کلاب دوئل هنری هاگوارتز

@جینی ویزلی vs @گریک الیواندر
https://cdn.imgurl.ir/uploads/e40055_Joshua_Kyan_Aalampour_-_Comedia_finita_est.mp3

همه‌چیز از شبی شروع شد که برای اولین بار صدای پیانو را از خانه‌ی قدیمی انتهای کوچه شنیدم.

خانه‌ای که سال‌ها خالی مانده بود. پنجره‌های بلندش همیشه بسته بودند، دیوارهایش رنگ‌ورورفته شده بودند و باغ کوچکش را علف‌های هرز پوشانده بودند. مردم محله می‌گفتند صاحبش سال‌ها پیش از آنجا رفته و دیگر هیچ‌وقت برنگشته است. بعضی‌ها هم داستان‌های عجیبی درباره‌اش تعریف می‌کردند، اما من هیچ‌وقت به حرف‌هایشان اهمیت نداده بودم.

تا آن شب.

ساعت نزدیک دوازده بود. باران آرامی می‌بارید و من کنار پنجره نشسته بودم. چراغ اتاق خاموش بود و تنها نور خیابان روی دیوار افتاده بود. داشتم به اتفاقات چند ماه گذشته فکر می‌کردم؛ به آدم‌هایی که ناگهان از زندگی‌ام رفته بودند، به حرف‌هایی که هیچ‌وقت نتوانسته بودم بزنم و به چیزهایی که همیشه فکر می‌کردم برای گفتنشان وقت دارم.

بعد، صدای پیانو بلند شد.

اول فکر کردم اشتباه شنیده‌ام. چند لحظه سکوت کردم و به بیرون گوش دادم. دوباره همان صدا آمد؛ آرام، غمگین و عجیب. انگار کسی داشت خاطره‌ای را تعریف می‌کرد که خودش هم از به یاد آوردنش می‌ترسید.

نمی‌دانم چرا، اما احساس کردم این آهنگ را قبلاً شنیده‌ام.

نه در جایی مشخص، نه در روزی خاص. بیشتر شبیه خاطره‌ای بود که سال‌ها در گوشه‌ای از ذهنم پنهان شده باشد و حالا با شنیدن چند نت، دوباره به یادم آمده باشد.

از پنجره فاصله گرفتم، لباس پوشیدم و از خانه بیرون زدم.

کوچه خلوت بود. باران روی سنگ‌فرش‌ها می‌نشست و چراغ‌های خیابان تصویر لرزان خودشان را روی زمین انداخته بودند. هرچه به خانه نزدیک‌تر می‌شدم، صدای پیانو واضح‌تر می‌شد.

در آهنی باغ نیمه‌باز بود.

چند لحظه همان‌جا ایستادم. باید برمی‌گشتم. هر آدم عاقلی در آن ساعت شب، وارد خانه‌ای متروکه نمی‌شد که از پنجره‌هایش صدای پیانو می‌آمد. اما گاهی کنجکاوی از ترس قوی‌تر می‌شود، مخصوصاً وقتی احساس کنی چیزی در انتظار توست؛ چیزی که شاید تمام این مدت دنبالش بوده‌ای، بدون اینکه خودت بدانی.

در را هل دادم.

صدای جیرجیر فلز در فضای باغ پیچید. از میان علف‌های خیس گذشتم و به پله‌های ورودی رسیدم. در چوبی خانه قفل نبود.

وقتی وارد شدم، بوی چوب قدیمی و گردوغبار به مشامم رسید. راهرویی طولانی مقابلم بود که دیوارهایش پر از قاب عکس بود. بیشتر عکس‌ها آن‌قدر تاریک شده بودند که نمی‌شد چهره‌ی آدم‌های داخلشان را تشخیص داد.

صدای پیانو از انتهای راهرو می‌آمد.

قدم‌هایم را آهسته برداشتم. هرچه جلوتر می‌رفتم، حس عجیبی درونم سنگین‌تر می‌شد. انگار خانه مرا می‌شناخت. انگار دیوارهایش منتظر بودند تا دوباره کسی از این راهرو عبور کند.

به اتاق بزرگی رسیدم که درش باز بود.

پیانو وسط اتاق قرار داشت؛ یک پیانوی سیاه و قدیمی که سطحش زیر لایه‌ای از غبار پنهان شده بود. کنار آن، پنجره‌ای بلند قرار داشت که پرده‌های سنگینش با جریان هوا تکان می‌خوردند.

اما هیچ‌کس پشت پیانو نبود.

با این حال، صدا همچنان ادامه داشت.

روی میز کوچکی کنار پنجره، شمعی روشن بود. شعله‌اش با هر حرکت هوا می‌لرزید، اما خاموش نمی‌شد. کنار شمع، یک جعبه‌ی چوبی قرار داشت که روی آن نوشته شده بود:

«برای کسی که بالاخره برگشت.»

نمی‌دانستم منظورش چه کسی است.

جعبه را باز کردم. داخلش چند نامه، یک ساعت جیبی ازکارافتاده و عکسی قدیمی بود. عکس، تصویری از چند نفر را نشان می‌داد که در همین اتاق کنار هم ایستاده بودند. همه لبخند می‌زدند؛ از آن لبخندهایی که وقتی به عکس‌های قدیمی نگاه می‌کنی، نمی‌توانی بفهمی پشتشان چه گذشته است.

اما چیزی در عکس توجهم را جلب کرد.

دختری در گوشه‌ی تصویر ایستاده بود. موهایش تا روی شانه‌هایش می‌رسید و نگاهش مستقیم به دوربین دوخته شده بود. بقیه لبخند می‌زدند، اما او نه.

او به طرز عجیبی شبیه من بود.

نه فقط از نظر چهره؛ چیزی در نگاهش وجود داشت که نمی‌توانستم توضیحش بدهم. همان حس خستگی، همان غم نامعلومی که گاهی حتی در روزهای خوب هم از بین نمی‌رود.

عکس را برگرداندم.

پشت آن با خطی ظریف نوشته شده بود:

آخرین شب، پیش از آنکه همه‌چیز تغییر کند. پاییز ۱۳۴۸

زیر تاریخ، نامی نوشته شده بود.

نامی که سال‌ها بود در خانواده‌ی ما کسی آن را به زبان نیاورده بود.

نام مادربزرگم.

مادربزرگم همیشه آدم عجیبی بود. نه به این معنی که رفتارهای غیرعادی داشته باشد؛ اتفاقاً برعکس، خیلی آرام و معمولی به نظر می‌رسید. اما گاهی وسط یک گفت‌وگوی ساده، ناگهان سکوت می‌کرد و به نقطه‌ای نامعلوم خیره می‌شد. انگار چیزی را به یاد آورده باشد که دلش نمی‌خواست به یاد بیاورد.

من بچه که بودم، از او درباره‌ی جوانی‌اش می‌پرسیدم. از خانه‌ای که در آن بزرگ شده بود، از دوستانش و از روزهایی که هنوز دنیا برایش تازه بود.

او همیشه لبخند می‌زد و می‌گفت:

«آدم وقتی بزرگ می‌شه، می‌فهمه که همه‌ی خاطره‌ها رو نباید تعریف کنه.»

آن موقع فکر می‌کردم منظورش این است که بعضی خاطرات خجالت‌آورند یا بعضی اتفاقات ارزش تعریف کردن ندارند.

حالا، در آن خانه‌ی تاریک، برای اولین بار فهمیدم شاید منظورش چیز دیگری بوده است.

نامه‌ی اول را باز کردم.

کاغذ زرد و شکننده بود و نوشته‌هایش به‌سختی خوانده می‌شدند.

«امشب دوباره همه جمع شدند. مثل همیشه لباس‌های زیبا پوشیدند، خندیدند و وانمود کردند هیچ اتفاقی نیفتاده است. پیانو نواخته شد و شمع‌ها روشن شدند. همه گفتند زندگی ادامه دارد.

اما من می‌دانستم که زندگی مدت‌هاست ادامه ندارد. ما فقط داریم نقش آدم‌هایی را بازی می‌کنیم که هنوز چیزی برای از دست دادن دارند.

گاهی فکر می‌کنم تمام عمرم را صرف خوشحال نگه داشتن دیگران کرده‌ام، درحالی‌که خودم حتی نمی‌دانم آخرین بار چه زمانی واقعاً خوشحال بوده‌ام.»

نامه همین‌جا تمام می‌شد.

کاغذ بعدی را برداشتم.

«اگر روزی کسی این نامه‌ها را پیدا کرد، امیدوارم بداند که من از هیچ‌کس متنفر نبودم. حتی از کسانی که باعث شدند آن شب برای همیشه در ذهنم باقی بماند.

من فقط آرزو داشتم یک نفر، فقط یک نفر، از من بپرسد که آیا واقعاً خوبم یا نه.

نه اینکه به لبخندم نگاه کند و جواب خودش را پیدا کند.»

وقتی نامه را پایین آوردم، متوجه شدم پیانو دیگر صدا نمی‌دهد.

سکوتی سنگین اتاق را پر کرده بود.

بعد صدای قدم‌هایی از راهرو شنیدم.

برگشتم.

پیرزنی کنار در ایستاده بود. پالتوی تیره‌ای پوشیده بود و موهای سفیدش را پشت سرش جمع کرده بود. صورتش را درست نمی‌دیدم، اما در نگاهش چیزی آشنا وجود داشت.

گفت: «بالاخره پیداش کردی.»

نتوانستم چیزی بگویم.

به عکس روی میز اشاره کردم و پرسیدم: «این کیه؟»

پیرزن چند قدم جلو آمد.

«کسی که همه فکر می‌کردن فراموشش کردن.»

«شما صاحب این خونه‌این؟»

لبخند کم‌رنگی زد.

«یه زمانی بودم.»

نگاهم دوباره به عکس افتاد.

«این دختر... چرا شبیه منه؟»

پیرزن به‌جای جواب دادن، صندلی کنار پیانو را بیرون کشید و نشست.

«چون بعضی چیزها بیشتر از چیزی که فکر می‌کنیم، توی خانواده‌ها باقی می‌مونن. نه فقط چهره‌ها. ترس‌ها، سکوت‌ها، حتی عادت به پنهان کردن غم.»

صدایش آرام بود، اما هر کلمه‌اش در ذهنم باقی می‌ماند.

پرسیدم: «مادربزرگ من اینجا زندگی می‌کرده؟»

پیرزن سر تکان داد.

«اون دختر، خواهرش بود.»

دنیا برای چند ثانیه در ذهنم متوقف شد.

من حتی نمی‌دانستم مادربزرگم خواهری داشته است.

پیرزن ادامه داد: «اسمش لیلا بود. همه دوستش داشتن. می‌تونست هر اتاقی رو با خنده‌هاش پر کنه. پیانو می‌زد، داستان می‌نوشت و همیشه می‌گفت یه روزی از این شهر می‌ره و زندگی‌ای رو که می‌خواد، برای خودش می‌سازه.»

«پس چی شد؟»

پیرزن به پنجره نگاه کرد.

«زندگی همیشه اون‌طوری که آدم‌ها تصور می‌کنن پیش نمی‌ره. گاهی یه تصمیم، یه ترس یا حتی یه حرف نگفته، مسیر همه‌چیز رو عوض می‌کنه.»

بعد مکث کرد.

«لیلا قرار بود اون شب از این خونه بره. همه‌چیز آماده بود. یه چمدون بسته بود، بلیت داشت و می‌خواست برای همیشه از این شهر دور بشه. اما درست قبل از رفتنش، اتفاقی افتاد که باعث شد بمونه.»

«چه اتفاقی؟»

پیرزن آهسته گفت: «مادربزرگت ازش خواست که نره.»

احساس کردم چیزی درونم فرو ریخت.

«چرا؟»

«چون از تنها موندن می‌ترسید. چون فکر می‌کرد اگه خواهرش بره، دیگه هیچ‌چیز مثل قبل نمی‌شه. لیلا هم موند. نه برای اینکه خودش می‌خواست؛ برای اینکه نمی‌تونست کسی رو که دوست داشت، ناراحت کنه.»

مدتی سکوت کردم.

این داستان بیش از حد آشنا بود.

نه به خاطر مادربزرگم یا آن خانه‌ی قدیمی. به خاطر خودم.

چند بار در زندگی‌ام کاری را فقط به این دلیل انجام داده بودم که نمی‌خواستم کسی از من ناراحت شود؟ چند بار حرفی را فرو خورده بودم، فقط برای اینکه آرامش یک جمع به هم نخورد؟ چند بار گفته بودم «اشکالی نداره»، درحالی‌که تمام وجودم می‌دانست اشکال دارد؟

پیرزن انگار افکارم را خوانده باشد، گفت:

«می‌دونی تلخ‌ترین قسمت ماجرا چیه؟ اینکه آدم‌ها معمولاً وقتی می‌فهمن چقدر از خودشون رو برای دیگران کنار گذاشتن، دیگه نمی‌تونن به عقب برگردن.»

