گورستان ریدل‌ها

ولدمورت كله ی تاسش را خواراند و گفـت:
-مونتگومری!

مونتگومری در مقابل ولدمورت زانو زد. ولدمورت خنده ی خفيفی كرد و كله ی تاسش را به نمايش گذاشت و گفت:
-برو اون ماگل رو بيار اينجا.

مونتگومری بلند شد و تعظيم كوتاهی كرد و گفت:
-اطاعت، مای لرد.

نيم ساعت بعد:
ولدمورت با عصبانيت پيژامه اش را بالا كشيد و گفت:
-چرا اين مونتی نيومد؟

-نمی دونم يا لرد.

ولدمورت با عصبانيت گفت:
-اون كيه داره مياد اينجا؟

آنی مونی لبخند تلخی زد و خاك را از روی كفشش تكاند و گفت:
-فكر كنم يكی از اونهايی باشه كه شما كشتينش...

حدس آنی مونی درست بود. مرد در گورستان به سمت ولدمورت دويد. كفش هايش پاره پوره بودند و لباس های ژنده و كهنه ای بر تن داشت.ولدمورت چوبدستی اش را بالا گرفت اما قبل از آنكه بتواند كاری بكند مرد دستش را به يقه ی پيراهن ولدمورت گير داد و گفت:
-تو من و خانواده ام رو نابود كردی. الان دامبلدور و بقيه مرده ها زنده شدن. الان همه تو رو نابود خواهند كرد.

ولدمورت خنده ی خفيفی كرد. تنه ی محكمی به مرد زد و او را انداخت. چوبدستی اش را به سمت او گرفت و با حالت تمسخر آميزی گفت:
-آواداكداورا!

مرد مثل يك اسباب بازی، بدون آنكه جانی داشته باشد، روی زمين افتاد. دستانش از هم باز بود، گويی می خواست كسی را در آغوش بگيرد. ولدمورت لگد محكمی به جسد زد و آنرا از خودش دور كرد. آنی مونی گفت:
- مای لرد، مثل اينكه اون دو تا اومدن...

لرد سياه نگاهش را به دوردست انداخت. دو پيكره ی تاريك از دور نمايان بودند. به احتمال زياد يكی از آنها مونتگومری بود و ديگری صاحب گورستان. لرد لبخند ابلهانه ای زد. وقتی چهره ی آن دو مشخص شد فهميد حدسش درست بوده است.

ادامه دارد...

- کیو میگی؟
- اون!

ولدمورت با عصبانیت چوبدستی اش رو میگیره به سمت ِ آنی مونی:

- کو؟
- بابا اونی که شبیه ِ ریش ِ متحرکه!
- اِع ، اون؟ فکر کنم دامبلدور باشه .

اما فردی که نزدیک و نزدیک تر میشد به همه کس شباهت داشت به جز آن پیرمرد ِ خرفت . ولدمورت و آنی مونی مونتگومری را به سمت ِ در فرستادند. مونتی با سرعت در را باز کرد و بیل را به سوی آن مرد گرفت.

غریبه خودش را کمی عقب کشید و لبخندی زد.

- سلام. خوبی؟
- سلام. مرسی! تو خوبی؟

ولدمورت که کنار دیوار کمین کرده بود تا صدای مرد را بشنود محکم پس گردنی به مونی زد.

مونتی صدایش را صاف کردو گفت:
- هِی! اهمم.. منظورم اینه که، شما ؟
- بنده از وزارت سحر و جادو اینجا آمده ام.

ولدی و آنی مونی نفسی راحت میکشند. مونتی به مرد نگاه دیگری می اندازد، ردای بلند و آبی رنگ با ستاره های زرد پوشیده است. ریش هایش تا کمرش ریخته اند و صاف و شانه شده ، اورا احاطه کرده اند.

- البته نه از طرف ِ وزیر! از طرف ِ خودم اومده ام.
- خب؟
- نمیشه بیام تو؟
- نه!

مونتی با حالت پرسشگرانه ای به ولدمورت نگاه میکند: که سرش را به شدت به علامت منفی تکان میدهد.

