زمان‌برگردان مرگخواران

جماعت مرگخوار در فضای کوچک جنگل مانند به دور از شهری که علی رغم باریک بودن هلال ماه، به لطف آتش تیربار دشمن مشنگ به هیچ وجه تاریک نبود جمع شده و به دنبال راه حلی برای بقا میگشتند. نیروهای نظامی مشنگ که مشخص نبود دقیقا به چه دلیل مرکب هایشان را رها کرده و همگی به پیاده نظام تبدیل شده بودند، در صد متری مرگخوارها دیده میشدند، فاصله ای که لحظه به لحظه کاسته میشد. سر و صدای انفجار هر چند دقیقه به گوش میرسید و به طبع آن چند مرگخوار که نسبت به سایرین بزدل تر بودند یک قد از جا میپریدند و یا بعضا به میزان رطوبت ردایشان افزوده میگشت.

- گیریم که شد! این پیاده نظامی که ما میبینیم هم به اندازه لشگر سواره خطرناک به نظر میرسن .... البته برای شما! ما که از هیچ چیز نمیترسیم! پدرسوخته ها چه ابزارآلات جنگی پیشرفته ای هم ساختن؛ باید طلسم هایی معادل این ها ابداع کنیم.

- ارباب بهتر نیست سریع تر یه راهی برای نجات پیدا کنیم تا تیکه پاره مون نکردن؟

- ما یک فکری داریم!

مرگخواران مشتاقانه به اربابشان خیره شدند ... ظاهرا وحشتی که وجودشان را فرا گرفته بود باعث شده بود فراموش کنند روال همیشگی مطرح شدن ایده های درخشان لرد چگونه است!

- اولین مرگخواری که ایده بکر ما رو حدس بزنه جایزه داره

مطابق معمول مرگخوار ها باید ایده هایشان را مطرح میکردند تا لرد درخشان ترین فکر را برگزیده و به نام خودش تمام کند و به عنوان جایزه نیز از گناه فرد برنده بابت خواندن فکرش گذشته و شکنجه اش نکند!

پس از گذشت مدت اندکی، انفجاری که در چند قدمی حلقه ی ارتش سیاه رخ داد و مشنگ هایی که از لابلای درخت ها عبور میکردند و وارد محوطه میشدند باعث شد مرگخوار ها به خود آمده و بفهمند که دشمن به آن ها رسیده!

- ارباب من یه ایده دارم ... ینی فکر کنم ایده ی شما این باشه که بهتره به جای نقشه ریختن بدویم

روونا ایده لرد را فریاد زد و دوان دوان به سمت مخالف دوید، لرد و سایر مرگخوار ها نیز به دنبال او! با دویدن جماعت جادوگر، مشنگ ها نیز شروع به دویدن به دنبال آن ها کردند! مشنگ ها دنبال مرگخوار ها بدو ... آی بدو آی بدو!

به طور کلی جادوگر جماعت به دلیل زندگی ماشینی جادویی و عادت به آپارات، در طول زندگی اش خیلی نمیدود و مسیر های بیش از چند متر را به کمک جادو طی میکند؛ نتیجتا بدن های آن ها روی فرم نیست و عادت به ورزش ندارند و نفسشان کم است ... جای تعجب ندارد اگر نژاد ضعیف تر که به علت ضعف و نداشتن توانایی مجبور است روزانه مسافت های طولانی ای را بر روی پاهای خویش طی کند پس از چند دقیقه تعقیب و گریز کوتاه به نژاد برتر برسد.

مرگخواران در کمال تعجب متوجه شدند مشنگ هایی که به آن ها میرسند بدون نشان دادن هیچ حرکت خشونت آمیزی در کنار آن ها میدوند و بعضا از آن ها جلو میزنند!

- داداش شما دارین کجا میرین؟

- ما؟ چیزه ... شما کجا میرین؟

- ما اومده بودیم پاتوق بترکونیم دیدیم شما میرین اونور گفتیم حتما جای بهتری بلدین

- بترکونین؟ کیو؟

- کیو؟ درختو! چارشنبه سوریه ها داداش!

رودلف پس از گپ کوتاهی که در حین دویدن با یکی از مشنگ ها داشت، اگر چه نفهمید چهارشنبه سوری چیست اما دست کم ملتفت شد در تشخیص مکانشان مرتکب اشتباه شده اند و آن جا میدان جنگ نیست ... اگرچه هنوز از زمانی که در آن بودند چیزی دستگیرش نشده بود.