از او پرسیدم: «پس چرا این نامه‌ها رو نگه داشته؟»

پیرزن به جعبه نگاه کرد.

«چون بعضی حرف‌ها رو نمی‌شه به زبون آورد. آدم می‌نویسه‌شون، به امید اینکه شاید یه روز کسی پیداشون کنه و بفهمه پشت تمام اون سکوت‌ها چه چیزی پنهان بوده.»

نگاهم دوباره به نامه‌ها افتاد.

برای اولین بار احساس کردم این نوشته‌ها فقط خاطرات یک دختر از گذشته نیستند. انگار هرکدامشان تکه‌ای از زندگی خودم بودند؛ چیزهایی که همیشه حس کرده بودم، اما هیچ‌وقت نتوانسته بودم به آن‌ها اسم بدهم.

وقتی از خانه بیرون آمدم، باران بند آمده بود.

خیابان خالی بود و آسمان به رنگ خاکستری درآمده بود. نمی‌دانستم پیرزن چه زمانی رفته بود. فقط یادم می‌آمد که برای چند لحظه سرم را پایین انداخته بودم و وقتی دوباره به اتاق نگاه کردم، دیگر آنجا نبود.

جعبه‌ی چوبی را با خودم آورده بودم.

تمام راه برگشت به این فکر می‌کردم که چرا هیچ‌کس درباره‌ی لیلا حرفی نزده بود. چرا داستانش در میان خاطرات خانوادگی گم شده بود؟ شاید چون یادآوری گذشته دردناک بود. شاید هم چون آدم‌ها گاهی ترجیح می‌دهند حقیقت را دفن کنند و به زندگی عادی‌شان ادامه دهند.

اما حقیقت، حتی وقتی دفنش می‌کنی، از بین نمی‌رود.

فقط منتظر می‌ماند.

صبح روز بعد، سراغ مادربزرگم رفتم.

روی صندلی کنار پنجره نشسته بود و مثل همیشه فنجان چایش را در دست داشت. وقتی جعبه را روی میز گذاشتم، رنگ صورتش تغییر کرد.

مدت زیادی به آن نگاه کرد.

بعد، بدون اینکه چیزی بپرسد، گفت: «بالاخره پیداش کردی.»

این جمله را قبلاً شنیده بودم.

کنارش نشستم.

«چرا هیچ‌وقت درباره‌ی لیلا بهم نگفتی؟»

چشم‌هایش را بست. برای اولین بار متوجه شدم چقدر پیر شده است. نه فقط از نظر چهره؛ انگار سال‌ها چیزی را با خودش حمل کرده باشد که هیچ‌وقت فرصت زمین گذاشتنش را پیدا نکرده است.

گفت: «چون فکر می‌کردم اگه درباره‌ش حرف نزنم، کمتر درد می‌کشه.»

پرسیدم: «کی؟ تو یا اون؟»

لبخند غمگینی زد.

«شاید هر دومون.»

مدتی سکوت کردیم.

بعد برایم تعریف کرد که لیلا پس از آن شب، سال‌ها در همان خانه زندگی کرده بود. دیگر از رفتن حرفی نمی‌زد. پیانو می‌نواخت، نامه می‌نوشت و هر از گاهی به مادربزرگم می‌گفت که هنوز آرزوی دیدن دنیا را دارد.

اما مادربزرگم هیچ‌وقت جرئت نکرده بود دوباره از او بخواهد که برود.

نه چون نمی‌خواست. چون از اینکه روزی به خانه برگردد و دیگر کسی منتظرش نباشد، می‌ترسید.

سال‌ها گذشتند.

مادربزرگم ازدواج کرد و از آن محله رفت. ارتباطشان کم‌کم کمتر شد، تا اینکه یک روز نامه‌ای به دستش رسید. لیلا نوشته بود که تصمیم گرفته است بالاخره زندگی خودش را شروع کند.

مادربزرگم می‌خواست به دیدنش برود، اما آن‌قدر کار را عقب انداخت که دیگر فرصتی باقی نماند.

لیلا از دنیا رفته بود.

نه با دعوا از هم جدا شده بودند و نه با یک خداحافظی تلخ. فقط زمان گذشته بود و آن‌ها، مثل خیلی از آدم‌های دیگر، تصور کرده بودند که همیشه فرصت دیگری وجود دارد.

مادربزرگم گفت: «بعد از اون، هر وقت می‌خواستم به کسی چیزی بگم، یاد لیلا می‌افتادم. به خودم می‌گفتم فردا می‌گم. وقتی شرایط بهتر شد، می‌گم. وقتی مطمئن شدم ناراحت نمی‌شه، می‌گم. اما زندگی منتظر آماده شدن ما نمی‌مونه.»

به دست‌هایش نگاه کردم.

«هنوز دلت براش تنگ می‌شه؟»

این بار لبخند نزد.

گفت: «هر روز.»

آن لحظه فهمیدم بعضی آدم‌ها حتی وقتی سال‌ها از زندگی ما گذشته‌اند، هنوز در گوشه‌ای از قلبمان زندگی می‌کنند. نه به شکل یک خاطره‌ی واضح، بلکه مثل آهنگی که زمانی شنیده‌ایم و دیگر نمی‌توانیم تمام نت‌هایش را به یاد بیاوریم، اما کافی است دوباره صدایش را بشنویم تا تمام احساسات قدیمی برگردند.

از آن روز به بعد، بیشتر به چیزهای کوچک توجه می‌کردم.

به صدای باران، به نور عصرگاهی که از پنجره وارد اتاق می‌شد، به مکث‌های کوتاه آدم‌ها پیش از جواب دادن و به لبخندهایی که گاهی بیش از حد طول می‌کشیدند.

فهمیدم هیچ‌کس را نمی‌توان فقط از روی رفتارهایش شناخت. آدم‌ها داستان‌هایی دارند که شاید هیچ‌وقت برای کسی تعریف نکنند. بعضی‌ها از گذشته فرار می‌کنند، بعضی‌ها به آن چنگ می‌زنند و بعضی‌ها تمام عمرشان را صرف این می‌کنند که وانمود کنند هیچ‌چیز آن‌ها را ناراحت نمی‌کند.

اما همه‌ی ما، به شکلی، بازیگر نمایش زندگی خودمان هستیم.

نقش آدم قوی را بازی می‌کنیم، حتی وقتی خسته‌ایم. نقش آدم بی‌خیال را، وقتی هزار فکر در سرمان می‌چرخد. نقش آدمی را که چیزی برای از دست دادن ندارد، وقتی تمام ترسش از دست دادن چیزی است که برایش ارزش دارد.

گاهی آن‌قدر در این نقش‌ها فرو می‌رویم که یادمان می‌رود بیرون از آن‌ها چه کسی هستیم.

من هم مدت‌ها همین‌طور بودم.

فکر می‌کردم اگر همیشه آرام باشم، اگر ناراحتی‌ام را نشان ندهم و اگر برای همه آدم قابل‌اعتمادی باشم، همه‌چیز بهتر پیش می‌رود. اما به‌تدریج فهمیدم آرام بودن با پنهان کردن خودت فرق دارد. مهربان بودن به این معنا نیست که همیشه باید از خواسته‌های خودت بگذری. دوست داشتن کسی هم نباید به این معنا باشد که خودت را فراموش کنی.

چند هفته بعد، دوباره به خانه‌ی قدیمی برگشتم.

این بار هوا آفتابی بود. در باغ را باز کردم و از میان علف‌ها گذشتم. خانه هنوز همان خانه بود، اما دیگر آن‌قدر ترسناک به نظر نمی‌رسید.

وارد اتاق شدم.

پیانو در سکوت کنار پنجره ایستاده بود.

جعبه‌ی چوبی را روی میز گذاشتم و آخرین نامه را باز کردم؛ نامه‌ای که تا آن روز جرئت خواندنش را پیدا نکرده بودم.

دستخط لیلا در انتهای صفحه کمی نامرتب شده بود، اما کلماتش واضح بودند:

«نمی‌دانم کسی روزی این نامه را می‌خواند یا نه. شاید همه‌چیز فراموش شود و هیچ‌کس حتی نامم را به یاد نیاورد. اما اگر کسی این نوشته را پیدا کرد، می‌خواهم یک چیز را بداند.

من از زندگی متنفر نبودم. از آدم‌ها هم نه. حتی از اشتباهاتی که کردم پشیمان نیستم، چون آن‌ها بخشی از من بودند.

فقط گاهی دلم می‌خواست شجاع‌تر باشم. نه برای اینکه از همه دور شوم، بلکه برای اینکه وقتی می‌خواهم بمانم، از روی علاقه بمانم؛ نه از ترس رفتن دیگران.

کاش زودتر می‌فهمیدم که نمی‌توان تمام عمر را صرف نگه داشتن آدم‌ها کرد. بعضی‌ها می‌روند، بعضی‌ها می‌مانند و بعضی‌ها حتی وقتی کنار ما هستند، دیگر آن آدم سابق نیستند.

شاید تمام چیزی که از ما باقی می‌ماند، چند خاطره و چند جمله‌ی ناتمام باشد.

اگر این‌طور است، امیدوارم جمله‌های ناتمام زندگی‌تان را زیاد نکنید.

اگر کسی را دوست دارید، به او بگویید.

اگر چیزی ناراحتتان می‌کند، از گفتنش نترسید.

اگر رؤیایی دارید، منتظر روزی نمانید که دیگر هیچ ترسی نداشته باشید.

چون شاید هیچ‌وقت آن روز نرسد.

و اگر روزی فهمیدید تمام این مدت نقشی را بازی کرده‌اید که دوستش ندارید، یادتان باشد هنوز هم می‌توانید از صحنه بیرون بروید.

حتی اگر همه انتظار داشته باشند که نمایش ادامه پیدا کند.»

نامه در همین‌جا تمام می‌شد.

چند لحظه به کاغذ نگاه کردم. بعد آن را تا کردم و داخل جعبه گذاشتم.

باد آرامی از پنجره گذشت و پرده را تکان داد.

برای یک لحظه، صدای پیانو در اتاق پیچید.

فقط چند نت کوتاه بود؛ آن‌قدر آرام که اگر حواسم جای دیگری بود، شاید اصلاً نمی‌شنیدمش.

اما این بار نترسیدم.

به سمت پنجره رفتم و به خیابان نگاه کردم. آدم‌ها در رفت‌وآمد بودند. کسی با عجله از کنار خانه رد می‌شد، کودکی دست مادرش را گرفته بود و مردی آن طرف خیابان برای دوستی دست تکان می‌داد.

زندگی ادامه داشت.

با تمام اتفاقات تلخش، با تمام فرصت‌های ازدست‌رفته و تمام حرف‌هایی که شاید هیچ‌وقت گفته نشوند.

اما برای اولین بار احساس کردم ادامه داشتن زندگی لزوماً به معنای فراموش کردن نیست. می‌شود کسی را از دست داد و همچنان دوستش داشت. می‌شود از گذشته پشیمان بود و در عین حال، اجازه نداد گذشته تمام آینده را هم تصاحب کند.

از خانه بیرون آمدم و در را پشت سرم بستم.

این بار وقتی به انتهای کوچه رسیدم، برنگشتم تا دوباره به پنجره‌ها نگاه کنم.

چون فهمیده بودم راز آن خانه، هرچقدر هم عجیب و غم‌انگیز، قرار نبود زندگی مرا به زندگی دیگری تبدیل کند. فقط آمده بود تا چیزی را که مدت‌ها در خودم پنهان کرده بودم، به من نشان دهد.

اینکه هیچ‌کس نمی‌تواند تمام عمرش را پشت یک چهره‌ی ساختگی زندگی کند، بدون اینکه روزی از خودش بپرسد واقعاً چه کسی است.

و شاید ترسناک‌ترین لحظه‌ی زندگی، زمانی نباشد که همه‌چیز را از دست می‌دهیم.

شاید زمانی باشد که ناگهان متوجه می‌شویم مدت‌هاست خودمان را گم کرده‌ایم.

آن شب، وقتی به خانه برگشتم، برای اولین بار بعد از مدت‌ها احساس کردم چیزی درونم آرام گرفته است.

نه اینکه تمام غم‌هایم تمام شده باشند. نه اینکه جواب تمام سؤال‌هایم را پیدا کرده باشم.

فقط دیگر نمی‌خواستم وانمود کنم که هیچ سؤالی ندارم.

پنجره را باز کردم. هوای خنکی وارد اتاق شد و پرده‌ها را به حرکت درآورد. چراغ‌ها یکی‌یکی در ساختمان‌های روبه‌رو روشن می‌شدند و شهر کم‌کم در تاریکی فرو می‌رفت.

به این فکر کردم که شاید هرکدام از ما یک خانه‌ی قدیمی در گوشه‌ای از ذهنمان داریم؛ خانه‌ای پر از خاطرات، حرف‌های نگفته و آدم‌هایی که هنوز نمی‌دانیم چطور باید با نبودنشان کنار بیاییم.

