کارگاه داستان‌نویسی

تصویر شماره 10

هری و هاگرید از گرینگوتز بانک جادویی بیرون اومدن هری خوشحال بود زیرا هرگز در تمام عمرش این همه پول در جیب نداشت هری از تصور واکنش دورسلی ها نسبت به این که میفهمدند چقدر پول دارد، خندید
هاگرید دست بزرگش رو سمت یکی از مغازه ها گرفت و گفت: یالا هری! وقتشه یه پاتیل درس حسابی واسه خودت بخری
هری پرسید: تو نمیای؟
هاگرید: نه من یعنی من راستش جایی کار دارم چند دقیقه دیگه جلو همین مغازه میبینمت
هری احساس می کرد هاگرید مضطرب است




چند دقیقه بعد هری خوشحال با پاتیل جدیدش از مغازه بیرون آمد هاگرید را سریعا پیدا کرد اما یک چشم بزرگ هاگرید کاملا کبود شده بود هری پرسید: هاگرید چی...؟
ولی هاگرید به هری اجازه صحبت نداد و گفت هیس الان نه بعدا مفصلا جریانو بذات تعریف میکنم بیا برگردیم پاتیل درزدار هری و هاگرید به طرف پاتیل درزدار رفتند که هاگرید به کوچه ای اشاره کرد و گفت هری اینجا کوچه ناکترنه هیچ وقت اینجا نمیای باشه؟
هری: چرا؟
هاگرید گفت: تمام معاملات و خرید فروشای غیر قانونی و جادوی سیاه اینحا انجام میشه یه اشتباه کوچیک کافیه تا توی دردسر بیفتی!
هری سر تکان داد. پس مدتی پیاده روی به پاتیل درز دار رسیدند و وارد اتاق شدند هاگرید گفت: هری میخوام یه چیز باحال نشونت بدم
هری: چی؟ هاگرید یک فلوت از جیبش در آورد و شروع کرد به فلوت زدن چند ثانیه بعد آن را کنار گذاشت و از کیسه ایی توله سگ کوچکی بیرون آورد. هری جیغ کشید چون توله سگ سه سر داشت هاگرید گفت قشنگه مگه نه؟ اسمش پشمالوئه
هری تعجب گرد و هاگرید قهقهه سر داد

درود فرزندم.

بد نبود. توصیفاتت به جا بودن گرچه میتونستی بیشتر توصیف کنی. روند سوژه هم یه ذره سریع بود، اگه هر صحنه رو بهتر شرح میدادی و از احساسات هری میگفتی بهتر میشد.

حواست به علامت گذاری ها باشه، جمله ها رو نمیتونیم بدون علامت های نگارشی ول کنیم. پاراگراف بندی هم توی یه رول نقش مهمی رو ایفا میکنه.
و همین طور دیالوگ ها رو این طوری بنویس و با دوتا اینتر از توصیفاتت جدا کن.

نقل قول:

هاگرید: نه من یعنی من راستش جایی کار دارم چند دقیقه دیگه جلو همین مغازه میبینمت
هری احساس می کرد هاگرید مضطرب است




چند دقیقه بعد هری خوشحال با پاتیل جدیدش از مغازه بیرون آمد هاگرید را سریعا پیدا کرد اما یک چشم بزرگ هاگرید کاملا کبود شده بود هری پرسید: هاگرید چی...؟

هاگرید گفت:
- نه، من... یعنی من راستش جایی کار دارم. چند دقیقه دیگه جلو همین مغازه میبینمت.

هری احساس می کرد هاگرید مضطرب است.
چند دقیقه بعد هری خوشحال با پاتیل جدیدش از مغازه بیرون آمد؛ هاگرید را سریعا پیدا کرد اما یک چشم بزرگ هاگرید کاملا کبود شده بود. هری پرسید:
- هاگرید چی...؟

با امید رفع این اشکالات تو فضای ایفای نقش...

تایید شد!

مرحله بعدی: گروهبندی

تصویر مورد نظر



تق تق تق

ناتاشا: سلام پروفسور چیزی که خواسته بودید رو براتون اوردم.

پروفسور دامبلدور: اه خیلی ممنون پسرم .

دامبلدور پاکتی میگیرد سریع دونبال چیزی برای باز کردنش می گردد که شمشیر گریفیندور را می بیند.

خرچ کرچ خررررچ کرررررچ

همین!

_

_ چرا انقد کمههه؟؟؟

_ خوب دا قربان معمولا کمک به مدرسه همینقدر میشه دا

_ فرزندم اینجا مدرسه معمولی نیست که یه سکه پونصد تایی بندازی توش بیاری اینجا مدرسه جادوگری.

_خوب شما که اینجا پول اب و برق و گازو این چیزا نمیدین که پول میخواید چیکار؟!

پروفسور دامبلدور به دانش اموز پشت کرده و دور تر میشود. نزدیک خودش چیزی زمزمه می کند...

_ اخه تو که نمیدونی ولنتاین نزدیکه ولی من هنوز برای خرید اون انشگتر پول کم دارم. حیف که کسی نیست حال منو بفهمه هی دنیا دنیا اسیرت شدم زیر این لب کارون , حالا لب کارون چه گلبارون ...

_ جان؟

_ اوه !داش باشیما, هیچی فرزندم هیچی. . چرا نمیری یکم با گوشی ماگلیت تو ولگرامت بگردی منم کم کم باس برم منتظرمه... امممم ده برو دیگه یالا یالا.

