تالار عمومی هافلپاف!

سایه یا شاید هم سایه ها هر لحظه نزدیک تر میشدند. موج های دریا با شدت به کناره ساحل برخورد می کرد و هوا رو به تاریکی میرفت. ریتا با چهره ای ترسان پشت بوته پنهان شده و از چیزی که پیش رویش بود خبر نداشت. چند لحظه که در نظر یک ریتا چندین ساعت به نظر رسید، گذشت و سه پیکر بلند قامت با پوست قهوه ای تیره و بدنی برهنه در انوار باریک خورشید نمایان شدند.

تبرهای بلند و آغشته به خون در دست های پهنشان پیچ و تاب می خورد و گردن بندهای دست سازی که بوی تعفن میدادند بر روی سینه شان بالا و پایین میشد. پاهای گوشتالویشان برهنه بود و با قدم هایی محکم و بلند به سمت بوته ی بزرگ مقابلشان حرکت می کردند. ریتا آشکارا می لرزید. آنها را نمی شناخت ولی حس درونی اش به او می گفت انسان های بی آزاری نیستند. نوع لباس ها و ابزارهایشان بی شباهت به دزدان دریایی یا آدم خواران نبود. راستی... آدم خوارها که بودند؟!

-چقدر ظریف... چقدر لطیف!

این صدا درست از پشت سر ریتا به گوش رسید و در حالی که با سرعت برمی گشت جیغی از سر ناچاری و وحشت کشید.

هیچ راه فراری نبود.

هیچ فرشته نجاتی از راه نرسید.

تبری وحشیانه به یک طرف صورتش برخورد کرد و او را از پشت بوته ها به بیرون پرتاب کرد. لحظاتی بد ریتا با بدنی بی حال بر روی زمین افتاده بود و مایعی با فشار از سرش خارج میشد که به هیچ چیز جز خون شباهت نداشت.

چهار پیکرِ بالای سرش دیوانه وار می خندیدند...

نیمفادورا در حالی که موهایش را شانه میکرد به سمت تختش نگاه کرد ، همه خواب بودند ، اما سدریک به طرز مشکوکی روی زمین خوابیده بود و سر و دستانش زیر تخت پنهان شده بود. با تعجب به سمت او رفت و گفت : « سدریک ! »

سپس از سمت دیگر تخت خم شد و به زیر آن نگاه کرد ، سدریک دستش را به سمت شئ درخشانی دراز کرده بود و خوابیده بود ، دستش را دراز کرد و آن سنگ را برداشت ، نگاهی به آن کرد و آن را در دستش گرفت ... بلافاصله اتفاق عجیبی افتاد نور مرموزی همه تالار را فرا گرفت. نیمفا احساس گرمی و اطمینان و امنیت خاصی میکرد ، لبخندی بر لبان سرخش نشست و سنگ را در جیبش گذاشت و رفت تا اعضای تالار را بیدار کند ... !

در جنگلی در دورتر ها

آسپ به فکر فرو رفته بود ، ریتا کجا میتوانست رفته باشد ، خاطراتش را مرور میکرد ، حرف های ریتا ، مکان های مورد علاقه اش .... احساساتش و جاهایی که همیشه دوست داشت ببیند ...

یاد آنروز افتاد که کنار آن دریا به او گفته بود

« خیلی دوست دارم فرانسه را ببینم ، میگن خیلی قشنگه ...»

فرانسه ! شاید این پاسخ سوالش بود ... ؟

قبل از اینکه به مقصد پاریس ناپدید شود حسی جلویش را گرفت ، دوباره خاطره را مرور کرد ، پر احساس ترین روز زندگی اش با ریتا و مسلما زیبا ترین روز زندگی او ... آن جزیره ... آن دریا ...

آلبوس ناپدید شد و با صدای تق بلندی در ساحل دریایی آشنا ظاهر گشت ...