بعضی وقت‌ها در آن خانه را باز می‌کنیم و از دیدن گذشته می‌ترسیم. بعضی وقت‌ها هم آن‌قدر از نزدیک شدن به آن فرار می‌کنیم که فراموش می‌کنیم کلیدش هنوز در دست خودمان است.

اما یک روز، بالاخره باید واردش شویم.

نه برای اینکه همه‌چیز را درست کنیم. نه برای اینکه گذشته را تغییر دهیم.

فقط برای اینکه حقیقت را ببینیم، آن را بپذیریم و بعد، با تمام چیزهایی که از آن یاد گرفته‌ایم، به زندگی خودمان برگردیم.

من نمی‌دانم بعد از آن شب چه اتفاقی برایم افتاد. نمی‌توانم بگویم ناگهان آدم دیگری شدم یا دیگر هیچ‌وقت اشتباه نکردم.

هنوز هم گاهی سکوت می‌کنم، هنوز هم از بعضی خداحافظی‌ها می‌ترسم و هنوز هم بعضی شب‌ها، وقتی همه‌چیز ساکت می‌شود، به آدم‌هایی فکر می‌کنم که روزی بخشی از زندگی‌ام بودند.

اما حالا می‌دانم که هر داستانی، حتی غم‌انگیزترین آن‌ها، بالاخره به پایان می‌رسد.

و پایان، همیشه به معنای نابودی نیست.

گاهی پایان یعنی دیگر مجبور نیستی همان نقش قدیمی را بازی کنی. یعنی می‌توانی از جایی که مدت‌ها در آن مانده‌ای بیرون بیایی و برای اولین بار، بدون اینکه بدانی فردا چه اتفاقی خواهد افتاد، قدم برداری.

شاید به همین دلیل است که بعضی آهنگ‌ها این‌قدر عجیب‌اند.

چند نت ساده می‌توانند چیزی را درون آدم بیدار کنند که سال‌ها حتی اسمش را نمی‌دانسته. انگار موسیقی، پیش از آنکه ذهن ما چیزی را بفهمد، راهش را به سمت قلب پیدا می‌کند.

و شاید تمام زندگی هم چیزی شبیه یک موسیقی طولانی باشد؛ پر از نت‌های اشتباه، سکوت‌های ناگهانی، لحظه‌های زیبا و پایان‌هایی که هیچ‌وقت برایشان آماده نیستیم.

ما نمی‌توانیم تمام نت‌ها را از قبل انتخاب کنیم. نمی‌توانیم جلوی تمام اتفاقات را بگیریم یا مطمئن باشیم آدم‌هایی که دوستشان داریم همیشه کنارمان می‌مانند.

اما می‌توانیم تصمیم بگیریم که در میان تمام این صداها، صدای خودمان را گم نکنیم.

آن شب، پیش از خواب، جمله‌ای را در دفترم نوشتم:

«شاید زندگی یک نمایش باشد، اما قرار نیست تا آخر عمر نقش کسی را بازی کنیم که نیستیم.»

بعد دفتر را بستم و چراغ را خاموش کردم.

برای اولین بار، سکوت اتاق شبیه تنهایی نبود.

شبیه فرصتی بود برای شروعی تازه.

و من، با تمام گذشته‌ای که پشت سرم بود و تمام آینده‌ای که هنوز نمی‌شناختم، آماده بودم پرده‌ی بعدی زندگی‌ام را شروع کنم.

چون بالاخره فهمیده بودم که وقتی نمایش تمام می‌شود، چیزی که باقی می‌ماند تشویق تماشاگران نیست، نقش‌هایی نیست که خوب بازی کرده‌ایم و حتی خاطره‌ای نیست که دیگران از ما دارند.

چیزی که باقی می‌ماند، حقیقتی است که از خودمان می‌دانیم؛ اینکه در تمام لحظه‌هایی که فرصت داشتیم زندگی کنیم، واقعاً زندگی کردیم یا فقط وانمود کردیم که زنده‌ایم.

و شاید تمام ماجرا همین باشد.

شاید یک روز، وقتی سال‌ها از امروز گذشته باشد، به عقب نگاه کنیم و بفهمیم تمام آن لحظه‌هایی که فکر می‌کردیم پایان دنیا هستند، فقط پایان یک فصل بوده‌اند

سوژۀ دوئل

میانه‌های پاییز؛ برگ‌ریزان طبیعت را می‌دیدم اما فرصتی برای لذت بردن از آن نبود. تنها چیزی که در آن روز احساس می‌کردم دلهره بود. دلهره‌ای که به من می‌گفت باید پیش از آنکه دیر شود کسی را ببینم؛ کسی که شاید بتواند چیز ارزشمندی داشته باشد. گاهی شما تمام عمرتان را منتظر کسی یا چیزی هستید اما به خوبی می‌دانید که کسی برای شما منتظر نخواهد ماند. برای همین است که عجله کردن، در زندگی شما چیز عجیبی نخواهد بود. گاهی اوقات، عجله کردن، تمام زندگی شما خواهد بود.

- آقای اسکمندر...
- روز خوش آقای اسکمندر...
- نیوت عزیز، شما...

از سلام‌ها و احوال‌پرسی‌ها سراسیمه می‌گذشتم. از مردمی که می‌خواستند با من هم‌کلام شوند عبور می‌کردم تا بلکه زمانم را نگیرند. بعدها هم می‌شد برگشت و با آن‌ها صحبتی کرد اما نمی‌شد به چیزی بازگشت که برای تو صبر نمی‌کند. عجله کردن، چیز عجیبی نبود.

برگ‌های نارنجی خشک به روی شانه‌ام می‌افتادند و من می‌دویدم و توجهی به آنها نداشتم. نه به رقصشان در هوا و نه به شکسته شدن آنها به زیر پاهایم. می‌دانستم که بعدها هم می‌توانم برگردم و از این صحنه‌ها لذت ببرم. از زیبایی این فصل طبیعت. اما اکنون باید فقط می‌دویدم.

نفسم به سختی بالا می‌آمد و سینه‌ام نبض می‌زد. هیجان نمی‌گذاشت که درد سینه‌ام را احساس کنم. زمان برای درد کشیدن کافی نبود، باید می‌دویدم، باید از زمان هم جلو می‌زدم.

احساس می‌کردم که می‌توانم حتی از نسیم هم تندتر بدوم. خنکی لذت‌بخش نسیم که از پوستم می‌گذشت را احساس می‌کردم و حسرت می‌خوردم که نمی‌توانم از آن لذتی ببرم. به هرحال، بعدها باز می‌گشتم و به همان چیزهایی که از خودم دریغ کرده بودم باز می‌گشتم.

نمی‌دانم که من در تعقیب زمان بودم یا زمان در تعقیب من. قدم‌هایم از هم دور و دورتر می‌شد و پاهایم را محکم‌تر روی زمین می‌کوبیدم و سریع‌تر از روی زمین برمی‌داشتم، اما هرچه که می‌دویدم احساس می‌کردم که کافی نیست. هرچه که می‌دویدم احساس می‌کردم که زمان باز هم از من جلو می‌زند. که زمان باز هم از من جلو می‌زند و به من می‌خندد. زمان به من می‌خندید و به من می‌گفت که کافی نیستم. من کافی نبودم و از خودم جا می‌ماندم. از خودم عقب می‌ماندم.

زمان تکرار می‌شد، هر قدمی که برمی‌داشتم به این فکر می‌کردم که این قدم را پیش‌تر برداشته بودم، هر عبور برایم تکرار بود، هر منظره، هر لحظه. دیگر یادم نمی‌آمد برای چه می‌دویدم، برای چه عجله داشتم. آیا کسی به دنبال من بود؟ آیا من به دنبال کسی بودم؟

از هر کوچه به مقصد کوچۀ بعدی می‌دویدم، از هر دیوار به پشت دیوار دیگری پناه می‌بردم. مسئله برای من دیگر رسیدن به چیزی نبود. خیال می‌کردم که باید بدوم. دیگر نمی‌دانستم چرا، فقط می‌دانستم که این کاری است که باید انجام بدهم.

سایه‌هایی را که بر روی زمین کش می‌آمدند و به سویم می‌خزیدند را می‌دیدم. مبادا می‌خواستند شانه و بازوی مرا بگیرند تا مرا از دویدن باز دارند؟ نباید به آنها اجازه می‌دادم که مرا از دویدن منع کنند. نباید اجازه می‌دادم که تعقیب نگاه آنها از من پیشی بگیرد. باید می‌دویدم.

نسیم به صورتم می‌کوبید و من می‌دانستم که می‌خواهد مرا به عقب رفتن وا دارد. برگ‌ها بر شانه‌هایم می‌افتادند و من می‌دانستم که می‌خواهند مرا به زمین میخ کنند. عابران مرا صدا می‌زدند؛ می‌گفتند: «نیوت، نیوت جان، آقای اسکمندر...» و من می‌دانستم حسودانی هستند که نمی‌خواهند بگذارند من بدوم. باید می‌دویدم.

نفس در سینه‌ام می‌کوبید. سینه برایش ردایی تنگ بود که دیگر نمی‌توانست تنش را بپوشاند. اما اگر نمی‌دویدم چه؟ باید می‌گذاشتم که جهان بایستد؟ باید می‌گذاشتم که آنها به من برسند؟ باید می‌گذاشتم که زمان بر من پیروز شود؟

دیگر عجله‌ای نداشتم. می‌توانستم تمام عمرم را صرف دویدن کنم. یادم نمی‌آمد چرا، برایم دیگر مهم هم نبود. تنها چیزی که برای من اهمیت داشت، تنها خود دویدن بود. دیگر برایم مهم نبود از پس این دویدن‌ها، نفس‌نفس زدن‌ها، تعقیب کردن‌ها و تعقیب شدن‌ها، تعجیل و صبر کردن‌ها قرار است به چه برسم. اصلا مگر باید حتما به چیزی رسید؟

من تنها باید می‌دویدم.
می‌دویدم.
می‌دویـ...

لیلیث بم VS نیوت اسکمندر

عدالت

روزی روزگاری، ویالونیستی توی شهر زندگی می‌کرد که صدای سازش با صدای عدالت عجین شده بود. مردم شهر یه باور عجیب داشتن؛ می‌گفتن هر وقت آرشه‌ی اون روی سیم‌ها کشیده بشه، حقیقت برای چند دقیقه دیگه نمی‌تونه خودش رو پشت دروغ قایم کنه. می‌گفتن سازش رمز و رازی رو پشت خودش قایم کرده که می‌تونه یک شهر رو دگرگون کنه! شاید یه طلسم، یه جادو و یا شاید هم یه حقه.

اولش کسی این حرف‌ها رو جدی نمی‌گرفت. آدما می‌دونستن که شایعات همیشه و همه جا وجود دارن. تا اینکه یه روز، زرگری که سال‌ها به کم‌فروشی معروف بود، درست وسط بازار، وقتی صدای ویولن بلند شد، دستش لرزید و خودش جلوی همه اعتراف کرد که ترازوهاش دستکاری شده.
یه هفته بعد قاضی شهر، همون مردی که همیشه حکم‌هاش به نفع پولدارها تموم می‌شد، وسط جلسه‌ی دادگاه از جاش بلند شد و گفت: «این جایگاه از آنِ من نیست، چون این دادگاه و این لباس خیلی وقته که بوی رشوه گرفته.»

از اون روز، هر جا بی‌عدالتی بود، مردم دنبال ویالونیست می‌گشتن. اما خودش هیچ‌وقت خودش رو قهرمان نمی‌دونست. اون همیشه سکوت می‌کرد. نه پولی بابتِ صدای سازش می‌گرفت و نه حرفی درموردِ رازِ پشت سازش می‌زد. سال‌ها گذشت و شهر کم‌کم به صدای ساز وابسته شد.
همسایه‌ها قبل از اینکه با هم حرف بزنن، دنبال ویولن می‌گشتن. قاضی قبل از هر حکم، منتظر یه ملودی می‌موند. هیچکس برای رسیدن به حق و حقوقش تلاشی نمی‌کرد. چون می‌دونستن که حالا اون ساز وجود داره! دیگه نیازی نبود که فکر کنن، حواسشون رو جمع نگه دارن یا خودشون به فکر حق و حقوق خودشون باشن. چون ساز و صدای آواز ویالونیست همیشه به دادشون می‌رسید.
تا اینکه یه روز، ویالونیست سازش رو بست و دیگه توی میدون شهر ظاهر نشد.

