پرش به محتوای اصلی
جادوگرانخانه
جادوگران® | نخستین مرجع فارسی زبان هواداران هری پاتر
کمک می‌خوای؟ از ما بپرس!
آنلاین‌ها
کارت قورباغه شکلاتی
شبکه پرواز

کمک می‌خوای؟ از ما بپرس!

تصویر تغییر اندازه داده شده

آنلاین‌ها

169
نفر همین الان آنلاین‌اند 78 نفر در «انجمن»
0 عضو 169 مهمان
کجای سایت هستند؟
اعضای آنلاین

فعلاً عضوی آنلاین نیست؛ فقط مهمان‌ها.

50 عضو در ۲۴ ساعت گذشته وارد سایت شدند

کارت قورباغه شکلاتی

کارت قورباغه شکلاتی

پرافتخارترین اعضای سایت جادوگران

شبکه پرواز

شومینه‌های من

۴ مقصد

همهٔ شومینه‌ها

گالیون‌ و انرژی‌ جادویی خود را خرج کنید در: خرید چوبدستی از چوبدستی گستران و اجرای طلسم در اخگرهای نقره‌ای | آموزش اجرای سپر مدافع یا مهاجم در دخمه خاطرات | خرید جاروی پرنده از هفت دسته جارو | خرید خوراکی و کالا از زوپس مارکت جادوگران | خرید معجون از معجون‌سرای پاتیل‌طلا | خرید اقلام شوخی از شوخی‌کده فارس د ماره | درمان یا پیشگیری از بیماری در شفاخانه مرداب زیرین | فعالیت در رسانه‌های ویدئویی، تصویری، صوتی و متن‌کوتاه‌ جادوگران با خرید اشتراک جادوگران پلاس

کارگاه داستان‌نویسی

نوع تاپیک: آموزش و نقد

مشاهده‌کنندگان این تاپیک: 5 کاربر مهمان
شناسه بسته‌شده
آخرین ورود
پنجشنبه 4 مهر 1392 13:25
عضویت
1384/04/05
پست‌ها
414
عصر دل انگیزی بود. خانواده ی دورسلی دور میز ِ گرد غذاخوری در اتاق نشیمن نشسته بودند و منتظر صرف غذا بودند. منتها با یک تفاوت نسبت به همیشه. آن ها یک مهمان عزیز داشتند: خواهر ورنون ، عمه مارج به دیدنشان آمده بود. بینی و بین اله زن نازنینی بود! با خودش برای همه سوغاتی آورده بود. حتی برای اون!

ورنون رو به پتونیا کرد و با ناراحتی پرسید :
- پس چی شد این غذا ؟ مُردیم از گشنگی!
خاله پتونیا سری تکان داد و با دستپاچگی فریاد زد:
- هرررررررررررررری؟ هرررررررررری؟! چی شد پس این آبگوشت؟

از داخل آشپزخانه صدای برخورد ظروفی آمد و در یک چشم بهم زدن هری با ظرفی پر از آبگوشت به سمت میز آمد و ظرف را روی میز گذاشت.

عمه مارج با وسواس خاصی، مقداری در ظرف خود ریخت و مزه کرد. صورتش سرخ شد و چشماش گرد. با شدت زیادی هرچه خورده بود تف کرد تو صورت برادرش! و شروع به فریاد کرد:
- این چه مزخرفیه؟!!! چطور تونستی یک غذا رو این همه بدمزه درست کنی؟ پس به تو ، تو اون مدرسه ی شبانه روزی چی یاد میدن؟!
هری هم نه برداشت و نه گذاشت ، گفت:
-جادوگری!
عمه مارج درحالی که از خنده ریسه میرفت، گفت:
- نه بابا! جدی؟ یه چشمه بیا برامون اگه راس میگی!
هری با خودش فکر کرد. اگه جادو میکرد ، از مدرسه اخراج میشد! اگه جادویی نمیکرد، جلو عمه مارج ضایع میشد! یه دو دوتا چهار تا کرد و تصمیم گرفت جادو کنه!

هری با صدای بلند فریاد زد:
- خر مفت ، ماگل مفت ! باد بشه و بترکه ، هرکی بهم چرند گفت!

خانواده ی دورسلی که نظاره گر وضعیت موجود بودند، با شنیدن این ورد هری از خنده روده بر شدند. در حالی که عمو ورنون سعی میکرد به درستی نفس بکشه ، اتفاق عجیبی رخ داد ؛ عمه مارج در حال باد شدن بود. باد میشد و باد میشد . تقریبا به سایز دوبرابر معمول خودش رسید که از صندلی به هوا رفت!
خنده دورسلی ها جای خودش رو به فریاد و ترس داد. و این هری بود که حالا میخندید .

هری نامه ای از وزارتخونه دریافت نکرد و اخراج نشد و چند سال بعد ولدمورت رو کشت و بعد از اون وزیر جادو شد اما کسی متوجه نشد که اون روز دابی ، عمه مارج رو باد کرد و هری فشفشه ای بیش نبود

__________

وختی 300 تا پست داری دیگه لازم نیس این جا بیای!
خعلی جالب بود!

تائید شد!