درود فرزندم.

جالب بود. دید جدیدی رو نسبت به عکس داشتی. رولت جای توصیف بیشتری داشت گرچه دیالوگ ها خوب بودن اما میتونستی فضاسازی بیشتر و بهتری رو انجام بدی.

تو گذاشتن علامت های نگارشی دقت کن، شکلک ها جای نقطه رو نمیگیرن.

کرچ کرچ هم نیست... خرچ خرچ درسته.

تایید شد!

مرحله بعدی: گروهبندی

تصویر شماره 4


دختری پریشان،قدرتمند و زیبا، با گیسوانی که نشان از خاندانش می دهد. از خاندانی اصیل، اما تهیدست و فقیر...
به نام جینی!جینی ویزلی.
در مقابل...
پسری خودخواه،خود بزرگبین و بی ادب، با طالع ای سیاه و مو های سفید که نشان از خانواده اش است. خانواده ای اصیل،اشرافی و ثروتمند...
به نام دراکو مالفوی!

به آرامی راهروی کتابخانه را برای رسیدن به قفسه مورد نظر خود، طی می کرد. بالاخره رسید. با خودش گفت:《درسته، این همونه!》به آرامی و طوری که سعی می کرد کسی متوجه او نشود؛چوب دستی خوب را در آورد و زمزمه کرد:《ماناکسی ماناتوری!》در همین بین دراکو، با نگاهی شیطنت آمیز به او نزدیک شد. او هنوز متوجه دراکو نشده بود. دراکو سرش را خم کرد و نزدیک گوش جینی آورد؛ با صدایی زمزمه وار گفت:《افسون های ممنوعه!》
ناگهان جینی برخواست؛ سر چرخاند و استرس دار گفت:
-راحتم بزار!!
- باید به ارباب خبر داد که یه عضو جدید داریم :ydevil:
اما صبر کن ببینم! پاتر باید از شنیدن این خبر،خیلی غمگین بشه!
هرمیون که به تازگی صحبت آنها را شنیده بود، خیلی استوار جلو آمد و گفت:《 تصویری چی گفت؟! راحتش بزار! اینقدر ماجرا رو بزرگ نکن!》
-کسی با تو نبود. دورگه کثیف!
-بس کنید!
جینی با به زبان آوردن این حرف؛ به سمت در خروجی دوید و کتاب را روی میز کتابخانه، گذاشت.
دراکو چند لحظه بعد با خود خواهی و خوشحالی، به سمت طبقه پنجم و کلاس معجون ها رفت. در حال ورود به تلاش بود که...
صدای گریه ائ او را به سمت دستشویی کشاند. جینی بود...
جینی به شدت خونریزی داشت. به سمت او رفت و بینش را گرفت. جینی فریاد زد:《 از اینجا برو!》
-آروم باش!
با گفتن این کلمه دراکو، آن هم با لحنی دلسوزانه؛ جینی حال به چشمانش زل زده بود.
دراکو وردی زیر لب گفت و خونریزی جینی،قطع شد.
حال جینی به صورت او با دستان و چشمانی لرزان، نگریست. دراکو بعد از چند ثانیه برخاست و پشتش را به چینی کرد، چوب دستی اش را چرخاند و گفت:《اوپلیوی ایت!》
و خاطره آن روز برای همیشه از سر جینی،پر کشید...

درود فرزندم.

خوب بود. سوژه ت جالب بود و تا حدودی هم خوب از پسش براومدی. میتونستی توصیفات بیشتری رو بنویسی تا فضا رو بهتر به خواننده انتقال بدی.
بعد از نوشتن هم یه دور رولتو بخون تا غلط های تایپی از بین برن.

دیالوگ ها رو هم به یک شکل بنویس و با دوتا اینتر از توصیفاتت جدا کن.
نقل قول:

جینی به شدت خونریزی داشت. به سمت او رفت و بینش را گرفت. جینی فریاد زد:《 از اینجا برو!》
-آروم باش!
با گفتن این کلمه دراکو، آن هم با لحنی دلسوزانه؛ جینی حال به چشمانش زل زده بود.
دراکو وردی زیر لب گفت و خونریزی جینی،قطع شد.

جینی به شدت خونریزی داشت. به سمت او رفت و بینش را گرفت. جینی فریاد زد:
- از اینجا برو!
- آروم باش!

با گفتن این کلمه دراکو، آن هم با لحنی دلسوزانه؛ جینی حال به چشمانش زل زده بود.
دراکو وردی زیر لب گفت و خونریزی جینی،قطع شد.

به امید این که این اشکالات توی فضای ایفای نقش حل بشن...

تایید شد!

مرحله بعدی: گروهبندی

تصویر شماره 3

- نـــ... نــــه !

با صدای فریاد خودش از خواب پرید!
با نگرانی به اطراف خود نگاهی انداخت. چند ثانیه ای طول کشید تا به خاطر بیاورد در چه زمان و مکانی قرار دارد. تاریکی محض فضای اتاق را فرا گرفته بود. نفس نفس زنان بر روی لبه تختش نشست. عرق های سردی که بر چهره رنگ پریده اش نشسته بود را با پشت دستش پاک نمود.

پای برهنه اش را بر زمین سردی که با سنگ پوشیده شده بود، گذاشت و سعی کرد از جایش بلند شود.گویی سردی سنگ فرش های کف اتاق، به اعماق وجودش نفوذ می کردند. احساس ضعف شدیدی می کرد. لحظه ای تعادل خود را از دست داد و با تکیه بر میز زهواردر رفته ی کنار تختش از سقوط خود پیشگیری کرد.