کمی آنطرف تر

ریتا در حالی که برگ های بزرگ جنگلی را میچید و سعی میکرد لباس مناسبی برای خودش تهیه کند ، متوجه حرکت سایه ای در ساخل شد و وحشت زده پشت بوته بزرگی خود را پنهان کرد ...

سدریک از خواب بیدار شد ، پیکر حوله پیچیده نیمفا که گویا تازه از حمام برگشته بود در پشت چشمانش تار بود ، غلطی زد و نگاهی به تخت کناری و جای خالی نیمفادورا افتاد ،چ
چشمانش را یکبار به هم زد ، با بیحوصلگی به ساعت بالای تختش نگاه کرد ، ساعت ده و نیم را نشان میداد. تعجب میکرد که اهل تالار چرا اینقدر خوابیده اند. برگشت و باز به تخت نیمفا نگاه کرد ، میتوانست از آن زاویه جسم درخشانی را زیر تخت ببیند ، کسل بود ، با تکاسل بلند شد و برای نرمش صبحگاهی هم که شده خم شد تا چسم براق را از زیر تخت بیرون بکشد ...و در همین حال دوباره با نزدیک شدن به آن جسم به خواب رفت ...

خارج تالار

آسپ با صدای تق بلندی ظاهر شد و به جنگل اطرافش نگاه کرد و دوباره با صدایی مشابه ناپدید ! ساعت ها بود که در مکان های مختلف دنیا غیب و ظاهر میشد و به دنبال ریتا میگشت ...

باید او را پیدا میکرد ... ریتا گم شده بود ، اتفاقات یک روز گذشته برایش بسیار گنگ بود ، بار دیگر در جنگی دیگر ظاهر شد و با یک نگاه غیب شد ...

موضوع يه کم قاطي شد!
بچه ها قبل از اينکه رولتون رو بزنيد، پست هاي قبلي رو با دقت بخونيد که داستان گره نخوره
من قسمت هاي مربوط به البوس رو جوري نوشتم که انگار داشته خواب ميديده
---------------------------------

آسپ گفت : « فکر نميکنم ... فقط شديدا گرسنمه .. ! »

سدريک به اسپ نزديک شد، دستش رو روي شونه ي او گذاشت و با چشمان مرموزي گفت:

-چرا اسپ، اون سنگ توي جيب تو خيلي عجيبه...مال منو برگردون...

اسپ با فرياد کوتاهي از خواب پريد، در حالي که نفس نفس ميزد از پارچ روي پاتختي اش کمي اب براي خودش ريخت...تنش عرق کرده بود و لباس خوابش به تنش چسبيده بود؛ نگاهي به ساعت کنار تختش انداخت، ساعت پنج صبح بود. به سمت تخت سدريک برگشت، نور کمرنگ صبحگاهي که از پنجره مجازي خوابگاه ميتابيد تخت بچه هارو روشن کرده بود...با نگاهش تک تک تخت هاي خوابگاه را از نظر گذراند...سدريک...پيوز...نميفا...تورفين...انتونین...لورا...ريتا...ريتا؟

با وحشت از تختش پايين پريد، خدايا ريتا هنوز برنگشته بود! داشت ديوونه ميشد، بايد اورا پيدا ميکرد! با عجله ژاکتش را برداشت و از خوابگاه بيرون دويد. به هنگام خارج شدن، جيب ژاکتش به لبه ي در گير کرد و پاره شد و سنگ که داخل ان بود روي زمين افتاد و به ارامي به زير تخت نيمفا غلت خورد...اما اسپ نفهميد، او از تالار هم خارج شده بود!

در همان لحظات...

فرياد وحشت زده ي ريتا سکوت جنگل را شکست، بوي ماسه و نمک دريا مشامش را پر کرده بود، در حالي که ميدويد لبه ي لباسش را از بين بوته ها ازاد کرد و فرياد ديگري کشيد.