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط فلور دلاکور در 1392/5/13 15:53:07
اینم طاخچه ی افتخارات... ریا نشه البته!
تصویر تغییر اندازه داده شده
ماگل
آخرین ورود
سه‌شنبه 26 فروردین 1393 15:10
عضویت
1392/03/18
پست‌ها
22
آلبوس سوروس پاتر به سمت کلاه گروهبندی رفت و با ترس و لرز روی سرش گذاشت ...
کلاه مدت مدیدی روی سر او سکوت کرده بود تا اینکه سرانجام فریاد زد:
- اسلیترین!
هرماینی خوشحال بود که حالا اگر هم در اسلیترین بیفتد می تواند به یکی از بچه های پاتر نزدیک شود ... ولی چیزی در اینجا اشتباه بود : همه سکوت کرده بودند و بر خلاف دفعات قبلی صدای تشویقی به گوش نرسید ... بلاخره یکی از بچه های بزرگتر اسلیترین به حرف آمد :
-ما نمی تونیم اونو بپذیریم !
- آقای رکس ! می تونم بپرسم چرا ؟
این صدای پروفسور مک کونگال بود که شوک زده به نظر می رسید ...
-پسر هری پاتر بین ما جایی نداره !
سوروس همان طور بی حرکت ایستاده بود ... پروفسور مک کونگال نگاهی پرسشگرانه به پروفسور های دیگر انداخت ... سپس رو به سوروس گفت :
-فکر می کنم ایرادی نداشته باشه که یه بار بر خلاف گفته ی کلاه گروهبندی عمل کنیم ! ... پروفسور لانگ باتم ! از نظر شما ایرادی نداره که ...
- نه هیچ ایرادی نداره پروفسور ... این اسلیترینیا از اولشم ...
- خیلی ممنونم پروفسور لانگ باتم ... نفر بعدی ...
سوروس به سمت میز گریفندور رفت هرماینی احساس می کرد چشمان او بیش از پیش برق می زند !
-هرماینی ریدل !
هنگام خواندن ریدل لحن متعجب ولی بسیار وحشتزده ای داشت ! و این وحشت هنگامی افزایش یافت که دختری با چشم و موی سیاه و قدی بلند با غرور خاصی که پروفسور مک کونگال فقط در چشم های یک نفر دیده بود کلاه را بر سرش گذاشت و کلاه گروه بندی بلافاصله پس از تماس با موهای او فریاد زد :
-یه خون جادویی واقعی ! اسلیترین !
در واقع کلاه آن قدر سریع عکس العمل نشان داده بود که هرماینی حتی فرصت نکرد انتخابش که گریفندور بود را به کلاه بگوید ...
قیافه ی اسکورپیوس هم وحشتزده به نظر می رسید ...
هرماینی با قدم هایی لرزان به سمت میز اسلیترین می رفت که صدای وحشتزده ی مک کونگال او را بسیار خوشحال کرد ... گویی با خودش کلنجار می رفت :
-نه نمی تونم ... نباید اجازه بدم ... ریدل ! تو هم باید بری گریفندور !
هرماینی با اینکه گفته ی مک کونگال را باور نداشت بسیار خوشحال بود ... ولی نمی خواست غیر عادی به نظر بیاید ... پرسید :
-چرا ؟
- نمی تونم بگم ! کاری که بهت می گم رو انجام بده !
هرماینی با خود فکر کرد هر کس دیگری هم به جای من بود الان بی حرف به سمت میز گریفندور می رفت ... بنابراین او هم همین کار را کرد ...

__________

شما باید با توجه به عکس این صفحه نمایشنامتونو بنویسین!
اما چون من نمیدونم شما چه جوری مغز منو خوندین که می خوام عکس این هفترو دقیقا کلاه گروهب بندی بذارم.
تائید شد!

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط فلور دلاکور در 1392/5/13 15:46:48
تصویر تغییر اندازه داده شده
مروپ گانت
ماگل
آخرین ورود
چهارشنبه 24 مهر 1392 01:17
عضویت
1392/04/26
پست‌ها
3
تمام خانه پر از سر و صدا بود صدای داد عمه مارچ که هر لحظه چاق تر و چاق تر میشد با التماس های خاله پتونیا وصدای دادهای عمو ورنون و قیافهی ماتم زده ی دادلی خانه را بسیار شلوغ کرده بود هری با نفرت به عمه مارچ نگاه می کرد اما عمه مارچ کم کم داشت در هوا معلق می شد همه با داد و فریاد به طرف عمه مارچ حرکت کردند و سعی در گرفتن او داشتند اما او هر لحضه بالا و بالا تر می رفت تا این که ناگهان عمه مارچ کمی کج شد و از روی ترسش که شاید بیفتد یقه ی هری را میگیرد اما ان دو به روی زمین باز نمیگردند بلکه به آرامی به سمت بالا حرکت می کنند نه جیغ و داد های عمو ورنون می توانست کاری کند ونه التماس های خاله پتونیا ونه قیافه ی ماتم زده ی دادلی.

آسمان بسیار تاریک بود و ساکت تنها نور ماه بود که خود نمایی می کرد و با نور خود از استرس عمه مارچ و هری کم می کرد هر دو ترسیده بودند عمه مارچ نگران حال هری بود اما هری ناباور از اتفاقی که افتاده زبانش بند آمده بود بالاخره عمه مارچ فضای ساکت اسمان را شکست وبا صدایی لرزان و پر از استرس که نکند هری بلایی سرش آمده باشد گفت : " هری ببینم حالت خوبه؟
هری هم بسیار ترسیده بود اما نمی خواست عمه مارچ را نگران کند به همین خاطر گفت: "بله من حالم خوبه
دیگر نمی توانست ادامه دهد و چیزی بگوید اما عمه مارچ آرام و قرار نداشت و شروع کرد خود را خالی کردن: " وای هری ببخشید من هم خیلی در مورد خانوادت بد گفتم تو حق داری ناراحت بشی منم خیلی زیاده روی کردم هری منو میبخشی درستته؟

