زندگی به سبک سیاه

- هری پاتر!
- چی؟
- همینه که هست.
- بده من اون برگه رو!

سیوروس برگه را از دست مورگانا قاپید و اسم روی برگه را خواند. چهره اش زرد شد؛ و همچنان زرد شد؛ و اگر ارباب فریاد کنان گیبن را صدا نمی کرد، هم چنان به زرد شدن ادامه می داد.

- خب بخون اون اسمو! :vay:
- وینکی!

مرگخواران
وینکی
اسنیپ
مورگانا

- وینکی لباس گیبن رو نپوشید. وینکی قرعه کشی رو قبول نداشت.

وینکی برگه را به هوا پرتاب کرده آن را در کمال خونسردی با مسلسل تررررر می کند.
لحظات سختی در خانه ریدل سپری می شود. هر لحظه ممکن است کروشیوی ارباب نصیب همه شود. مورگانا بار دیگر قرعه کشی را انجام می دهد. کاغذ های تا شده در جعبه دوباره شروع به چرخش کردند.
همچنان چرخیدند...
و چرخیدند...
و چرخیدند...
و باز هم تکه کاغذی با همان صدا از جعبه بیرون پرید و مستقیم در دستان مورگانا قرار گرفت. مورگانا کاغذ را باز کرد. سرخ شد. سفید شد. ویبره زد. تب کرد. لرز کرد. آنفلوانزا ی نوع " آ " گرفت. مرد. زنده شد. سرش را به دیوار کوبید. در زمین فرو رفت. ریش مرلین را یاد کرد. از همه دور شد. خانه ریدل را به گل رز کشید.

در همان حال، مرگخواران :

و در آخر، گلویش را صاف کرد، آب دهانش را قورت داد، و خود را برای لحظات آخر آماده کرد. می دانست که با چه واکنش هایی رو به رو خواهد شد. بعد از شنیدن این اسم، روغن مو های اسنیپ می ریخت، آرایش کراب می ریخت، مسلسل وینکی منفجر می شد، لاکرتیا به سگ ها پناه می برد ، ریگولوس خود را معرفی می کرد و رودولف از علاقه به ساحرگان دست می کشید. اسمی که روی آن کاغذ نوشته شده بود، کل خانه ریدل را بر هم می زد.

- خب، امممم، کسی نیست جز... ... هکتور!