ملت مرگخوار کلا موجوداتی هستن که وقتی بخوان به کسی یا چیزی زل بزنن، مثل گوریل انگوری همچین به طرف نگاه میکنن که طرف احساس میکنه چندین شاخه ی انگور رو درسته خورده. اون موقع، درست از همچین مواقعی بود.

روونا همچنان در حالت ابرو بالا انداختن و از نوک بینی نگاه کردن بود. اما با گذشت زمان، همینطور لب و لوچه ـش آویزون و آویزون تر شد. تا اینکه عملا اعتراف کرد:
-یادم رفت.

مرگخوارا تعجب نکردن و به راهشون سریعتر ادامه دادن. در این بین کراب مداوم «دنگ دنگ» میکرد و هر بار تکه های بیشتری از کفش پاشنه بلندش این ور و اون ور می افتاد. تا اینکه دیگه تاب نیاورد و ابروهاش رو مثل خلبانی که هواپیماش رو در حال سقوط می بینه، اخم کرد.
-نمیشه که. یکی باید منو کول کنه. مطمئنم کفشم تا چند دقیقه ی دیگه به دو تیکه ی نامساویِ بخش پذیر بر 3 تبدیل میشه! نمیخوام! لودو... اون توپ گنده ـتو تکون بده و بیا همسر عزیز تر از جانت رو کول کن.

لودو تکونی به خودش داد و سریعتر از کراب دور شد. کراب با دیدن این صحنه با نا رضایتی داد کشید:
-ای بــــــــــابـــــــــا! اینم از زندگی ما. این آخه حق منه؟ نه من از شما می پرسم. این حقه؟ من اعتراض دارم. نمیشه. شوهر نداریم که داریم! یعنی چیز... شوهر خوب داریم که نداریم! لودو نداریم که داریم. بدبختی نداریم که نداریم. اصن بیخیال... کراب اعتراض داره. من شوهر خوب میخوام. شوهر باید شوهر باشه. شوهری که شوهر نباشه، شوهر نیست اصن! هوووم...

ملت مرگخوار از اینکه یک نفر بتونه چنین جمله ی بلندی رو فریاد بزنه خیلی به وجد اومدن. اسید معده شون بیشتر و بیشتر قل قل کرد و جوشش های عصبی مغزشون بند بند از هم باز شد. حتی آمار داشتیم که بعضیا اینقدر به وجد اومدن در اون لحظه که مجبور شدن با پای خودشون سر به بیابون بذارن و خشتک ها بدرن و این جوریا...

کراب خواست دوباره غرغر کردن رو شروع کنه که صدای «ترق توروق تق» بلندی، اون رو از ادامه ی حرفش بازداشت. مرگخوارا به خیال اینکه نظامیان ارتش بهشون رسیدن، سریعتر دویدن و داد و فریاد کردن.

-ترق توروق تق!
-ای وای... با توپ و تانک سر رسیدن...
-ای وای... با... چی گفتی؟ توپ و تانک؟ یه نوع قمه ی جدیده؟

اما آرسنیوس سعی نکرد به رودولف مبانی توپ و تانک رو توضیح بده. بنابراین در حالیکه تو دلش قسم میخورد که رو پل صراط، یقه ی مخترع قمه رو بگیره دوید.

-ارباب. حالا باید چیکار کنیم؟
-داد نزنید پیکسی! ما باید فکر کنیم...
-اربابا... وینکی تونست با مسلسل به جنگ توپ و تانک رفت؟ وینکی با مسلسل زد دهن دشمن رو صاف کرد. وینکی جن خانگی وفادار... وینکی جن خانگی کماندو! وینکی جن خانگی با تریپ جیمز باندِ جوگیر! وینکی جن خانگی خوووب! :biganwh:

-اصن یه چیزی ارباب... مگه توپ و تانک های نظامیا پنچر نشد؟

ملت مرگخوار:

هکتور که به کراب اعتماد کرده بود با صدای تق شدیدی به زمین ناهموار، آنهم درست کنار پای کراب برخورد کرد.

کراب کمی موهایش را نوازش کرد و سپس گفت:
- حداقلش با موهای من برخورد نکردی.

هکتور که با صورت به زمین خورده بود و با زمین یکی شده بود یک دستش را مشت کرد و بالا آورد تا نشان بدهد که زنده است.