هری نمی توانست حرف بزند عمه مارچ که بسیار احساس ناراحتی می کرد گفت : "ببینم حالت خوبه آها فهمیدم جات راهت نیست یه چند لحظه صبر کن .... و در عین ناباوری هری را با یک دست بلند کرد و به روی شانه هایش نشاند هری که توقع این حرکات وحرف ها را نداشت در عین ناباوری خشکش زده بود وبه عمه مارچ نگاه می کرد اما در ان لحضه عمه مارچ که بسیار نگران حال هری بود تنها صدای ااو می توانست او را آرام کند عمه مارچ بسیار ترسیده بود و سعی می کرد خود را آرام کند اما موفق نشده بود و با صدایی لرزان تر از دفعه ی قبل گفت : " هری حالت خوبه؟ نکنه جاییت زخمی شده؟...
هری میان حرف او پرید نمی خواست او را نگران کند و گفت :" نه عمه مارچ من حالم خیلی خوبه جاییم زخمی نشده

عمه مارچ نفسی از روی اسودگی کشید و گفت :" هری منو ببخش من نباید در مورد خانوادت اینجوری صحبت می کردم من قبول دارم کار خیلی بدی کردم هری منو ببخش کاش می تونستم جبران کنم ولی فکر نکنم بتونم جبران کنم آخه این غیر قابل بخششه هری واقعا متاسفم منو ببخش

دوباره سکوت همه جا را فرا گرفته بود عمه مارچ ساکت شده بود اما انگار دلیلی داشت هم به خاطر این که او در فکر بود که چگونه می توا ند جبران کند ناگهان چون توپی صدا کرد وگفت :" ببینم نکنه عمو ورنون اذیتت می کنه هان بگو ببینم باهات بد اخلاقی میکنه؟؟؟؟
هری زبانش بند امده بود اما عمه مارچ فرصت جواب دادن نداد و گفت :"اره اونا اذیتت می کنند ولی اشکالی نداره چونکه تو دیگه مجبور نیستی با اونا زندگی کنی چونکه من تو رو میارم پيش خودم زندگی کنی هری تو قبول می کنی نه ؟؟
بالاخره عمه مارچ سکوت کرد و به او فرصت جواب داد او هم با خود فکر کرد حال که عمه مارچ مهربان شده و هر چه نباشد بهتر از قر قر های عمو ورنون است و لوس بازی های دادلی پس بدون درنگ گفت :" معلومه که قبول میکنم شما خیلی زن خوبی هستید من شما رو خیلی دوست دارم
عمه مارچ که با شنیدن این حرف نزدیک بود از خوشحالی ذوق مرگ شود :" من هم دوستت دارم پسر گلم از این به بعد تو سر منی قربونت برم
دیگر نزدیک بود هری از حرف های عمه مارچ شاخ در بیاورد اما کلاغ سیاهی به او فرصت شاخ در آوردن نداد و رفت و بر روی شانه ی عمه مارچ نشست و به آرامی به او نک زد ناگهان صدای فیییییییسی فضای اسمان را در بر گرفت و کلاغ سیاه از آنجا فرار کرد و باد عمه مارچ خالی شد و هر دو به سرعت به طرف زمین فرود امدند و گروووووووووووووووم هر دو به زمین میخورند عمه مارچ بدون معطلی به سمت هری میرود و او را صدا می زند :" هری هری هری حالت خوبه
اما نگرانی عمه مارچ بی دلیل بود زیرا هری از سر جایش بلند شد و با خوشحالی گفت:" من حالم خوبه بریم
عمه مارچ با خوشحالی ذستش را دور گردن هری می یندازد وهر دو به سمت خانه ی عمه مارچ حرکت می کنند.

____________

خیلی خوب بود!
تائید شد!

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط فلور دلاکور در 1392/5/12 17:46:55
مروپ گانت
ماگل
آخرین ورود
چهارشنبه 24 مهر 1392 01:17
عضویت
1392/04/26
پست‌ها
3
دره گودریک


شب شومی بود آسمان تاریک و سیاه تر از شب های دیگر مینمود ماه خود را پشت ابر های تیره پنهان کرده بود ونمی گذاشت پرتوی نورش به مانند کورسوی امیدی برای زندگی در دل های مردم آن منطقه بتابد ستارگان چشمانشان را از ترس تماشای منظرهی تلخی که داشت به وقوع میپیوست بسته بودند کسی در کوچه و خیابان دیده نمیشد هر از گاهی نسیم سرد و خشکی می وزید به ناگه صدای جیغ زنی فضا را پر کرد و چند کلاغ سیاه شومی را که بر روی بام خانه اش نشسته بودند پراند وسپس نور سبز خیره کننده ای تمام خانه را فرا گرفت و حتی کوچه ی تاریک را برای اندی روشن نمود و بعد آن صدا برای همیشه خاموش شده بود

صدای ناله و گریه یک کودک خردسال از خانه می آمد کودک به سوگ مادر خود اشک میریخت به جسم بیجان او خیره شده و التماس می کرد تکانی بخورد

10سال بعد گورستان دره گودریک


آفتاب داشت غروب می کرد و زمین و آدم هایش را برای شبی آرامش بخش تنها می گذاشت آسمان نارنجی و زیبا بود باد برگ ها را از روی گورهای متعدد گورستان تکان می داد. گورستان خلوت بود تنها یک مرد با شنلی سیاه و موهای روغن زده در کنار یک قبر ایستاده بود و به نقطه ی دوری از این مکان خیره شده بود ودر افکار و خاطره های دوری سیر می کرد و با خود کلنجار می رفت

