ناگهان چشمانش تیره و تار گشت. چند جسم شفاف همانند برق از کنارش گذشت. نوری کورکننده در جلوی چشمانش پدیدار گشت و ناگهان از سرما برخود لرزید. چشمانش را مالید. بدنش چقدر نرم بود.چشمانش آرام آرام به فضا عادت کردند. خود را در برابر تابلوی نورانی دید: سرزمین آرامش
آه چقدر زیبا بود. با اشتیاق به سمتش گام برداشت. با هر گام احساس میکرد از درون خرد میشود اما تابلو او را به سمت خود میکشید. بلاخره پشت تابلو نمایان شد و اشتیاق او را بیشتر کرد. با خود اندیشید: چرا نباید خود را در آن سرزمین زیبا و بهشتی رها کند؟؟ جلو رفت. کم کم احساس کرد هر چه در بدن دارد از بین میرود. کم کم احساس کرد از زمین جدا میشود. بدنش سبک شده بود. در میان زمین و هوا معلق ماند اما دست از رفتن نکشید. با تمام وجود به سمت دروازه رفت گویی هر لحظه امکان داشت بسته شود. ناگهان دردی را در ستون فقراتش احساس کرد. اهمیتی نداد اما درد بیشتر میشد و تمام نقاط بدنش را میگرفت. کم کم از دروازه دور میشد و ناگهان با صدای بلند آخ در کنار پرده افتاد.
درد فروکش کرد و کم کم چهره خشمگین ادوارد را دید . صورتش چنان به او نزدیک بود که نفسش را احساس میکرد.
- دختره بی فکر. از همون اولش اشتباه کردم شما رو با خودم آوردم. نزدیک بود برای همیشه زندگیت رو از دست بدی. همین حالا باید برگردید به خانه شماره 13 پورتلند.و از این مأموریت هیچی به کسی نمیگید.
آلیشیا گفت: برگردید؟؟ یعنی من هم باید....؟
ادوارد به میان حرفش پرید و پرخاشگران گفت: بله. شما هم برمیگردید.
آنگاه به پرده نگاه کرد. سری تکان داد. پرده به حالت اول بازگشته بود. هیچ چیز نگفت و باری دیگر از ابتدا وردهایی را که اینبار برای بچه ها آشنا بودند خواند. ویولت نمیدانست چرا اما نسبت به وردها واکنش نشان میداد. احساس میکرد باید خود را نمایان کند اما چرا؟؟
صدایی در گوشش گفت: ویولت! این خاصیت پرده است. تو تا چند روز آینده نیمی از این پرده به حساب میایی. برای همین بهتره برگردی خونه.
اما صدایی که در ذهنش میپیچید به قدری زیبا بود که نمیتوانست از آن دور شود. تکان نمیخورد و تنها به شعری گوش میکرد که در ذهنش میپیچید. شعری که او را از هر کاری وا میداشت.
ریموس به سرعت دست او را در دستان آلیشیا گذاشت و با لحنی که دیگر جای بحث باقی نمیگذاشت گفت: همین حالا خانه شماره 13 پورتلند.
آلیشیا با اینکه دلش بر خلاف این را میپسندید اما به خاطر دوستش آپارات را انجام داد.
صدای پاق را نشنید اما حس معمول به او دست داد. کم کم داشت فرو میرفت که ناگهان از بین رفت. چشمانش را باز کرد. ریموس با تعجب به او چشم دوخته بود.
- تا اونجا که یادمه اینجا ضد آپارات....
اما ناگهان در شکست و توجه همه به آن سمت جلب شد. اما ادوارد گویی هیچ گوشی نداشت
نقد پست:
ریموس عزیز این هم از نقد شما:
پاراگراف بندی---
لوپین عزیز ، به نظر من بود پاراگراف اول را در این قسمت تمام می کردی:
خود را در برابر تابلوی نورانی دید: سرزمین آرامش
پاراگراف دوم را به توصیف سرزمین آرامش اختصاص می دادی و در این قسمت ه پایان می رساندی:
چنان به او نزدیک بود که نفسش را احساس میکرد.
پاراگراف سوم نیز اگر تا پایان این قسمت ادامه داشت ، بهتر بود .یعنی این قسمت:
شعری که او را از هر کاری وا میداشت.
بدلیل اینکه در قسمت بعد ، یعنی پاراگراف چهارم ، محوریت اصلی داستان به آپارات معطوف شده بود.