گیبن که از این پیشنهاد همچین بدش هم نیامده بود با لبخندی از زیر نقاب ملت را نظر گذراند و گفت:
خب ملت!کی چنین افتخاری رو قبول میکنه؟
از انجایی که چیز هایی که در ذهن ملت میگذشت کاملا با تصورات گیبن درباره خودش از نظر ملت تفاوت داشت،هر یک از ملت توجه خود را به نقطه ی جالب توجهی از در و دیوار معطوف کردند و شروع به سوت زدن کردند.
و برای فضا سازی بیشتر تنها صدایی که شنیده میشد صدای جیرجیرکی بود که در ان سوی اتاق برروی پنجره در حال خروپف بود.
جمعیت همچنان در سکوت بود که ارسینوس باری دیگر در را گشود و با تشویش وارد شد:
ای وای من!
ـ چی شده ارسی؟
ـ چی میخواستی بشه؟ارباب عصبانی شده!هر لحظه ممکنه با یک کروشیو تو ال همه رو با خاک یکسان کنه. :worry:
مرگخواران عمق فاجعه را احساس میکردند پس هرچه سریع تر باید یک گیبن انتخاب میکردند به جز خود گیبن.
ـ من یه فکری دارم! :zogh:
سر همه به سمت پیغمبره بزرگ بر گشت که همانند همیشه هنگام احساس خطر به کمک مرگخواران شتافته و یهووکی اپارات کرده بود و البته اعصاب روونا را هم که مانند همیشه یک فکری داشت سرویس کرده بود.
ـ ای یاران تاریکی! بدانید و اگاه باشید که...
مورگانا حرف خود را قطع کرد،توماری را از جیب در اورد و انرا باز کرد و با صدای خفن و اکو داری خواند:
ـ ...هرگاه میان شما اختلافی افتاد و در سردرگمی ماندید،مورگانا شما را به قرعه کشی فرا میخواند!همان عملی که در ان دماغ هیچ بنی جادوگری نخواهد سوخت.پس بدان عمل کنید که مورگانا با قرعه کشی کنندگان است.
سپس تومار را بست.
در همین لحظه تیله ای از پشت جمعیت مرگخوار با سرعت هرچه تمام تر به دیوار بغل سر مورگانا برخورد کرد،از بغل گوش گیبن گذشته و از دوسانتی متری مژه هکتور عبور کرده، سپس به دیوار برخورد کرد و پس از ان با سرعت در حلق ان جیرجیرک بخت برگشته خفته فرو رفت و اورا به دیار مرلین فرستاد.
در حالی که چشم همگان با وَق زدگی به سمت پشت خیره شده بود،ایلین از میان جمعیت بیرون امد و گفت:
ـ عه وا...مورا تو بودی؟من فکر کردم مرلـ ...اهم اهم!
ایلین لبخند حجیمی زد و از انجایی که امکان شک،سوء تفاهم،درگیری و جنگ میان مرگخواران وجود داشت مصمم شد که دیگر ادامه ندهد.پس تیله ی خود را از حلق جیرجیرک بیرون کشیده و در حالی که با مابقی تیله ها بازی میکرد با بی خیالی گفت:
ـ منظورم اینه که...عجب تصمیم به جایی!به به!به به!
ـ خب!مادر موافقت خودش رو اعلام کرد.کس دیگه ای نبود؟
سیوروس اینرا گفت و به جمعیت خیره شد.اما هیچ واکنشی ندید.
ـ نه!مثل اینکه باید یکیو انتخاب کنیم!نکنه شما اینو میخواین؟
ملت عمق فاجعه را بیشتر دریافتند،پس دست خود را به نشانه موافقت بالا بردند.
ـ معجون قرعه کشی بدم؟؟
هکتور اینرا گفت اما پیش از انکه ویبره اش به 8 ریشتری برسد،مورگانا جعبه قرعه کشی را ظاحر کرد. و خوشبختانه همگان از پیامد های ناشی از معجون هکتور در امان ماندند.
مورگانا چوبدستی را به طرف جعبه گرفت.
اسامی کاغذی تا شده در جعبه شروع به چرخش کردند.
همچنان چرخیدند...
و چرخیدند...
و چرخیدند...
تا انکه یک کاغذ اسمی با صدای(پالف)از جعبه بیرون پرید.
مورگانا انرا در هوا قاپید و انرا باز کرد.
ـ این شخص کسی نیست جز...

شترق!

- آخ! اینور؟

شترق!

- آخ! اونور؟

شترق!

مرگخواران به وینکی نگاه میکردند و وینکی، مگس کش به دست، هوا را چپ و راست میکرد! هرچند امید ابلهانه ای به نظر می رسد که بتوانید با مگس کش، موجودی نامرئی را هدف قرار دهید؛ اما بالاخره تلاش جن خانگی میوه داد و میوه اش را هم به شکل یک ضربه محکم مگس کش انداخت روی کله ی گیبن.

شترقـــــــــــیوژ!

در اتاق لرد با صدای ـــــیوژ روی پاشنه چرخید و پس از آن، آرسینوس هراسان و گریزان به میان جمع مرگخواران پرید.

ریگولوس از زیر هیکل وزیر گفت:
-چی شد؟ چی شد؟ ارباب چی گفت؟ تو چی گفتی؟

آرسینوس سرش را میان ریش انبوه مرلین که به تازگی میتوانست ریش دامبلدور را در جیب شلوارش بگذارد، بلند کرد و جواب داد:
-گفتم گیبن مشکل رودَوی (!) پیدا کرده رفته مرلینگاه! طول میکشه بیاد. ارباب هم گفت «سریع بیارینش. کارش داریم.»
-چطوری حالا باید گیبنو واسه ارباب ببریم؟
-
-جا داره بگم: «داداش؛ گند زدی!»