10سال قبل دره گودریک


همان مرد با شنل سیاه و موهای روغن زده اما خیلی کم سن و سال تر روبه روی خانه ای ماتم زده ظاهر شد وبه سرعت به سمت خانه دوید به او خبری بسیار تاسف بار داده بودند بالاخره لرد سیاه کار خود را کرده بود جایی بر روی سینه ی چپش احساس درد فراوان می کرد چرا نتوانسته بود جلوی مرگ او را بگیرد کسی که حاضر بود تمام زندگیش را برای او فدا کند اما حال وقت این حرف ها نبود گفته بودند آن پسر هری پاتر پسر لیلی عزیزش زنده مانده بود او با این حال که تا آن زمان آن پسر را با چشم های خود نظاره نکرده بود اما احساس عمیقی نسبت به او داشت حال که پاتر مغرور مرده بود پس دلیلی نداشت نسبت به پسرش احساس بدی داشته باشد حال وقت ان بود که به خاطر لیلی دوست دوران کودکیش عشق دوران جوانیش پسر را به نزد خود می برد و از او حمایت می کرد شاید جایی در اعماق وجودش می خواست با در کنار خود داشتن آن کودک دلتنگیش را نسبت به لیلی بر طرف کند گام هایش را بلندتر کرد و از پله های خانه بالا رفت آشپزخانه و اتاق نشیمن را به سرعت از نظر گذراند وبه سمت اتاق هری رفت اما در چهار چوب در خشکش زد مردی درشت اندام و چهار شانه که نیم بیشتر اتاق را گرفته بود در انجا بود و هری پاتر کوچک را در آغوش می فشرد و به فردی مسن وجدی با عینکی حلال بر روی بینی عقابیش گوش می داد و هر از گاهی با صدای بسیار بلند آب بینیش را می گرفت.
_پروفسور دامبلدور: "کافیه هاگرید خودتو کنترول کن"
هاگرید: " اما پروفسور این خیلی دردناکه مردم چطور می تونن تو این موقعیت شادی کنند و جشن بگیرند و بخندند
_ پروفسور دامبلدور: "اونا حق دارند هاگرید بالاخره بعد از این همه درد و رنجی که کشیدند این شادی حقشونه
هاگرید با سر به سمت یک جنازه که در ایین تخت طفل بود و پارچه سفیدی روی آن کشیده بودند اشاره کرد و گفت: "حالا با این وضعیت تکلیف این بچه چی می شه؟ "
_خوب همین طور که چند لحظه قبل بهت گفتم تو ماموریت داری ببریش نزد خانواده ی خالش من هم میام دیگه بلند شو تا دیر نشده باید بریم
_چشم پروفسور
دامبلدور از در خارج شد و بلافاصله هاگرید در حالی که کودک را در آغوش داشت بیرون رفت اما هیچ کدام از آن دو مرد سیاه پوش را با چشمانی گریان ندیدند او با قدم هایی سست و دستانی لرزان به درون اتاق قدم گذاشت و در کنار جسم فرو ریخت و سرش را بر روی جسم بی جان لی لی گذاشت و اجازه داد قطرات اشکش صورتش را خیس کند همان جا بود که تصمیم گرفت انتقام خون لی لی را از لرد سیاه بگیرد باید از کسی تقاضای کمک می کرد همان لحظه چشمانش برقی زد و فکری به ذهنش رسید و بدون درنگ از جا برخاست و خانه را ترک گفت و جسم بی جان عشقش را برای همیشه طرک گفت.

10سال بعد گورستان دره گودریک


مرور خاطرات او را آرام کرده بود هوا دیگر تاریک شده بود و چشمش جایی را نمیدید به همین دلیل چوب دستیش را روشن کرد و در کنار قبر لیلی زانو زد و دستی بر رویش کشید تا گرد و خاک آن را کنار بزند برایش سخت بود امشب با دیدن هری احساساتش را کنترل کند و در اولین برخورد به جای لبخند زدن به او و در آغوش کشیدنش بسیار سرد و بی روح با فرزند لی لی برخورد کند.
اما باید به دستورات دامبلدور عمل میکرد تا طبق نقشه ی بی نقص او بتوانند لرد سیاه را نابود کنند.داشت دیر می شد از جایش برخاست و آماده ی رفتن شد تا برای جشن اول سال مدرسه هاگوارتز که او در آنجا به عنوان پروفسور اسنیپ معلم معجون سازی به بچه ها تدریس می کرد.
__________________________
شما باید با توجه به تصویر این صفحه نمایشنامتونو بنویسین!
تائید نشد!

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط فلور دلاکور در 1392/5/10 20:00:58
ماگل
آخرین ورود
پنجشنبه 28 آذر 1392 21:14
عضویت
1392/05/07
پست‌ها
6



عمه مارچ در حالی که نیشخندی روی لب هایش نشسته بود گفت:
-هه! هری هم مثل پدر و مادرشه!
دادلی با نیش تا بناگوش باز به هری نگاه کرد و از زیر میز با پاهای گوشتالویش به پاهای باریک هری ضربه زد و هری نفسش بند آمد. دیگر نمی توانست این وضع را تحمل کند. یک لحظه احساس کرد برایش مهم نیست اگر هر اتفاق ناجوری برای عمه مارچ بیفتد. او فقط میخواست عمه مارچ را همان لحظه از صفحه هستی محو کند. با عصبانیت چوب دستی را که در دستانش بود زیر میز لمس کرد.
عمه مارچ این طوری جمله اش را تمام کرد:
-مثل اونا شجاع، باهوش، عاقل... پتونیا برات متاسفم که تو حتی یه ذره هم به لی لی نرفتی!
برای چند ثانیه همه ی اعضای خانواده ی دورسلی وهری در بهت سنگینی فرو رفتند.
پتونیا در حالی که چشم هایش داشت از کاسه بیرون می رفت دهانش را باز کرد تا چیزی بگوید که ناگهان بدن عمه ماچ شروع کرد به باد کردن.
هری گفت:
-اوه... قرار نبود این طوری بشه!
لب های پتونیا بی اختیار به نیشخندی باز شد. عمو ورنون با صورت قرمز به هری نگاه کرد و نعره زد:
-تو چی کار کردی؟
عمه مارچ حالا به سقف چسبیده بود.
دادلی از خنده روی زمین ولو شده بود و دو دستی شکمش را چسبیده بود.
هری فقط من من کنان زیر لب گفت:
-ببخشید...
و این گونه بود که عمه مارچ همین طور باد کرد و باد کرد تا سقف را هم شکست (و البته این جا بود که بتونیا هم واقعاً متاسف شد، چون آشپزخانه اش را تازه مثل دسته ی گل کرده بود) و از آسمان همین طور بالا رفت تا مامور های وزارت رسیدند و او را از 4000کیلومتری آسمان جمع کردند (لازم به ذکر است در این جا عمه مارچ اندازه ی یک فیل شده بود). روایت داریم هری در دادگاهی که به جرم باد کردن عمه مارچ تشکیل شده بود به طور کامل از هاگوارتز محروم شد.