لحن و زبان داستان---
خب لحن داستان را جدی و معیاری به کار برده بودی ، ولی اشتباهت بیشتر در این بود که در اکثر دیالوگها نیز از زبان معیار استفاده کرده بودی در صورتی که بایستی از لحن شکسته و گفتاری استفاده می کردی.
بررسی نگارشی و املایی---
ناگهان چشمانش تیره و تار گشت. چند جسم شفاف همانند برق از کنارش گذشت. نوری کورکننده در جلوی چشمانش پدیدار گشت و ناگهان از سرما برخود لرزید.
به نظر من بهتر بود در یکی از جملات اول یا سوم از فعلی به غیر از ((گشت)) استفاده می کردی ، چون زیبایی اش بسیار بهتر می شد.
در برخی قسمت ها مانند ((تابلوی نورانی)) ، فراموش کرده بودی که از ((ی)) نکره استفاده کنی.
در بعضی جاها نیز علایم نگارشی را به اشتباه به کار برده بودی و خیلی از نقطه استفاده کرده بودی ، ضمن اینکه هیچ گاه بعد از ((و)) ، نقطه به کار نمی رود.
کلمه ((پرخاشگران )) از لحاظ ادبیات درست نیست و بهتر بود از (( با عصبانیت )) استفاده می کردی.
کم کم داشت فرو میرفت که ناگهان از بین رفت.
در جمله بالا ، اگر بین ((داشت )) و ((فرو می رفت)) از ، ((در این احساس )) استفاده می کردی پستت گویاتر می شد.
توجه همه به آن سمت جلب شد.
*توجه همه به سمت آن جلب شد.
ارائه سوژه برای نفر بعد و بررسی سوژه خود پست---
خب سوژه را به خوبی ادامه بودی ولی به نظر من ابتدا و انتهای پستت کمی گنگ بود و به خصوص در پایان پستت ، مقداری به ونتد داستان سرعت بخشیده بودی.با اینکه زیاد توصیفات را بکار برده بودی ، معذلک نتوانسته بودی منظور و روند داستان را به خوبی بیان کنی.بهتر برود توصیفاتت هدفمندتر می بود.موفق باشی همکار عزیز.
آه چقدر زیبا بود. با اشتیاق به سمتش گام برداشت. با هر گام احساس میکرد از درون خرد میشود اما تابلو او را به سمت خود میکشید. بلاخره پشت تابلو نمایان شد و اشتیاق او را بیشتر کرد. با خود اندیشید: چرا نباید خود را در آن سرزمین زیبا و بهشتی رها کند؟؟ جلو رفت. کم کم احساس کرد هر چه در بدن دارد از بین میرود. کم کم احساس کرد از زمین جدا میشود. بدنش سبک شده بود. در میان زمین و هوا معلق ماند اما دست از رفتن نکشید. با تمام وجود به سمت دروازه رفت گویی هر لحظه امکان داشت بسته شود. ناگهان دردی را در ستون فقراتش احساس کرد. اهمیتی نداد اما درد بیشتر میشد و تمام نقاط بدنش را میگرفت. کم کم از دروازه دور میشد و ناگهان با صدای بلند آخ در کنار پرده افتاد.
درد فروکش کرد و کم کم چهره خشمگین ادوارد را دید . صورتش چنان به او نزدیک بود که نفسش را احساس میکرد.
- دختره بی فکر. از همون اولش اشتباه کردم شما رو با خودم آوردم. نزدیک بود برای همیشه زندگیت رو از دست بدی. همین حالا باید برگردید به خانه شماره 13 پورتلند.و از این مأموریت هیچی به کسی نمیگید.
آلیشیا گفت: برگردید؟؟ یعنی من هم باید....؟
ادوارد به میان حرفش پرید و پرخاشگران گفت: بله. شما هم برمیگردید.
آنگاه به پرده نگاه کرد. سری تکان داد. پرده به حالت اول بازگشته بود. هیچ چیز نگفت و باری دیگر از ابتدا وردهایی را که اینبار برای بچه ها آشنا بودند خواند. ویولت نمیدانست چرا اما نسبت به وردها واکنش نشان میداد. احساس میکرد باید خود را نمایان کند اما چرا؟؟
صدایی در گوشش گفت: ویولت! این خاصیت پرده است. تو تا چند روز آینده نیمی از این پرده به حساب میایی. برای همین بهتره برگردی خونه.
اما صدایی که در ذهنش میپیچید به قدری زیبا بود که نمیتوانست از آن دور شود. تکان نمیخورد و تنها به شعری گوش میکرد که در ذهنش میپیچید. شعری که او را از هر کاری وا میداشت.