کراب دست توی چشمش کرد و از آن تو، یکی از مژه های ریمل خورده اش را که برای مدتی گم شده بود را بیرون کشید. آن را فوت کرد، گذاشت توی دهانش و قورتش داد. کراب میخواست بلند قد شود. و چه راهی بهتر از خوردن مژه ی بلند شده؟
هکتور که شاهد این ماجرا بود و خیلی ذهن درخشانی داشت و بارها جایزه بی خاصیت ترین معجون ساز را برده بود، هر چه را که دید در ذهنش پردازش کرد و روی نتایج پردازشش فکر کرد.

مغز هکتور:


سرانجام، لامپی بالای سر هکتور روشن شد و مغزش را از موج مکزیکی اضافه نجات داد. گاهی وقت ها، لامپ ها موجودات وقت شناسی هستند. می گویند لامپ اضافه را خاموش کنید ولی شما باور نکنید! لامپ، موجود نجیبی است! لامپ همیشه در تاریخ نشان مردانگی و پهلوانی بوده است. رستم با لامپ سهراب را کشت؛ روس ها لامپ کردند توی دماغ هیتلر؛ افلاطون در نور لامپ درس می خواند؛ ادیسون بخاطر لامپ در تانزانیا کمپانی تشت سازی ساخت؛ معادله شرودینگر را لامپ کشف کرد؛ ابن سینا به عنوان دارو لامپ به بیمارانش می داد و تازه! فکر کردید پول هزاران جایزه بانک ملی از کجا تامین می شود؟ بله! از جیب لامپ!
معجون ساز، لامپ پرمنفعتش را از روی هوا قاپید و آن را به مرگخواران نشان داد.
-فهمیدم! باید یکی رو شکل گیبن در آریم و به لرد بدیم.


رودولف گفت:
-کی داوطلبه لباس گیبنو بپوشه و ماسکِ گیبنی بزنه؟

گیبن:
لامپ:
مغز هکتورِ خوشحال:

ولدمورت بدون سوال دیگری به سمت اتاقش حرکت کرد.همانطور که راه میرفت زیر چشمی مرگخواران را می پایید.
به سمت درب اتاقش رفت و با دستش اشاره ای به در کرد، در با اشاره ی دست باز شد. روی میز اتاقش چند دست ورق بود . نزدیک تر که می شدی، چند دست ورق شبیه سند منگوله دار یک راهرو در قیطریه بود.
لرد یک نگاه زیرچشمی به سند منگوله دار کرد و به صاحبش فکر کرد، بدون ان راهرو چه می کرد؟ شب ها کجا میخوابید؟ بی خانمانی مرگخوارش را نتوانست تحمل کند. صدایش را کمی بلند کرد و صدا زد:
- گـیـبـن؟

از ان طرف هم مرگخواران در اتاق اصلی پاتیل چه کنم چه کنم را در دست گرفته بودند و هر از گاهی ان را دست به دست میکردند که صدای لرد بلند شد:
-مگه نمیگم گیبن بیاد اینجا؟ مجبورم نکنید من بیام اونجا.

ارسینوس و ریگولوس به سمت اتاق لرد به راه افتادند تا قصه را ماسمالی کنند.این طرف هم رودولف با قمه دنبال نویسنده گذاشته بود:
-چرا هر دفعه یکی به مشکل میخوره لرد دقیقا همون شخص رو احضار میکنه ؟ چرا؟ :vay:
-نویسنده هم از ترس جانش با ماکسیمم سرعت به طرفین فرار میکرد و جیغ میکشید :
-من چمیدونم . این حرکت نمادینه حتما باید اتفاق بیوفته تقصیر من که نیست.
و به سرعت از کادر بیرون رفت.

ارسینوس به اتاق لرد رسید. در زد و وارد شد، ریگولوس هم پشت سرش وارد شد.
-درود ارباب. ارباب امروز بسیار برازنده شدین.
-درسته ارباب. بانو نجینی هم امروز بسیار بهتر به نظر میان.