با تکان کوچکی به چوب دستی اش ، نور ضعیفی در شمع روی میز ایجاد کرد. هم چنان از کابوسی که دیده بود، نفس نفس میزد و سنگینی شدیدی را بر روی قفسه سینه اش احساس می نمود، گویی تخت سنگ سنگینی را بر روی سینه اش قرار داده اند!

لیوان آبِ لب پریده ای را از روی میز برداشت و سعی کرد چند جرعه از آن را بنوشد، که ناگهان صدایی از راهروی بیرون اتاقش نظرش را جلب کرد. به طرف در اتاق حرکت کرد و گوش هایش را تیز نمود.

صدای راه رفتن با عجله ی شخصی را شنید که به تدریج ضعیف و ضعیف تر شد و سپس با دور شدن شخص ، قطع گردید. با عصبانیت ردایش را به تن نمود و زیر لب غرولند کنان از دخمه خود خارج شد.
_ باز یه دانش آموز قانون شکن! باید گیرش بیارم و حسابش رو برسم... این ساعت از شب وقت پرسه زدن توی مدرسه نیست!

چوب دستی اش را به نرمی تکان داد.
_ لوموس

نور ضعیفی راهروی پیش رویش را، نمایان کرد. با قدم هایی راسخ به سمت مسیری که به خیالش او را به دانش آموز خاطی میرساند، راه افتاد. هرچند زیرلب غرولند میکرد و برای مجازات کسی که این موقع از شب را برای پرسه زنی انتخاب نموده، هزاران نقشه می کشید ولی ته دلش از اینکه بهانه ای یافته تا کابوس خود را به فراموشی بسپارد، خوشحال بود.

همچنان در راهروهای تاریک و نمور دخمه های هاگوارتز پیش می رفت و سعی در پیدا نمودن کسی داشت که صدای راه رفتنش او را به اینجا کشانده بود. ولی هرچه بیشتر پیش میرفت، کمتر میافت! گویی از ابتدا خیال و اوهام او را به دنبال خود به اینجا کشانده نه یک دانش آموز سر به هوای قانون شکن!

نا امیدانه چشمانش را به اطراف چرخاند و ناگهان خود را روبه روی دری دید، که تا آن زمان از وجودش در این قسمت از قلعه بی اطلاع بود. با شک و تردید به سمت در حرکت کرد. چوب جادویش را به سمت دستگیره ی در گرفت.
_ الوهومورا!

پا به درون سرسرای بزرگی گذاشت. کمی با چشمانش اطراف خود را کاوید. شیء براقی را در گوشه ی سرسرا یافت و به سمتش راه افتاد.

ناگهان صورت رنگ پریده ی بی روحی را دید که با چشمان سیاه رنگِ تیله ای خود که از تعجب گشاد شده بودند، او را می نگریست. اسنیپ قدمی به عقب رفت و تصویر خود را در آیینه قدی قدیمی ترک خورده ای که روبرویش قرار داشت، خوب برانداز کرد. بالافاصله دریافت که او تنها نیست...

بر خود لرزید. هوا سرد نبود. ولی او واضحا می لرزید. کابوسش را به یاد آورد :

در گورستان دره گودریک بر روی زمین سرد و گل آلود قبرستان، در مقابل لرد سیاه زانو زده بود و به او التماس کرده بود که با لی لی کاری نداشته باشد. لردسیاه به او قول داده بود که تنها پسرک را میخواهد و لی لی برای او کوچکترین ارزشی ندارد. ولی در نهایت او قولش را زیر پا گذاشته بود.
نباید اینگونه میشد... او دیر رسیده بود! اسنیپ ، پیکر بی جان لی لی را در آغوش کشیده بود و زجه زنان می گریست...

اشک از چشمانش سرازیر بود. بار دیگر به آیینه نفاق انگیز نگریست. خودش را دید که لی لی را در آغوش کشیده است. این بار اما برعکس کابوسش، لی لی ِ بشاش و سرزنده را! لی لی دست خود را بر گونه او گذاشته بود و به او قول داده بود که تا همیشه در کنار او خواهد ماند و او، اسنیپ، تنها عشق زندگی اوست!

اسنیپ با عصبانیت رویش را از آیینه بر گرفت. هربار در زندگیش کسی به او قولی داده بود، خلافش را عمل کرده بود! لردسیاه... لی لی...
احساس سنگینی باز به سینه اش سرک میکشید. کینه و عشق عمیقی را همزمان در قلبش احساس می نمود که در کشاکش با یکدیگر گویی تصمیم به ، به آتش کشیدن وجودش داشتند. در آن زمان بود که کشف نمود در آخر کدامین حس پیروز میدان خواهد شد!

برای او این حس ، نفرت بود!

اشک هایش را با سرآستینش پاک نمود و با قدم های ناموزون و با عجله، درحالیکه به انتقام گیری از لردسیاه فکر میکرد، از سرسرا خارج شد.

درود فرزندم.

خیلی خوب بود، دید قشنگی نسبت به داستان و روندش داشتی. به خوبی توصیف کرده بودی و احساسات اسنیپ رو انتقال داده بودی.

احیانا قبلا شناسه نداشتی؟ اگه داشتی به من یا مدیران بگو تا بدون گروهبندی وارد ایفای نقش بشی.

