کارگاه داستان‌نویسی

تصویر شماره یک

جادوگر خوبی ها
یکی بود یکی نبود غیر از خدا هیچکس نبود

در یک شهر دور افتاده که خیلی سر سبز و زیبا بود.مردم با امنیت و ارامش در کنار یکدیگر زندگی میکردند.و این امنیت و ارامش را جادوگر مهربانی که در ان جا زندگی میکرد به انها داده بود.

خبر امنیت و ارامش انها به افراد مختلف دیگر میرسید تا اینکه به گوش ساحره سیاهی ها رسید
ساحره پس از شنیدن خبر... خودش را به سرعت به ان شهر رساند .
هنگامی که به شهر مورد نظر رسید ...مطلع شد که فردا به مناسبتی مردم جشن میگیرند و ان جادوگر هم در ان جشن شرکت میکند. ساحره با شنیدن این خبر تصمیم گرفت با تغییر شکل دادن وارد ان جشن بشود و در فرصتی مناسب جادوگر را گیر بیندازد و او را از بین ببرد.
از طرفی جادوگر به همراه شاگرد جدیدش در حال کمک کردن برای اماده سازی جشن بودند.نزدیک های غروب بود که کار همه تمام شده بود ودر حال نگریستن به شاهکار های خود بودند..بعد از مدتی افراد در ان محل ... به همدیگر خسته نباشید گفتند و به طرف خانه هایشان حرکت کردند.


فردای ان روز مردم در حالی بهترین لباس هایشان را پوشیده بودند به طرف محل اماده سازی شده حرکت کردند.

وقتی که همه در یکجا جمع شدند .... جادوگر پس از کمی سخنرانی کردن اغاز جشن را اعلام کرد و مردم شروع به جشن و پایکوبی کردند غافل از اینکه یک ساحره در میان انها ست

همه انقدر مشغول کار های خود بودند که متوجه گذر زمان نشدند.تا اینکه یک نفر وقت شام را به انها گوشزد کرد

با شنیده شدن وقت شام جادوگر برای شستن دست هایش از میان مردم جدا شد....ساحره که فرصت را مناسب دید با کمی فاصله و به بهانه شستن دست ها به دنبال جادوگر راه افتاد

هنگامی که ساحره مطمئن شد به اندازه کافی از مردم دور شده اند به شکل اصلی خود برگشت و رو به جادوگر گفت: بالاخره همدیگه رو دیدیم دوست قدیمی ...فکر کنم دیگه وقت مردنت شده !!!جادوگر با شنیدن این حرف سریع به عقب برگشت و با دیدن ساحره شوکه شد ولی زود خودش را جمع و جور کرد و گفت : تو این جا چیکار میکنی؟ ساحره با این حرف خنده بلندی کرد و گفت:برای کشتن تو اومدم ..... طولی نکشید که جنگی سخت میان هردو در گرفت .

از ان طرف شاگرد جادوگر که هری نام داشت به همراه موجود عجیب خانگی اش به دنبال استاد میگشتند تا اینکه یک نفر به انها گفت که جادوگر از ان طرف رفته است .
هری و موجود عجیب به طرفی که فرد به انها گفته بود حرکت کردند.رفتند و رفتند تا با صحنه جنگ جادوگر و ساحره برخورد کردند. هری با دیدن این صحنه پشت یک پیراهن بلند زرد رنگی پنهان شد ولی ان موجود عجیب به کمک جادوگر رفت . وقتی که هری دید اوضاع وخیم شده است با پرتاب شی ای مانند سنگ حواس ساحره را پرت کرد در ان هنگام جادوگر با تکان دادن چوب جادویی اش ... ساحره را از بین برد.

جادوگر به سمت هری و موجود عجیب رفت. دست هر دو را گرفت و ازشان تشکر کرد. انها با خوشحالی به سمت مردم که دیگر نگرانشان شده بودند رفتند. وقتی رسیدند جادوگر تمام قضیه را برای مردم تعریف کرد ...ابتدا مردم ناراحت شدند ولی بعد از مدتی با یکدیگر قرار گذاشتند که در هفته اینده جشنی بزرگ تر و مفصل تر به افتخار انها بگیرند .

پایان

درود فرزندم.

روند داستانت خیلی خیلی سریع بود. انگار که فقط میخواستی یه داستانی رو سریع روایت کنی و بگذری ازش. درواقع تو برای رولت یه بازه زمانی خیلی طولانی رو در نظر گرفتی. میتونی فقط
روی روایت صحنه درگیری تمرکز کنی اینجوری بیشتر هم توصیف میکردی و بهش میپردازی.

همون طور که گفتم توصیفاتت کمه و این بازم به خاطر روند سریع سوژه س. به خاطر این که نمیتونیم هر صحنه رو کامل توصیف کنیم داستان رو جلو ببریم.اما فراموش نکن که توصیفات نقش خیلی خیلی مهمی توی رول دارن.