- نخیر ، کارتونو بگید .
- خیله خب ! ترجیح میدادم با ولدمورت صحبت کنم.

و به صورت ِ مشخصی صدایش را به سمت ِ راست هدایت کرد، جایی که ولدمورت و آنی مونی خود را به دیوار سبز رنگ ِ خانه ی ریدل چسبانده بودند.

- ما میخواستیم باری حفظ محیط های باستانی و محیط زیست ، گورستان این دره رو که استفاده ی چندانی ازش نمیشه تبدیل به موزه کنیم تا عموم بتونند بیان اینجا و راجع به این قبرها و افراد ِ سرشناس چیزهایی بیاموزند. در ضمن ، پشت ِ این منطقه یک شهربازی ساخته میشه که تا یک ماه ِ دیگه تمام میشه! امیدوارم با سر و صدای اونها مشکلی نداشته باشید.

مونتی:

ولدمورت از کنار دیوار جلوی در میاد و با خشم میگه:
- من مالک ِ این زمین ها هستم و نمیذارم چنین کاری کنید! کار فرهنگی؟

-متاسفانه ، شما هیچ مالکیتی روی این زمین ها ندارید ! مالک ِ این زمین ها یک ماگل هست که اگه میخواید رازیش کنید ، باید بدون ِ جادو وارد عمل بشید ! اگه ایشون به ما اجازه ی احداث موزه رو نده ، ما هم نمیتونیم کاری کنیم. روز بخیر !

مرد نقره فام .. چیز ، مرد ریش دار ِ نقره فام !، به سوی بالای دره به حرکت می افتد و در چند سانتی خانه ، غیب میشود .

آنی مونی با عجله از پله ها بالا رفت و در حالی كه عرقش را خشك می كرد با خودش گفت:
-آخی، اينم اتاق خواب لرد سياه.

بعد با عجله وارد اتاق شد. اتاق زيبايی بود. فرش بزرگی روی كاشی های مرمرين اتاق كشيده شده بود. ميز كار كوچكی در سمت راست اتاق و جلوی پنجره بود كه روی آن كاغذهای زيادی به چشم می خورد. آنی مونی دست پاچه به سمت ميز رفت و به خودش گفت:
-حتما لرد چوبدستيش رو روی ميزش گذاشته.

بعد احمقانه تمام ميز را زير و رو كرد. با عصبانيت كاغذ ها را مچاله می كرد و از پنجره بيرون می انداخت. شكاف و كشوی ميز را باز كرد و درآنجا فقط مقداری پول يافت. با عصبانيت به سمت تخت خواب لرد رفت. بر روی تخت خواب به زيبايی لردولدورت حك شده بود. آنی مونی زير تخت را نگاه كرد اما چوبدستی را نيافت. زير لحاف و تشك را هم گشت. اصلا انگار چوبدستی لرد غيب شده بود تا اينكه بالاخره آنرا ديد... روی قالی بزرگ و زبای سرخ رنگ و در نزديكی ميز كار افتاده بود. به سمت چوبدستی رفت و آنرا برداشت. احتمال می داد وقتی كاغذها را زير و رو می كرد دستش به چوبدستی خورده باشد و موجب افتادن آن شده باشد. به هر تقدير چوبدستی را برداشت و سراسيمه از پله ها پايين رفت. در نزديكی پله ها جيمز پاتر را ديد و من من كنان گفت:
-سلام آقای پاتر. كاری با من ندارين؟

جيمز سرش را خاراند و نگاهش را روی آنی مونی متمركز كرد و گفت:
-به به. اتفاقا خيلی هم كار دارم.

آنی مونی از ترس آنكه زود به لرد نرسد دويد و جيمز را در نزديكی پله ها تنها گذاشت. بالخره آنی مونی موفق شد كله ی تاسی را از دور ببيند كه می درخشيد. با عجله به سمت آن مرد كله تاس حركت كرد. پس از گذشت چند لحظه به مرد كله تاس رسيد و گفت:
-سلام ارباب.