لرد انقدری تجربه داشت که بفهمد وقتی یکی از مرگخوارانش جواب نمیدهد حتما اتفاقی افتاده. لرد نجینی رو برداشت و به دستان اوتو بگمن داد:
-اوتو، ببرش بیرون نمیخوایم دختر همایونی مان چیزای خشن ببینه. در ضمن از هر کدوم از مرگخوارا هم که خوشش اومد همونو براش پوست کن بذار بخوره سیر شه.

ارسینوس و ریگولوس با شنیدن این دو جمله از لرد دو بار اب دهنشان را قورت دادند.
لرد از پشت میز بلند شد و به سمت پنجره رفت همان طور که بسیار شیک و مجلسی از پنجره به بیرون نگاه میکرد شروع به صحبت کرد:
-آرسینوس جیگر. حس میکنیم چیزی هست که ما ازش بی خبریم و حس میکنیم تو قراره اون چیز رو به ما بگی.

با گفتن این حرف لرد خنده ی شیطانی کرد و با اشاره ی دستش در سریعا بسته شد و از پشت قفل شد.

در ان طرف ماجرا هنوز کسی کاری از پیش نبرده بود، ملت مرگخوار با خستگی در گوشه ای نشسته بودند و فکر می کردند، تنها صدای اتاق صدای پس گردنی زدن های گیبن به وینکی بود که هر چند دقیقه شنیده میشد.

ملت مرگ خوار بی خیال توضیح دادن دوباره به بانز شدند . مرگ خوارها میدانستند، قرار نیست دور همی با ارباب شیر موز و کیک بخورند و متمدنانه در مورد گم شدن گیبن صحبت کنند.

_ارسینوس تو یه دو دیقه بیخیال کشتن ریگلوس شو ؛ برو حواس ارباب رو پرت کن


-کی؟من؟

_نخیر .بانز رو میفرستیم با ارباب قایم موشک بازی کنه.اتفاقا استعدادشم داره.

_آره آره رودولف ....من خیلی استعداد دارم.

ارسینوس بدون توجه به جواب بانز کراواتش را مرتب کرد. و با عجله به سمت در ورودی عمارت دوید.

جلوی در :
ارباب با همان وقار همیشگی در حال وارد شدن بودند ، که ناگهان ارسینوس با شتاب جلوی ارباب ظاهر شد :

_سلام ارباب خوبید ؟

_بله سینوس .کنار بروید می خواهیم وارد شویم

_نهههه...یعنی....ارباب میدونستید چقدر کراوات به شما میاد و چقدر به ابهت شما اضافه میکنه

_همین که کراوات به ابهت شما اضافه کرده کافیه سینوس.کنار بروید

_چیزه....ارباب ....

_سینوس اگر در پشت سرتان را مشاهده میکنید و تمایلی ندارید که باهاش یکی شید کنار برید.

ارسینوس که تهدید اخر را جدی دید کنار رفت و در را باز کرد.داخل عمارت ملت مرگخوار جلوی میز سوراخ سوراخ ایستاده بودند و لبخند میزدند.ارباب به مرگخوار ها و سالن ابکش شده نگاهی انداخت :


_دوباره کسی تو صندلی ما گیر کرده ؟

_ فکر نکنیم ارباب


_دوباره کسی از خانواده پشمک میخاد مرگخوار شه ؟

_

_باز پارک درون عمارتی درست کردید؟

_ نه ارباب جون

ملت مرگ خوار فقط در این فکر بودند که ارباب متوجه کمبود گیبن نشوند. مر گ خوار ها می دانستند که اگر ارباب متوجه شوند دوباره یکی از مرگخوارها نامرئی شده . سرنوشت خوبی در انتظارشان نیست.