هيچي را به خاطر نمی اورد، با دلتنگی هق هق گریه را سر داد و کنار درخت بزرگی نشست؛ در حالی که پاهایش را در بغلش جمع میکرد، به صدای خروش امواج دریا که از خارج جنگل به گوش میرسید گوش داد. سعی کرد چیزی به خاطر بیاورد...چشمانش رو روی هم فشار داد...صحنه های ناپیوسته ای درون ذهنش تداعی میشد...اسمانی پر از شهاب...اتش شومینه...صدای شکستن شیشه...چشمانی سبز رنگ...

او قبلا این چشم ها را دیده بود، باید فکر میکرد...

این چشم های یک پسر بود...چرا به خاطر نمی اورد؟

دنیس بالای سر آسپ رسید ، آرام با دستش به گونه های آسپ زد و چشمانش را به در خوابگاه دوخت ، کم کم همه بچه های هافلپاف بیرون ریختند ... پیوز ، آنتونین ، ریتا ، تورفین ، نیمفادورا و سدریک ...

سدریک جلوتر از همه قرار داشت. بدون درنگ با چوبدستی اش لیوان آبی پدیدار کرد و به دست دنیس داد ، دنیس آب را گرفت و لیوان را روی صورت آسپ سر و ته کرد ...

آسپ چشمانش را وحشت زده باز کرد ... اول از همه دستش را در جیبش کرد تا از بودن سنگ مطمئن شود ، سرش گیج رفت ، دستش را عقب کشید. همین که میدانست هنوز آن سنگ جادویی را از دست نداده است برایش کافی بود ...

به دنیس نگاه کرد و گفت : « ضعف کردم ، میشه برام صبحانه رو بیارین تو تالار ... ؟ »

دنیس نفس راحتی کشید و گفت : « ما رو ترسوندی ... حتما ... بچه ها بریم ، ریتا تو براش صبحانه بیار ... »

و همه از تالار خارج شدند ، در این بین فقط سدریک بود که با تردید به آسپ نگاه میکرد ... آسپ پرسید : « تو نمیخوای صبحانه بخوری ... ؟»

سدریک گفت :« یه چیزی اینجا عجیبه ؟»

آسپ گفت : « فکر نمیکنم ... فقط شدیدا گرسنمه .. ! »

صبح روز بعد

آسپ بی توجه از اینکه سنگ کوچکی در جیب راست ردایش قرار دارد آن را پوشید و از خوابگاه خارج شد. به آرامی روی یکی از مبل ها نشست و با دیدن شومینه اتفاقات دیشب را به یاد آورد.

دیگر اعضای تالار همچنان در خواب بودند. دستش را در جیبش فرو کرد و سنگ را لمس کرد. شعله ها ناگهان تغییر شکل دادند و به طور وحشتناکی زبانه کشیدند. بی اختیار دستش را عقب کشید.

بار دیگر به در خوابگاه که در پشت سرش بود نگاه کرد. دستش بار دیگری در جیب ردایش لغزید و پایین رفت و سنگ که هنوز کمی گرم بود را در دست فشرد.

میتوانست هجوم خون به مغزش را حس کند. سرش سنگین شده بود. احساس میکرد تالار به دور سرش می چرخید. بدنش کم کم میلغزید و از مبل به پایین سر میخورد. چشمانش سیاهی رفت و در یک لحظه سنگ از دستانش رها شد و بیهوش به زمین افتاد.

در همان لحظات ...

ریتا چشمانش را باز کرد. بوی نم زبری ماسه آزارش میداد. احساس میکرد بوی سبز علف و گیاه و درخت در مغزش میپیچد. حسی نداشت ، گویی مغزش از کار افتاده بود. کم کم حس لامسه اش ندا داد که طاق باز بر زمینی زبر خوابیده است. در برابر چشمش کم کم تصویر آسمانی آبی با لکه های سفید گونه گون نمایان شد و در گوش هایش صدای امواج دریای نامشخصی پیچید.