پشت ولدمورت مونتگومری ايستاده بود. صورتش به رنگ گل سرخ رنگ نزديكش درآمده بود. معلوم بود لرد سياه او را تنبيه كرده بود. ولدمورت چشمان سرخش را به آنی مونی نشان داد و گفت:
-احمق، چوبدستی من رو بيار.

آنی مونی ابلهانه برای لرد سياه لبخند زد و گفت:
-مای لرد، اون رو با خودم آوردم.

بعد زانو زد و به لرد تعظيم كرد و چوبدستی را به او سپرد. لرد بلافاصله گفت:
-كروشيو!

آنی مونی از شدت درد به خود می پيچيد و نعره می زد. چشمانش داشتند از حدقه در می آمدند. در حالی كه شكنجه می كشيد می شد از چشمانش خواند كه به ولدمورت التماس می كرد وقتی شدت شكنجه كم شد آنی مونی گفت:
-منو ببخشين ارباب!

-چه طور ببخشمت؟ موتگومری همه چی رو واسم تعريف كرد. اونم يكم بايد درد بكشه... اما توی احمق... وقتی از شر اين مرده ها راحت شديم حالت رو جا ميارم.

مونتوگمری كه تا آن لحظه ساكت ايستاده بود عجولانه گفت:
-سرورم، اونجا رو نگاه كنيد.

در نقطه ای دوردست، مرد قد بلنی قابل رويت بود كه ريش نقره ای فامش تا كمرش می رسيد.

ادامه دارد...

لرد بیجامه اش را که کمی پایین رفته بود را به سرعت بالا کشید و از پنجره پایین پرید و به صورت مخفوی سالم ماند و فرار کرد . پدرش نیز از پله های ساختمان به آرامی پایین آمد و به دنبال پسرش رفت .

لرد ولدمورت همینطور که بیجامه اش را در دستانش گرفته بود می دوید و می دوید و دائما به پشت سرش نگاه می کرد که ناگهان به فردی برخورد کرد .
سیبیلی کوچک و قیافه ای بوقی . یقه ی رکابی ولدمورت را گرفت و فریاد زد : تو منو کشتی و بعد پسر عزیزم ، بارتی رو ازم گرفتی و پسر خودت کردی . تو باید نابود بشی

ولدمورت چشمش به پدرش که از پشت به او نزدیک و نزدیکتر می شد افتاد و به سختی خود را از چنگال بارتی کراوچ پدر نجات داد و دوباره مشغول دویدن شد . بارتی کراوچ پدر و تام ریدل پدر نیز با هم به دنبالش به راه افتادند .

ولدمورت در حالیکه می دوید :


در آنطرف مونتگومری نگاهی به فرد که بدست مرگخواران کشته شده بود انداخت و فریاد زد : فرد . برادر عزیزم ... بیا بغلم
- ها ؟ تو کی هستی ؟
- بوقی . منم ، مونتگومری ویزلی ! پسر آرتور ویزلی ! یادت نیومد ؟!
- نه :no:
- ...


بعضی ها آشنایان خود را میدیدند که بدست ولدمورت سالها پیش کشته شده بودند و بعضی از مردگان نیز به دنبال ولدمورت می دویدند و قصد کشتنش را داشتند .
در این مابین آنی مونی که از درست کردن آن معجون عذاب وجدان گرفته بود در سدد رساندن چوبدستی ای به ولدمورت بود ...

___________________
خیلی بوقی شد ؟

سوژه جدید:
اوووف...هرچی میکنی هم که تموم نمیشه!هی جسد رو جسد بهم اضافه میشن!لرد هم که بیل جدید نمیخره.هی بکن هی بکن بعد جسد رو بنداز تو گور بعش هم صد تا جسد دیگه بیاد.اون وقت دوباره هی بکن هی بکن...
- هیی مونتی.من میدونم تو چی میگی.منم همین طوریم.از صبح تا شب توی این آشپزخونم،میشورم و میپزم بعد دوباره میشورم و میپزم.ولی میدونی چیه؟هر وقت که خسته میشم،یک چایی خوشمزه میخورم و حالم جا میاد.
مونتی با خستگی نگاهی به آنی مونی انداخت و گفت:
آخ گفتی.ببین تو خونه ریدل، طبقه دوم،دومین اتاق از سمت راست یک کتابخونه هستش.توی کتابخونه طبقه دوم، اولین کتاب کتابی هست به اسم "آموزش معجون" توی اون کتاب نوشته که چطوری باید یک چایی لب سوز جاسمین درست کنی.جون من درست کن برام بیار.
آنی مونی سر خود را به نشانه موافقت تکان داد و بدنبال کتاب رفت.