تایید شد!

مرحله بعدی: گروهبندی

تصویر شماره۷

اسنیپ به هری نزدیک شد. هری به صندلی چسبید. اسنیپ باز هم به هری نزدیک شد. هری باز هم به صندلی بیشتر چسبید.


قاعدتا اگر به جای اسنیپ یک عدد دامبلدور در صحنه حاضر بود باز هم نزدیک تر می‌شد.

اما به هر حال اسنیپ، اسنیپ بود و رل سابق مادر هری محسوب میشد و بعد از اینکه مادر هری رفته بود با آن جیمز گوربه‌گور شده رل زده بود، اسنیپ سینگل فول اور بودن را برگزیده بود و کلا در فاز دپ به سر می‌برد و آهنگ های دیس لاو گوش میداد و عکس های غمگین در اینستا می‌گذاشت و خلاصه مادر بگرید به حال اسنیپ.


از طرفی از آن بیشتر نزدیک شدن اسنیپ به هری و هری به صندلی برای هر سه قباحت داشت دیگر هیچ کس به هیچ کس نزدیک نشد.


_مرتیکه بوقی رفتی توی روغن موی من چسب چوب ریختی؟! توی روغن موی من؟! حقت بود میزاشتم از رو دسته‌ی جاروت بیفتی کلت این دفعه جای زخم، بترکه؟ حقت بود میزاشتم لوپین بخورتت هم از دست تو راحت شیم، هم لوپین بر اثر مسمومیت بمیره؟! حقت بود فداکارانه جون خودمو به باد نمی‌دادم تا...

_پروفسور داری اشتباه میزنیا. عکس مال کتاب سومه! این آخری که فرمودی مال هفت بودا!


اسنیپ خواست که گلدان را توی سر هری خورد کند تا دیگر پرو بازی در نیاورد اما از آنجایی که در تصویر به جز او و هری و صندلی کس دیگری نبود نتوانست که گلدان را توی سر هری خورد کند!

_ازت متنفرم پاتر

_بعد از این همه مدت؟!

_همیشه!

هری خنده‌ی باب اسفنجی طوری کرد و گفت:
_دیدی بازم اشتباه زدی پرفسور. اینم مال کتاب هفت بود!


اسنیپ با این حرف هری به چنان درجه ای از عرفان دست یافت که دستش را از تصویر شماره۷ به تصویر همسایه فرو کرده و شمشیر دامبلدور را که هنوز راز باز شدن نامه با آن کشف نشده بود قرض گرفت و هری را به دو نیم تقریبا مساوی تقسیم کرد.

در همین حین که دامبلدور به دنبال شمشیر گریفیندور به تصویر شماره ۷ آمد بود، ناگهان نخ و سوزنی از غیب ظاهر شده و هری را دوباره بهم دوخت. دامبلدور در حالی که شمشیر را از اسنیپ می‌گرفت روی شانه‌های او زد و گفت:

_نیروی عشق، سوروس. لی‌لی پاتر با فدا کردن جانش برای....

اسنیپ بار دیگر شمشیر را گرفت و این‌بار دامبلدور را به دو نیم تقسیم کرد. از آنجا که کسی خودش را فدای دامبلدور نکرده بود و کلا عشق دامبلدور چندان با فرجام نبود دامبلدور دوباره دوخته نشد. هری هم که شاهد این صحنه دلخراش بود با عصبانیت گفت:

_ترسو...تو کشتیش. اون بهت اعتماد کرده بودو...

_پاتر این دفعه تو داری اشتباه میزنی.

_


از آن جا که پاتر هرگز اشتباه نمی‌زد و حتی اگر واقعا هم اشتباه زده بود باز هم کارش درست بود و چشم و چراغ جامعه جادوگری بود و دمش گرم بود بر اثر شک وارده سکته کرد و مرد و گند زد به قانون پایستگی پاتر وسایر کتاب های باقی مانده را به فنا داد و نهایتا داستان تمام شد|:

درود فرزندم.

انصافا شناسه نداشتی قبلا؟ مطمئنی نداشتی؟ چون این واقعا یه رول جادوگرانیه؛ چشمای پیر من کاملا مطمئنن که با یه رول جادوگرانی طرفن.

اگه شناسه داشتی به من یا مدیران پخ بزن تا هم رستگار شی هم بدون گروهبندی وارد ایفای نقش بشی.

درهرحال...

تایید شد!

مرحله بعدی: گروهبندی

http://www.jadoogaran.org/modules/xcgal/albums/userpics/29766/normal_snape-confront%5B1%5D.jpg
لینک عکس شماره ی 7

سوروس اسنیپ: پاتر ...باورم نمیشه...البته چرا باورم نشه...جیمز پدر تو...پسر شر به پدرش میره

هری پاتر: پروفسور گفتم که ببخشید من فکر کنم آقای مدیر بتونن چوبدستی شکسته تون رو که اتفاقی پام رفت روش رو تعمیر کنن

سوروس اسنیپ: دهن گشادت رو ببند پاتر....تو از کجا میدونی که اتفاقی شکست....لابد شیشه ی معجون گرانبها ی نازنین قبلیم هم که تو و اون دوست مو آلبالوییت شکوندینش اتفاقی بود...تو و اون دوست گوجه ایت همه ی کار هاتون رو اتفاقی انجام میدین؟ دقت کردی خودت؟

هری : اما قربان اون گوجه ای نیست....اسمش رون هست....رون ویزلی

سوروس اسنیپ: اع نه بابا ..... فکر کردی من نمیدونم.... لیست اسم تمام هاگوارتز دست منه اون موقع تو.....