به زحمت دستش را تکان داد و به آن تکیه داد و با ناله خفیفی بر روی زمین نشست. حالا میتوانست در سمت راستش دریای بی کرانی را ببیند که امواج خروشانش گاه و بیگاه تا چند وجبی بدن ریتا جلو می آمد و باز به قعر آب های بیکران می رفت. زیر پایش شن های زبری بود . در سمت چپش تاریکی خوف انگیز جنگلی بود که بر ساحل دریا سایه افکنده بود.

کم کم مغزش پیام داد که او در جایی نا آشنا قرار دارد و ترس بر او مستولی شد !

با سختی بلند شد ! نمیدانست چرا ، چطور و چگونه به آنجا آمده بود. چیزی که حالا دریافته بود این بود که با لباس خوابش در جنگلی نا آشنا در کنار دریایی بی انتها بود !
ریتا نگاهی به جنگل کرد و با شنیدن صدای خش خش برگ ها ، ترسیده به میان درختان چشم دوخت ...

*****************************************

دنیس از خوابگاه خارج شد و قبل از هرچیز پیکر ظریفی روی زمین توجهش را جلب کرد ...

- آآسپ ... خدای من !

بعد از آن شهاب باران،هوا بسیار بارانی شده بود(شده بود ولی بارون نمی اومد.)آسپ در حالی که بر روی صخره ای با ارتفاع زیاد نشسته بود،سنگ را بررسی می کرد. نارنجی ،کوچک ولی سنگین.آلپ در تعجب بود که چرا آن را برداشته است و ریت(همون ریتا)را هم به شک انداخته بود.آه بلندی کشید و بلند شد تا به درون تالار برود.
_دنیس،وای می ایستی یا خودم وایسونمت؟
آسپ در حالی که زیر چشمی نازک می کرد رو به اریکا که همچنان با یک چماق به دنبال دنیس می کرد داد زد:اریک ولش کن،الان خودش وا میسته!
ناگهان...
یدفعه دنیس فریادی کشید و از سرعتش کم شد طوری که بر روی سنگ ها جرقه ایجاد شد(منظورم اینکه اینقدر از ترس اریکا سرعت داشته که وقتی به طور ناگهانی واستاده جرقه ایجاد کرده،حالا اگه فهمیدی چی گفتم؟)
دنیس یک فریاد دیگر زد و انگار که بر زمین میخ کوب شده بود با چشمان وحشت زده به اریک و سپس به پا های خود نگاه کرد.
اریکا در حالی که این قیافه را پیدا کرده بود با یک تیک عصبی گفت:چرا دیگه نمی دوی؟
دنیس با همان تیک عصبی جواب داد:ن..ن..می تونم.پا هام یه جا انگار گیر کرده.
اریکا در حالی که اشک در چشمانش جمع شده بود جیغ زد:نهههههههههههههههههههههههه!
دنیسسسسسسسسسسسسسسسسس!تو هنوز خیلی جوونی،منم همینطور.من بدون تو نمی تونم زندگی کنم. :bigkiss: (انگار نه انگار که تا الان می خواست بکشدش!)
سپس زد زیر گریه.آلپ به سرعت به طرف آنها آمد.
الپ با همین قیافه
:دنیس...تو...داری الکی حرف می زنی.آخه مگه می شه.
اریکا با صدای وحشتناکی از زور گریه گفت:دنیسم(هق هق)از دستم رفت.دنیس در حالی که عاطفانه(فقط عاطفانه)به اریکا نگاه می کرد گفت:یعنی تو منو دوست داری؟اریکا!دوس...(به علت شهید نشدن سوژه بقیه را بی خیال!)
آلپ بعد از این که خیالش از بابت دنیس راحت شد به تالار رفت.ریتا به حالت عجولانه ای محکم با او برخورد کرد.آلپ سنگ را سریعاً در جیب گذاشت.بعد از ماجرای دنیس یادش رفت سنگ را دور بیندازد.لبخندی به ریتا زد،ازسکوت او خوشش نیامد.لبخندی زد و گفت:کجا بودی؟
ریتا با حالت شکاکی نگاهش کرد سپس گفت:کتابخونه...وای چی می گم!تو ح..یاط بودم.راستی دنیس و اریک رو نمی بینم.
آلپ خندید وماجرا را تعریف کرد:...آره!بعدش پرفسور اومد اون تیکه از زمین رو کرد و بعدش دنیسو با جرثقیل بردن درمانگاه.خب من دیگه باید برم....
ریت لبخندی زد و آلپ رفت.سپس آهی کشید،ای کاش آلپ نفهمیده باشه که او تا الان کتابخانه بود.
------------------------------------
بروبچ ...
خاصیت سنگ اینکه وقتی دست فردی که آرزو می کنه اون رو لمس کنه آرزوش براورده میشه.
گرفتین؟
پ.ن:آقا من چی؟من بدبختم یه جوری راه بدین.من که اینقدر نوشتم!!!!!!!!!