چرا با علامت های نگارشی قهری؟ ازشون استفاده کن. و دیالوگ ها رو اینجوری بنویس:
نقل قول:

هنگامی که ساحره مطمئن شد به اندازه کافی از مردم دور شده اند به شکل اصلی خود برگشت و رو به جادوگر گفت: بالاخره همدیگه رو دیدیم دوست قدیمی ...فکر کنم دیگه وقت مردنت شده !!!جادوگر با شنیدن این حرف سریع به عقب برگشت و با دیدن ساحره شوکه شد

هنگامی که ساحره مطمئن شد به اندازه کافی از مردم دور شده اند، به شکل اصلی خود برگشت و رو به جادوگر گفت:
- بالاخره همدیگه رو دیدیم دوست قدیمی ...فکر کنم دیگه وقت مردنت شده !

جادوگر با شنیدن این حرف سریع به عقب برگشت و با دیدن ساحره شوکه شد.

با این حال دید جدید نسبت به سوژه داشتی و این خوبه. امیدوارم این اشکالتت هم توی ایفای نقش حل بشن...
تایید شد!

مرحله بعدی: گروهبندی

تصویر شماره 5

این داستانی که براتون میگه مال چند سال قبل است ٬داستان از اونجایی آغاز شد که یک روز گرم تابستانی روی تخت خوابم دراز کشیده بودم و آینده فکر میکردم .با خودم میگفتم که من در آینده چکاره میشوم؟
تو همین افکار بودم که مامانم گفت:
_پسرم بیا پایین٬ می‌خواهیم شام بخوریم.
یه لحظه جا خوردم ٬یعنی به همین سرعت شب شد.
هیچی دیگه ٬ رفتم شامم را خوردم و رفت خوابیدم.
جالب این جا است که خواب دیدم کلاه گروهبندی روی سرم گذاشته شده و من در گروه ریونکلاو ها وارد شدم.
راستش اگه از لحاظ اولویت باشه من به گروه شیر و مار بیشتر علاقه دارم تا عقاب و گورکن...
هیچی دیگه انتخاب شدم....


«گروه ریونکلاو»
دو هفته و نیم از اون خواب گذشت که واقعا روز گروهبندی شد.

نفسم را در سینه حبس کردم و گام هایم را استوار کردم و با غرور بسیار وارد جایگاه مخصوص شدم.
چشمانم را بستم و منتظر...

که ناگهان صدایی رسا گفت:
_گروه اسلیترین ها ٬به امید موفقیت تو.

از شدت خوش حالی ٬ ناگهان قلبم از حرکت ایستاد و نقش بر زمین شدم.

حقیقتا بعد از اون جریان تا ۳ماه در کما بسر می بردم.

درود بر تو فرزندم.

نوشته ت بد نبود. قشنگ بود. اما توصیفات خیلی خیلی کمی داشتی. بدون کوچکترین فضا سازی ای. خیلی زود از روی تمام سوژه هات رد شدی. میتونستی یه مقدار فضای جایی که توش گروهبندی شدی در رویات رو بگی، حتی میتونستی با فضای سرسرای بزرگ که واقعا توش گروهبندی شدی مقایسه ش کنی، و حتی میتونستی واکنشت از اینکه خوابت دقیقا به حقیقت پیوست رو بگی.
منتظرت هستم با یک نمایشنامه بهتر.

فعلا تایید نشد!

#8

روزی روزگاری در اعماق جنگل ممنوعه قلعه ی بزرگی وجود داشت که با جادوی سیاه از دید مخفی شده بود. در بلندترین برج این قلعه ، شاهزاده ای به اسم آلبوس دامبلدور زندگی می کرد. او توسط ارباب تاریکی در آن برج زندانی شده بود. دلیلش را کسی نمی دانست. اما حدس بر این بود : لرد سیاه که موجودی کچل ، بی ابرو و بی ریش بود ، به موها و ریش های بلند و نقره ای رنگ او حسادت می ورزید و زین روی ، شاهزاده را زندانی کرده بود. یک نکته را فراموش کردم بگویم. شاهزاده آلبوس یک بینی خوش فرم و شکسته هم داشت که ولدی نداشت - در واقع لرد اصلا دماغی نداشت!

یک روز که آلبوس حوصله اش جوش آمده و در حال سر رفتن بود ، تصمیم گرفت خود را به نوعی سرگرم کند. شمشیر گریفیندور را که در میان ریش های انبوهش مخفی کرده بود ، بیرون آورد و قسمتی از ریش هایش را با آن برید. سپس ، آن ها را به شکل توپی بافت که شباهت بسیاری با کله ی ولدی داشت.

-بله! اینه! ... هنر نزد دامبلدوریان است و بس.

سپس مشغول بازی با توپ و شعر خواندن شد.

-یه ولدی دارم قلقلیه ؛ لیشت و پیلیشت و عالیه ؛ می زنم زمین هوا می ره ؛ نمی دونی تا کجا می ره ؛ من این ولدیو نداشتم ؛ ریشامو خوب بشستم ؛ گلرت بهم عیدی داد ؛ یه ولدی قلقلی داد ...