کراب سری تکان داد و هکتور را کمی تکان داد تا از حالت کاغذی و صافش بیرون بیاید و کمی سه بعدی شود و سپس او را روی شانه اش انداخت و به طرز جالبی با کفش های پاشنه بلندش شروع به دویدن کرد.

در همین حین که کراب میدوید مشنگ ها هم نزدیک میشدند و هکتور با نگرانی این موضوعات را مشاهده میکرد که ناگهان صدای تق بسیار بلندی فضا را پر کرد.

از میان درختان صدایی آمد:
- ارباب... فکر کنم دارن تیر اندازی میکنن!
- ببند اون دهانت رو! ما این صدا رو خیلی خوب میشناسیم، این صدای پاشنه ی کفش کراب بود.

لرد درست حدس زده بود این صدای پاشنه ی کفش کراب بود که به سه تکه ی نامساوی تقسیم شده بود.

هکتور که میدید مشنگ ها هر لحظه نزدیک میشوند رو به کراب فریاد زد:
- یا از شر اون کفش هات خلاص شو.... یا وقتی حالم خوب بشه یه بطری معجون تو حلقت خالی میکنم.

تهدید هکتور تاثیر خودش را گذاشت و کراب با حالت پرش مانندی جلو رفت که لنگه کفش هایش از پایش بیرون آمد و آن دو بلافاصله به میان درختان شیرجه رفتند...

- تو کی هستی؟!
- خودت کی هستی؟
- ببینم صدای ساحره شنیدم؟
- نه رودولف... اون صدای کراب بود.
- لعنت بر این شانس.
- یک لحظه دهنتان را گل بگیرید تا از درخت ها آویزانتان نکرده ایم.

هکتور و کراب از اینکه دوباره به مرگخواران و لرد ملحق شده بودند بسیار خوشحال بودند اما هنوز باید از دست مشنگ های مسلح و آماده به نبرد فرار میکردند که ناگهان روونا گفت:
- ایندفعه من واقعا یه نقشه ی حسابی دارم!

خلاصه:
مرلین یه زمان برگردون از عالم بالا میاره و به لرد میده. لرد هم تصمیم میگره به زمان کودکیش بره و خودش بزرگ کردن خودش رو به عهده بگیره. اما لرد و مرگخوارها وقتی زمان‌برگردان رو به کار میبرن، اشتباهی رخ میده و به زمان و مکان نامعلومی منتقل میشن. بعد اونا میفهمن که توی یک منطقه جنگی هستن. مرگخوارا سوار بر ماشین در حال فرار هستن و مشنگا هم سوار بر ماشین‌های جنگی و تانک به دنبالشون. به پیشنهاد روونا، مرلین ماشینو به سمت جنگل می‌رونه که به دلیل انبوه زیاد درختا، تصادف می‌کنن...
نکته: مرگخوارا و لرد قادر به جادو کردن نیستن.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

لرد که زیر مرگخوارا دفن شده، فریادزنان کسایی که جرات کردن موقع تصادف روش بیفتن رو به اطراف پرتاب می‌کنه و مشغول تکوندن گرد و خاک رو رداش می‌شه.
- مرلین همه اینا از گور تو بلند می‌شه!

پیش از اینکه مرلین بخواد واکنشی نشون بده، صدای هکتور از بالای درخت و در حالی‌که پیروزمندانه شیشه‌ی خالی معجونیو تو دستش گرفته به هوا بلند می‌شه.
- تمام ماشینای جنگی‌هی که دنبالمون بودن وایسادن، فک کنم حالا دیگه در امانیم.

روونا با خوشنودی و مغرورانه جلو میاد تا این پیروزی رو به نام خودش ثبت کنه اما باز هم صدای فریاد هکتور مانع این کار می‌شه.
- ارباب، مشنگا پیاده دارن به این سمت میان!

لرد چشم‌غره‌ای نثار روونا می‌کنه و دستور حرکت به جلو رو صادر می‌کنه. مرگخوارا بدو بدو به دنبال لرد به حرکت در میان. هکتور که همچنان بالای درخت گیر کرده پشت سرشون فریاد می‌زنه:
- هی نامردا! وایسین منم بیام. یکی منو بیاره پایین.

وینست که به دلیل وزن زیاد و پا کردن کفش پاشنه بلند کمی از بقیه جا مونده، متوجه هکتور می‌شه و نگاهی بهش می‌ندازه.
- چطوری رفتی اون بالا؟ خب همونطوری هم بیا پایین!