- اینم از چایی.
مونتی لیولن چینی چای را از دستان آنی مونی گرفت.گورستان خانه ریدل سرد تر از هر وقت دیگری بود.مونتی نگاهی به چای نمود و تمامی چای را سر کشید.
- اخخخفف...این چیه؟؟این که خیلی بدمزست!پوفف.
مونتی چای را بر روی زمین تف نمود و به آنی مونی که متعجب به وی خیره شده بود گفت:
این چیه دیگه بوقی؟
-خودت گفتی طبقه دوم،اتاق اول،کتاب دوم.منم رفتم درست کردم.
مونتی با چشمان باز به آنی مونی خیره شدو با ناباوری گفت:
نه...اتاق دوم طبقه اول...اونی که تو گرفتی معجون سیاهه.الان با این معجون همه مردها زنده میشن.




سو سوی نور از لابلای پردهای کثیف چشمان لرد را میسوزاند.لرد پتوی گل گلی خود را بکنار انداخت و از روی تخت بلند شد.
- یک روز جدید....امروز کیا رو باید بکشم؟
لرد این را گفت و سپس بیجامه خود را تا ناف بالا کشید.
- آفرین تام...خوب داری ملت رو میکشی...منم یک روزی کشتی.حالا من تورو میکشم.
لرد روی خود را به صدا،که از پشت سر شنیده میشد نمود.
- جـــــــــــــــــــــــــــغ...بابام زنده شده!
________________________________________________
بخاطر معجونی که توسط آنی مونی ومونتی بر روی زمین ریخته شد،تمامی مرده های گورستان زنده شدند و از اونجایی همشون توسط مرگخواران کشته شدن،میخوان الان از مرگخوارا انتقام بگیرن....
پی ن: یا لرد این تاپیک ادامه دار شد.اگر مخالفید پست را اسکرجیفای نمایید...سایه لرد مستدام.

مردها زنده میشوند!

ویرایش ناظر:نه،اشکالی نداره.
تاپیک ادامه دار نشه ولی این سوژه بصورت ادامه دار باشه.تا تموم شدن این سوژه تاپیک ادامه دار شد.

صدای خش خش ردایش سکوت را در هم شکست.به آرامی به دور وبر خود نگاه کرد و سپس براهش ادامه داد.مه غلیظی فضا را پر کرده بود.چشمانش را باریک کرد تا در مه بهتر ببیند و سپس،در تاریکی محض،نور قرمزی بشچم خورد.لبخند کج و کوله ای بر لبانش نقش بست. نمیتوانست تشخیص دهد که لرزش دستش بخاطر ترس است یا سرما.با شوقی آغشته به ترس،بسوی نور قرمز حرکت کرد.

-----
درد وجودش را پر کرده بود.صداهای بم و ناشناخته ای بگوشش میرسید.باید مقاومت میکرد.باید مقاومت میکرد.
مرد شنل پوش بدور وی چرخید.ردایش همچون مار بر روی زمین گورستان میخزدید و صدای فریادش در فضای مرده گورستان طنین میانداخت. لرد اشعه شکنجه بار دیگری را بسویش فرستاد و سپس،قهقهه زنان به وی خیره شد:
بدن محکمی داری.امیدوارم قدرت هم زیاد باشه.کسی که یک راست میاد تا لرد رو ببینه باید هم قوی باشه.کسانی که فکر میکنن قدرتمندن جای در گروه من ندارن.