وقتی بالاخره از بازی خسته شد ، توپ را به گوشه ای پرت کرد و در حالی که شمشیر گریفیندور را به سمت آن نشانه رفته بود ، گفت :

-تام! ... تو فقط یه تیکه ریشی! ... اونم همون تیکه ای که هیچ وقت نمی شستمش و کپک زده بود! ... تو کثیف و منفور و پر از شپشی! ... واسه همین ، الان نابودت می کنم تا تمیزی و عشق به دنیا برگرده ...

بعد هم شمشیر را بالا برد و توپ مو آلود را تکه تکه کرد.

در همین هنگام ، فاوکس ، ققنوس وفادار آلبوس پرواز کنان از پنجره به داخل آمد.

-آلبوس! ببین چی اوردم بزنیم تو رگ ...

دامبلدور نگاهی به برگ ها و علف هایی که فاوکس کف اتاق پهن کرده بود ، انداخت و گفت :

-غذای خرگوش بخوریم؟

فاوکس سرش را به علامت نفی تکان داد و همان طور که داشت فکر می کرد آلبوس شاهزاده ای چشم و گوش بسته است ، گفت :

-اینا علفای معمولی نیستن ... بخوریمشون می ریم بالا! ...

آلبوس نمی دانست بالا کجاست ، ولی هر جایی که قرار بود بروند ، بهتر از آن قلعه بود. پس کنار فاوکس نشست و هر دو عملیات فضانوردی با خشخاش را آغاز کردند.

علف مزبور تازه بود و حسابی به شاهزاده آلبوس ساخت. آن قدر که فاوکس را با عشق قدیمی اش ، گلرت اشتباه گرفت.

دامبلدور (با لحنی رمانتیک) : عشقم! ... میشه با من ازدواج کنی؟

در همین لحظه آهنگی عاشقانه با صدای روئل شروع به پخش شد.



فاوکس نطق خواننده را کور کرد و گفت :

-نخون خانوم! ... نخون! ... من بال دارم و موتونم پرواز کنم ...

بعد رو به آلبوس کرد و ادامه داد :

-نمی تونم! ... آخه قصد ادامه تحصیل دارم.

بله ، او ققنوس عاقلی بود و نمی خواست بقیه ی عمرش را به تر و خشک کردن جوجه پشمک های دامبلدور بگذراند. قبل از آنکه آلبوس فرصت کند به خاطر جواب ردی که شنیده ، افسردگی بگیرد و خودش را از ریش هایش حلق آویز کند ، جغد کوچکی از پنجره به داخل آمد و پاکت نامه ای را مقابل او انداخت. دامبلدور همان طور که قلبش از هیجان می تپید ، سعی کرد پاکت را باز کند ، اما موفق نشد. پاکت به خوبی با تف مهر و موم شده بود و به این راحتی باز نمی گردید. پس ، آلبوس شمشیر گریفیندور را برداشت و با آن پاکت را برید. مضمون نامه چنین بود :

-پایینو نگاه کن!

دامبلدور به کف سنگی اتاق نگریست و در نگاه اول چیزی ندید. بیشتر دقت کرد ، ولی نگاه دوم و سوم هم افاقه ای نکرد. فاوکس نامه را از او گرفت و در حالی که محتوایش را می خواند ، گفت :

-منظورش پایین پنجره نیست ، احیانا؟

دامبلدور با شنیدن این جمله به سمت پنجره جهید و پایین را نگاه کرد ؛ عشقش گلرت را دید که داشت برایش دست تکان می داد.

گلرت : بیا پایین ...
آلبوس : نمی تونم ...
گلرت : پس من میام بالا ...
آلبوس : چه طوری؟ ...
گلرت : ریشاتو بنداز پایین ...

آلبوس ریش های نقره ای رنگش را از پنجره پایین انداخت و گلرت مشغول بالا آمدن از آن شد.

هنوز مقدار زیادی بالا نرفته بود که صدایی از پایین او را خطاب قرار داد :

-فکر کردی می تونی موفق شی پیرمرد؟

گلرت به پایین نگاه کرد و کله ی بی مو و براق ولدی را دید که در تاریکی شب می درخشید. ترسی به دل راه نداد و تصمیم گرفت به خاطر عشقش پیروز شود. ریش های آلبوس را محکم تر از قبل چسبید و با سرعت پیشروی را ادامه داد. ولدی هم بی کار ننشست و مشغول بالا آمدن از ریش ها شد. در همین لحظه ، ارتش حشرات مقیم در ریش های دامبلدور به ولدی حمله ور شدند و نیش هایشان را در سر و صورت او فرو بردند.

ولدی (با چندش) : دامبلدور! ... اینا چین دیگه؟ ... حداقل ریشاتو میشستی ... کلی جونور توش لونه کرده ...
دامبلدور (با لبخند) : تام! ... تقصیر من نیست که قلعه ت یه حموم نداره ...