-صدای چی بود اسپ؟
-تو چرا نخوابیدی؟
-لامپ چرا شکسته؟
-بچه ها صدای چی بود؟

اعضای هافل با چهره هایی خواب الود و موهایی اشفته و در حالی که تمامی انها لباس خواب به تن داشتند، از خوابگاه خارج شده بودند و هر کدام سعی میکردند با سوال پیچ کردن ال سو دلیلی برای صدایی که انها را ان موقع شب بیدار کرده بود بیابند.

درهای خوابگاه مخصوص دو مبصر هافل باز شد و پیوز و انتونین در حالی که چوبدستی های خود را بیرون کشیده بودند از خوابگاه خارج شدند؛ پیوز با دلخوری و تحکم راهش را میان بچه ها باز کرد و درحالی که به اسپ نزدیک میشد با صدای بلندی پرسید:

-چه خبره اینجا اسپ؟ چرا تو نخوابیدی؟ برای چی این موقع شب بچه ها رو از رختخوابشون بیرون کشیدی؟ من مجبورم اینو فردا گزارش...

انتونین به وسط صحبت پیوز دوید و گفت:

-نه پیوز لازم نیست شلوغش کنی! بچه ها خبری نیست که همتون بیدار شدید فقط یکی از لامپا ترکیده، برین بخوابین. اسپ توام برو بخواب!

همه اعضای هافل به جز ریتا درحالی که غر غر میکردند به سمت خوابگاه راه افتادند؛ ریتا درحالی که ژاکتی روی لباس خوابش پوشیده بود با قدم هایی اهسته به اسپ نزدیک شد و نگاهش را به تیکه های شکسته لامپ دوخت بعد با چشمان شکاکی به سمت ال برگشت.

ال سو ریتا را برانداز کرد: لباس خواب بلندی به رنگ سفید پوشیده بود که دور یقه و سر استین هایش بندهای ابی رنگی داشت، جوراب پایش نکرده بود و انگشتانش از سرما سفید شده بودند، ژاکتی به رنگ سرخابی روی لباس خوابش پوشیده بود که دو طرف ان را محکم با دست گرفته بود، درحالی که موهایش را از جلوی صورتش کنار میزد کمی دیگر به اسپ نزدیک شد و پرسید:

-تو این موقع شب اینجا چیکار میکردی؟
-اممم...خب من داشتم میرفتم دستشویی
-اما مرلینگاه که اون طرفه!
-خب میخواستم یک کم نزدیک شومینه گرم بشم
-اسپ...تو به من که دروغ که نمیگی؟؟

البوس درحالی با تحکم سرش را تکان میداد انکار کرد:

-نه اصلا. این حرفا چیه؟ مثلا من اینجا چیکار میکردم؟ اصلا چه دلیلی داره دروغ بگم هان؟

بعد به سمت خوابگاه راه افتاد و گفت:

-اینقدر کاراگاه بازی درنیار ریتا، من اینجا که قاچاق نمیکردم اونجوری نگاه میکنی. توام بیا بخواب فردا خواب میمونی!