کلماتی که از دهان لرد خارج میشدند را نمیشنید.در دل،اشعه امید روزنه زده بود.سرش را به سختی بالا گرفت و به با چشمان خونین به لرد نگاه کرد.لبخند کوچکی زد و سپس با صدای ریز کلماتی را زمزمه کرد:
درود بر لرد کبیر...درود بر سیاهی

مه تمام قبرستان متروکه را پوشانده بود.قبرستان در تاریکی ابدی فرو رفته بود .هزاران جنازه در قبر های کوچک و قدیمی به ارامی خفته بودند

به ارامی قدم بر میداشت .لبخند لبان باریک و چهره ی سردش را پوشانده بود .سه اندام دیگر که در شنل های بلند مشکی پنهان شده بود نیز به دنبالش حرکت می کردند.

شنل پوشی که قد بلندتری داشت به آرامی گفت :
_سرورم همینجاست!

پوزخندی زد و به وی خیره شد .صدای خونسرادانه و ارامش بیش از بیش در دل سه همراهش غوغا به پا می کرد
_لوسیوس ،خودم می دونم

لوسیوس با نگرانی به ولدمورت خیره شد و بعد پاسخ داد
_سرورم .منو ببخشید من نمی خواستم ..

دستان کشیده و سفیدش را در پرده ی مه تکان داد و سرش را بالا اورد.با چشمان بی روحش به لوسیوس نگاهی کرد
_بس کن!

سپس بوی گند گربه های مرده که تمام قبرستان را برداشته بود به مشام کشید و ادامه داد
_همین جا منتظر باشین!

بلاتریکس لسترنج لبخندی زد و سپس تعظیم کرد
_بـله سرورم!

به آرامی و بی توجه به سه مرگخوار دیگر به طرف قبر متروکه ای که در میان لجن زار قبرستان قرار داشت حرکت کرد .بوی گند جسد حیوانات محوطه قبرستان را برداشته بود.هوا بشدت سرد بود و با هر دم و بازدمش اکسیژن به وضوح دیده میشد

به قبر نزدیک تر شد و با نگاهی تحقیر برانگیز به نوشته ی روی ان خیره شد.نوشته هایی کمرنگ که در حال محو شدن بودند:

نام :تام ریدل
تاریخ مرگ :...
دلیل مرگ :نا معلوم!

با تحقیر به قبر نگاه کرد و بعد صدای بلندش در فضای قبرستان طنین انداخت
_تو مشنگ پست در جایی خوابیدی که مستحق اون هستی .اما من نمی ذارم که روحت در ارامش باشه ،قبرت را می شکافم و قطعه ای از استخوانت را جدا می کنم..قطعه ای برای...

دقیقه ای ساکت شد و به محیط اطراف نگریست.بوی تند هوا را به مشام کشید و چوب دستی اش را بیرون اورد به قبر نگاه کرد و وردی را زیر لب زمزمه کرد

نوشته های قبر با نوری سبز رنگ درخشید و تاللو ان چشمانش را ازرد دقایقی بعد قبر به ارامی باز شده بود
به خرده استخوان ها و حشرات ریزی که به دور ان جمع شده بود نگاه کرد و بعد خود را روی باقی مانده جنازه خم کرد.

دقایقی بعد قبر بسته شد و در حالی که لبخند شومی چهره ی سردش را پوشانده بود به طرف درب قبرستان حرکت کرد

سه مرگخوار مشتاق به چهره ی اربابشان خیره شده بودند
_برویم!

صبح بود يك صبح مه گرفته. مه غليظي تمام گورستان رو در بر گرفته بود. چند پيكر شنل پوش و سياه در ميان مه پيش مي رفتند و يكي پس از ديگري قبرهاي جادوگران سياه را پشت سر مي گذاشتند. هدف آنها كمي جلوتر بود. بزرگترين قبر و بزرگترين جادوگر.

نوشته هاي سياه رنگ بر روي سنگهاي سفيد خودنمايي مي كردند و توجه هر رهگذري را به خود جلب مي كردند. نامهاي جادوگران و ساحره ها يكي پس از ديگري در قدح ذهن رهگذران سياهپوش سرازير مي شد: آنتونين دالاهوف، اگنس رووكود، بارتي كرواچ، پيتر پتي گرو، مكنر......