از اون روز به بعد، شهر به‌هم ریخت. دزدی‌ها بیشتر شدن، دعواها طولانی‌تر شدن و ظلم به شکل های مختلفی توی شهر بیداد کرد. مردم هر روز جلوی در خونه‌ش جمع می‌شدن تا شاید بتونن دوباره صدای سازش رو بشنون. اما هیچ صدایی نمی‌شنیدن، هیچ پاسخی از ویالونیست دریافت نمی‌کردن. آخر سر، پیرزنی که سال‌ها فقط نون می‌پخت و کسی اسمش رو نمی‌دونست، در خونه‌ی ویالونیست رو زد. و این اولین بار بعد از مدت ها بود که درِ اون خونه به روی کسی باز شد.
پیرزن وقتی وارد خونه شد، چهره‌ی غمگین مرد رو دید که کنار پنجره نشسته و ویولنش گوشه‌ی اتاق خاک می‌خوره... واسه همینم پرسید: «چرا دیگه نمی‌نوازی؟»

-چون عدالت خیلی وقته که مرده.
-منظورت چیه؟ برای این شهر عدالت از وقتی مرده که صدای سازِ تو قطع شده.
-فکر می‌کنین عدالت صدای ساز منه یا صدای اعمال خودتون؟

پیرزن چیزی نگفت، و مرد درحالی که با همون چهره‌ی بی ذوقش از لبه‌ی پنجره پایین میومد ادامه داد: «عدالت وقتی می‌میره که مردم منتظر یه نفر دیگه بمونن تا حقیقت رو به جاشون تعریف کنه.»

پیرزن باز هم حرفی نزد، اون تو سکوت راه خودش رو گرفت و دوباره به نونوایی‌ش برگشت. همون مکالمه‌ی کوتاه کافی بود تا بفهمه که شاید دستِ یه نفر هیچوقت به اندازه‌ی کافی صدا نداره. اون همون روز به مشتری‌ای که اضافه پول داده بود، بقیه‌ی پولش رو پس داد. و انقدری این رفتارش رو ادامه داد که طولی نکشید که به عنوانِ تنها عادل شهر معروف شد و بقیه هم شروع به تقلید از رفتارش کردن.
قصاب شهر هم که مثل همه تحت تاثیر پیرزن قرار گرفته بود، گوشت سالم رو جای گوشت کهنه فروخت. شاگرد قاضی، که این ماجراها رو شنید، اولین پرونده‌ای رو که استادش ناعادلانه بسته بود، دوباره باز کرد.
کم‌کم مردم فهمیدن هر بار که یکی کار درست رو انجام می‌ده، صدای خیلی ضعیفی شبیه یه نت ویولن توی هوا می‌پیچه؛ اون‌قدر آروم که فقط کسی می‌شنوه که وجدانش هنوز بیداره. سال‌ها بعد، وقتی ویالونیست از دنیا رفت، مردم دنبال ویولنش گشتن تا معجزه رو ادامه بدن. اما داخل جعبه‌ی سازش فقط یه تکه کاغذ بود. روی کاغذ نوشته شده بود: «عدالت از انگشت‌های من شروع نشد که با مرگم تموم بشه. عدالت از اولین انسانی شروع شد که وقتی هیچ‌کس نگاهش نکرد، باز هم کار درست رو انتخاب کرد.»

و از اون روز، شهر دیگه منتظر صدای ویولن نموند؛ چون فهمیده بود عدالت، قبل از اینکه یه آهنگ باشه، یه انتخابه.

تلما هلمز

در برابر

مرگ

ناقوس کلیسا به صدا اومده بود. صدایی که تداعی‌گر یک اتفاق بود. اتفاق‌ها همیشه تأثیرهای خودشونو می‌ذارن. چه خوب و چه بد، یک اتفاق همیشه اجتناب ناپذیره و اتفاقی که حالا افتاده بود، زندگی های بسیاری رو تحت تاثیر قرار می‌داد. تابه‌حال هیچوقت چنین جمعیتی برای خانواده پینتر (painter) جمع نشده بود. تمام مجالس خانواده پینتر در خلوت تمام و بسیار غریب برگزار شده بود. دلیل انزوای این خانواده، شکل خانوادگیشون بود که اتفاقا با نام خانوادگیشون هم هماهنگی داشت. نقاش!

خانواده پینتر جزو خانواده‌های شناس اما شناخته نشده لومیِر (Lumière) بودن. تابلو های نقاشی متنوع از این خانواده هنرمند تولید شده بود که شهر لومیر رو به یک شهر توریستی هنری تبدیل کرده بود. رنوآ (Renoir)، پدر خانواده بود و دلیل شهرت آثارش، ترکیب هنر و فلسفه بود و معروفترین اثرش، تصویر "کسی که از حقیقت با دروغ‌ها محافظت می‌کند." (He Who guards truth with lies) مشهورترین و باارزش‌ترین اثر هنری لومیر به حساب می‌آد.

مادر خانواده، آلین (Aline) اما منزوی‌تر بود و تقریبا هیچ یک از آثارش رو به بیرون از خانه و خانواده منتشر نکرد. حواس رنوآ بر روی حفظ شهرت جمع شده بود و آلین با آموزش نقاشی به فرزندانش، به روی حفظ اصالت خانواده تمرکز کرده بود و خانه‌ی هنری (The manor) خانواده پینتر، پر بود از آثار مختلف کامل و ناقص که به دست رنوآ و آلین خلق شده بودن و منظره‌ای خاص از هر نقطه خانه ساخته بودن. نمی‌تونستی در خانه خانواده پینتر قدم بزنی و هر چند ثانیه، چند دقیقه نا‌یستی و به تابلویی خیره نشی.

ورسو (verso) تک پسر خانواده پینتر مدت‌ها پیش گم شده بود. قبل از گم شدن، بارها با خانواده از رفتن و دور دنیا چرخیدن و خلق آثار بین‌المللی صحبت کرده بود و هربار با مخالفت شدید رنوآ و نگرانی آلین روبرو شده بود. تا اینکه یک روز بدون خبر و اطلاع رفت، اما رنوآ و آلین نتونستن این موضوع رو بپذیرن و اصرار داشتن که ورسو گم شده.

کلی (clea) دختر بزرگ و همه‌کاره خانه‌ی پینتر بود. کنترل تابلوها، صحبت با افراد بیرون خانه، نظارت برروی کار و رفت و آمد خدمتکاران و باغبان و خلاصه تمامی امور، از زیر دست کلی می‌گذشتن. کلی بارها بروز داده بود که از نقاشی بدش می‌آد. غم از دست دادن ورسو روی سینه‌ی کلی سنگینی می‌کرد و نمی‌تونست نفرتش از نقاشی رو درون خودش حبس کنه. البته همه این چهره متنفر کلی رو می‌دیدن و منظره‌های زیبا و پرتره‌هایی که از چهره ورسو که توی تنهایی خودش می‌کشید رو کسی نمی‌دید.

حالا اما هیچکدوم از این مسائل اهمیت نداشت. همه‌ی اهالی شهر و بیشتر، هنرمندان و هنردوستان شهر لومیر برای خانواده پینتر جمع شده بودن.

- حال، گرد هم آمده‌ایم که برای اعضای شریف و نیک‌نام خانواده پینتر طلب آمرزش و آرامش کنیم.

سه آرامگاه، به صورت منظم در کنار هم خاکبرداری شده بودن و صلیب‌ها آماده بودن که به عنوان سنگ قبر، بالای سر رنوآ، آلین و کلی قرار بگیرن.

- آقای مونه، دوست نزدیک و خانوادگی خانواده پینتر سخنرانی‌ای آماده کردن که برای گرامیداشت این خانواده نطق کنن.

گوستاو مونه (Gustave Monet)، دوست نزدیک و صمیمی رنوآ پینتر و یکی از چیره‌دست ترین نقاشان و هنرمندان شهر هنری لومیر بود. گوستاو بارها از رنوآ خواسته بود که باهم یک اثر هنری خلق کنن تا دوستیشون یک حاصل ماندگار و قابل افتخار داشته باشه. اما رنوآ که مشغول کار برروی اثر دردانه و عزیز خودش بود و مشغله‌های ذهنی زیادی داشت، نمی‌تونست به تمرکز ذهنی خودش روی همچین اثری اعتماد کنه و هیچوقت جواب درستی به گوستاو نمی‌داد. حالا هم بعد از مشهور شدن بسیار زیاد تصویر "کسی که از حقیقت با دروغ‌ها محافظت می‌کند."، رنوآ و خانواده‌ش به طرز مشکوکی و به روشی نامعلوم مرده بودن و یا کشته شده بودن.

گوستاو به روی صحنه رفت. نگاهی به اسم تراش خورده "رنوآ پینتر" برروی سنگ انداخت و سپس به جمعیت نگاه کرد. معمولا توی موقعیت های این‌چنینی زیاد قرار می‌گرفت. سخنرانی برای جمعیت زیاد! اما این بار حس همیشگی رو نداشت. حس عجیب، غریب و ناآشنایی که نمی‌تونست خوشایندی یا ناخوشایندیش رو قضاوت کنه. اجازه نداد که این افکار گمش کنه و رو به جمعیت شروع کرد.
- امروز اینجا اومدیم برای بزرگداشت یه خانواده بزرگ! یه خانواده هنری! یه خانواده که کمتر کسی اسم اونارو نشنیده بود اما کمتری کسی افراد اون رو از نزدیک می‌شناخت. خانواده پینتر واقعا از بهترین افراد هنری‌ای بودن که من در زندگی‌ام می‌شناختم. و واقعا در کارشون حرفه‌ای بودن. رنوآ که قلم سنگینی داشت و آلین، من قلم آلین رو بارها دیدم و برای شماهایی که ندیدید می‌گم، آلین قلم خیلی لطیفی داشت و بی‌نقص به تصویر می‌کشید. کلی اما خیلی هم مسیر خانواده نبود اما در خوش رفتاری و مودبی و هنرمند بودن وارث برحق خانواده بود. و حالا آلیسیا...

گوستاو به آلیسیا (Alicia) نگاه کرد. آلیسیا که دست در دست لونه (Lune) ایستاده بود، کمی خودش رو با خجالت در بغل لونه فرو برد. آلیسیا دختر کوچک خانواده بود که به تازگی و در ۴ سالگی یادگیری نقاشی رو از مادرش شروع کرده بود. آلیسیا با هیچکس صحبت نمی‌کرد، پس طبیعتا به کسی نمی‌گفت که صبح‌ها رو هنگام صبحانه با مادرش، ظهر و بعد از ظهر با پدرش و شب‌ها در خلوت و پنهانی به تنهایی با خواهرش به تمرین نقاشی می‌پرداخت. به عنوان یه دخترک که در نزدیکی سن ۵ سالگی بود، نقاش خیلی خوبی بود.

لونه که کنار آلیسیا ایستاده بود، دوست نزدیک خواهرش کلی بود و آلیسیا به غیر از لونه و در خوشبینانه ترین حالت، برادرش ورسو، کسی رو نداشت.

- آلیسا باقی زندگیش رو در بهترین شرایط و آسایش خواهد گذراند. من، گوستاو مونه، سرپرستی آلیسیا رو به عهده می‌گیرم و اون رو در یتیم خونه خودم، در کنار خودم می‌پذیرم. مطمئنم و یقین دارم که آلیسیا هم مثل خانواده‌ش هنرمند بزرگی می‌شه. امیدوارم خودش هم همین خواسته رو داشته باشه.

آلیسیا متوجه حرفای گوستاو نشد. اون هنوز درکی از یتیمی و بی‌کسی نداشت و فقط دلتنگ خانواده‌ش بود و با دلگیری از خودش می‌پرسید که چرا در خانه نیستیم؟ چرا پدر و مادر نیستن و کلی برسر بقیه داد نمی‌کشد که کارتون رو درست انجام بدین؟ چرا الان در اتاق نهارخوری نبودن و با پدر تمرین نقاشی نمی‌کردن؟ چرا مادر نبود که از تکنیک سایه زنیش ایراد بگیره؟ و وقتی با نگاه نگران اما دلسوز مونه روبرو شد یه حسی بهش گفت که دیگه هیچوقت جواب این سوالارو پیدا نمی‌کنه.

- باهام حرف می‌زنن...

حالا دو هفته از خاکسپاری خانواده گذشته بود. آلیسیا به همراه لونه به یتیم‌خانه اومده بودن. اول گوستاو اجازه نمی‌داد که لونه با آلیسیا به تیم‌خانه بیاد، اما بعدها راضی شد که فقط تا بعدازظهر لونه در یتیم‌خانه باشه. ولی بعد هیچ‌جوره راضی نشد که برای آلیسیا وسایل نقاشی تهیه کنن و لونه مجبور شد از جیب خودش برای آلیسیا وسیله بخره. با اینکه وسایل آلیسیا هزینه سنگینی روی دست لونه گذاشت، اما لونه آلیسیا رو مثل خواهر کوچک و از دست رفته خودش می‌دید و وقتی دید که آلیسیا خوشحاله، دیگه همه‌چی یادش رفت.

- مامان و پاپا! باهام حرف می‌زنن و بهم میگن کجای نقاشی رو بد کشیدم. کلی از اونطرف بهشون میگه بذارن خودم یاد بگیرم اما پاپا میگه که آقای گوستاو از اتاقش تماشام می‌کنه و اجازه نمی‌ده خودم یاد بگیرم.
- چی میگی آلیسیا؟ حالت خوبه؟ ماما و پاپا نیستن. اونا رفتن.
- نه اونا هستن. اونا باهام حرف می‌زنن. من می‌بینمشون.