هری: قربان... گفتم که ببخشید....

سوروس: فقط ببخشید؟ فکر میکنی این کافیه؟ نه نه....تو یه چوبدستی مقدس رو شکوندی.... چوبدستی منو....سوروس اسنیپ رو....من همیشه با اون کار میکردم....اون تا الان سالم بود ولی متاسفانه تا دقایقی پیش....که اون دوست گوجه فرنگیت پاش رو گذاشت روش و.............مرد.......یعنی شکست

هری: خب من الان چیکار کنم؟

سوروس: آه چه غم انگیز...چوبدستی من....باید تعمیرش کنی....خودت به تنهایی از دامبلدور جونیت هم نباید کمک بگیری

هری: چی؟

سوروس:

هری:

درود فرزندم.

رول تو فقط متشکل از دیالوگ بود. گاهی اوقات این بد نیست باید ببینیم ضربه ای به رول میزنه یا نه... اینجا لازم بود بعضی جاها توصیف انجام بشه. خواننده وقتی داره نوشته رو میخونه کاملا متوجه نمیشه تو ذهن تو چی میگذره و همین باعث میشه گیج بشه.
بعضی جاها هم سه نقطه های اضافی زده شده. روی علامت گذاری ها دقت بیشتر کن.

با همه‌ی اینها تا حدودی به نظرم با سبک جادوگران آشنایی... اگه شناسه ای قبلا داشتی به من یا مدیران بگو تا بدون گروهبندی وارد ایفای نقش بشی.

به نظرم میتونی خیلی بهتر بنویسی... خیلی خیلی بهتر؛ اما رولت نکات مثبتی داشت که باعث میشه از اشکالاتت چشم پوشی کنم.

تایید شد!

مرحله بعدی: گروهبندی

تصویر شماره 5
هیچوقت باورم نمیشد روزی برسه که منم مثل پدر و مادرم بتونم به هاگوارتز بیام و مثل اونها جادو یاد بگیرم.آخه همه فک میکردن اسکوییب باشم. حتی خودمم این آخری ها مطمئن شده بودم. هیچوقت نشده بود که کار خاصی انجام بدم که جادو حساب بشه و خانوادم خوشحال بشن.
اما بالاخره نامه هاگوارتز اومد و همه رو شگفت زده کرد. رفتم توی حیاط و کنار درخت آلبالوی که تازه پدرم کاشته بود نشستم و انقد خوشحال بودم که درخت سبز شد و شکوفه داد.
داشتم این خاطره رو تو ذهنم مرور میکردم و به خودم اطمینان میدادم که خواب نیستم و جایی هستم که باید باشم که صدای بلند اما نازکی منو به سرسرا برگردوند. یه مرد قد کوتاه با ریش سفید و بلند که ردای آبی فیروزه ای و کلاه سرمه به سر داشت اسممو صدا کرد.
کامی گودی
به خودم اومدم و با اعتماد به نفس از سف سال اولی ها بیرون اومدم و جلو رفتم. روی سه پایه نشستم و دیدم که یه کلاه وصله زده شده قدیمی تو دستش بود. همون کلاهی که تا اونجایی که من میدونستم همه خانوادمو تو گروه ریونکلا گذاشته بود.مطمئن بودم که منم حتما توی این گروه انتخاب میشم .
کلاه روی سرم گذاشته شد و بعد چند ثانیه صدایی توی گوشم پیچید.
هممممم
همممم
هافلپاف
صدای تشویق توی سالن پیچید. مرد آبی پوش کلاه رو از سرم برداشت و من متعجب به سمتی که تشویق ها هنوز و بیشتر از بقیه جاها ادامه داشت رفتم و در کنار یه پسر هم قد و قواره خودم که اونم تازه تو هافلپاف گروهبندی شده بود نشستم.باورم نمیشد توی هافلپاف انتخاب شده بودم.ناراحت نبودم .فقط شوکه شده بودم. شاید توی چند قرن اخیر اولین کسی بودم توی خانوادم که به جز ریونکلا توی گروه دیگه ای گروهبندی شدم و شاید هم اولین نفر بودم.
اما حس خوشحالی خاصی توی وجودم بود.
من با بقیه خانوادم فرق میکنم...

درود فرزندم.

بد نبود. تونسته بودی سوژه رو به خوبی پردازش کنی و احساسات رو انتقال بدی. لحنت گاهی اوقات تغییر میگرد بهتر بود کل شو ادبی بنویسی و تنها دیالوگارو محاوره ای.
دیالوگ ها رو به این شکل و با با دوتا اینتر از توصیفاتت جدا کن.

نقل قول:

یه مرد قد کوتاه با ریش سفید و بلند که ردای آبی فیروزه ای و کلاه سرمه به سر داشت اسممو صدا کرد.
- کامی گودی.

به خودم اومدم و با اعتماد به نفس از سف سال اولی ها بیرون اومدم و جلو رفتم.

تایید شد!