هکتور ظرف خالی معجونو به کراب نشون می‌ده و با چهره‌ای معصومانه به کراب زل می‌زنه. کراب غرولند کنان زیر شاخه‌ی درختی که هکتور ازش آویزون شده می‌ایسته و می‌گه:
- بپر دارمت! فقط حواست باشه دستات با صورت و موهام برخورد نکنه. آخه خیلی روشون وقت گذاشتم.

هکتور آب‌دهنشو قورت می‌ده و نگاه نگرانشو از مشنگایی که در نزدیکی‌ـه اونا بودن برمی‌داره، بعدش چشماشو می‌بنده و با پرشی خودشو تو دست باد رها می‌کنه!

مرلین خیلی سریع فرمان را به سمت جنگل چرخاند. روونا وحشت زده به روبرو نگریست؛ این چیزی نبود که تصور می کرد!

با ترس نگاهی به ملت مرگخوار انداخت که با اطمینان کردن به هوش ریونی اش، به صندلیهایشان تکیه داده و عضلاتشان را منبسط کرده بودند.

نفس عمیقی کشید. آب دهانش را قورت داد. اگر فکری نمی کرد، تا چند لحظه دیگر با درخت ها برخورد می کردند.
ذهن توانمندش، خیلی سریع شروع به پردازش اطلاعات کرد؛ چاره ای نبود!
با شرمندگی نزد خود اعتراف کرد دلیل این حرکت، غرور است. صدایش را صاف کرد و خیلی شروع به صحبت کرد:
-مرلین چرا اینجوری رانندگی می کنی؟

مرلین یکی از ابروهایش را بالا داد و به سوی روونا برگشت.
-کی، من؟
پوزخندی زد:
-من گواهینامه پایه یک دارم بچه!
-دروغ میگی!

بلافاصله بعد از گفتن این حرف، امواج حرص و عصبانیت را از سوی او دریافت کرد. نفس عمیقی کشید؛ باید ادامه میداد!
-گفتم که، دروغ میگی!

مرلین به سوی روونا نیم خیز شد. مرگخواران دیگر با ترس سرجایشان نیم خیز شده بودند.
روونا چشمانش را بست؛ یک، دو، سه!
و برخورد با درخت ها!

لحظه آخر، از ماشین بیرون پرید. زیر لب زمزمه کرد:
-ببخشید! تقصیر مرلین بود!

مرلین با این فریاد پایش را محکم تر روی پدال فشار داد و بمب با فاصله ی کمی پشت ماشین منفجر شد.

مرلین که صورت و بدنش خیس عرق شده بود و بند انگشتانش از شدت فشاری که به فرمان می آورد کبود شده بود گفت:
- از هر گونه پیشنهادی پشتیبانی میکنم الان! حتی از معجون های هکتور.

هکتور با این حرف مرلین سریع معجونی از ردایش بیرون کشید و گفت:
- معجون انتقال دارم ها! مارو مستقیم میبره کوچه ی دیاگون.

لرد چشم غره ای به هکتور رفت و به سرعت معجون را قاپ زد و از پنجره بیرون انداخت. معجون به محض برخورد به زمین منفجر شد و چندین نفر از مشنگ هایی که همچنان با ماشین در تعقیبشان بودند از شدت تعجب متوقف شدند.

لرد نگاه مرگبار دیگری به هکتور انداخت و گفت:
- معجون دیگه ای هم با خودت داری؟

- ارباب! من مطمئنم معجون انتقال آورده بودم با خودم! ظاهرا این جیگر باز کش رفته ازم.

- آرسینوس که تا آن لحظه ساکت بود خودش را در وسط سوژه انداخت و غرید:
- من خودم معجون سازم! در ضمن شیشه های من حق کپی رایت دارن!

همین که هکتور میخواست دهانش را باز کند لرد نعره زد:
- شما ها یک کلمه دیگه در مورد معجون صحبت کنید، بعدش میبینید که خودمون از پشت میبندیمتون به این ماشین و میکشیمتون دنبال خودمون! حالا هم یکی از شما سوسک های بی مصرف بره ببینه این مشنگ ها هنوز هم دنبالمون هستن یا نه.

- بله ارباب! هم اکنون با چهار تا ماشین دارن میان! یکی شون هم یک لوله ی خیلی خفنی رو گرفته سمت ما!