آلیسیا تا چند روز بعد هذیون می‌گفت و تب می‌کرد. لونه نگران شده بود که آلیسیا دیوونه شده باشه. اما با اومدن خبری همه‌ی نگرانی‌های لونه تموم شدن. خبر رسیده بود که ورسو از مرگ خانواده‌ش خبردار شده و به لومیر اومده تا خواهرش رو با خودش ببره. اما به نظر گوستاو همه‌ی اینا فقط یه شایعه بود و نیازی نبود که نگران چیزی باشه. تا اینکه خبر ورود ورسو به طور ناگهانی به پشت در دفتر گوستاو رسیده بود و گوستاو داشت خودش رو آماده می‌کرد، که از ورسو پذیرایی کنه.
- بفرمایید داخل! خواهش می‌کنم بفرمایید.

بوی تند الکل منتشر شده در هوا و شیشه‌های خالی نوشیدنی، نشون از این می‌داد که گوستاو کامل کنترل خودش رو از دست داده و دیگه اون گوستاو هوشیار گذشته نیست.
- بیا بشین پسرم. بیا بشین ورسو! از آخرین باری که دیدمت خیلی بزرگتر شدی. اینجارو ببین. واقعا شبیه پدرت شدی.

ورسو جوان قد بلند و رعنایی بود که ظاهری آراسته و مرتب داشت. حضور معطر ورسو به کاهش تندی عطر الکل در فضا گرچه نه چندان مشهود، اما کمک بزرگی کرد. ورسو به داخل اتاق دفتر اومده بود و در و دیوار رو از نظر گذروند. چند تابلوی آشنا که به دیوار آویخته بودن، نظرش رو جلب کرده بودن.
- اینا تابلوهای پدرم هستن. درسته؟

چونه‌ی گوستاو از شدت هجوم احساسات لرزید. دوباره بار گناهانی که روی دوشش بودن، بر کمرش سنگینی کردن. هفته‌ها بود که مداوم به نوشیدن الکل روی آورده بود تا حواسش رو از کارهایی که انجام داده بود پرت کنه. نه ورسو و نه گوستاو توقع نداشتن که اینچنین ناگهانی گوستاو، انگار که جلوی کشیش اعتراف می‌کنه، به سخن بیاد.
- من بودم! آ آ آره... اینا تابلوهای رنوآست... من فقط می‌خواستم بترسونمش! اون سم رو برده بودم که... که... که فقط بترسونمش! واقعا زیاده روی کردم؟ نمی‌دونستم کل خانواده از اون قوری چای می‌نوشن! ورسو من واقعا متاسفم! متاسفم! از آلیسیا ولی خوب مراقبت کردم. می‌تونی بری از خودش بپرسی...
- آلیسیا کجاست؟
- اون... اون همینجاست. توی همین ساختمون! من ازش مراقبت کردم. ولی اون دختره لونه اجازه نمی‌داد. من می‌خواستم آلیسیا مثل خانواده‌ش نشه. نذاشتم مثل خانواده‌ش بشه. مثل خانواده‌تون بشه. مثل تو! مثل پدرت! می‌دونستم اون مثل کلی عاقله... ولی من... من واقعا پدرت رو دوست داشتم. من آلین رو دوست داشتم.

از نظر ورسو گوستاو زیاد حرف می‌زد. پس دلیلی نداشت که ورسو بشینه و به حرف‌های مزخرف گوستاو گوش بده. حرف‌های یه آدم ترحم برانگیز و زباله که پشیمونه ولی موقعی که هیچ سودی نداره. ورسو بارها پیش خودش به انتقام فکر کرده بود. اما هربار حرف‌های پدرش به یادش می‌اومدن.
- اینجا رو باید ضخیم کشید ورسو. می‌بینی؟ ضخیم مثل بدی... اما کناره‌ها رو باید لطیف کشید. بخشش روبروی بدی لطیفه. انتقام روبروی بدی میشه ضخیم کنار ضخیم، که به هم نمیان. فهمیدی، ورسو؟ انتقام یه کار احمقانه‌س!

انتقام یه کار احمقانه‌س، اما اتفاق‌ها همیشه تأثیر خودشونو می‌ذارن. ورسو گوستاو رو که از درد به خودش می‌پیچید رها کرد تا همونجا توی اتاقش و غرق در گناهاش جون بده.
ورسو به دم اتاق آلیسیا رسیده بود. آلیسیا تنها و درحال کشیدن یه پرتره بود.
- سلام داداش! قشنگه؟

ورسو آروم و درحالی‌که سعی می‌کرد بخنده و گریه نکنه، پا به اتاق گذاشت. مطمئن بود آلیسیایی که از قبل ندیده بود، قبلا خیلی زیبا بود. اما این آلیسیا نحیف شده بود. مریضی کل بدنش رو گرفته بود. حالش بد بود و نمی‌تونست قلم رو توی دستای لرزونش نگه داره.

- آره آلیسیا! آره قشنگم! مثل خودت قشنگه...
- پاپا کمکم کرد بکشمش. اولش فکر کردم شبیه پاپاست. ولی الان می‌بینم که شبیه توئه، ورسو!
- شبیه منه؟ ولی خب منم شبیه پاپام! پاپا گفت اسمشو چی بذاری...

آلیسیا به ورسو نگاه کرد. با تموم زوری که داشت، خندید.
- کسی که با گریه، از خنده‌ش محافظت می‌کنه.

قلم از دست کوچک آلیسیا افتاد. ورسو تن خواهرش رو برای اولین بار بغل کرد. اما خواهرش اونجا نبود. مردی که می‌خندید، به مردی‌ گریه می‌کرد، نگاه می‌کرد. مردی که گریه می‌کرد، نتونست از خنده‌ش محافظت کنه...

تلما هلمز VS مرگ

- همه‌اش تقصیر اون لعنتیه! اگه نحسی اون نبود، الان داشتم ورشکست نمی‌شدم...

فریاد خشمگین مرد، در عمارت اعیانی می‌پیچد. او کت بلندش را درمی‌آورد و به گوشه‌ای پرتاب می‌کند. روی مبل سلطنتی می‌نشیند.
- با اینکه حتی اون رو نبرده‌بودیم مراسم‌، همه داشتن درباره‌ی اون شیطان صحبت می‌کردن!

از جایش بلند می‌شود و به زنی که نقابلش ایستاده بود، هجوم می‌برد. دستان زمختش پی‌درپی به صورت نرم و لطیف زن برخورد می‌کند. صدای گوش‌خراشی که حاصل از این ضربات است، قلب هرکسی را می‌فشرد. ناله‌های خفه‌ی زن بلند می‌شود. همسرش، انگشتانش را دور گلوی او حلقه می‌کند.
- لعنت به خودت و اون دختره‌ی لعنتی! حالم از هردوتون به هم می‌خوره!

زن را به گوشه‌ای پرتاب می‌کند و بی‌اهمیت به او که از درد، همانند جنینی جمع شده، لگدی به پهلوی او می‌زند.
- ازتون متنفرم!

بعد از اینکه مرد خسته می‌شود، او را به همان حال رها می‌کند. کتش را از روی زمین بر‌می‌دارد و در را پشت سرش می‌کوبد. صدای بلند در، همه‌ی اهالی خانه‌را به آن‌جا می‌کشاند. یکی از خدمتکاران، سراسیمه خود را به زن می‌رساند. بازوانش را می‌گیرد و به آرامی، او را بلند می‌کند. نگاه ترحم‌آمیزی به چهره‌ی خون‌آلود او می‌اندازد.
- خانوم ببرم‌تون توی اتاق؟

زن سرش را پایین می‌اندازد تا بی‌آبرویی‌اش را با چشم مشاهده نکند. صدایش می‌لرزد.
- لطفا...

خدمتکار به سختی زن را تا بالای پله‌ها می‌رساند. زن که با هر پله، احساس شکسته شدن استخوان‌هایش را می‌کرد، نفس عمیقی می‌کشد.

- مامان!

دختربچه‌ی کوچکی، با تمام سرعت به سمت زن می‌دود. قد کوتاهش، به کمر مادرش نیز نمی‌رسد؛ به همین دلیل، پاهای کبود او را در آغوش می‌گیرد. موهای ابریشمی طلایی‌رنگش، روی صورت کوچکش ریخته است و چشمان آبی او، می‌درخشد. نگاهش که به چهره‌ی کبود و خونی مادرش می‌افتد، بغض می‌کند. قطرات اشک، بر روی گونه‌هایش می‌چکد.
- مامان... حالت خوبه؟

زن، چشمش را از دخترک می‌دزدد و به گوشه‌ی نامعلومی، خیره می‌شود.
- سلین! ازم جداش کن.
- چشم خانوم.

خدمتکار، دست‌های کوچک دختر را از دور پاهای مادرش، جدا می‌کند و او را در آغوش می‌گیرد. دختر در هوا دست و پا می‌زند و جیغ می‌کشد.
- مامان! مامان اجازه نده من رو ببره!
- برو توی اتاقت الیزابت!

به یقین اشک‌های دختر، برای خروج از چشم‌های او عجله داشتند؛ زیرا حال او توجیهی به‌جز این، نداشت. دیگر حتی نفسش بالا نمی‌آمد.
- مامان من دوستت دارم...

زن که به سمت اتاقش قدم برمی‌داشت، با شنیدن این حرف، به سمت او باز می‌گردد. گویا تمام خشم و کینه‌ای که در طول سال‌ها در سینه‌ی زن باقی مانده بود، ناگهان طغیان می‌کند.
- ولی من ازت متنفرم!

زن به سمت دخترک می‌رود و صورت گرم او را، با دستان خون‌آلودش در بر می‌گیرد.
- می‌فهمی؟ همه‌ی اینا تقصیر توعه! اگه فقط انقدر نحس نبودی... هیچکدوم اینا این شکلی نمی‌شد. اون موقع دیگه اون پدر آشغالت هر وقت حوصله‌اش سر می‌رفت من رو کتک نمی‌زد.

زن توجهی به دخترک شوکه شده نمی‌کند.
- ای‌کاش... ای‌کاش هیچ‌وقت به‌دنیا نمیومدی!

زن بدون نگاهی دوباره به آواری که برجا گذاشت، به اتاقش می‌رود. خدمتکار، الیزابت را نیز به اتاقش باز می‌گرداند. او را روی تخت می‌گذارد و می‌خواهد که صورت خونی‌اش را پاک کند. دستمالی را به سمت گونه‌های او می‌برد اما دختر، دست او را می‌گیرد.
- لازم نیست سلین... خواهش می‌کنم برو بیرون.

الیزابت به صورت معصوم دخترک خیره می‌شود. سرش را تکان می‌دهد و از اتاق بیرون می‌رود. با بسته شدن در اتاق، اشکی که در چشمانش جمع شده بود، راه خروج می‌یابد. دخترک زانوانش را در آغوش می‌گیرد و گریه می‌کند. صدایش می‌لرزد.
- چرا پدر و مادرم من رو دوست ندارن؟

پاسخی برای سوال خود ندارد. هق‌هقی می‌کند و ادامه می‌دهد...
- یعنی مامان حق داره؟ به‌خاطر من بابا همیشه کتکش می‌زنه؟

این خیالات، دخترک را می‌رنجاند. او که حتی نمی‌توانست به موجود کوچکی همچون مورچه آسیب برساند، چگونه باعث درد و عذاب مادرش شده بود؟ او نمی‌توانست این را بپذیرد...
الیزابت تا مدتی طولانی، همان‌گونه ماند و اشک ریخت؛ تا وقتی که زمان از دستش خارج شد و ناخودآگاه به خوابی عمیق فرو رفت...

چشمانش را که گشود، خود را در اتاق خوابش یافت. لباس خون‌آلودش را عوض کرد. اکنون، لباس حریر سفیدی به تن داشت و دیگر خبری از خون مادرش که لباس‌ و صورتش را گلگون کرده بود، نبود. الیزابت حسی عجیب داشت؛ انگار قرار است اتفاقات عجیبی رخ بدهد. او به اطرافش نگاه می‌کند. همه‌چیز مانند همیشه است؛ به‌جز خودش...

الیزابت به‌آرامی از اتاقش خارج می‌شود. زیرا می‌دانست که در صورتی که با سر و صدایش باعث بیدار شدن پدر یا مادرش شود، به شدت تنبیه خواهد شد. او درحالی‌که روی پنجه‌های پایش راه می‌رود، خود را به پله‌ها می‌رساند. اما درست لحظه‌ای که می‌خواهد از پله‌ها پایین برود، صدای بلندی به گوشش می‌رسد.

- صد دفعه بهت گفتم با اون تسترال بحث نکن!

الیزابت می‌ترسد.

- اول خودش به من گیر داد. من فقط جوابش رو دادم!

الیزابت می‌خواهد با تمام سرعت به سالن برود؛ اما با دیدن گوشه‌ای از یک پیراهن زنانه‌ی معلق در هوا، در جایش میخکوب می‌شود. احساس ترس و وحشت در وجودش می‌پیچد. صدای گفت‌وگو نزدیک‌تر می‌شود.