بعد پشت در خوابگاه ناپدید شد.

ریتا کمی به در بسته خوابگاه خیره شد بعد به سمت شومینه برگشت و درحالی که دستانش را بلند کرده بود تا گرم شوند به فکر فرو رفت، او کماکان نظرش به قلمبگی جیب اسپ جلب شده بود و با توجه به شهاب باران ان شب و شکستن لامپ فکرش به سمت یکی از کتاب هایی که در کتاب خوانه هاگوارتز خوانده بود کشیده میشد، اما نمیتوانست موضوع و اسم ان کتاب را به یاد بیاورد، چرا اینگونه شده بود؟ چشمانش را روی هم فشار داد تا بلکه بتواند نام ان را به یاد بیاورد اما هرچه بیشتر تلاش میکرد، گویی میخواست ابی را در دستانش نگه دارد، ذهنش بیشتر خالی میشد، چه احساس غریبی داشت...اینجا چه خبر بود؟؟ شعله های لرزان اتش نظرش را جلب کرد در میان شعله ها، شهاب سنگ هایی را میدید که بر فراز اسمان شب به رقص در می امدند، با حواس پرتی چرخی سر جایش زد و به سمت ورودی تالار رفت و از تالار خارج شد، خودش هم نمیدانست چرا دارد همچین کاری میکند، اما میدانست باید هرچه بیشتر از انجا دور شود؛ چون او در مورده شهاب ها اطلاعاتی داشت که نباید فاش میشدند؛ مهم نبود که او به فراموشی دچار شده، چون قرار بود وضع تالار اشفته شود و او باید ذهنش را دربرابر طلسم های حافظه حفظ میکرد! همه چیز باید اصولی پیش میرفت!

وقتی اسپ خودش را زیر لحافش جمع میکرد، این فکر اورا ازار میداد که دلیلی پنهان کردن ان سنگ چه بود؟ درحالی که انتظار وروده ریتا را میکشید، خود را سرزنش میکرد که چرا راستش را نگفته؟ چه دلیلی داشت که ان را مخفی نگه دارد؟
زمان به درازا کشید درحالی که ریتا هنوز بازنگشته بود؛ اسپ درحالی که پتویی دور خود میپیچید از خوابگاه خارج شد تا سراغی از ریتا بگیرد، اما چرا ریتا در تالار نیست؟ او که هنوز به خوابگاه نیامده بود!!

----------------------
ببخشید زرتی خودمو وارد کردم اخه من به اینجور سوژه ها علاقه وافری دارم

گفتم شاید متوجه نشده باشید چی شده واسه همین یک بار توضیح میدم، ریتا حس میکنه در مورده نیروی غیره عادی شهاب ها اطلاعاتی داره و کتابی در موردشون خونده اما به طرزی غیرمعمول، چیزی یادش نمیاد! میشه گفت تحت تاثیر نیروی قدرتمندی حافظشو از دست داده و دیگه اختیار اعمالشو نداره، و برای اینکه اطلاعاتش فاش نشه، کاملا غیر ارادی، از تالار خارج میشه تا دست کسی بهش نرسه!

نمیدونم چرا رولیدن تو مدارس یک حال دیگه ای داره

چندتا دوستان گفتن سوژه جدی ، فعال و خوب نداریم ! ما هم دست بر این عمل گناهکارانه زدیم
<><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><>
سوژه جدید !