بلافاصله پس از این حرف روونا، مرگخواری که از ماشین و دنده سر در میاورد فریاد زد:
- بابا اون تانکه! بفهمید این موضوع رو! الان هم شلیک میکنه بهمون بد بخت میشیم.

لرد بلافاصله چشم غره ی دیگری به مرگخوار رفت و سپس گفت:
- حیف که فعلا بهت نیازمندیم! مطمئن باش وقتی کارمون تموم بشه همون تانک رو به همراه پاتیل های هکتور و آرسینوس رو باهم میکنیم تو حلق و گوش و بینیت.

ناگهان یک عدد گلوله ی بزرگ تانک از کنار ماشین عبور کرد و با برخوردش به زمین چاله ی بزرگی حفر کرد.

روونا فریاد زد:
- سمت راست مرلین! سمت راست! اونجا جنگل هست! میتونیم فرار کنیم!

- روی این حرفت فکر کردی یا تو لحظه چنین تصمیمی گرفتی روونا؟!

- هوش راونیه دیگه! یهو میاد!

مرلین همچنان که با تمام وجود فرمان را چسبیده بود سری به چپ و راست تکان داد و به سرعت فرمان را به سمت راست پیچاند.

- ارباب ما که رانندگی بلد نیستیم.

لرد یه نگاه به گوینده‌ی دیالوگ و یه نگاه به مشنگایی می‌ندازه که دوان دوان به طرفشون میومدن.
- یعنی اینجا یه مرگخوار پیدا نمی‌شه که خانواده مشنگی داشته باشه؟
- ارباب شما که می‌دونین مرگخوارا همه اصیلن!

لرد دوباره نگاهی به مشنگ‌ها که این‌بار قصد داشتن با تفنگ بهشون شلیک کنن می‌اندزه.
- بگین رز بیاد! پدربزرگ رز از این کارا بلد بود! حتی باباش و عموهاشم!

مرگخوارا نگاهی عاری از تعجب بین هم رد و بدل می‌کنن.
- ارباب، رز رفته مرخصی. حتی اگه مرخصی هم نبود امکان آوردنش نبود چون اصلا با ما تو زمان...

لینی با دیدن نگاه خشمگین لرد بهش ساکت می‌شه. لرد تکونی به مرلین می‌ده که در صف انتهایی مرگخواران‌ـه و به زور خودشو تو ماشین جا داده.
- تو مارو با اون زمان‌برگردون عالم ملکوتیت به دردسر انداختی. خودتم ماشینو راش می‌ندازی و نجاتمون می‌دی.

مرلین سپری(!) که در دست داشت و باهاش در مقابل گلوله‌هایی که به سمتشون شلیک می‌شد از خودش و سایرین محافظ می‌کردو پایین میاره و می‌گه:
- ارباب پس اونوخ کی این وظیفه خطیرو به عهده...

قبل از اینکه جمله مرلین کامل بشه، لرد سپرو از دستش در میاره و به زور تو بغل هکتور می‌ندازه. مرلین با ناامیدی جاشو به هکتور می‌ده و سرجای راننده می‌شینه.

درست تو همون لحظه‌ای که مشنگا خودشونو به ماشین رسونده بودن و به عده‌ای از مرگخوران‌ـه انتهایی چنگ انداخته بودن، ماشین با حرکت شدیدی پرشی به جلو می‌کنه و مشنگا سرنگون می‌شن. ولی ماشین به حرکت در نمیاد!
- آخه وقتی ماشین تو دنده‌س که روشنش نمی‌کنن!

مرلین سریع اطلاعت می‌کنه و ماشینو از دنده در میاره و بعدش سوئیچو می‌چرخونه و ... خلاصه که ماشین به حرکت میاد و چند تا مشنگ که آویزون‌ـه ماشین شدن همینطور رو زمین به دنبال اونا کشیده می‌شن.

اما ابروی بالارفته‌ی لرد و نگاه سرشار از خشمش به جای دیگه‌ای خیره مونده بود. به مرگخواری که حرف از دنده زده بود، اما داوطلب راه‌اندازی ماشین نشده بود.

مرگخوار مذکور که متوجه نگاه لرد به خودش شده اشاره‌ای به آسمون می‌کنه و فریاد می‌زنه:
- شهاب‌سنگ!
- احمق اون یه بمبه نه شهاب‌سنگ! مرلین گااااز بدههههه!