- به من میگه اصلا زن اصیلی نیستم. باورت میشه؟!
- بهش اهمیتی نده.
- مگه ممکنه؟ باید از همون اول حقش رو می‌ذاشتم...

سخن زن با صدای جیغ بلند دخترک، نیمه می‌ماند. بدن دخترک از ترس می‌لرزید. او با چشمانی که درحال بیرون پریدن از حدقه‌هایش بودند، به مرد و زن میانسالی که جسم نیمه‌شفاف‌شان در هوا معلق بود، خیره می‌شود.

- تو ما رو می‌بینی؟

زن این را می‌گوید. الیزابت به آرامی سرش را تکان می‌دهد. مرد لبخند بزرگی به او می‌زند.
- خیلی وقته که کسی ما رو ندیده... اسمت چیه دختر کوچولو؟
- الی....زابت...

الیزابت با ترس به چهره‌ی آن دو نگاه می‌کند. آن‌ها برایش آشنا بودند؛ اما او نمی‌دانست که آن‌دو را از کجا می‌شناسد. زن، خنده‌ای می‌کند.
- نترس دختر! کاریت نداریم. اصلا نمی‌تونیم داشته باشیم. ما روحیم؛ روح!
- روح؟

الیزابت به‌خاطر داشت که یک‌بار سلین گفته بود که روح برخی‌از افرادی که می‌میرند، تا ابد در این دنیا باقی می‌ماند. اما دخترک نمی‌دانست که چرا آن دو روح می‌بایست در عمارت آن‌ها زندگی می‌کردند. الیزابت موهای طلایی‌اش را پشت گوشش می‌راند.
- شما اینجا زندگی می‌کنین؟

ارواح، جا می‌خورند. زن با لحنی طلبکارانه می‌گوید:
- پس کجا می‌خواستم برم؟ اینجا خونه‌ی خودمه!
- ولی این خونه برای پدر منه...

زن لحظه‌ای به فکر فرو می‌رود و سپس جیغی از روی شادی می‌کشد.
- نکنه تو دختر آلبرتی؟ تو نوه‌ی منی؟

الیزابت قاب عکس خانوادگی‌ای را که پدرش روی میز خود نهاده بود را به‌خاطر آورد. به‌دلیل اینکه آن‌دو در روز تولد الیزابت از دنیا رفته بودند، پدرش دلیل مرگ‌شان را نحسی و شومی او می‌دانست و اجازه نمی‌داد تصویرشان را ببیند. اکنون با وجود اینکه آن‌دو پیش از تولد او از دنیا رفته بودند، با آن‌ها احساس آشنایی بیشتری می‌کرد.
- بله. فکر کنم...

زن دستی بر موهای خود که به دلیل شفافیت زیاد، رنگش مشخص نبود، می‌کشد.
- می‌بینی جک؟ موهای نوه‌ام به خودم کشیده!
- الی! چشم‌های آبی رنگش رو دیدی؟ از من به ارث برده.

زن کمی نزدیک دختر می‌شود. غمی خفته، وجودش را فرامی‌گیرد.
- ای‌کاش تا موقع به‌دنیا اومدنت زنده بودم. اونجوری می‌تونستم موهای طلایی رو نوازش کنم.

مرد، نزدیک همسرش می‌رود و دستش را بر شانه‌ی او می‌گذارد.
- آروم باش الی. الان از فرصت استفاده کن؛ هر روحی نمی‌تونه نوه‌ی خودش رو ببینه.
- درسته! الان باید از این فرصت استفاده کنیم.

الیزابت به ارواح زل می‌زند. لبخند عمیقی بر صورتش نقش می‌بندد و چشمانش می‌درخشد.
- یعنی شما از من بدتون نمیاد؟
- منظورت چیه؟ معلومه که نه!

الیزابت متوجه مرطوب شدن گونه‌هایش می‌شود.
- ولی... تا به حال هیچکس من رو دوست نداشته بود...

ارواح شوکه می‌شوند. زن که احساساتش جریحه‌دار شده بود، سعی می‌کند به چانه‌ی لرزانش بی‌محلی کند؛ او لبخندی ساختگی می‌زند.
- مگه میشه یه نفر همچین دختر کوچولوی زیبایی رو دوست نداشته باشه؟ تازه... من مادربزرگ تو هستم. مگه می‌تونم از نوه‌ی خودم متنفر باشم؟

الیزابت سرش را پایین می‌اندازد.
- همونطور که پدر و مادرم می‌تونن از من متنفر باشن...

قطره‌ی اشک درخشانی از گوشه‌ی چشم لرزان مادربزرگ دختر، بر زمین می‌افتد. او همسرش را در آغوش می‌گیرد و به‌شکلی که تنها او بشنود، زمزمه می‌کند:
- نمی‌تونم باور کنم پسرم این‌قدر بی‌رحمه...

الیزابت که اکنون روی پله‌ی ابتدایی نشسته بود، با انگشتانش بازی می‌کند و به تابلویی که بر دیوار روبه‌رویش آویزان شده بود، چشم می‌دوزد.
- پدر و مادرم... ازم متنفرن. چون... به دنیا اومدم. پدرم میگه به‌خاطر نحس بودن من بود که...

الیزابت سنگینی شدیدی را در گلویش احساس می‌کند. گویا خود او نیز آن خرافات احمقانه‌ی پدرش و دیگران را باور کرده بود.
- میگن به‌خاطر نحسی من بوده که شما مردین.

مرد قهقهه‌ی بلندی سر می‌دهد. اما در چشمانش چیزی به‌جز خشم و نفرت دیده نمی‌شود. درحالی که به چشمان اقیانوسی الیزابت نگاه می‌کند، می‌گوید:
- به تو ربطی نداره...

صحبت کردن درباره‌ی مرگ، حتی برای انسان‌های زنده‌ نیز موضوع ناخوشایندی‌ست. چه برسد به اینکه آن انسان، مرگ را با چشمان خود دیده و تجربه کرده‌باشد. اما در آن لحظه، چیزی برای آن ارواح دردناک‌تر بود. آن‌ها نمی‌خواستند نوه‌ای که تقدیر اجازه‌ی دیدارش را به آن‌ها نداد، آن‌گونه زجر بکشد و به‌خاطر گفته‌های دیگران، تا آخر عمرش عذاب وجدان را در سینه‌اش نگه‌دارد.

- ما به اندازه‌ی کافی زندگی کردیم... به اندازه‌ای که دیگه آرزویی برامون باقی نمونده بود. به‌جز یکی...

الیزابت به آن دو نگاه می‌کند.

- آخرین آرزوی ما این بود که نوه‌‌مون رو در آغوش بگیریم...

اشک روی گونه‌های چروکیده‌ی زن می‌لغزید و بر لبان خشکیده‌ی خندانش می‌چکید. دلش می‌خواست بخندد؛ ولی حسرت لحظاتی که با نوه‌اش نگذرانده بود، این اجازه را به او نمی‌داد. گویا احساساتش در هم آمیخته شده بودند.
- جک همیشه دلش می‌خواست یه دختر داشته باشه؛ ولی هیچوقت قسمت نشد. برای همین وقتی فهمیدیم قراره یه نوه‌ داشته باشیم، جک همیشه آرزو می‌کرد که نوه‌اش یه دختر باشه.
- یه دختری که باعث مرگش بشه؟

الیزابت بیشتر از سنش می‌دانست و بیشتر از آن‌که باید، می‌اندیشید. او هر لحظه به باورهای والدینش فکر می‌کرد. با اینکه در ابتدا انکار می‌کرد و نمی‌خواست سخنان آن‌دو را بپذیرد، اما بعد از سال‌های طولانی، آن باور‌ها در ذهنش نقش بسته بودند. الیزابت اکنون نه‌تنها آن‌ها را می‌پذیرفت، بلکه خود را مقصر همه‌چیز می‌دانست؛ مقصر مرگ پدربزرگ و مادربزرگش، مقصر دائم‌الخمری مردی که پدرش نام داشت، مقصر زجر و عذاب هر روزه‌ی مادرش، و مهم‌تر از همه، مقصر دوست‌نداشته شدنش... کوچک‌تر که بود، فکر می‌کرد زشت است و به‌همین دلیل، کسی او را دوست ندارد. اما با سپری شدن زمان، دلیل فرار هرکس بعد از شنیدن نامش را می‌دانست. آن‌ها نمی‌‌خواستند نحسی الیزابت دامن آن‌ها را نیز بگیرد...

- نه! دختری که شبیه ما باشه. دختری که ویژگی‌های ما رو به ارث برده باشه.

برخلاف زن که سعی می‌کرد با جملات احساسی قلب شکسته‌ی نوه‌اش را ترمیم کند، مرد با صدای بمش، یک جمله را بر زبان می‌آورد. جمله‌ای ساده... ولی پر اهمیت برای دخترک...

- تقصیر تو نبود... هیچکدوم این‌ها تقصیر تو نبود. نه مرگ ما... و نه اون دروغ‌های دیگه‌ای که بهت گفتن.

گویا در آن لحظه زجری که الیزابت در تمام عمرش تحمل کرده بود، با این جمله‌ی ساده تسکین می‌یابد. انگار در نقطه‌ای از اعماق وجودش از بی‌گناهی و معصوم بودن خود با خبر بود و تنها نیازمند یک تلنگر برای چراغانی شدن بود.
ارتباطی که در آن چند دقیقه‌ی کوتاه بین الیزابت و ارواح برقرار شده بود، محکم‌تر و پاک‌تر از روابط خانوادگی چندین ساله‌ی او بود. تک‌تک جملاتی که بین‌آنها رد و بدل می‌شد، در ذهن دخترک نقش می‌بست تا هرگز فراموش‌شان نکند. آن دیدار ساده، برای یک عمر خندیدن او کفایت می‌کرد.

آن‌ها آن‌چنان غرق گفت‌وگو شده بودند که متوجه پیچیدن صدای آشنای قدم زدن‌های پدر الیزابت در راهرو نشدند. او که به طرز عجیبی تلو تلو می‌خورد، دخترک را دید که در انتهای سالن رو به هوا صحبت می‌کرد. چشمانش گرد شد.
- داری اون گوشه با کی زر می‌زنی؟ نکنه دوست خیالی پیدا کرده دختره‌ی احمق؟!

دختر با فریاد پدرش، از جایش می‌پرد. به سرعت به سمت او بازمی‌گردد و با اطمینان خاطر پاسخ می‌دهد.
- پدربزرگ و مادربزرگ اینجان!

اما آن اطمینان، تنها سکوت و پوزخند پدرش را به‌همراه داشت. دخترک با حقیقت روبه‌رو می‌شود. پدرش قادر به دیدن ارواح نبود، درست برخلاف دخترک...

اما پدرش... مستی پلک‌هایش را سنگین، و دنیا را برایش همانند یک توهم و سراب کرده بود. مزه‌ی تند الکل هنوز روی زبانش بود و سرگیجه‌اش، لحظه به لحظه بیشتر می‌شد. همه چیز کند شده بود، انگار زمان از حرکت ایستاده بود.

دخترک با صدایی که از ترس می‌لرزید، با سماجت به او پاسخ می‌دهد.
- اونا اینجان! و می‌گن تقصیر من نبوده. می‌گن من نحس نیستم!

ارواح او را تایید می‌کنند. اما مرد آنها را نمی‌دید. صدایش را بالاتر برد.
- پدر و مادرم مردن! خودمم ورشکست شدم! همه‌اینا تقصیر توعه! به‌خاطر نحسی توعه!

این سخنان را با وجود شکی که درونش ایجاد شده بود، می‌زند. حرف‌های دخترک، زخمی کهنه را در قلب او باز کرده بود. یادآوری پدر و مادری که حالا تنها خاطره‌ای تلخ بودند. یاد مشکلات پی‌درپی که او را به این بیچارگی کشانده بود. مستی دیگر برایش حس خوشایندی نبود... بلکه مانعی بود برای اندیشیدن. انگار درد سینه‌اش از الکل بود و نه مرور خاطرات دردناکش... در همین برهم‌ریختگی‌هایش، سایه‌هایی را احساس کرد. آیا این هم بخشی از اثرات و توهمات مستی بود؟ یا واقعاً چیزی در آن‌جا حضور داشت؟ هرچه که بود، قدرت دیدن‌شان را نداشت. فقط احساسش می‌کرد. احساس حضورشان را...