دامبول نامه رو با شمشیر باز میکنه

از اونجا که دسترسی بنده به شناسه قبلیم کلا قطع شده اصلا نمی تونم باهاش وارد شم رول ایفای نقشم هم یکی بهتر از خودم گرفته فک کنم مراحل رو از اول برم بهتره. کلاه (بوقی) لینی (بوقی) سخت نگیرید واسه ما پیرا. بسه دیگه برم سراغ اصل مطلب:


تقریبا آخرین ساعات دوازدهمین روز سال جدید بود که لوکی او را پیدا کرد، یک بچه کوچک رها شده؛ لوکی او را پیش پدر برد و اودین همه را احضار کرد، لمل هیچ کس از والدین بچه خبری نداشت و پس از مدت کوتاهی تصمیم بر این شد که از آن کودک نگه داری کنند. تور به او آهنگری آموخت، اودین روش های جنگ، لوکی او را با راه و رسم جادو آشنا کرد و هیمدال به او آموخت که چیز هایی را که به طور معمول قابل دیدن نیست ببیند و هرکس به نوبه خود به او چیزی آموخت و او را دوست می داشت، تنها کودک این قلمرو کنجکاوی سیری ناپذیری داشت و از ساخت ابزار و وسایل جدید بسیار لذت می برد.

سالیان بعد زمانی که تبدیل به نوجوانی شده بود، مار بزرگ در دریا پدیدار شد و تور برای مغلوب کردن دوباره ی اون راهی شد، اما پس از بازگشت او گرچه مار برای همیشه نابود شده بود اما تور نیز به خاطر سم از پا درآمده بود؛ نوجوان قصه ی ما با غم و اندوه براه افتاد و ناخواسته وارد سمت ممنوعه قلمرو شد، جایی که دو گرگ به زنجیر کشیده شده بودند، جادوی زنجیر ها بسیار قوی و قدیمی می نمود اما به محض اینکه او این زنجیر را لمس کرد زنجیر ها از میان رفته و گرگ ها به محض آزادی به ماه و خورشید حمله کردند و آنها را بلعیدند؛ سپس به سمت تالار بزرگ راهی شدند جایی که تمام کسانی که او میشناخت در آن بودند؛ به سرعت به سمت تالار بزرگ شتافت، اما دیر به آنجا رسید.

نیمی از کسانی که تمام عمرش را با آنها گذرانده بود مرده بودند و نیمی دیگر در حال مرگ بودند، آنها که نفس های آخرشان را می کشیدند وردی زیر لب زمزمه می کردند که او هیچ از آن نمی دانست، پس از چند دقیقه تمام قدرت و دانش آنها به او سرازیر شد.

حال او نام اصلی خود را می دانست "رگنارک" و همچنین می دانست که دنیایش به زودی توسط سیاه چاله بلعیده خواهد شد، اما حال او راه فرار از این دنیای نابود شده را نیز می دانست فقط چند روز صبر لازم بود تا دنیایش به اندازه ی کافی به سیاه چاله نزدیک شود.


ملت همینجوری دارن راوی رو نگاه می کنن یه سری با انزجار که بابا این چیه ادبی و اینا داری میگی حوصله مون سر رفت. یه سری هم خیلی جدی منتظرن ببینن بعدش چی می شه؛ لینی و کلاه هم دارن چپ چپ نگاه می کنن که اینا چه ربطی به دامبول و نامه و اینا داره. راوی با قیافه رو به مدیران بوقی میگه:
-"صبر کنید الان ربط پیدا میکنه." بعد سر رو به تماشاچیا می چرخونه می گه: " اونایی که می خوان بدونن از اینجا به بعد برای رگنارک یا اونطور که خودش دوست داره صداش کنن رگناک چه اتفاقی افتاد منتظر معرفی شخصیتش باشن. اوناییم که حوصله شون سر رفته سر جاتون بنشینید که تازه وارد جاهای خوبش شدیم.

بعد از کلی سفر طولانی رگناک به دفتر مدیر هاگوارتز دامبول منحرف خودمون میرسه. و نامه ای رو که بعد از فرارش از قسمت اسرار وزارتخونه نوشته رو به دامبول میده. دامبول در حالی که خیلی به خودش مطمدنه چوب دستیش رو در میاره به نامه ضربه می زنه آما هیچ اتفاقی نمی افته. برای مدتی این جریان ادامه داره تا دامبول از به تغییر حالت میده و اینجاست که رگناک در حالی که رضایت در چشماش موج می زنه میگه:
- " قربان جادوی شما ایرادی نکرده و مشکلی نداره نامه رو که بخونین متوجه می شین. لطفا بازش کنین" و به شمشیری که ناگهانی روی میز دامبول احضار شده اشاره می کنه.

دامبول با کنجکاوی نامه رو تو یه دست میگیره و با شمشیر اون رو باز میکنه متن نامه:

راوی اینجا میگیه متن نامه رو تو معرفی شخصیت میگم اگه دوست داشتید و این بوقیا تاییدم کنن.

درود.

خیلی خوش برگشتید. شما دیگه نیازی نبود رول بزنید. کافیه فقط اینجا معرفی شخصیت کنید.