مرگخواران پس از شنیدن فرمان لرد لحظه ای با بهت به لرد خیره میشوند تا اینکه لرد میگوید:
- چیه؟ چرا مثل هیپوگریف به ما زل زده اید؟
- سرورم! شما همین الان جادو کردید.
- خوب که چی؟
- آخه ما که نمیتونستیم جادو کنیم!

لرد با شنیدن این حرف یک لحظه از قدرتش متعجب شد ولی به سرعت تعجبش را مخفی کرد و چوبدستی اش را به سوی یکی از مرگخواران گرفت و گفت:
- کروشیو!

اما ایندفعه خبری از جادو نبود، به نظر می آمد خشم چند ثانیه ای لرد موجب انفجار قدرتش شده است. لرد نگاه دیگری به مرگخوارانش کرد و گفت:
- چاره ای نیست! بیایید تا کسی متوجهمان نشده با تمام سرعت از اینجا برویم تا بعد ببینیم چه گلی بر سر شما بریزیم.

مرگخواران نوک پا نوک پا به طرف در میرفتند که ناگهان فرمانده وارد شد و گفت:
- خیلی خوب تنبل ها، وقتشه تمرینو ادامه بدیم! شما فردا همین موقع در جبهه خواهید بود.

مرگخواران یک لحظه نگاهی بهم کردند ولی لرد که اصلا اهل نگاه کردن نبود یکی از سینی های غذا را برداشت و با نشانه گیری شگفت انگیزی مستقیما به طرف صورت فرمانده پرتاب کرد که در نتیجه ی این پرتاب فرمانده با صدایی مثل تلپ پخش زمین شد.

مرگخواران با دیدن این صحنه:
لرد:
- خوب... اگر تعجبتان تمام شده این مردک گستاخ تسترال عمه را یک جا پنهان کنید، بعدش هم باید به وسیله ی یک جاروی مشنگی ای چیزی از اینجا برویم.

دو مرگخوار به سرعت دست و پای فرمانده ی بیهوش را گرفتند تا او را در کمدی در گوشه ی سالن زندانی کنند.

دو دقیقه بعد:

صبر لرد کم کم داشت لبریز میشد چرا که مرگخوارانش کارشان را زیادی طول داده بودند که بالاخره دو مرگخوار با چهره و رداهای خیس عرق برگشتند، لرد با دیدن آنها غرید:
- دقیقا تو این دو دقیقه چه غلطی میخوردید؟

مرگخواران که اکنون حتی از لرد بدون چوبدستی و جادو هم وحشت شدیدی داشتند گفتند:
- اممم.... ارباب این شکمش نمیذاشت جاش بدیم تو کمد. مجبور شدیم با قاشق زمینو بکنیم و کلا چالش کنیم.

لرد:

پس از این اتفاقات مرگخواران از در بزرگ سالن خارج شدند و به سمت همان ماشین مشنگی که در بدو ورودشان دیده بودند به راه افتادند.

مرگخواران پس از مقداری دعوا و درگیری موفق شدند درب ماشین را باز کنند که ناگهان.....

- قربان میشه اول ناهار بخوریم بعد فرار کنیم؟
- ساکت هکتور! ساکت. ایم منم که میگم چیکار بکنم، چیکار نکنیم.

به واسطه سخن لرد ولدمورت مرگخواران سکوت کرده و چشم هایشان را به دهان مبارک ارباب دوخته بودند.
همین لحظه دوربین یه کلوزاپ از لرد میاد. لرد ارام لبشان را باز میکنند(همین لحظه که خمپاره پشت لرد میترکه! ) و میگویند:

- lunch!

و ملت سوی ناهار خوری رهسپار میشوند. (یورتمه میرن البته!)

ناهار خوری

مرگخواران به صف نا منظم ظرف های فلزیشان و سپس غذایشان را میگرفتند و روی صندلی های زرد ساده مینشستند.

- غذا چیه؟
- کوکو! کوکو!

در اخر هم لرد سیاه سر میز جلوس فرمودند.

- ارباب اجازه هست؟
- مرلین، ادب تو باعث نمیشه تا من مجازاتت نکنم. میتونید بخورید.

مرگخواران هم با دست از خجالت غذا ها در میومدند. در همین لحظات شیرین و خوشمزه که مرگخواران پشت میز های طویل، که از این ور دیوار تا ان ور ادامه داشت، نشسته بودند هکتور بلند گفت:

- کسی میدونه این دونه قهوه ای ها رو برا چی تو کوکو میریزن؟
- اون دونه قهوه ای ها پشگله!
- واس اون گوسفند های پشته؟
- اره فک کنم.