دخترک همچنان با چشمانی اشک‌بار اصرار می‌کرد، اما کلماتش دیگر به‌گوش مرد نمی‌رسید. در ذهنش تصاویر گذشته را مرور می‌کرد؛ پدر و مادرش با آن چهره‌های مهربان و خندان. آیا آن‌ها بودند؟ آیا واقعاً برای اعلام بی‌گناهی دخترک آمده بودند؟ این فکر، دیوانه‌کننده‌تر از هرچیز دیگری بود. اگر الیزابت مقصر نبود، پس تقصیر چه‌کسی بود؟

ناگهان سیاهی جلوی چشمانش را گرفت. امکان نداشت که آن دختر بی‌گناه باشد. همه‌چیز با تولد او شروع شده بود؛ بلکه با مرگش نیز تمام آنها پایان می‌یافت... شاید ارواح نیز واقعاً آن‌جا بودند. برای دیدن... برای دیدن انتقام پسرشان از مقصر همه‌چیز...
نگاهش دوباره به دخترک افتاد. او صورتش را برخلاف دیگران زیبا نمی‌دید؛ هر لحظه که او از مقابل چشمانش عبور می‌کرد، انگار شیطانی در پوسته‌ی آدمیزاد را دیده بود. صدایش در راهرو طنین‌انداز شد.
- همه‌ی اینا تقصیر توعه! به‌خاطر نحسی توعه!

گویا آن مستی تمامی موانع را برای انجام ندادن آن کار از میان برداشته بود. به‌جای خون، حرص و غضب در رگ‌هایش جاری شده بود. نگاهش سرد و بی‌رحم‌تر از همیشه شد. دیگر نه پدر بود، نه پسر و نه حتی انسان. تنها موجودی بود که به جنون رسیده بود و هدفش از زندگی، مشخص بود. از بین بردن مسبب تمام بلاهای زندگی‌اش...

به سمت دخترک قدم برداشت. هر قدم، سریع‌تر از قدم قبلی. قلبش از هیجان دیوانه‌وار می‌تپید. از هیجان پایان دادن به این کابوس. مطمئن بود که والدینش او را تشویق می‌کنند. الیزابت با دیدن نگاه سرد و بی‌رحم پدرش وحشت‌زده به عقب رفت. صدایش بریده‌بریده بود.
- چی...چی‌کار می‌کنی؟

مرد بدون هیچ حرفی و با حرکتی ناگهانی، الیزابت را به سمت پله‌ها هل داد. صدای جیغ خفه‌ی دخترک، در عمارت گم شد.
در سکوت بعد از فریاد، مرد ایستاد. نفس‌نفس می‌زد. طعم الکل دیگر تلخ نبود؛ بلکه مزه‌ی پیروزی داشت. به اطراف نگاه کرد. سایه‌ها به سمت دختر حرکت می‌کردند. در ذهنش فردا را تصور می‌کرد؛ فردایی که دیگر قرار نبود نحسی آن دختر دامنش را بگیرد.

اما در پایین پله‌ها، منظره‌ای دردناک تشکیل شده بود. الیزابت، با بدنی درهم‌شکسته و شکلی عجیب، میان لکه‌ی بزرگی از خون، افتاده بود. چشمان اقیانوسی‌اش به سقف زل زده و دهانش نیمه‌باز بود؛ گویا هنوز داشت فریاد بی‌گناهی‌اش را سر می‌داد.
ارواح در کنار جسم ضعیفش نشسته بودند. آن‌ها اشک می‌ریختند، فریاد می‌زدند، خشمگین به مرد حمله می‌کردند؛ اما هربار که می‌خواستند او را بازخواست کنند، دست‌هایشان همچون دود از بدن او رد می‌شد. آن‌ها با شرم و اندوه به دست‌های شفاف بی‌خاصیت‌شان نگاه می‌کردند و کاری از دست‌شان برنمی‌آمد.

آن‌ها زندانی‌های ابدی این منظره‌ی کثیف بودند. ناظران بی‌عرضه‌ای که تنها می‌توانستند تماشاگر واقعه‌ای باشند که خود مسببش شده بودند. آن‌ها می‌توانستند مرگ را احساس کنند... اما قدرت بازگرداندن زندگی بر الیزابت را نداشتند.

آری... آنها محکوم تماشای مرگ فرشته‌ای بودند که در تمام عمرش به‌دلیل یک خرافات احمقانه، مورد آزار قرار گرفت...

بقیه چیزی از تو می‌بینند که تو می‌خواهی ببینند. طرز فکر افراد نسبت به تو رو خودت میسازی. هرکس به اندازه‌ای تو را میشناسد که تو به او نشان می‌دهی. هیچ‌کس تماما تو را نمی‌شناسد، هیچ کس تماما تو را نمی‌بیند، هیچ کس «ذات حقیقی» تو را نخواهد دید؛ شخصیتی که گاهی آن‌قدر مخفیش می‌کنی که در اعماق وجودت دفن می‌شود و خودت نیز آن را به فراموشی می‌سپاری. گرچه هرچقدر تلاش کنی هیچ‌گاه نمی‌توانی از این بخش نامطلوب و دردسرساز خود فرار کنی؛ در تاریک ترین قسمت ذهن تو نشسته و منتظر طوفان است. طوفانی توفنده برای طغیان احساساتی که سال ها در وجودت رخنه کردند.

- شنیدی؟ میگن این آینه میتونه «ذات حقیقی» هرکس رو به نمایش بذاره!
- امکان نداره. همش شایعه‌س!
- چرا چرا! من با چشم خودم دیدمش، تصویر تو اینه...

همهمه ها با ورود هلن به کارگاه خاموش شد و جای خود را به ترس و اضطراب درونی داد؛ نگرانی از اینکه نکند رئیسشان چیزی از آن گفت و گو شنیده باشد.
- هی، جلوی من رودروایسی نداشته باشین، اگه کارتون تموم شده میتونین به صحبت ادامه بدین. اگه رشته افکارتون رو پاره کردم، یادآوری میکنم: داشتین درباره آینه حرف می‌زدین.

ترس وجود کارمندان را به لرزه درآورد، سرما بدنشان را احاطه کرد و چشمان هلن جریان خون‌هایشان را متوقف ساخت.

تن صدایش را بالا برد؛ فرمان را باید با قدرت و قاطعیت صادر کرد. احساسات را فراموش کرد؛ احساسات حقایق را دفن می‌کنند، ضعیفمان می‌کنند و قاطعیت را نابود می کنند:
- برین سر کاراتون!

فریاد او کارکنان را درگوشه و کنار کارگاه پخش کرد و هرکدام به انجام کار خود مشغول شدند. آن فرمان توانست افکار بیهوده را از سر آنها بیرون کند و تمرکز آنها را بازگرداند. اما هیچ‌چیز نمی توانست فکر و خاطره‌ی وحستناک آن آینه را از ذهن خود هلن بیرون کند. خاطره‌ای که روزهایش را تیره و سهمگین و شب هایش را دراز و دلگیر کرده بود: خاطره‌ی سیاهی.

ماه قبل

هر قطره نتی تازه را به صدا درمی آورد؛ نتی از سمفونی دلنشین باران، سمفونی زندگی.
در اوج سرمای پاییز، چلچراغ های رنگارنگ عمارت قلب و جان ساکنان را گرم می‌کرد. بوی غذای گرم فضا را پر کرده بود و انرژی تازه ای بخشیده بود.
بازی نور و سایه، برگ‌های طرد شده، ابرهای گریان و باد هراسان، این چیزها بود که پاییز او را جلا می‌داد. پاییز، سرمای تازه در لباسی گرم، فصلی که تو را در سراشیبی سال قرار می‌داد. خستگی را به یادت می‌آورد و بعد با اصواتش نقش قهوه‌ی زندگیت را ایفا می‌کرد.

اما خب، نمی‌توان انکار کرد پاییز با تمام زیباییش دلگیر است؛ غمگین و تاریک. همچون زیرزمینی که از نورهای پذیرایی بهره نبرده، طعم مهربانی و شادی غذای مادر را حس نکرده، صدای سوختن آرام چوب در شومینه‌ی قلب ساکنین را نشنیده و تفاوت بوی تابستان و پاییز را نمی‌داند، چرا که همیشه سرد و بی روح است.

دست بر روی قاب می‌کشد. طلایی رنگ با نقش و نگارهایی به شکل شکوفه های بهاری. اما کدام شکوفه ای دراین تاریکی خشک نمی‌شود؟ آینه‌ای که یادگار مادر مرحوش بود، شکوفه‌ی پرپر شده عزیزش. آینه را از روی دیوار خاکستری برداشت و در انبوهی از گردوخاک راه خروج از زیرزمین را یافت و به طبقه بالا رفت.

مادربزرگ و یکی از کارگران جواهرسازی، هانا، که در کارهای خانه نیز کمکشان می‌کرد را روبه‌روی شومینه عظیم یافت. امیلی طبق معمول داشت با اشتیاق از داستان های دوران جوانی اش برای او می‌گفت و هانا هم با لذتی بیشتر گوش می‌داد

- هی، مادربزرگ! ببین چی پیدا کردم! آینه مادرمه.

پس از سی دقیقه تعریف، کارکنان مشغول نصب آینه در سالن اصلی بودند. آنگاه که آینه بر دیوار جای گرفت هلن رو به آن ایستاد و لبخندی زد، چرخب به دور خود زد بار دیگر که چشمش به چهره‌ی درون آینه افتاد دیگر خودش را نمی‌دید. صورتی زشت، سیاه، خشک و بی روح را می‌دید با چشمانی ظالم و عمیق که روح هرکس را سوراخ می‌کرد. جیغ هلن و اطرافیان بلند شد. دختر قصه‌ی ما به سمت در فرار کرد. از باغچه‌ای که توسط سقف از باران در امان مانده بود سنگی بزرگ برداشت و به خانه بازگشت. با تمام قدرتی که در بدن داشت سنگ را به سوی آینه‌ی نفرین شده پرت کرد و باعث شد تکه های شیشه در هوا به پرواز دربیایند. رگه های شکستی از محل برخورد به سمت قاب طلایی رفتند. گویا هلن قلب آن را سوراخ کرده است. شواهد حاکی از آن است که از آن روز به بعد هیچ یک از ساکنان عمارت داولیش دیگر بازتابی از وجود خود ندید.

جینی ویزلی

vs

لیلی لونا پاتر

نمی‌دانم دقیقاً از کِی شروع شد...
شاید از همان روزی که فهمیدم لبخند، بیشتر از حقیقت خریدار دارد. یا از وقتی که هر بار اشک‌هایم را پاک می‌کردم و به‌جایش بلند بلند می‌خندیدم تا کسی نپرسد: "حالت خوب است؟" نمی‌دانم. فقط می‌دانم هرچه گذشت، تصویرم در آینه کمتر شبیه من شد.

من همیشه بلد بودم چطور نقش بازی کنم. بلد بودم چطور لبخند بزنم، چطور چشم‌هایم را برق بیندازم، چطور با یک جمله‌ی نرم و شیرین، همه‌چیز را در دست بگیرم.
آدم‌ها ساده‌اند... کافی‌ست کمی مهربانی به لب داشته باشی و بقیه خودشان باور می‌کنند. آن خنده‌ها، خنداندن‌ها، گفت‌وگوهای دوستانه... همه‌شان را باور می‌کنند.
همیشه جواب می‌داد حتی روی خودم ... تا امشب.

روی صندلی می‌نشینم و برای هزارمین‌بار به تصویرم در آینه نگاه می‌کنم. نور زرد چراغ روی صورتم می‌افتد و چهره‌ی زنی را روشن می‌کند که ظاهراً هیچ کم ندارد.
پوستش آرام برق می‌زند، موهایش مرتب است، لباس تیره‌اش مثل سایه‌ای گرم دورش حلقه زده.
در ظاهر، همه‌چیز کامل است... اما آیا خودم این را باور می‌کنم؟

دوباره به تصویر درون آینه خیره می‌شوم. اما این‌بار، با همیشه فرق دارد.
مثل همیشه لبخند می‌زند، ولی لبخندش بی‌جان است و لب‌هایش می‌لرزد.
چشمانش همان‌اند، اما دیگر برق نمی‌زنند و خیس‌اند...
دستم را به گونه‌ام می‌کشم، لبخند می‌زنم... اما زن درون آینه کوچک‌ترین لبخندی نمی‌زند. انگار دنیای درون آینه متوقف شده باشد.
با اشتیاق نگاهش می‌کنم، ولی در چشمانش فقط یک چیز می‌بینم:حقیقت.

می‌خواهم سرم را برگردانم، به او پشت کنم، اما بدنم یاری نمی‌کند. نقابی که سال‌ها روی صورتم جا خوش کرده بود، حالا درحال افتادن بود.
بی‌هیچ اراده‌ای، اشک‌ها از گوشه‌ی چشمم سرازیر می‌شوند: آرام، بی‌صدا و بی‌اجازه، روی لباسم می‌چکند و لکه‌های کوچکی از واقعیت می‌سازند.

هرچه بیشتر اشک می‌ریزم، زن آینه آرام‌تر می‌شود. نگاهش مهربان‌تر و لبخندش واقعی‌تر.

دیگر نمی‌توانم تظاهر کنم. نمی‌توانم وانمود کنم همان زنِ شاد و همیشه خوشحالِ تصویرها هستم. نمی‌توانم وانمود کنم غمی ندارم، نقصی ندارم، دروغی نگفته‌ام.
نمی‌توانم...
دیگر نمی‌توانم.