در همان حال که ولدی و دامبلدور مشغول صحبت بودند ، گلرت با سرعت به پیشرویش ادامه می داد و برای القای حس اطمینان به خودش شعر می خواند :

-ما ز بالاییم و بالا می رویم ...

در همین لحظه به خاطر فشار زیادی که به روده هایش وارد شده بود ، مقادیری گازهای سمی از دریچه اش خارج گردید.

بعد از تلاشی بی وقفه ، بالاخره گلرت خودش را به لب پنجره رساند و داخل رفت.

آلبوس (با بغض) : گلرت!
گلرت (با بغض) : آلبوس!

دو یار قدیمی همدیگر را در آغوش گرفتند و بعد ، با شمشیر گریفیندور ریش های آلبوس را بریدند تا ولدی نتواند خودش را به بالا برساند. هر چند ، نیازی هم به این کار نبود ، چرا که ولدی قبلا به خاطر گازهای سمی ای که گلرت منتشر ساخته بود ، بیهوش شده و کف زمین افتاده بود.

در همین هنگام ، آلبوس و گلرت هیپوگریف هاگرید را دیدند که داشت به سمتشان پرواز می کرد. دوستان دامبلدور بالاخره محل اختفای او را پیدا کرده و باک بیک را برای کمک به او فرستاده بودند. آلبوس و گلرت با خوشحالی سوار هیپوگریف شدند و همراه با فاوکس آن مکان منحوس را برای همیشه ترک کردند.


ولدی در یکی از اتاق های قلعه نشسته بود و در حالی که سعی داشت ریش های بریده شده ی دامبلدور را هم چون کلاه گیسی بر سر بگذارد ، تصویر خود را در آینه رویت می کرد. خطاب به نجینی که گوشه ی اتاق چمبره زده بود ، گفت :

-ما رو ببین! ... خوشگل نشدیم؟


درود بر تو فرزندم.

قبلا شناسه داشتی و عضو بودی توی سایت؟ اگر اینطور بوده میتونی بدون گروهبندی، یک سره بری برای معرفی شخصیت.
اما به جز اون، تنها اشکالی که میتونم بگیرم ازت، این هست:
نقل قول:

آلبوس (با بغض) : گلرت!
گلرت (با بغض) : آلبوس!

میتونستی اینجارو به این شکل بنویسی:

آلبوس:
- گلرت!

گلرت:
- آلبوس!

در کل بسی جالب بود.

تایید شد!

مرحله بعد: کلاه گروهبندی

#5

_ جینی :
نگاهش می کنم . غرور خاصی در چهره اش است . خب معلوم است او یک اسلایترینی است.کاملا غرق کتاب شده اما می توانم نگاه های جاسوسانه اش را که از زیر نگاهم می کنند ببینم . کتابی بر می دارد و کنارم می نشیند . لبخند می زند . اهمیتی به او نمی دهم ولی می دانم که لبخند شیرینی دارد . آرام به طوری که کسی نشنود می گوید :
هری باید احمق باشه .
کنایه و ریشخندی که در لحن صدایش است را حس می کنم اما جوابش را نمی دهم . یک کتاب قطور بر روی میز کتابخانه می گذازد عنوانش را می خوانم : جادوی سیاه .رنگ صورتم می پرد. با حالتی عصبی می گویم :
این رو از کجا آوردی ؟! خودت خوب می دونی که ممنوعه .
با شور و شوق زیاد می گوید : اونش که به خودم ربط داره . ولی واقعا کتاب خیلی خوبیه البته نه برای شما گریفیندوری ها .
لبخند می زند و ادامه می دهم : جادوی سیاه مال اسلیترینه . سپس گل رزی را روی میز می گذارد . رنگ عجیبی دارد که تا به حال ندیده ام. حالتی آبی - بنفش . کتاب را بر می دارد و می رود .

_ دراکو :
دو روز از دیدارم با جینی می گذرد ولی او هنوز به دیدارم نیامده . آیا می آید ؟ کتاب را باز می کنم . و بخش گل های افسون شده را می آورم . نوشته : گل های افسون شده ی رز : از این گل ها استفاده های زیادی می توان کرد اثر این گل از سه ساعت تا سه روز است و بستگی به انواع افراد دارد . به پایین صفحه نگاه می کنم با خطی ریز و ناخوانا نوشته شده : توجه ; برای استفاده از این معجون باید حتما موی اسب شاخ دار استفاده کرد . اگر از آن استفاده نکنید عواقب خیلییی بدی دارد . ناگهان رنگ از صورت بی رنگم می رود . صفحه های بعدی را نگاه می کنم اما هیچ چیزی در باره ی عواقب اضافه نکردن موی آن اسب های تک شاخ لعنتی ننوشته . چطور به آن اهمیتی نداردم . با خودم فکر می کنم که امکان چه عواقبی را دارد . به طرف خوابگاه گریفیندور می روم اما رمز را بلد نیستم . خودم را پشت کمد لباس های کوییدیچ دم در پنهان می کنم تا کسی وارد سالن گریفیندور شود . و سپس بالاخره کسی وارد شد و رمز را گفت . من هم وقتی او رفت رمز را تکرار کردم . بودن آنجا با لباس های اسلیترین مثل یک کابوس بود . سعی می کردم که کسی مرا نبیند . به خصوص وقتی داشتم سعی می کردم که به خوابگاه دختران بروم .
خیلی آرام وارد شدم و به طرف تخت جینی رفتم . آن را از روی عکس خانوادگی ای که کنار تختش گذاشته بود سریع شناختم . روی تخت نامه ای بود که برای من نوشته شده بود . آن را باز کردم و آرام خواندم : دراکو جان ممنون از گل زیبایی که به من دادی . می شود لطفا فردا با هم به جنگل برویم ...
- عاشق تو : جینی
...