پایان


_________________
این که رنگ منه...خو یه رنگ دیگه مینوشتی...مگه همین رنگ مشکی چه مشکلی داره؟
درکل بجز این که از شکلک استفاده نکرده بودین،خیلی خوب بود!
تایید شد!

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط فلور دلاکور در 1392/5/8 12:14:07
ویرایش شده توسط فلور دلاکور در 1392/5/8 12:16:24
ماگل
آخرین ورود
یکشنبه 1 مرداد 1396 18:26
عضویت
1391/11/11
پست‌ها
61
دادلی وارد آشپزخونه شد !! طبق معمول اول خیکش وارد آشپرخانه شد و بعد خودش به دنبال خیکش!! یک دفعه برق ها روشن شد و چند تا بادکنک ترکید و آهنگ تولدت مبارک خونده شد !!
با ذوق و شوق به اطراف نگاه میکرد !! آشپزخونه با بادکنک و شرشره تزئین شده بود . عمه مارچ و پدر و مادرش کلاه بوقی گذاشته بودند و شعر میخوندن !! خلاصه ذوق مرگ شده بود بچه !!
مادرش جلو آمد و گفت : قربون پسر قلقلی خودم برم که یک سال دیگه گنده تر شده !
و یک بوس آیدار از لپ گنده و گوشتی دادلی جونش کرد که صداش تا سر خیابون رفت ! :kiss:
بعد باباش و هم گفت : تولدت مبارک بشکه بابا !
عمه مارچ هم گفت : تولدت مبارک عزیزم !! الان دیگه واقعا خرس گنده شدی :ball:
و بعد شلپ شلپ همدیگه رو ماچ مالی کردند! بعدش نوبت کادو ها شد !!
دادلی گفت : اول کیک رو بلمبونیم!! اول کیک ..
مادرش گفت : باشه توپ قلقلی من !! اول کیک رو میخوریم !! بزار برم از تو یخچال بیارم. پتونیا بلند شد و رفت سراغ یخچال که با دیدن کیک گفت : وای خاک به سرم
عمو ورنون گفت : چی شده ؟
پتونیا کیک رو بیرون آورد و گفت : وای ببین چی شده تمام توت فرنگی های روش خورده شده ! :worry:
- کی این کار رو کرده ؟
دادلی با دیدن کیک زد زیر گریه و صدای نکره اش رو انداخت به سرش .
دادلی گفت : آرزو میکنم هر کی کیک منو خورده عین همین بادکنک ها باد بشه تا بترکه
و دوباره شروع کرد به الکی آبغوره گرفتن !! یک دفعه سه نفری دیدند عمه مارچ در حال باد کردنه !! هر سه با دهان باز نگاه میکردن !! عمه مارچ هم شروع کرد به جیغ و داد کردن .
کم کم از روی صندلی بلند شد و عین بادکنک رفت بالا . ورنون و پتونیا تلاش داشتن که بیارنش پایین ولی اون عین بادکنک رو هوا قل میخورد .
دادلی به دستای بالشتکیش نگاه کرد و گفت : وای چه باحال !! یعنی من یک جادوگرم ؟
بعد برگشت و به صورت های وحشت زده ی مادر و پدرش نگاه کرد
ورنون و پتونیا با حالت التماس گفتن : دادلی؟چرا اینجوری نگاه می کنی عزیزم؟ چیزی شده ؟ خب یه کیک دیگه برات می خریم ن!! ه چرا اینجوری میای جلو؟ چرا اینجوری می خندی؟ ننهههههههههههههه
یک دفعه بوووووووووووووووووووووم
عمه مارچ به سلامتی ترکید !!

یک دفعه دادلی داد و زد بلند شد !! دید توی تخت خوابه !! و صدای جیغ جیغ عمه اش از پایین میاد !! یک نفس راحت کشید !! پس همش خواب بوده ؟ به خیر گذشت !!

___________
علائم نگارشیو چند بار تکرار کردن پشت سر هم نه تنها تائثیری روی نوشته نداره بلکه حتی ظاهرو هم بد می کنه!
من خودمم از علامت تعجب زیاد استفاده می کنم، ولی باز بهتره از همه ی علائم نگارشی در جای خودشون استفاده بشه.
از شکلک معمولا بعد از دبالوگ یا موارد استثنائی استفاده میشه و حتی وقتی بعد از دبالوگ میاد باید مرتبط با جمله باشه!
در کل خوب بود!
تائید شد!

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط Lucius در 1392/5/7 0:14:07
ویرایش شده توسط فلور دلاکور در 1392/5/7 20:43:40
رودخانه دل صخره را میشکافد، نه به خاطر قدرتش بلکه به خاطر پایداریش !!
ماگل
آخرین ورود
یکشنبه 1 فروردین 1395 18:32
عضویت
1391/11/05
پست‌ها
24
در حالی که در را به چار‌چوبش می‌کوبید، فریاد زد:
-من پیش عمه هِتی نمی‌رم!