رودولف کمی به اطراف نگاه کرد. بیشتر مرگخواران در حال رجزخوانی برای یک دیگر بودند. شاید بهتر بود که فقط خودش با یکی از مرگخواران دنبال گیبن می رفت، اینگونه حداقل امکان از بین رفتن بقیه مرگخواران کم تر می شد.
- روونا، میای بریم دنبال گیبن؟
- که چی بشه؟
- گیبن گم شده. ارباب میکشتمون اگه پیداش نکنیم.
- می ندازیم تقصیر خودش، امروز از عمارت رفته بیرون دیگه هم برنگشته.
- می دونستی من به ساحره های باهوش علاقه ی خاصی دارم؟
- می دونستی من از جادوگرای که به بقیه ساحره ها ابراز علاقه می کنن چقدر بدم میاد؟
- اوه سلام بلاتریکس. همین الان داشتم به روونا می گفتم که تو چقدر باهوشی.
ناگهان، در خانه ریدل ها با شدت باز شد و یک ممد مرگخوار هراسان وارد سالن شد.
- ارباب داره میاد.
به یک باره سکوتی همه سالن را در بر گرفت حتی اره ورونیکا هم که از اول سوژه در حال خرخر کردن بود انقدر شعور داشت که الان خاموش باشد. اما ریگولس شعور که هیچ، مغز هم نداشت.
- حالا به ارباب چی بگیم؟
- چه اتفاقی افتاده که نمی خواین ارباب بفهمه؟
سکوت دوباره به راه افتاد همه مرگخواران با افکت به گوینده مجهول این جمله خیره شده بودند. حتی ریگولس هم این بار انقدر مغز داشت که فقط خیره شود.اما خب گوینده ای وجود نداشت.
- بازم باید برات توضیح بدم بانز؟ :vay:
- من این ورم رودولف.
-----------------------------
ببخشید اگه به کسی توهین شده من هیچ منظور خاصی نداشتم.

همچنان که رودولف با چشمان ساحره بینش میکوشید شخص مناسبی را بیابد که کمی از نظر عقلی سالم باشد، ناگهان شخصی را دید که به دور از هرگونه دعوا و خون و خونریزی شخصی با لباسی سیاه و با نقابی پارچه ای که روی سر خود گذاشته بود، نشسته بود و سرش را پایین انداخته بود.
رودولف در حالت اسلوموشن و در حالی که موهایش را مرتب میکرد و لبخندی میزد که چهره اش را زشت تر از همیشه میکرد و از هر طرفش اشیاه پرتاب میشدند به سوی وی رفت.
- اهم... سلام علیکم... در نگاه اول من فکر میکنم شما ساحره هستید... نه؟
- سلام... خیر... یعنی بله و خیر.

نگاه رودولف کمی دچار شک و تردید شد...
- اصلا شما کی هستید اینجا؟
- کاربر مهمانم... اومدم یه نگاه به تاپیک بندازم... شاید خوشم اومد و ثبت نام کردم!
- عه؟! یعنی ممکنه یه ساحره بسیار زیبا از شما در بیاد؟ میدونید که من به ساحره هایی که هنوز معرفی شخصیت نشدن هم علاقه خیلی خاصی دارم!
- خیر... من میخوام یه شخصیت جادوگر بردارم!
- راه نداره حالا ساحره بر...
- رودولف! رودولف! رودولف!
- اه... حرف نزنید دارم مخ کاربر مهمان رو میزنم که جذبش کنم به سایت! خب... داشتم میگفتم... شما چرا نمیخواید ساحره باشید؟ اتفاقا نقش های ساحره خیلی خوبی داریم ها!
- نمیخوام دیگه... عه... زور نیست که؟
- نه خب... ولی بازم اگر خواستید ساحره بشید بدونید که قمه های من حافظ جان و مال شما و... عه... چی شده؟!

رودولف با ناراحتی غرغر کرد... کاربر مهمان محو شده بود و رودولف نتوانسته او را اجیر کند تا گیبن را پیدا کند. رودولف درمانده بود... رودولف خسته بود... رودولف حتی اهمیتی نمیداد اگر اره ورونیکا همانوقت مستقیم به میان دو چشمش فرو میرفت... رودولف باید کسی را میافت که گیبن را پیدا کند. همچنان که داشت تفکر میکرد ناگهان چهره کبود شده ریگولوس را مقابل خود دید... دزد ریز و موذی روی زمین افتاده بود و چیزی به گلویش پیچیده شده بود... رودولف با کنجکاوی جلو رفت و به او نگاه کرد، اما در همان لحظه ناگهان آرسینوس که کلاه وزارتش کج شده بود و روی نقابش ترک هایی به چشم میخورد روی ریگولوس پرید و نعره برآورد:
- میکشمت بلک!
- عه... تو من رو صدا کردی راستی آرسی؟ چی شده بود؟