تصویر شماره 5
با قدم های لرزان به سمت سکو راه افتادم دلم می خواست داد بزنم نه من مال اینجا نیستم . اینو از همون موقعی که وارد این جا شدم فهمیدم نه اصلا امروز صبح هم کاملا مشخص بود . از همون موقع که توی ایستگاه کینگزاس بودم و داشتم خودمو از زیر دست و پای مردم بیرون می کشیدم فهمیدم که خیلی بد شانسم ! بیش تر زمانی حس بدبختیم بیش تر شد که فهمیدم قطار 45 دقیقه تاخیر داره !نشستم و به محیط اطرافم زل زدم در این بین جمعی از ادم های موقرمز توجهم رو جلب کردند . این چیز عجیبی بود اما چیز عجیب تر زمانی اتفاق افتاد که اونها به سمت دیوار دویدند و غیب شدند ! می خواستم مثل بقیه بی توجه بمونم و کتابمو بخونم اما صدایی از درونم می گفت :سم دنیای تو اون بیرونه پشت اون دیوار! پس رفتم و از دیوار رد شدم بدون هیچ دردی !!ان سوی دیوار یک قطار قرمز بزرگ بود که من تعجب می کردم چرا تا به حال ان را ندیده ام !سوار شدم . از لابه لای یک عالمه بچه گذشتم و کوپه ای خالی پیدا کردم . کمی بعد از راه افتادن قطار همان دسته ی موقرمز اجازه خواستند وارد کوپه ام شوند من هم اجازه دادم . همه چیز خوب بود تا این که فهمیدم ان ها جادوگرند و من نیستم کمی نگذشته بود که کل کوپه فهمیدند به قول خودشان یک ماگل در قطار است !زمانی که وارد ان سرسرای با شکوه شدیم هنوز محو تماشای سقف ان بودم که مرا سمت استیجی که یک زن نسبتا مسن با یک عینک و چهره ای شبیه گربه با قیافه ای مستبد روی ان ایستاده بود بردند زمانی که رو به روی او قرار گرفتم گفت:
خب خب دانش اموزان عزیز اصلا حول نشید ! به نظر من هیچ چیز این دنیا اتفاقی نیست . و من اطمینان دارم این دختر خانم جوان یک ساحرست . من به وضوح نشانه های قدرت جادو رو در رگ هاش حس می کنم . پس نظرتون چیه که اونو امشب گروه بندی کنیم ؟
صدای حلحله دانش اموزان بالا رفت . ان ها شاد بودند اما من چی ؟ با لرزش پاهایم خودم را روی سکویی که رویش یک کلاه نوک تیز با حالت لب و دهن بود رساندم. ان را روی سرم گذاشتم و چشمانم را بستم . ناگهان صدایی درون سرم گفت :
اوه ... بیبین کی اینجات سم هاتسن دردر ساز ! شوخی کردم ! خب بذار ببینم تو خودت چی داری هوشیاری یا نادانی قدرت می خوای یا ثروت ارامش یا شجاعت تو مهری یا عطوفت در کار خود واردم ازاده و بالغم حال ببینم درونت صیرت و خلق و خویت !
خب کارم زیادی خت شد تو به درد گیریف ریون و اسلی می خوری ! ولی خب اینده ی هیچ کسس اتفاقی نیست و اینده ی تو تو گیریفه !
نا گهان صدا از سرم خارج شد و صدایی از بالای سرم امد :
- گیریفندور.....

درود فرزندم.

خوب بود. سوژه جدیدی رو انتخاب کرده بودی، گرچه خیلی سریع پیش بردیش. میتونستی بیشتر بهش بپردازی.
توصیفاتت بد نبودن گرچه بعضی جاها غلط املایی داشت، مثلا... هلهله نه حلحله. این که اول شخص نوشتی هم خوب بود، درواقع تونسته بودی احساسات راوی داستان رو به خوبی منتقل کنی.
یادت باشه توصیفاتت رو با دو تا اینتر از دیالوگ هات جدا کنی. این طوری:

زمانی که وارد ان سرسرای با شکوه شدیم هنوز محو تماشای سقف ان بودم که مرا سمت استیجی که یک زن نسبتا مسن با یک عینک و چهره ای شبیه گربه با قیافه ای مستبد روی ان ایستاده بود بردند زمانی که رو به روی او قرار گرفتم گفت:
- خب خب دانش اموزان عزیز اصلا حول نشید ! به نظر من هیچ چیز این دنیا اتفاقی نیست . و من اطمینان دارم این دختر خانم جوان یک ساحرست . من به وضوح نشانه های قدرت جادو رو در رگ هاش حس می کنم . پس نظرتون چیه که اونو امشب گروه بندی کنیم ؟

صدای حلحله دانش اموزان بالا رفت . ان ها شاد بودند اما من چی ؟ با لرزش پاهایم خودم را روی سکویی که رویش یک کلاه نوک تیز با حالت لب و دهن بود رساندم .

پاراگراف بندی بهتری هم میتونستی داشته باشی.

با امید این که این اشکالات در فضای ایفای نقش حل بشن...

تایید شد!

مرحله بعدی: گروهبندی

تصویر شماره 5
عادل اریان فخر!!بیا جلو
خوب اینجا چی داریم یک پسر که عاشق طلسمه مهربونه اما کارهای بدی هم انجام میده به جادوی سیاه علاقه خاصی داره و دوستداره به رایونکلا بره وای کلاه منو بفرست به اسلایترین خواهش میکنم چی?? اسلایترین مطمعنی??? تو هوشت زیاد هست بهتره به رایونکلا بری اونجا موفق خواهی شد نه خواهش میکنم اسلایترین بزار ببینم پسری با چشم های عسلی و موهای بور و قدبلند باید کجا بره....
خوب گروه تو هست......
اسلایترین.....
اوه خداروشکر کلاه تو خیلی خوبی پسر جون من به حرف کسی گوش نمیدم فقط میدونم کی مناسبه کدوم گروهه حالا برو تو گروه سبز نقره ایت و ازش لذت ببررررر.