درود بر تو فرزندم.

جالب نوشته بودی... اما پایان و روند کلیش یکم گنگ بود، پایانش بیشتر حتی. چه اتفاقی افتاد برای جینی دقیقا؟
با وجود این گنگ بودن، به نظرم میتونی خیلی زود پیشرفت کنی اگر به نقدهای داخل ایفای نقش توجه کنی و تمرین خوبی داشته باشی.

تایید شد!

مرحله بعد: کلاه گروهبندی

تصویر شماره 5

توی خوابگاه کنار پنجره نشسته بودم , در حال فکر کردن و مرور کردن اتفاقات چند هفته ی قبل بودم ....


یه روز عادی جمعه بود ,هوا بارونی و سرد بود . توی خونه در کنار مامان و بابام در حال کتاب خوندن بودم . خانواده ی من معمولا در روز جمعه ها مشغول ضد عفونی کردن خونه هستن , البته گاهی اوقات هم چند ساعت مطالعه میکنیم . چون مامان و بابام دکترن وقتشون خیلی آزاد نیست . البته بجز وقت اونا خیلی چیز ها هم برای من آزاد نیست . مثلا من اجازه ی خوندن کتاب های تخیلی رو ندارم چون مامانم فکر میکنه با خوندن اونها مغز من از دنیای واقعی فاصله میگیره , البته اون ها نمیدونن که من شب ها وقتی همه خوابن زیر پتو کتاب های خیالی میخونم . یا حتی من اجازه ی خوردن شکلات آب نبات آب میوه ی بسته بندی شده و ... رو ندارم . بگذریم . در حالی که همه در حال کتاب خوندن بودیم ناگهان صدای آژیر حصارمون بلند شد . رفتم تا ببینم دوباره کدوم بیچاره ای گیر سیستم امنیتی افتاده بود . یهویی با صحنه ای مواجه شدم که زبونم رو بند آورد . زیر لب گفتم :
"ججج..جغددد"
من عاشق جغد ها بودم . تا سمتش رفتم فرار کرد و یه نامه ی زرد رنگ رو پرت کرد سمتم . نامه رو برداشتم . مهر عجیبی روش خورده بود . وسط مهر یه حرف H گنده بود و دورش عکس چهار تا حیوون بود . شروع کردم به خوندن نامه ...... وای امکان نداره ... در حالی که جیغ میزدم به سمت خونه رفتم تا ماجرا را با مادر و پدرم در میون بزارم . تا در رو باز کردم مامان و بابام برگشتن سمتم با صدایی جیغ جیغی فریاد زدم :
" من جادووگرمم !؟"
در حالی که مامان بابام بهم زل زده بودن همه ی متن نامه رو براشون تعریف کردم . توی اون نامه نوشته بود که من یه جادوگرم که دعوت شدم تا به مدرسه ی علوم و فنون جادوگری هاگوارتز برم .تو نامه توضیحاتی هم بود که نشون میداد وسایلم رو چجوری تهیه کنم ....

وقتی از کوچه دیاگون برگشتیم من یه عالمه کتاب اضافه بر کتاب های درسیم خریده بودم تا درباره ی جادو و هاگوارتز بیشتر بدونم . تا دیروز مشغول جمع کردن وسایلم بودم در حال خوندن کتاب هام بودم . میخواستم جلوی بچه های دیگر کم نیارم . امروز بعد از رد از دیوار تو ایستگاه کینزکراس مامانم بالاخره قبول کرد که جادو وجود داره . بعد خداحافظی از مامانم و بابام به سمت قطار دویدم . چمدونم خیلی سنگین بود چون فکر میکردم ممکنه خیلی چیز ها لازمم بشه . تمام کوپه ای قطار پر بود بجز یکی که در اون یه دختر همسن من کنار پنجره نشسته بود . سلام کردم و رو به روش نشستم . بعد از کمی خوش و بش فهمیدم که اون اصیل زادست اما نه مثل بقیه اصیل زده های مغرور . ازش خوشم اومد . در همین موقع پسری که ردای دست دومی پوشیده بود وارد کوپه شد و تالاپ نشست . بعد از اینکه باهاش صحبت کردیم فهمیدیم که دورگه است . وقتی به قلعه رسیدیم از دریاچه عبور کردیم و وارد جایی به اسم سرسرای بزرگ شدیم . اونجا یه کلاه پیر و فرسوده بود که مرکز توجهات بچه ها بود . بعد معلوم شد که ای کلاه سخنگو گروه های دانش آموزان را مشخص میکند . من در باره ی گروه های هاگوارتز مطالعه داشتم و عاشق این بودم که به گریفیندور برم . بعد از مدتی نام من رو صدا کردم . با جسارت به سمت کلاه رفتم و اون رو روی سرم گذاشتم . ناگهان همه جا سیاه شد . صدایی توی ذهنم شنیدم که میگفت :
"هوممم.... یه مشنگ زاده ... به هاگوارتز خوش اومدی.
خب بزاز ببینم تو کدوم گروه بیشتر پیشرفت میکنی.... قطعا که جات تواسلیترین نیست . یه خورده تنبلی اما هوش خوبی داری , اما فک نکنم هیچ کدومشون اندازه ی جسارتت باشه ".