ریموس به سرعت دست او را در دستان آلیشیا گذاشت و با لحنی که دیگر جای بحث باقی نمیگذاشت گفت: همین حالا خانه شماره 13 پورتلند.
آلیشیا با اینکه دلش بر خلاف این را میپسندید اما به خاطر دوستش آپارات را انجام داد.
صدای پاق را نشنید اما حس معمول به او دست داد. کم کم داشت فرو میرفت که ناگهان از بین رفت. چشمانش را باز کرد. ریموس با تعجب به او چشم دوخته بود.
- تا اونجا که یادمه اینجا ضد آپارات....
اما ناگهان در شکست و توجه همه به آن سمت جلب شد. اما ادوارد گویی هیچ گوشی نداشت
نقد پست:
ریموس عزیز این هم از نقد شما:
پاراگراف بندی---
لوپین عزیز ، به نظر من بود پاراگراف اول را در این قسمت تمام می کردی:
خود را در برابر تابلوی نورانی دید: سرزمین آرامش
پاراگراف دوم را به توصیف سرزمین آرامش اختصاص می دادی و در این قسمت ه پایان می رساندی:
چنان به او نزدیک بود که نفسش را احساس میکرد.
پاراگراف سوم نیز اگر تا پایان این قسمت ادامه داشت ، بهتر بود .یعنی این قسمت:
شعری که او را از هر کاری وا میداشت.
بدلیل اینکه در قسمت بعد ، یعنی پاراگراف چهارم ، محوریت اصلی داستان به آپارات معطوف شده بود.
لحن و زبان داستان---
خب لحن داستان را جدی و معیاری به کار برده بودی ، ولی اشتباهت بیشتر در این بود که در اکثر دیالوگها نیز از زبان معیار استفاده کرده بودی در صورتی که بایستی از لحن شکسته و گفتاری استفاده می کردی.
بررسی نگارشی و املایی---
ناگهان چشمانش تیره و تار گشت. چند جسم شفاف همانند برق از کنارش گذشت. نوری کورکننده در جلوی چشمانش پدیدار گشت و ناگهان از سرما برخود لرزید.
به نظر من بهتر بود در یکی از جملات اول یا سوم از فعلی به غیر از ((گشت)) استفاده می کردی ، چون زیبایی اش بسیار بهتر می شد.
در برخی قسمت ها مانند ((تابلوی نورانی)) ، فراموش کرده بودی که از ((ی)) نکره استفاده کنی.
در بعضی جاها نیز علایم نگارشی را به اشتباه به کار برده بودی و خیلی از نقطه استفاده کرده بودی ، ضمن اینکه هیچ گاه بعد از ((و)) ، نقطه به کار نمی رود.
کلمه ((پرخاشگران )) از لحاظ ادبیات درست نیست و بهتر بود از (( با عصبانیت )) استفاده می کردی.
کم کم داشت فرو میرفت که ناگهان از بین رفت.
در جمله بالا ، اگر بین ((داشت )) و ((فرو می رفت)) از ، ((در این احساس )) استفاده می کردی پستت گویاتر می شد.
توجه همه به آن سمت جلب شد.
*توجه همه به سمت آن جلب شد.
ارائه سوژه برای نفر بعد و بررسی سوژه خود پست---
خب سوژه را به خوبی ادامه بودی ولی به نظر من ابتدا و انتهای پستت کمی گنگ بود و به خصوص در پایان پستت ، مقداری به ونتد داستان سرعت بخشیده بودی.با اینکه زیاد توصیفات را بکار برده بودی ، معذلک نتوانسته بودی منظور و روند داستان را به خوبی بیان کنی.بهتر برود توصیفاتت هدفمندتر می بود.موفق باشی همکار عزیز.
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط آلبوس دامبلدور در 1386/4/20 13:09:33
ویرایش شده توسط آلبوس دامبلدور در 1386/4/20 17:06:40
ویرایش شده توسط آلبوس دامبلدور در 1386/4/20 17:06:40
) فكري به ذهنش خطور كرد.
) جمع شده بودند ولي اثري از ولدمورت نبود. بعد از نيم ساعت دير كرد ولدمورت رسيد و با رسيدنش همهمه‌اي بين مرگخوارها در گرفت: دقيقاً سر وقت ، آن تايمِ آن تايم ،اسوه وقت شناسي رسيدند. در همين حين مرگخوارها متوجه قرمزي لپ ولدمورت كه نشانه شدت دندان دردش بود شدند و زدند زير خنده البته طوري كه ولدمورت متوجه خنده آنها نشود.
. 