از هر كدام مشتي خاطره و جنايت به جاي مانده بود. جنايت هاي فجيع و وحشتناك. خاطراتي لبريز از ترس و نفرت از هر كدام در اذهان عمومي بر جاي مانده بود و اكنون هر كدام در باتلاق و حشت و فلاكت در درون اين قبرها فرو رفته بودند.

انوار سياهي و رنج از درون گورها به بيرون مي تراويد. تشعشعات تن ها را مي آزرد و روح را عذاب مي داد. انديشه ها را مرگ فرا مي گرفت و دلها از دريافت اين انوار زنگار مي زدند. چيزي جز سياهي و تباهي در اين گورستان شوم دريافت نمي شد.

سه رهگذر پيش رفتند. در ميان مه ها در دوردست جسم سياه عظيمي ديده مي شد. مانند يك تپه ي سياه بود. تپه ي سياهي در دل گورستان سياه. طولي نكشيد كه به تبه ي سياه رسيدند. تپه نبود بناي يادماني بود از بزرگترين جادوگر سياه اعصار. اين يادمان سنگي بر فراز قبر جادوگر تبهكار ساخته شده بود.
"اينجا گور لرد ولدمورت بود."

سه پيكر سياه پوش ايستادند و يادمان سياه زل زدند. يادمان تركيبي بود از جمجمه ها و تن هاي آسيب ديده و زخمي. يادماني بود از مرگ. پيكر زشت و لاغري در مركز سنگ حك شده بود كه حالتي از ضعف و رنج بي حساب مرد بود. اجساد و موجودات زشت از هر سو به سمت او مي آمدند و مرد رنجور از آنها مي ترسيد. مرد غرق در فلاكت بود.

كمي پايين تر از اين حكاكي نوشته اي بر روي سنگ حك شده بود:

"صاحب اين قبر سياه ترين و تبهكارترين جادوگر دنياست. بهتر حرفي از او نزنيم."

پيكرهاي سياهپوش دور شدند. و مان راهي را كه آمده بودند بازگشتند...

صدای قدمهایش سکوت را که همچون پادشاهی برگورستان فرمانروایی میکرد در هم شکست. با قدمهای سریع و بلند بسوی نقطعه ای نا معلوم حرکت کرد. لحظه ای به دور وبر خود خیره شد. چوبش را از ردایش بیرون کشید و چیزی را زمزمه کرد.

نوری که از چوبدستیش سوسو مزد را به اطراف خود چرخاند. گویا بدنبال چیزی در آن قبرستان شیطانی بود. قبرستان همچون هرگاه تاریک و هولناک بود و همچون هر زمانی قرق در سکوت مردها شده بود.مکثکوتاهی کرده و دوباره براه افتاد. کمی آن طرف تر،در کنار درختی پیری که گویا بعد از وی تنها فرد زنده قبرستان بود ایستاد. بر کنار درخت زانو زد و به قبری شکسته خیره شد. خاک قبر را کنار زد و نوشته روی سنگ را خواند:

لوسیوس مالفوی


قطرهای اشک از چشمانش سرازیر شد. سرش را نزدیک به سنگ برد. گونهایش را که حال خیس از اشک بودند را به سنگ چسباند. اشک وی اشک قم نبودند بلکه اشک شوق. شوق و خوشحالی این که شوهرش همچون دیگران،در راه پوچی و هیچی نمرده است،بلکه در راه زرینی جان خود را از دست داده.خوشحال بود که لوسیوس جان خود را بدون ترس ودرنگ تقدیم کرده بود.امیدوار بود که وی نیز جان خود را بهمان آسانی تقدیم کند.تقدیم به لرد تاریکی.

رون با عصبانیت قطرات عرق پیشانی اش را با دست خشک کرد و به سمت کسی که بالای چاله ایستاده بود گفت:ریموس من خسته شدم.چقدر بکنم این زمین لعنتی رو.هرچی میکنم تموم نمیشه.به جای اینکه بشینی اونجا و در و دیوار رو نگاه کنی بیا کمک کن یه ذره هم تو زمین رو بکن.