- « نیمفا ... پس چرا نمیای ؟ »

آنتونین با فریاد زدن این جمله نگاهی به پشت سرش انداخته. تمامی ملت هافلپاف ، پشت پنجره جمع شده بودند و مدهوشانه به آسمان نگاه میکردند. آنتونین با دیدن نیمفا که نزدیک میشد به سمت آسمان برگشت.

شب ، چون پرده ای سیاه ، گسترده بر آسمان ، که رخنه های نفوذ پذیری از نور در آن باشد بر سر هافلپافیان سایه گسترده بود. چشمک های ممتد ستارگان در کنار تابش سرخرنگ بهرام ، سیاره جنگ ، جشنواره ای از رنگ و نور شبانه را به نمایش میگذاشت.

در میان این زیبایی سماوی ، گاه گاه ، پیکانی از درخشش زرد دهان میگشود و در ثانیه از محو میگشت. دوباره شعله میکشید و مسیر زرد رنگی بر آسمان ثبت می کرد و باز محو میگشت ، و باز ... و باز ... و باز ...

بارش شهابی آن شب همه هافلپافی ها را مست کرده بود ، آنها تالار را رها کرده بودند تا از این نمایش زیبایی طبیعت لذت ببرند. که ناگهان ...


تتـــــــــــق ... دنگ !


چندین سر به سمت تالار برگشت. پیوز گفت : « من میرم ببینم چی شده ! »

دنیس هووفی کرد و گفت : « منم باهات میام ! »

و سپس دو نفره به سمت در خروجی خوابگاه به راه افتادند و نگاهی به تالار عمومی هافلپاف داشته باشند ...

وقتی وارد فضای زرد و قهوه ای رنگ تالار شدند ، همگام با زوزه باد و نمایش گورکن های مختلف که بر زوایای مختلف تالار نقش شده بود ، شعله های آتش شومینه به طرز عجیبی میلرزید و لرزشش بیشتر از حد می نمود. مبل ها همچنان خالی از نشستن ها و لم دادن های شب های امتحان ، پایان روز های شاد هاگوارتس را به ماتم نشسته بودند ...

دنیس نگاهی سرسری کرد و گفت : « به نظر نمیاد مشکلی باشه ... » و به سمت خوابگاه به راه افتاد تا ادامه نمایش بی نظیر شهاب ها را نگاه کند.

پیوز اندکی بیشتر تامل کرد ، احساس می کرد بوی سوختگی می آید ، نگاهی به فرش های تالار کرد ، هیچکدام در حال سوختن نبودند ، سپس نگاهی گذرا به مبل های نزدیک شومینه انداخت و وقتی از سالم بودنشان مطمئن شد به سمت خوابگاه رفت ...

پس از نیمه های شب

آسپ در حالی که خواب آلود از خوابگاه خارج میشد به سمت مرلینگاه هافلپاف حرکت میکرد. بعد از برخورد به یکی از مبل ها از کنار آن گذشت و از جلو شومینه رد میشد که ناگهان ...

- « آخ.... »

نگاهی به کف پایش کرد که جای خراشیدگی نه چندان عمیقی بر آن بود که البته به شدت سوزش داشت. به زیر پایش نگاه کرد. جسم کوچک چند سانتی متری ای توجهش را جلب کرد و خم شد.

سنگ تقریبا نارنجی رنگی بود که یک سمتش را سوختگی دوده ماننده تشکیل داده بود و رگه های فلزی ای در بین عناصر نارنجی رنگ تشکیل دهنده آن دیده میشد ! دستش را به آن نزدیک کرد اما گرمای نسبتا زیادی که از سنگ ساطع میشد باعث شد دستش را عقب بکشد ... خاطراتش را مرور کرد ، بارش شهابی ... به سنگ نگاهی انداخت و سپس نگاهش را به شومینه دوخت ، کمی سرش را جلو برد و دودکش شومینه را بررسی کرد : به نظر می آمد تا سقف های بلند هاگوارتس امتداد دارد ، بار دیگر به سنگی که احتمالا در اثر اصطکاک با جو داغ شده بود نگریست و لبخند رضایتمندی بر لبش نشست.