یاد شکلات هایی افتادم که از کابینت کش میرفتم یا کتاب هایی که زیر پتو میخوندم . لبخندی زدم و صدای کلاه رو شنیدم که فریاد زد :
" گریفیندور ! "
فریادی از شادی زدم و به سمت میز گریفیندور دویدم ....
بعد از سخنرانی پروفسور دامبلور ناگهان بشقاب هایمان از غذا های رنگارنگ پر شد . تا جایی که میتونستم خوردم . پدر و مادرم هیچ وقت اجازه ی خوردن این همه غذا رو بهم نمیدادن . واقعا باورم نمیشه که من اینجام , و قراره یه جادوگر بشم .
از فردا که کلاس ها شروع بشه تلاش های من هم شروع میشه ....

درود فرزندم.

رولت تقریبا با سرعت مناسبی پیش میرفت. توصیفات خوبی هم داشتی، اکرچه که اول شخص نوشته بودی و به طبع بعضی جاها هم نیاز بود درمورد احساسات شخصتت بنویسی.

از علامت های نگارشی هم خوب استفاده کردی. البته بعضی جاها بیخود و بی جهت سه نقطه زدی، یادت باشه که سه نقطه فقط برای وقتاییه کهبخوایم مکث و یا ادامه دار بودن رو نشون بدیم. و تازه ما شونصدتا نقطه نداریم، فقط سه تا، نه کمتر نه بیشتر.
دیالوگ ها رو هم با خط فاصله بنویس و با دوتا اینتر از توصیفاتت جدا کن. اینطوری:
نقل قول:

لبخندی زدم و صدای کلاه رو شنیدم که فریاد زد :
" گریفیندور ! "
فریادی از شادی زدم و به سمت میز گریفیندور دویدم ....

لبخندی زدم و صدای کلاه رو شنیدم که فریاد زد :
- گریفیندور!

فریادی از شادی زدم و به سمت میز گریفیندور دویدم ....

ولی معلومه که اصول رو بلدی و مطمئنم این اشکالاتت هم با ورود به فضای ایفا حل میشن.

تایید شد!

مرحله بعدی: گروهبندی

تصویر شماره 7:
هری به دخمه ی پروفسوراسنپ احضار شده است . خیلی خوب میداند هر چه در انتظار اوست چیز خوبی نیست ،نمیتواند باشد ... حتی دلیل ااحضار خود را هم نمیداند. رها شده در میان سوال ها و فکر هایی که به ذهنش میرسد با بی میلی به سمت دخمه اسنپ حرکت میکند تا حدودی کنجکاو است کنجکاو بخاطر اینکه میخواهد بداند اسنپ این دفعه به چه دلیلی میخواهد اورا تنبیه یا از گروه گریفیندور نمره کم کند؟ به در دخمه میرسد و در میزند اسنپ با حالتی کاملا خونسرد و ارام در را باز میکند و هری داخل میشود. اسنپ بدون اینکه به هری اجازه حرف زدن بدهد به صندلی اشاره میکند هری متوجه منظورش میشود و روی صندلی چوبی مینشیند. اسنپ از رو به رو به هری نزدیک میشود کاملا ارام و خونسرد همان ارامش قبل از طوفان !.ناگهان همان لحظه ای که هری انتظارش را میکشید فرا رسید اسنپ با سرعتی بالا به طرف هری خیز برمیدارد دستهایش را محکم بر روی دسته های صندلی میگذارد چشمانش کاملا باز است و از انها خشم و نفرت میبارد و با دندان هایش برای هری دندان قروچه میرود . هری از ترس کاملا به صندلی چسبیده است و اب دهانش را قورت میدهد . اسنپ به حالت عادی برمیگرد
اسنپ:_اهم اهم . چطور بود هری ؟به قدر کافی ترسناک دلهره اور و وحشتناک بود؟
هری: بله پرفسور خیلی
اسنپ: دروغ میگی
هری : نه جدی میگم
اسنپ: مطمئنی؟
هری: کاملا
اسنپ: باورم نمیشه
هری:به جون خودم
اسنپ : ههههههیییییعععع مرسی هری
هری: :|....
اسنپ : حالا برو بیرون و وقتی سر کلاس معجون سازی بهت اینطوری نیگا کردم بیشتر بترس
هری: برای چی؟
اسنپ : برای کسب جزبه بیشتر من اصلا این فضولیا به تو نیومده ده نمره از گریفیندور کم میشه بیروننن
هری : چشم
هری بیرون میرود اسنپ در را پشت هری میبندد زیر لب میگویید: هه از گیریفیندور نمره کم میکنی؟ دارم برات ...