عمه هتی زنی زشت و ظاهری ترسناک داشت؛ اما الفیاش به این دلیل از او متنفر نبود. او عمه اش را زنی زورگو و چندش آور می‌دید که همیشه او را همیشه به خاطر چیزی که دست خودش نبود سرزنش می‌کرد! عمه اش او را به خاظر جنسیتش و پسر بودندش دست می‌انداخت و به سخره می‌گرفت! می‌دانست عمه‌اش انتظار داشته او یک دختر باشد؛ اما الفیاس تنها یک پسر معمولی با موهی قهوه ای سوخته و چشمانی به رنگ عسلی بود!

الفیاس تنها دو بار به خانه عمه اش رفته بود؛ اما در همین ملاقات‌های اندک به خاطر رفتارهای خشن و آزار دهنده عمه اش از او بی‌نهایت نفرت داشت! لفیاس با فهمیدن این حقیقت که باید یک بار دیگر به عمارت عمه‌اش برود، شروع به دفاع کردن از خودش و بدگویی از عمه هتی شد؛ اما می‌دانست نتیجه کار تغییر چندانی نخواهد داشت! به همین خاطر روی تختش نشست و با خشم به کارهایی که می توانست برای نابود کردن عمه هتی انجام دهد، اندیشید!


روز موعود

الفیاس که هنوز از دو روز قبل اخم‌ کرده بود و با هیچکس حرف نمی‌زد، جلوی در عمارت عمه‌اش از ماشین پیاده شد. در حالی که تنها یک تیشرت آبی و یک شلوارک سفید ژوسیده بود، به شدت عرق می‌ریخت. باوجود اینکه می‌دانست عرق ریختنش ز گرما نیست، لبه لباسش ر تکان داد تا از گرمای بدنش بکاهد.

با ناامیدی و خشم به عمارت برزگ و رو‌به‌رویش که با حصارهایی احاطه شده بود، خیره ماند. در دلش آرزو می‌کرد، کاش عمه ‌اش در آن خانه نفرین شده، مرده باشد؛ اما آرزو کردنش تمام نشده بود که زنی قد بلند و درشت هیکل با لباس‌هایی سراسر مشکی که الفیاس را به یاد کلاغ‌ها می‌انداخت، از در آهنی عبور کرد و با خنده‌ی که در نظر الفیاش شیطانی می‌رسید، به آن‌ها ملحق شد.

هنگام مکالمه کوتاه‌ عمه هتی با مادرش تنها به یک مسئله می‌اندیشید. «چرا خانواده اش او را که تنها پسری 10 ساله بود، نزد عمه نفرت‌انگیزش می‌گذارند.» حس می‌کرد، قلبش به خاطر چنین تصمیمی لبریز از اندوه و نگرانی می شود؛ اما اشتباه می‌کرد؛ چون به محض رفتن خانواده‌اش نگرانی و ترس در درونش چند برابر شد!


داخل عمارت. دو روز بعد

عمه هتی با نگاهی مغرورانه به او که در آن سوی میز میان‌شان و درست روبه‌رویش نشسته بود، نگریست! همان طور که نگاهش حالتی مرموزانه پیدا می‌کرد، لبخندی زد که باعث وحشت آلفیاس ‌شد. الفیاس که خودش را به شدت کنترول می‌کرد که از ترس خودش را خیس نکند، با نوک انگشتانش شروع به ور رفتن با میز کرد. عمه هتی که کاملا رفتار الفیاس را در نظر داشت، با صدای که غرور در آن نمایان بود، گفت:
-می بینم که هنوز یه بچه کودن هستی! مادرت یادت نداده وقتی پیش یه بزرگ‌تر هستی؛ صاف بشینی؟ می‌بینم که مثله بچگی هات پر حرف و زبون دراز نیستی؛ اما بی‌تربیت‌تر شدی! چرا وقتی وارد اتاق شدی، سلام نکردی؟ دیروز هم وقتی ازت سوال می‌کردم با بی‌ادبی از اتاق رفتی بیرون؟

الفیاس که در دو روز قبل تمام مدت سعی کرده بود، کمترین برخورد را با عمه‌اش داشته باشد، تنها موقع غذا خوردن از اتاقش بیرون می‌آمد تا کمتر مورد سرزنش و تمسخر قرار بگیرد؛ اما با ادامه حرف‌های عمه اش که بحث‌های تکراری مربوط به تولدش بود، به شدت از جایش برخواست تا به اتاقش بگریزد.

عمه‌اش که کاملا حرکات او را مد نظر داشت به سمت در رفت و در برابرش همچون سدی قرار گرفت. الفیاس که تحمل حضور عمه ‌اش را نداشت جیغ کشد و با زدن مشت و لگد تلاش بیشتری برای خروج از اتاق به کار گرفت. در حالی که تمام بدنش از گرمای ناشی از تلاش برای فرار می‌سوخت. ناگهان حس کرد عمه‌اش با چشمانی که تقربیا از حدقه درآمده بودند، عقب عقب رفت و بر روی کاناپه افتاد.

الفیاس که از ترس اتفاقی که در حال رخ دادن بود، مانش برده بود، به عمه اش که در حال چاق‌تر و گردتر شدن بود خیره شد. نمی دانست چه کاری باید بکند. تنها می‌نوانست ببیند، عمه هتی با چوبی که در دست داشت در هوا معلق مانده بود. چند لحظه بعد نوری سفید رنگ از چوب ظریف میا دستان عمه‌اش ساتع شد و او به شکل عادی اش در آمد و بر روی کاناپه قرار گرفت.