با گوشه ای از لباسش سنگ داغ را برداشت که ...


جینگ .....


آسپ با شنیدن این صدای ناگهان در حالی که سنگ را هنوز با گوشه لباسش نگه داشته بود با یک حرکت هستریک ناگهانی سرش را پائین کشید. به بالای سرش نگاه کرد ، یکی از چراغ های هافلپاف منفجر شده بود ....

با شنیده شدن صدای باز شدن در خوابگاه ، آسپ سریع سنگ را در جیبش انداخت و به لامپ شکسته خیره شد ....


<><><><><><><><><><><><><><><><><><><><>
سوژه : یک شهابسنگ از آسمان افتاده که آسپ اون رو پیدا کرده . اتفاقات عجیبی در تالار می افته و کم کم خود آسپ میفهمه که این سنگ جادوییه ! بعد از مدتی (به هر طریقی) اعضای تالار هافل متوجه قدرت جادویی سنگ میشن و اختلافاتی برای بدست اوردن اون سنگ بوجود میاد و ...

** سوژه کاملا جدیه ...

** سعی کنید ارزشی نویسی نکنید و سوژه رو با خلاقیت جلو ببرید ...

درک که حالا همه رو ول کرده با دست و پایی لرزان ایستاده داره دنیس رو نگاه میکنه ! دنیس از دفتر ناظرین خارج شده و در تالار عمومی وایساده و موهای درک رو گرفته صحبت می کنه : « همونطور که گفتم باید همگی امتیاز بیارین ! یک بخش اولیت در تابلو اعلانات تالار تنظیم کردم که به طور جادویی خود به خود به روز میشه ! »

سپس موهای درک را کشید و سر درک رو به سقف بلند شد. سپس یک پس گردنی به درک زد و یک عدد تف از دهان درک به بیرون شلیک شد و دنیس ادامه داد : « شرکت نکردن توی هاگوارتس مثل تف سر بالا می مونه .... »

چلوکس (افکت برخورد تف به کله درک)

« ... دودش میره توی چشم خودتون ! » و همچنان که موهای درک را گرفته بود سر او را داخل شومینه تالار فرو برد ! بعد از سرفه های دیوانه وار درک دنیس سر او را بیرون کشید و مقادیر زیادی دود از چشم درک خارج شد »

یک ساعت بعد - گوشه ای از تالار

دنیس چوبدستش اش رو چسبونده به گلوی پیوز و میگه : « پیوز ... می خواستم بگم عضو تیم کوییدیچ بشو ! »
پیوز در حالی که صداش از ترس میلرزده میگه : « باب من وقت ندارم ! »

دنیس چوبدستی رو قدری فشار میده و میگه : « باید عضو شی ... دو تا بازیکن کم داریم و تو هم یک هافلپافی هستی ! »

پیوز در حالی که اشک در چشمانش حلقه زده میگه : « باب من رئیس اوباشم ، کاپیتانی گانگستر یونایتد رو دارم ! باید زنگ انشا رو بروز کنم و معلم تغییر شکل هم هستم ! تازه می خوام تو کلاس های هاگوارتس هم شرکت کنم ! وقت کوییدیچ ندارم ! »

دنیس چوبدستی رو تا آخر فشار میده به طوری که از گلوی پیوز رد میشه و از چشمش میزنه بیرون و میگه : « برو درخواست عضویت بده ! قول میدم وقتت رو نگیره ! »
پیوز که تقریبا به گریه افتاده میگه : « باشه ! باشه ! میرم ! »

<><><><><><><><><><><><><><><><><>
دیالوگ های بالا در مسنجر اتفاق افتاده بود ! قابل توجه دوستانی که گیرز دادن چرا پست های کوییدیچ رو نمیزنی و دیر میزنی و ...