اشک آخر روی لبخندم می‌چکد، و آن لحظه می‌فهمم:
تمام این سال‌ها، هیچ‌کس را به اندازه‌ی خودم فریب نداده بودم.

لیسا تورپین
Vs
گادفری میدهرست

همه زندگی در مرگ و زندگی خلاصه میشود. مرز بین این دو کلمه داستان هایی است که هر انسان میسازد. بعضی از انها داستان های خوش و بعضی دیگر داستان هایی غم انگیز میسازند.
زندگی برایش در کاشی های زرد و ابی و دفتر مندرس قهوه ای اش خلاصه میشد. در ان سالنی که به اسم سالن اخرت شناخته میشد. هیچ جا جز سالن اخرت را نمیشناخت. اما از بسیاری انسان های دنیا دیده و با تجربه دانا تر بود. صدای در سالن امد. لبخندی زد.
-خوش اومدی.
فردی دیگر پا به دنیای اخرت گذاشته بود و داستانش را تمام کرده بود. انگار که جملاتش را بارها و بارها تکرار کرده بود.
-اینجا دنیای اخرت هست. تو مردی و قراره به دنیای مردگان بری. اما قبل از رفتن باید داستانت رو به من بگی.
دفترش را در اورد و با قلمش منتظر به او نگاه کرد.

-داستانی ندارم. بیشتر زندگی ام در تنهایی گذشت. فرد مورد علاقه ام با کس دیگری رفت، نتوانشتم به رویاهایم برسم و همیشه در حال گریه بودم.
بدون هیچ واکنشی داستان هایش را نوشت. با دستانش به توده سیاه رنگ انطرف اشاره کرد.
-به اون سمت برو. ارواح راهنماییت میکنم.
فرد به سمت توده رفت. در ان پا گذاشت و محو شد.
دفترش را باز کرد و نگاهی کرد. یکی سختی های زیادی کشیده و بعد به زندگی عالی ای رسیده بود. یکی همیشه در بی پولی دست و پا میزده و اخر در اثر گرسنگی مرده. یکی بچه ای لوس بوده و همیشه بهترین زندگی را داشته.
هیچکدام از این داستان ها او را غمگین یا شاد نمیکرد. همیشه لبخند میزد. انگار برای اینکار متولد شده بود. تنها فقط یک داستان بود که همیشه توجهش را جلب میکرد. داستانی که برایش اشنا بود اما هیچ به یاد نداشت. داستانی که نوشته شده بود اما اتفاق نیوفتاده بود. داستان دختری که مینوشت، تنها کاری که میکرد نوشتن بود، و در اخر سیل سیاهی اورا در خودش غرق میکند، در حالی که او با لبخند داستانی را تمام میکند.

لیسا تورپین Vs گادفری میدهرست




از درد می گفت و از گناه

نیمی از آن در تاریکی فرو رفته و نیم دیگر روشن است. کف آن کرم رنگ است، با مربع های آبی - خاکستری و نارنجی. قدم زدن در این سالن را دوست دارم. این ترکیب روشن و تاریک، رنگ های سرد و گرم، مرا به یاد روحم می اندازد. با تمام نرمی هایش که دوست دارم در آغوش بگیرم و بفشارم و تمام خارهایش که اشک ریزان نگاهشان کنم، اما بگذارم در تنم فرو بروند.

روی نیمکتی چوبی در میان سالن می نشینم و یک دفتر جلد قهوه ای را برمی دارم و شروع می کنم به نوشتن:
"امشب او فقط با یک جسد از میان تاریکی ظاهر نشد. بله، مثل همیشه مضطرب بود و نفس نفس می زد. اما سعی می کرد لبخند بزند و کمی آرام باشد و بسته ای که در داخل چمدان حمل جنازه گذاشته بود را با حالتی مثل یک عاشق به من تقدیم کند. بسته ای سرخابی که بوی مرگ گرفته بود و داخلش یک پیراهن سفید با گل های زرد بود.

با خوشحالی لبخند زدم و به چشمان کهربایی نگران اما محبت آمیزش نگاه کردم. پیراهن را بر سینه ام گذاشتم و بعد جلو رفتم و او را در آغوش گرفتم.
'ممنونم لرد گادفری عزیزم. این برای من فقط یک پیراهن نیست. یک پیوند است بین روح من و روح شما. من این را می پوشم و ما یکی می شویم.'

او دستانش را دور من حلقه می کند و آه می کشد.
'بله. یکی می شویم، کلئوی عزیزم.'

و من با چشمانی که انگار آینده را می بینند، همان طور که سرم را به بازویش تکیه داده ام، لحظه ای را تصور می کنم که او دارد مرا به یک خون آشام بدل می کند. تصور می کنم نمی دانم که برایش فقط یک دختر کوچکم، یک ابزار برای پنهان کردن قطره قطره لجن هایی که تراوش می کند، آن قدر که روزی به یک باتلاق بدل شود. و من خودم هم دارم به بخشی از این باتلاق بدل می شوم. خونم را به شرارت می آلایم تا او یک شب از آن بنوشد."

از نوشتن بازمی ایستم و دفتر را پایین می گذارم. به فضای تاریک رو به رویم خیره می شوم، طوری که انگار آن در چوبی را می بینم. دری که پشتش آن مرداب دارد شکل می گیرد. و من چهره ی تک تک آن ها را به خاطر دارم. شرور‌انسان هایی که مثل تکه زباله هایی پشت آن در، روی هم ریخته اند، اما گادفری محبوبم می گوید این دروغیست که پشت آن یک حقیقت زیبا مخفی شده، اینکه شرورها بخشی از او شده اند و حالا بدون زشتی قبل، و خالص و نورانی و پاک نفس می کشند.

دستم را در جیبم می برم و ساعت گرد کوچکی را بیرون می آورم و با سوگی در چشمان گود رفته ام به آن نگاه می کنم. او دیر کرده، خیلی دیر. و می دانم، حسم به من می گوید که بالاخره آن اتفاق افتاده. به او مشکوک شده اند و او را گرفته اند.

سوزشی را در قلبم حس می کنم و دستم را بر سینه ام می گذارم. آن تصویر شیرین، آن رویای بدل شدن مثل مه از ذهنم محو می شود. چوبدستی ام را بیرون می آورم، می چرخانم و طلسمی را که باید اجرا می کنم. شعله های آتش همچون لشکری کینه توز اطرافم را فرا می گیرند. لبخندی محزون به لب می آورم و تصویری جدید در ذهنم خلق می شود: در چوبی که می شکند و مرداب شرورها که سکون را می شکند و سیل می شود و به سمتم هجوم می آورد. زمزمه می کنم:
"لرد گادفری عزیزم، انگار آن ها دارند از تو و من انتقام می گیرند. اما من آن ها را آرام می کنم تا تو نجات پیدا کنی."

و در حالی که درخشش و گرمای شعله ها هر لحظه نزدیک تر می شوند، چشمانم را می بندم و به آتشی دیگر فکر می کنم، آن که در کهربای چشمانش زبانه می کشید و از درد می گفت و از گناه.

زخم باز عشق

زندگی یک جنگه. جنگی بزرگ! جنگی پر از ویرانی، پر از زخم، پر از آوار، پر از خون و پر از افسردگی. این رو خیلی سخت می‌شه فهمید. چون همیشه جلوی چشمته، سخت می‌شه دیدش. چون همیشه دم گوشته، سخت می‌شه شنیدش. چون حقیقتی برهنه‌س، سخت می‌شه بهش نگاه کرد و از وجودش آگاه شد. این حقیقت که زندگی یه جنگه، خیلی حقیقت آزار دهنده‌ایه. و من رو، تا الان که آخرین نامه‌م رو می‌نویسم داشت آزار می‌داد.

توی هر جنگی، یک گروه تحت عنوان صلیب سرخ فعالیت می‌کنه که کارش رسوندن امداد و کمک به مصدومینه. جنگ زندگی هم از این صلیب های سرخ داره. منتهی یکسری تفاوت های مشهود بین این صلیب سرخ و اون صلیب های سرخ هست. اونجا افراد صلیب سرخ، به مصدومین کمک می‌کنن و اینجا، افراد صلیب سرخ، خودشون بزرگترین مصدوم‌های ثبت شده در تاریخ هستن.

منم از همون مصدوم ها هستم. مصدوم های عضو صلیب سرخ زندگی. صلیب سرخ عشق. عشق، صلیب سرخ زندگی. من همان وقتی که تو رو دیدم، عضو این صلیب سرخ شدم. همان وقتی که نگاه چشمان تو به من افتاد، از تیغ چشمانت زخم خوردم. زخمی که من رو به صف اول مصدومان صلیب سرخ منتقل کرد. صف اولی که از اون نگاه به بعد تمام زندگی من رو به خودش معطوف کرد.

من عاشق شده بودم. منی که هیچ‌وقت توقع نداشتم به این چیزا فکر کنم. منی که حتی وقت نداشتم که بخوام توقع داشته باشم به این چیزا فکر کنم. حالا عاشق تو شده بودم. تناقض جالبی به نظر نمی‌اومد. من که خودم رو یه فرد متنفر از عشق و عاشقی می‌دیدم، حالا سفت و سخت علاقه داشتم که سنگ های این راه ناهموار رو با خون های جاری از کف پام شست و شو بدم.

اما خب، زندگی یک جنگه. درسته که توی جنگ به دست می‌آری، اما از دست هم می‌دی. درسته که ضربه می‌زنی، اما ضربه هم می‌خوری. درسته که پیروز می‌شی، اما شکست هم می‌خوری. همیشه جنگ، محل زندگی تناقض‌ها و تضادها در کنار هم بوده و خواهد بود. به همکاری زندگی و مرگ در کنار هم، ویرانی و آبادانی در کنار هم، روزها و شب‌ها در کنار هم و اشک‌ها و خنده‌ها در کنار هم جنگ می‌گن.

و این جنگ، همون‌طور که تو رو به من داد، تو رو از من گرفت. لحظه‌ای که برای مبادله‌ قبیله‌ای قرار شد که پدرت تو رو به ازدواج من در بیاره و در عوض داد و ستد قبیله‌ی ما چند برابرتر از قبل با قبیله‌ی شما ادامه پیدا کنه، لحظه‌ای بود که من برای اولین بار حس کردم که آزادی ندارم. اینکه پدرم برای زندگی من، به جای من تصمیم گرفت و به من و حرفام اهمیت نداد، منافع قبیله از در داخل زندگی خانواده‌ی ما شد و آزادی من، از پنجره به بیرون رفت.

البته وقتی که برای اولین بار دیدمت، خیلی هم از این آزادی که از دست داده بودم، پشیمون نبودم. دقیقا چیزی بود که می‌خواستم. برد، برد! اینکه افکار سنتی گرای خانواده‌های ما توی عصر مدرن، ما رو به هم رسوند، خیلی برام شیرین بود. فکر به آینده بهم آرامش می‌داد. آینده‌ای در کنار تو. آینده‌ای با رابطه‌ی بهتر بین خانواده‌هامون. آینده‌ای روشن. آینده‌ای سپید، اما کدر شده با لکه هایی قرمز. لکه های قرمز خون. خون تو!

زندگی یک جنگه. یک جنگ نابرابر. پدرت وقتی به آتش این جنگ دامن زد، که با پیشنهاد ما مخالفت کرد. زمین های خالی بیشتر به چه دردی می‌خورد؟ اگه پدرت اجازه می‌داد که ساخت و ساز رو توی زمین‌ها شروع می‌کردیم و شهر سنتیمون رو مدرن‌تر می‌کردیم، شاید جنگ نمی‌شد. شاید پدرم، پدرت رو نمی‌کشت. شاید مادرت هنوز زنده بود. شاید خواهر کوچکتر 8 ساله‌ت، هنوز درحال دویدن و خندیدن توی حیاط خونه‌تون بود. شاید من مجبور نمی‌شدم لکه‌های خون تو رو با بی حسی تمام از روی پیرهنم پاک کنم.

اما حالا که فهمیدیم زندگی یه جنگه، شاید راحت‌تر بتونیم با خساراتش کنار بیایم. با چیزهایی که از دست دادیم. با زندگی‌هایی که از دست دادیم. شمشیری که توی شکمت فرو کردم، هنوز مثل اون روز براقه. شمشیر هنوز تیزه. تیغ شمشیر چقدر برنده و دردناکه! تو هم مثل من انقدر درد کشیدی؟ نه. تو بیشتر درد کشیدی! شمشیر من، پوست من رو برید. وقتی شمشیر خودم پوست خودم رو ببره، آنچنان دردی نداره. دردش، درد انتخابه. اما شمشیر من، پوست تو رو هم برید. ولی این خیلی دردناکه. این درد، درد خیانته.

درد انتخاب اگه با عذاب خیانت قاطی بشه، خیلی غیر قابل... تحمله!
نمی‌تونم دیگه به نوشتن ادامه بدم... بوی خون هوشیاریم رو ازم گرفته...
درد... درد شمشیر... درد انتخاب...
آزادی خیلی درد داره...
آزادی، جنگ رو به دنبال داره...
زندگی یک جنگه!