الفیاس که فکر می‌کرد توسط عمه اش به سختی تنبه خواهد شد با جلو آمدن او کمی عقب رفت؛ اما به محض اینکه عمه‌اش برای اولین بار محکم او را در آغوش گرفت و با گریه صورتش را بوسید، ترسش را به فراموشی سپرد و با تعجب به حرفای او که برایش مفهومی نداشت گوش فرا داد:
-الفیاس متاسفم من فقط با مطمئن می‌شدم. تو بید منو ببخشی من برای اینکه مطمئن بشم تو یه جادوگری اذیتت کردم.



_____________
خب من اینو سر دو ساعت نوشتم امیدوارم خوب باشه.
______________

خیلی فوق العاده بود!
منو به زندگی امیدوار کرد.
با عرض پوزش بابت تاخیر!
تائید شد!

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط فلور دلاکور در 1392/5/2 21:08:53
دلیل: ویرایش
برای کسانی که جرمشان خیانت است، هیچ مجازاتی نمیتوان تعیین کرد؛ حتی مرگ


تصویر تغییر اندازه داده شده
شناسه بسته‌شده
آخرین ورود
سه‌شنبه 30 تیر 1394 13:13
عضویت
1389/03/23
پست‌ها
81
ساعت پاندولی و بزرگ سالن اجتماعات گریفندور نیمه شب را اعلام می کرد که هری در تختش قلتی خورد. عرق متکایش را خیس کرده بود و نفس نفس میزد چرا که کابوسی نامعقول آرامش خواب را از وی ربوده بود.

ابتدا خود را در راهروهایی تو در تو با کاغذ دیواری هایی گلدار و آشنا یافته بود که پس از دویدن هایی بی حاصل به سالن پذیرایی خانواده ی دورسلی ختم شدند. سالن کوچکتر از حد معمول به نظر می رسید و وسایل جا به جا شده بودند. سعی کرد در خروجی را پیدا کند اما گویی در آن اتاق حبس شده بود. به سمت پنجره ها هجوم برد اما پشت آنها هیچ چیز جز سیاهی نبود. در تقلا برای پیدا کردن راه خروج بود که ناگهان صدای رسا و هول انگیز زنی از پشت سر باعث سیخ شدن موهای گردنش شد.
- هررررری پاااااتر...

هری به پست سرش نگاه کرد. صدا به عمه مارچ تعلق داشت که مانند آخرین دیدارشان مثل بادکنکی هلیومی درست پشت سرش در هوا معلق بود.
- هرررررررییی پااااااترررر...

به هر حال تنها بودن با عمه مارچ باد کرده و عصبانی در یک اتاق بی در، خوش آیند نبود و زانو های هری وحشتزده هم سست شده بودند. جیب هایش را گشت. به نظر نمی آمد که چوبش تمایلی به همراهی وی در این کابوس داشته باشد.
- من گررررسنه ام هرررری پاااااتر...

هری آرام آرام عقب رفت تا اینکه از پشت به دیوار چسپید. لرزان به طرف آشپزخانه ی اوپنی که در انتهای سالن از همیشه کوچکتر به نظر میرسید حرکت کرد.
- م م م ممممشکلی نیست عمه مارچ. ا ا ا الان براتون یه استیک خوشمزه درست میکنم.
- مننننن گررررسنه ام هرررری پااااتر...
- اصلا ممممشکلی نیست...

و تقریبا به آشپزخانه رسیده بود که مارچ بادکنکی با آن چهره ی کبود و ورم کرده به طرفش حرکت کرد.
- می خوام تووو رووو بخووورم هررریی پااااتر. تو اییین بلا روووو سررر من اوررردی پسره ی افلیج!

و هری با یک پرش از روی اوپن گذشت و خود را به کشوی بزرگ کنار گاز رساند.
- مییی خواااام تووو رووو بخووورم هررری پاااااتر...

مارچ تقریبا به آشپزخانه رسیده بود که هری بزرگترین کارد داخل کشو را بیرون کشید. درست قبل از اینکه مارچ بتواند با آن دهان باز و سیاه وی را یک لقمه ی چپ کند، کارد را در شکم او فرو کرد. مارچ با صدایی گوز مانند شروع به چرخیدن در فضا کرد. بر اثر خالی شدن بادش با سرعت زیاد به همه جا برخورد می کرد که هری از آن کابوس شوم بیدار شد و روی تخت خیس از عرقش به نفس نفس نشست.

____________________________

با اینکه خیلی تاکید کردید که نمایش خوب لزوما بلند نیست منتها باید بگم حدود چهارساله هیچی ننوشته بودم و این تنها چیزی بود که تونستم سر هم کنم. با تشکر مجدد از جیمز که عکس لازم برای این پست رو در اختیارم گذاشت چون خودم نمیتونم ببینمش همچنان!

پ.ن: مُردم اینقدر ویرایش کردم:دی ده تا غلط املایی داشتم!

_________________
بلند بودن و نیودن نمایشنامه به سلبقه ی شخصی شما بستگی داره!البته نمایشنامه بلند خوانندرو خسته میکنه!
جالب بود!
تائید شد!

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط princess در 1392/4/31 22:54:31
ویرایش شده توسط princess در 1392/4/31 22:55:26
ویرایش شده توسط princess در 1392/4/31 22:58:06
ویرایش شده توسط princess در 1392/4/31 23:05:14
ویرایش شده توسط فلور دلاکور در 1392/5/1 21:36:53
تفاوت را احساس کنید:
این ----» :-| مثالی مناسب از همه ی انسان هاست.
این -----» : | لرد سیاه است.