درود فرزندم.

به نظر اصول اولیه رو بلدی و طنز جالبی هم داری. اما چندتا نکته هست.
اول از این که کمی روند سوژه تند بود، یعنی اول با توصیفات خیلی خوبی شروع کردی و درباره احساسات هری و وضعیت اونجا گفتی و بعدش کلا با دیالوگ رفتی جلو .به نظرم بهتر میشد که بین دیالوگ ها هم توصیف کنی.

درمرحله دوم، دیالوگ ها رو هم این جوری بنویس. و وقتی که کلا دو نفرن نیازی نیست که بگی کی داره میگه. دیالوگ ها رو هم ایتالیک نکن. و حواست هم به علامت های نگارشی باشه.
نقل قول:

اسنپ به حالت عادی برمیگرد
اسنپ:_اهم اهم . چطور بود هری ؟به قدر کافی ترسناک دلهره اور و وحشتناک بود؟
هری: بله پرفسور خیلی
اسنپ: دروغ میگی
هری : نه جدی میگم

اسنپ به حالت عادی برمیگرد و میگوید:
_اهم اهم . چطور بود هری ؟به قدر کافی ترسناک دلهره اور و وحشتناک بود؟
- بله پرفسور، خیلی.
- دروغ میگی.
- نه جدی میگم.

و اسنیپ نه اسنپ.

با امید این که اشکالاتت توی فضای ایفای نقش حل بشن...
تایید شد!

مرحله بعدی: گروهبندی

تصویر شماره ۹

-ریموس همیشه ضد حال بودی.
این صدای سیریوس بود که بلند شد.
جیمز به نشانه کم کردن صدا دستشو پایین آورد.
-من فقط می خوام به دردسر نیفتین وگرنه برای من فرقی نمی کنه من در اون ساعت خوابم.
جیمز و سیریوس خنده ای به معنای اگر میتونی خواب باش به سر دادن، و پیتر هم با قیافه ی کودنش لبخند زد.
شب چهار نفر زیر شنل نامریی با گام های بلند پیش می رفتند.
جیمز غرید: هی پیتر بپا شعمو به شنل نزنی.
راهرو تاریک و سوت و کور بود، اما صدای گام هایشان سکوت شب را می شکست. احساس می کردند کاری مهم پیش رو دارند، کاری مهم تر از آن شیطنت های قبلی. تا اینکه به در چوبیه بزرگی که رویش نقش نگار های زیبایی کنده کاری شده بود رسیدند. ریموس گفت: ببینید هنوز هم دیر نشده می تونیم برگردیم.
سیریوس چشم غره ای کرد و در بزرگ را حل داد که داخل شوند.
در اونجا قفسه های بزرگی کنار هم قرار داشت و داخل قفسه ها کتاب هایی با رنگ ها شکل ها و اندازه های متفاوت نشسته و انگار منتظر بودند کسی بیایید و دستی به صفحاتشان بکشد.آنها شنل را از روی سر خود کشیدند.
جیمز نجوا کنان گفت: ما توی اینجا کاری نداریم باید به بخش ممنوعه بریم.
پیتر طوری نفسش را حبس کرد که انگار کسی را دیده بود. همه برگشتند و به جایی که پیتر اشاره می کرد نگاه کردند.
اوه بله خانم نوریس با چشمانی درخشان پیش رویشان ایستاده و البته فیلچ در کنارش بود.
طولی نکشید که آنها در دفتر پرفسور مگ گانگل ایستاده بودند.
ریموس با صدای آهسته ای طوری که فقط خودشان بشنوند گفت: من که گفتم نباید این کارو بکنیم. که البته پرفسور گوش های تیزی داشت.
مینروا با لباس بلندی که شباهتی به لباس خواب نداشت. ( آنها فکر می کردم در آن ساعت همه خواب هستند ) و موهایی مرتب که مثل همیشه آنها را در بالای سرش جمع کرده بود روی صندلی پشت میزش نشسته و برگه هایی را مرتب می کرد.
در دفتر پرفسور میز قشنگی قرار داشت و شعله های آتش در شومینه زبانه می کشید فرش قرمزه ابریشمی در زیر پایشان قرار داشت که عکس شیردال گریفندر رویش با ظرافت نقاشی شده بود.
پرفسور برگه هارا روی میز گذاشت و نگاهی به آن چهار نفر انداخت بعد با صدای بلندی گفت: واقعا شما فکر نمی کنید چه کار می کنید؟؟ ساعت از سه صبح گذشته و شما هوس هوا خوری به سرتان زده؟؟ آقای لوپین من از شما انتظار دارم که شیطنت دوستانتان را کم کنید. من شما رو مجازات نمی کنم اما اگر فردا دیر به کلاس تغیر شکل برسید خودتان می دانید.
بعد در دفترش را باز کرد و به بیرون اشاره کرد.
وقتی هر چهار نفر قدم به راهرو گذاشتند سیریوس با عصبانیت گفت: وای اصلا یادم نبود فردا تغییر شکل داریم.
جیمز هم ادای پرفسور را در آورد و ادامه داد: آن هم ساعت هشت صبح.
فردا صبح با خواب آلودگی زیاد وقتی فقط 30 ثانیه به زنگ مونده بود وارد کلاس شدند.