-----
درود دلبندم!

لطفاً به پست های قبلی این تاپیک که بقیه دوستان شما نوشتند نگاهی بنداز. متنی که شما نوشتید به طور کلی از یکی دو تا دیالوگ تشکیل شده در اصل و باهام ادغام شدند.

نمایشنامه شما به طور عمومی باید شامل توصیفات و فضاسازی هایی باشه از محیط و همچنین رفتار شخصیت هایی که روایت می کنید و در این بین می تونه با توجه به سوژه داستانی که پرورش میدین, دیالوگ ها (بین دو شخصیت) و یا مونولوگ ها (تفکرات و دیالوگ های یک شخصیت با خودش در ذهنش به عنوان مثال) رو در بر بگیره. برای درک بهتر نوع نوشته های رایج در بخش ایفای نقش سایت جادوگران، کافیه یک تئاتر و نمایشنامه اونو تصور کنی که به شکل گروهی نوشته میشه توسط نویسنده های مختلف (در این مثال منظور اعضای سایت جادوگران هستن) یا نمونه بهتر یک فیلم هست و سناریوی اون. نکته اینجاست که ما چیزی رو نمی بینیم بلکه می نویسیم و می خونیم.

اگرچه اینجا کارگاه نمایشنامه نویسی جایی هست برای شروع و محک زدن قلم شما اما توجه دارید که طیف وسیعی از عکس ها وجود دارند و شما عکس بسیار تکراری و کلیشه ای شماره 5 رو انتخاب کردید. میتونید سراغ عکس های دیگه برین. حالا چه این عکس چه عکس های دیگه انتظاری نیست که شما رمان بنویسید. کافیه یک سوژه خلاقانه برای عکس مورد نظرتون طراحی کنید و بر حسب سوژه داستانی تون، تائتری رو متصور بشین که قراره در حد یکی دو صحنه پیش ببرینش یا شاید هم بیشتر. به خاطر داشته باشید در ایفای نقش سایت جادوگران اگرچه از شخصیت های داستانی هری پاتر استفاده می کنیم، اما اعضا به شکل خلاقانه و طنز آمیز (اغلب) با این شخصیت ها بازی می کنند و اونها رو در موقعیت های داستانی و سوژه های مختلف اعم از متعارف و غیرمتعارف قرار میدن. از وفاداری قلم به نثر جی.کی.رولینگ و سیر داستانی ایشون اجتناب کنید و سعی کنید حداقل با ادغام خلاقانه سوژه های روزمره خودتون به شکل طنز، جدی، ترسناک و حتی غم انگیز و ماجراجویانه یک نمایشنامه بنویسید (و نه داستان!). یکی از راه هایی که ما حالت رفتاری و چهره شخصیت ها رو در نمایشنامه ها نشون میدیم، استفاده از شکلک ها هست. لیست کامل شکلک ها به همراه کد اونها - کافیه کد شکل مورد نظر و متناسب با دیالوگ شخصیت مورد نظرتون در انتهای متن دیالوگ اون شخصیت کپی کنی تا به خواننده پستت کمک کنی در درک بهتر ویژگی های رفتاری و اخلاقی شخصیت های حاضر در نوشته ات و واکنش های اونها به سیر رخدادها یا سایر شخصیت ها. اینطوری بقیه دوستانت در همین سایت میتونن با نوشته ات ارتباط برقرار کنند و اونو ادامه بدن (حالا اینجا البته تک پستی هست اما پس از ورود به ایفای نقش خواهید دید که محیط کاملا تعاملی است و باید با همراهی بقیه نمایشنامه نویسی کنید - برای آشنایی بهتر تاپیک ایفای نقش چیه رو کامل مطالعه کن)

در مثال نوشته خود شما، به نظر میرسه شخصیت واقعی خودتون رو فرستادین برای گروهبندی. سوژه نسبتا جالبی هست در نوع خودش اما باید پرورش داده می شد. همونطور که در کتاب هری پاتر هم شاهد توصیفاتی بودید از استرس شخصیت هایی مثل نویل، هرماینی، یا خود هری برای لحظه گروهبندی، اینجا هم طبق توضیحات بالا می تونستی جو و فضاسازی طنز و ایرانی رو ادغام کنید با گروهبندی دلهره آور. راه های مختلف هست که سوژه بسازید و جهت دهی کنید به نوشته تون. در پایان هم اینو یادآوری می کنم که از Enter استفاده کنید و دیالوگ ها رو از توصیفات و فضاسازی ها جدا کنید. برای مشخص کردن دیالوگ ها هم می تونید قبل از شروع دیالوگ خط تیره بذارید اگه نمیخواین گوینده واضح باشه هویتش یا اگر هم واضح هست به طور ساده می تونید بنویسید: هری: ... | یا مثلا هری پس از دقایقی کشتی گرفتن با چوبدستی نافرمانش با عصبانیت رو به جینی کرد و گفت: .... (که البته توجه دارید مورد دوم بیشتر در ساختار داستان عرف هست و نه در نمایشنامه اما در سایت جادوگران استفاده میشه چنین روشی خیلی زیاد).

در هر صورت، این بار موفق به گذر از این مرحله نشدین. با توجه به توصیحاتی که دادم، یک بار دیگر تلاش کنید. منتظرم.

فعلا تایید نشد.