تصویر تغییر اندازه داده شده
شناسه بسته‌شده
آخرین ورود
دوشنبه 24 مهر 1402 17:36
عضویت
1392/04/03
پست‌ها
114
تابستان بود و يكي ديگر از روزهاي ملال آور زندگي با دورسلي ها!
عمه مارج داشت در مورد شغل عمو ورنون با او صحبت ميكرد و خاله پتونيا و دادلي ساكت بودند و به گفتگوي آن ها گوش ميدادند.
در اين بين، فقط هري بود كه حواسش جاي ديگري بود. او به پنجره و آسمان آفتابي خيره شده بود و به هاگزميد فكر ميكرد.
امسال سال سوم تحصيلي او در مدرسه علوم و فنون جادوگري هاگوارتز بود و دانش آموزان سال سوم به بالا ميتوانستند به دهكده هاگزميد سفر كنند.
ولي مشكلي كه هري داشت اين بود كه يكي از سرپرست هاي وي بايد رضايت نامه سفر به هاگزميد را امضا ميكردند. عمو ورنون به او قول انجام اين كار را داده بود. البته به شرطي كه اگر عمه مارج در مورد هري حرفي بزند كه باحث ناراحتيش شود، كنترل خود را از دست ندهد كه تقريبا غير ممكن بود. هري غرق در افكار خود بود كه با شنيدن صداي عمه مارج رشته افكارش پاره شد.

-راستي ورنون اين پسره، تري...
-هري.
-آره هري. نگفتي كدوم مدرسه ميره؟
-مدرسه افراد اصلاح پذير سنت بروتوس كه ادماي بدرد نخور رو اونجا ادم ميكنن.
-راست ميگي ورنون؟

عمه مارج رويش را به هري برگرداند و ادامه داد:
-اره خيلي ساكته فك كنم آدم شده. ميدوني ورنون پدر و مادرش هم يه خورده رواني اند. اينو كه قبول داري؟

هري با شنيدن اين حرف خشمگين شد ولي بلافاصله خشم خود را فرو داد زيرا او به امضاي عمو ورنون نياز داشت.

عمه مارج گفت:
-ميدوسنتي كه اونا چقد خرافاتي بودن؟ ميدونستي كه چقد ديوونه بودن؟ ميدونستي كه...

هري كه از كوره در رفته بود ناگهان فرياد زد:
-بگير

ناگهان پاها و دست هاي عمه مارج به طور فجيعي به اندازه يك بادكنك بزرگ و قلمبه شدند و در هوا شناور شد. خاله پتونيا با وحشت جيغ بلندي زد و دادلي پاي عمه مارج را گرفت و براي پايين آوردن او تمام توانش را روي دستهايش ريخت ولي او هم در هوا معلق ماند.

عمو ورنون با عصبانيت فرياد زد:
-چيكار كردي پسره احمق. باز از اين كاراي مسخره كردي؟ زود باش درستش كن وگرنه از امضا خبري نيستا!

هري گفت:
-امكان نداره. اون به پدر و مادر من توهين كرد.

و به سرعت به سمت اتاق خود رفت و در آن را قفل كرد و روي تخت نشست و در حالي كه فريادهاي عمو ورنون را ناديده ميگرفت به كار خود فكر كرد كه ممكن است منجر به اخراج او از هاگوارتز شود...

______________
ظاهر پستتون خوب بود!دیالوگ هم داشتین
در کل خوب بود!تنها مشکلش این بود که خیلی شبیه به کتاب بود،می تونستین بیشتر از تخیلتون استفاده کنین!
تائید شد!

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط فلور دلاکور در 1392/4/31 11:56:27
ميدوني بزرگترين اشكال زندگي واقعي چيه؟
تو لحظات حساس موسيقي نداره!
شناسه بسته‌شده
آخرین ورود
چهارشنبه 19 شهریور 1393 18:15
عضویت
1392/04/30
پست‌ها
271
(هرى پاتر همين حالا بيا پايين.) اين صداى عمو ورنو بود كه او را صدا ميزد. باخودش فكر كرد كه ديگه از جونش چه مى خواهند. مجبور شد نامه اى را كه داشت به رون مي نوشت را نا تمام بگذارد. وقتي داشت از پله ها پايين مى رفت دعا كرد كه شب آخرى كه عمه مارج در آنجا مي گذراند هم به خوبى سپرى شود.وقتى سر ميز شام نشست ،عمه مارج داشت مثل كسى كه هفت سال تمام است غذا نخورده شام مى خورد،حالش بهم خورد. احتمالا اين حالت در قيافش معلوم بود چون عمه مارج گفت:چرا قيافه ات اين شكلي است ها نكنه ياد اون پدر بى مصرفت افتادى ؟ نه يك دقيقه صبر كن تو كه اصلا آن ها را نديدي . و بلند بلند خنديد. هري ديگه تحمل نكرد و از سر ميز بلند شد و نگاهى پر از نفرت به عمه مارج كرد و از آن نگاه هاى معروف پروفسور مك گونال به عمو ورنو انداخت . در همان لحظه عمه مارج شروع كرد به باد كردن. هرى بدون نگاه كردن به او وسايلش را برداشت و بيرون رفت.

_________________
جمله ی اولو نباید توی پرانتز میذاشتین!باید این جوری می نوشتین.

-هری پاتر،همین حالا بیا پائین!

پاراگراف بندی (بند نویسی)رو رعایت نکرده بودین،پاراگراف بندی در ظاهر پستتون از اهمیت خیلی زیادی برخورداره و اگه رعایت نکرده باشینـش خواننده هیچ علاقه ای به خوندم پست شما نخواهد داشت!
تائید شد!

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط فلور دلاکور در 1392/4/31 11:53:22

به ياد قديما

نصب جادوگران روی آیفون

  1. در Safari دکمه «اشتراک‌گذاری» (Share) را بزن.
  2. گزینه «Add to Home Screen» (افزودن به صفحه اصلی) را انتخاب کن.
  3. روی «Add» بزن. آیکن جادوگران به صفحه اصلی اضافه می‌شود.