آرسینوس همچنان که فشار کراواتش را دور گردن ریگولوس بیشتر میکرد، گفت:
- توی کلاه وزارت من جوجه پرورش داده... گند زده به کلاه، صدات کردم اگر میخوای بلایی سرش بیاری الان دست به کار بشی!

رودولف ناگهان از شدت خنده دولا شد.
- تو کلاه وزارتت جوجه پرورش داده؟! بگو جان من!
-
- وزیر مملکت هم دیوونه شد... البته از همون موقع که این رو کردی معاونت معلوم بود ها... ولی الان بیش از حد معلوم شده!
- رودولف... تا نزدم خفت کنم با کراواتم دور شو!

رودولف به سرعت از کنار وزیر خشمگین که داشت سعی میکرد معاونش را خفه کند دور شد و رفت تا شخص مناسبی را بیابد... هرچند که امیدی نداشت!

-هی بانز! بیا!

بانز که برای اولین بار مورد توجه قرار گرفته بود، جوگیر شده و ردایش را در آورد و ردای دیگری پوشید! سپس با خوشحالی که کسی نمیتوانست آن را ببیند، به سمت رودولف رفت.

- بانز تو برو.
-کجا؟
-همون دیگه... پیداش کن.
-چیرو دقیقا؟

رودولف به هوش سرشار خود بالید. لبخندی زد که به نظرش او را جذاب تر کرد. البته فقط به نظرش!
-گیبن رو.
-چی شده؟

رودولف که اکنون بسیار عصبانی شده بود، برای حفظ آرامشش نفس عمیقی کشید.
-کجا بودی تو؟:vay:
-مرلینگاه.

رودولف این بار هیچ تلاشی برای به دست آوردن آرامشش نکرد. به ردای تو خالی، جایی که فکر میکرد چشمان بانز باید در آن جا باشند، چشم دوخت.
-زود از جلو چشمام دور شو. منو باش که فکر میکردم تو میتونی کاری کنی.

بانز دوباره تخریب شخصیت شد. بانز دوباره نابود شد. بانز دوباره مورد تمسخر قرار گرفت. بانز با ناراحتی که در صدایش آشکار بود شروع به حرف زدن کرد.
-مگه مرلینگاه رفتن جرمه؟ مگه شما ها مرلینگاه نمیرید؟ راستی چرا به خال روی دماغم نگاه میکنی؟ نکنه میبینیش؟ من فکر میکردم اونجا خال دارم. نگو واقعا خال داشتم.
-بانز فقط برو.

رودولف با ناراحتی با اطرافش چشم دوخت. مرگخواران همچنان در حال دعوا بودند.

رودولف گفت:
-خب... دوتا گروه تکمیل شد و ظاهرا 12 تا مرگخوار دیگه هیچ علاقه ای به باهم بودن توی یه گروه ندارن.

همه نگاه ها به سمت سوزانی چرخید که اتفاقا خودش هم جزو یکی از آن 12 نفر بود.

-چرا عشق و علاقه ای توی مرگخوارا وجود نداره؟

یک بار دیگر، مردم شروع به داد و فریاد کردند:
-من با دیلاقا تو یه تیم نمیرم.
-من با اینایی که میخوان به جونم سوءقصد کنن تو یه تیم نمیرم.
-اره ی من تیز تره پس با اینا تو یه تیم نمیرم!
-مسلسل وینکی قوی تر بود!
-هنوزم اره ی من تیز تره.
-چوپون وینکی قوی تر بود!


