییر!
شناسه ی بعدی:
پروفسور مینروا مک گوناگال
الفیاس دوست داشتنی بود! کمک کننده بود؛ نگذارید یادش فراموش شود.
شناسه ی بعدی:
پروفسور مینروا مک گوناگال
الفیاس دوست داشتنی بود! کمک کننده بود؛ نگذارید یادش فراموش شود.