ریموس با ناراحتی سرش را به درون گودال خم کرد و با صدایی آرام گفت:هییسس،مگه زده به سرت رون؟آروم تر حرف بزن.الان همه مرگخوارها رو میریزی اینجا.به جای ناله و نفرین کردن به کارت ادامه بده.اگه من بیام زمین بکنم تو باید مواظب اطراف باشی و اگه مرگخواری حمله کرد جلوش رو بگیری.حالا میخوای جاهامون رو عوض کنیم؟

رون با تاسف سری تکان داد و بعد دوباره با بیلچه کوچکش مشغول کندن زمین شد.کندن زمین در آن شرایط کار سختی بود.زمین گورستان ریدل را خاک سخت و محکمی فرا گرفته بود.علاوه بر آن نمیتوانست از هیچ جادویی کمک بگیرد.اگر کسی در آن محدوده از طلسم استفاده میکرد مرگخوارها سریع متوجه میشدند.بنابراین مجبور بود در تاریکی به کندن زمین ادامه دهد.

ریموس با نگرانی نگاهی دوباره به اطراف انداخت.محوطه گورستان ریدل کاملاً ساکت و بدون صدا بود.نه صدای وزش باد به گوش میرسید و نه حیواناتی که در میان قبرهای خاموش حرکت کند.ریموس این حالت را دوست نداشت.نمیدانست که این سکوت حالتی طبیعی در این قبرستان است یا فقط آرامشیست قبل از طوفان.تنها صدایی که به گوش میرسید صدای شکافتن خاک توسط جسمی فلزی بود.

دامبلدور آن دو را در آن وقت شب به گورستان ریدل فرستاده بود تا انگشتری را از توی یکی از گورها در بیاورند وآن را برای او ببرند.دامبلدور درباره اینکه آن انگشتر چیست و چه چیز مهمی دارد صحبت نکرده بود،فقط گفته بود امیدوار است که آنها حتماً در این شب انگشتر را به محفل برسانند.

رون در حال گفتن جمله "پس این تابوت لعنتی رو کجا خاک کردن" بود که صدای برخورد بیلچه با تخته ای چوبی نظر هر دو محفلی را جلب کرد.
ریموس از روی هیجان به سرعت به درون گودال پرید و رون را عقب زد.تابوت اکنون درست در زیر پایشان بود.ریموس سعی کرد در تابوت را باز کند و در همان حال گفت:دامبلدور فکرش رو هم نمیکنه که ما تونستیم انگشتر رو براش ببریم.

صدای سردی در جواب ریموس گفت:حق با توئه،دامبلدور هیچ وقت همچین فکری نمیکنه.
رون و ریموس در جایشان خشک شدند.کارشان تمام بود.ریموس با سختی به بالا نگاه کرد و چیزی دید که باعث شد قلبش دیوانه وار به تپش بیوفتد.ده دوازده مرگخوار در حالی که چوب جادویشان را به طرف آنها گرفته بودند دور قبر جمع شده بودند.
رون به سختی آب دهانش را پایین داد و با صدایی لرزان گفت:پرسی...منم رون.برادر کوچیکت.تو که به من آسیب نمیزنی؟

پرسی اندکی جلوتر آمد و ماه که تازه از پشت ابر بیرون آمده بود چهره اش را روشن کرد.در صورت پرسی خشم و انزجار موج میزد.
پرسی با صدایی سرد تر از قبل گفت:من دیگه برادر یا خانواده ای ندارم.خداحافظ موش کوچولو.
قبل از اینکه ریموس یا رون حرکتی بکنند چندین شاع نور سبز به طرف آنها پرتاب شد و لحظه ای بعد جسد هر دو بر روی در چوبی تابوت افتاده بود.

مورگان نگاه نفرت باری به دو جسد کرد و گفت:بهتره زودتر جسدهاشون رو از توی قبر در بیاریم.مطمئناً ارباب خوشش نمیاد جسد این دوتا گورستان ریدل رو کثیف کنه.بعد از گفتن این جمله چند مرگخوار در حالی که با صدای بلند و ترسناکی میخندیدند جسدها را از درون قبر بیرون کشیدند.