ملت:

رودولف داشت کلافه میشد. اینطوری هیچ جوره نمیتوانست مردم را دنبال گیبن بفرستد. رودولف باید فکر دیگری میکرد. رودولف باید با توجه به رزومه ی ملت، انتخاب های آگاهانه و بر طبق معیارهای جهانیِ FOMPGH (فقط اونایی که مناسب پیدا کردن گیبن هستن) انجام می داد. رودولف انتخاب های شایسته ای می کرد. نمونه اش هم بلاتریکس بود!


بعدتر

-من میتونم! من اره دارم و میتونم گیبنو اره کنم. عااااااا!

وضعیتی شده بود بسیار شلوغ و تسترال در تسترال! رودولف پشت میز بلند چوبی نشسته، عینک ته استکانی بر چشم زده و مشغول یادداشت کردن اسم متقاضیانی بود که از در و دیوار بالا می رفتند و روی سر و کله ی همدیگر فرود می آمدند. بعضی ها هم آن وسط چون خیلی جوگیر بودند و خودشان را سوپرمن فرض کرده بودند، ضبطی بر سرشان گذاشته و تکون بده گویان، قر میدادند و حرکات موزون از خود به در می کردند. شلوغی گاهی وقت ها ممکن است دیوانه تان کند! می فهمید؟

لسترنج هنوز نوشتن اسم ورونیکا را کامل نکرده بود که متقاضی بعدی با یک جهش بلند خودش را در دل و دماغ رودولف انداخت و داد زد:

-من یویو داااارم!
-

رودولف اول به جیمزی نگاه کرد که با یویوی جدیدش بر سر و کله ی همه افراد نزدیک به خودش می زد. و بعد، به لیست بلند بالایش نگاه کرد که پر شده بود از اسامی ـی مانند: جوجه اردک زشت، نذری، توحید ظفرپور، ظفر توحیدپور، ملکه انگلیس، اشتون، قاآنی شیرازی، کلاه قرمزی، ریشِ دامبلدور، آبنبات های دامبلدور، انگشتان دامبلدور و چیزهایی از این قبیل! رودولف شدیدا ناامید شده بود. پس همینطور که ناامیدانه جیمز را به سمتی دیگر پرت می کرد و دنبال فرد مناسبی برای پیدا کردن گیبن می گشت، چشمش به بانز افتاد. البته از لحاظ فیزیکی اصلا چشم کسی به بانز نمی افتد چون بانز نامرئی است. ولی خب... در آن لحظه مهم این بود که رودولف فرد مناسب را پیدا کرده است! و این، یکی از معدود دفعاتی بود که چشمان رودولف برای موجودی غیر از ساحره ها برق زد.

- صبر کنید. صبر کنید. دو تا مطلب رو باید خدمتتون عرض کنم.

همه به سمت صدا برگشتند.
- سوزان. تو تو این سوژه چیکار می کنی؟
- راست میگه. چرا خودتو میندازی وسط؟
- وینکی خواست سوزان را آبکش کرد. وینکی جن خوب بود؟

سوزان که از این همه ابراز علاقه شگفت زده شده بود گفت :
- خب دو تا مطلب رو باید بهتون می گفتم.

مرگخواران که می خواستند زودتر از دست سوزان خلاص شوند، گفتند :
- حرفات رو بزن و برو.
- عاااااا. مورگانا راست میگه. زود باش حرفات رو بزن و برو.

سوزان کمی موقعیت خود را ارزیابی کرد وسپس گفت :
- خب ... راستش ...
- بگو.
- می خواستم بگم که ... خب چرا هرکی با کسی که دوست داره همراه نمیشه؟ مثلا آرسینوس و سیو. این دو نفر با هم خوب کنار میان.

ملت مرگخوار کمی فکر کردند. و باز هم فکر کردند. و باز هم. تا اینکه... :
- بد هم نمیگه ها. اینطوری کارمون سریعتر پیش میره و وقتمون هم سر دعوا کردن هدر نمیره.
- آره. بد فکری نیست.
- خب سوزان. فکر کنم دوتا مطلب رو می خواستی بگی.

سوزان :
- نه ولش کنید مهم نیست.

ملت مرگخوار:
- حالا که وقتمونو گرفتی، بگو.

سوزان :
- میشه منم باهاتون بیام؟