لودو و هکتور و مابقی مرگخواران به هم دیگر نگاه میکردند.

- طلپسم پابا اووردن لیه؟
- تا لقمه تو دهنت من نمیفهمم چی میگی جیگر.
- میگه طلسم بالا اوردن چیه؟؟

همین هنگام فواره های بنفش و سفید و زرد نور( ظاهرا سبز هم دیده شده ) به همه سو پراکنده شد. لرد قاشق را روی میز گذاشتند و فریاد زدند:

- همین الان حرکت میکنیم.

مرگخوار ها و لرد:

ولی لرد حواس جمع تر از این حرف ها بود که بخواهد مقابل چند مشنگ کم بیاورد پس سریعا گفت:
- ما در حال حاضر دقیقا آموزش رو یادمون نمیاد از اول شروع کنید!

فرمانده که به وضوح آثار خشم و تعجب در چهره اش مشخص بود گفت:
- از تو همچین چیزی بعیده پسرم! تو با این همه سابقه باید همه چیز رو بلد باشی.

- ببند اون فکو باو!

- چی؟

- اممم.... هیچی هیچی شما خودتو ناراحت نکن اصلا!

- خیلی خوب همه به صف بایستید! دیگه به صف ایستادن رو که بلدید نه؟

لودو که از فرط تفکر در مورد به صف ایستادن زبونش داشت از حلقش بیرون میومدگفت:
- صف ایستادن همونی نبود که باید پشت سر هم وایمیسادیم؟

فرمانده که به نظر می آمد کمی امیدوار شده است گفت:
- آفرین درسته! حالا همه به صف بایستید، وقتی به صف شدید من میگم از جلو که یعنی شما باید آماده باشید، بعدش من میگم نظام شما باید دست راستتون رو روی شونه ی نفر مقابلتون قرار بدید، متوجه شدید؟

مرگخوار ها کمی بهم نگاه کردند و به سرعت به صف ایستادند و لرد در همان حین که جلوی صف می ایستاد رو به مرلین گفت:
- مطمئن باش بعد از این ماجرا اون زمان برگردونت رو توی حلقت میکنیم.

مرلین که سر و صورتش خیس عرق شده بود و مطمئن بود لرد صد در صد به قولش عمل میکند با تمام وجود تلاش کرد تا از لرد فاصله بگیرد.

دو دقیقه بعد:

بالاخره مرگخواران پس از مقداری تلاش مضاعف، منظم پشت سر لرد قرار میگیرند و فرمانده نعره زد:

- از جلو.... نظام!

به محض اینکه دست های مرگخواران روی شانه های جلویی هایشان پایین می آید تعدادی از مرگخواران با صدایی مثل زارت (!) زمین میخورند که در پی آن فرمانده نعره زد:
- آخه من به چه زبونی بگم؟ گفتم یه مقدار بالای شونه ی نفر جلویی نه اینکه محکم بکوبید رو شونش.

بلافاصله هکتور از انتهای صف فریاد زد:
- آقا یه بار دیگه! آقا یه بار دیگه! ایندفعه قول میدیم درست انجام بدیم!

و مرگخواران ایندفعه کارشان را به درستی انجام دادند و فرمانده گفت:
- خیلی خوب! حالا نفری بیست تا بشین پاشو برید، بعدش میتونید ناهار بخورید.

- بشین پاشو چیه دیگه؟

لرد سریع نعره زد:
- هیچی نیست! خودمون بلدیم انجامش میدیم شما نگران نباشید.

فرمانده پس از شمارش بیست بشین پاشوی مرگخواران به آنها دستور آزاد باش میدهد که البته بلافاصله پس از شنیدن این دستور چندین مرگخوار از حال میروند و پس از اینکه فرمانده کمی از آنها دور میشود لرد نعره میزند:
- مرتیکه ی مغر هیپوگریف نخورده به ما دستور میدهد! حیف که چوبدستی مان کار نمیکند وگرنه چنان از وسط نصفش میکردیم که حتی عالم بالا هم به حالش گریه کند.

سپس مرگخواران به طرف سالن غذاخوری کوچکی به راه افتادند که بیشتر شبیه کشتارگاه بود که لرد با دیدن یک عدد ماشین مشنگی گفت:
- هر طور و به هر قیمتی که شده باید از اینجا برویم .