دوباره درود بر تو فرزندم.

حالا خوب شد... سوژه پردازش شده. درباره هر صحنه خوب نوشتی و توصیفشون کردی تا خواننده بتونه با رولت ارتباط برقرار کنه. دیالوگ ها هم به خوبی نوشته شدن و باعث روون تر شدن رولت شدن.

فقط دیالوگ ها با خط فاصله بنویس و با دوتا اینتر از توصیفاتت جدا کن.
نقل قول:

جیمز نجوا کنان گفت: ما توی اینجا کاری نداریم باید به بخش ممنوعه بریم.
پیتر طوری نفسش را حبس کرد که انگار کسی را دیده بود.

جیمز نجوا کنان گفت:
- ما توی اینجا کاری نداریم باید به بخش ممنوعه بریم.

پیتر طوری نفسش را حبس کرد که انگار کسی را دیده بود.

تایید شد!

مرحله بعدی: گروهبندی

امروز برایم روز خیلی مهمی است چون کلاه گروهبندی را روی سرم می‌گذارم تا مشخص شود که داخل چه گروهی میروم ،خودم که دوست دارم در گروه اسلیترین ها باشم.

آنقدر حس خوبی دارم که نمیتوانم آن را بیان کنم.

امروز همه بچه ها حس من رو دارند، چون آنها هم باید گروه بندی می شدند.

توی راه رسیدن به سالن هم ذوق داشتم و هم اضطراب ،چون نمیدونستم داخل کدوم گروه میروم.

بالأخره وارد سالن شدیم ، جمعیت زیادی اومده بود ، با دیدن ازدحام ،اضطرابم هر لحظه بیشتر میشد.

منتظر بدوم که ، دامبلدور با کلاه گروهبندی وارد سالن شد.

بعد از مدتی بچه ها دانه دانه میروند و عضوگروه ها میشوند.

ماریانا که کنار من نشسته بود گفت: حالا دیگر نوبت توست برو تا انتخاب شوی.

بلند شدم و رفتم به سوی صندلی مخصوص گروهبندی، تمام وجودم می‌لرزید اما دلم را مطمئن کردم که فقط یک انتخاب است.

روی صندلی نشستم و کلاه را روی سر گذاشتم و چشمانم را بستم.

بعد از لحظاتی....

صدایی بلند گفت گروه اسلیترین

تمام حاظرین و هم گروهی هایم برایم دست میزنند.

تمام بدنم غرق در خوش حالی است.و به سوی میز مخصوص اسلیترین ها میروم.

درود دوباره فرزندم.

این خیلی بهتر بود. اگرچه بازم روند سوژه سریع بود و یه حالت گزارش مانندی داشت اما مشخصا خیلی پیشرفت کردی و وقت بیشتری هم گذاشتی.
توصیفاتت میتونستن بیشتر باشن و بیشتر برای خواننده فصاسازی کنی. اما با این حال بعضی جاها از احساسات شخصیت اصلی گفتی و این خیلی خوبه.

دیالوگ ها رو هم این طوری بنویس و علامت های نگارشی فراموش نشن:
نقل قول:

صدایی بلند گفت گروه اسلیترین

صدایی بلند گفت:
- گروه اسلیترین!

با این که جای کار زیادی داره رولت، اما مطمئنا توی فضای ایفاش نقش رفع میشن اشکالاتت.

تایید شد!

مرحله بعدی: گروهبندی

تصویر شماره ی هفت

(یعنی چند وقت بود که حموم نرفته؟؟؟)
از قیافه ی هری معلومه اولین سؤالش این بوده.
یا شاید: چرا این یارو انقدر پوکره؟؟
یا شایدم حتی: چرا یک کم عقب تر نمی ره؟؟ دماغ عقابیش داره کورم میکنه. ولی متاسفانه اسنیپ استاد ماهری توی ذهن خونیه و هری دیگه لازم نداره ازش سؤالاشو بپرسه. ولی اگه یک وقت عقل از سرش پرید و خواست این کارو بکنه، احتمالا تا سه ماه تنبیه میشه، شاید هم از هاگوارتز اخراج شه یا اسنیپ همون دیالوگ قدیمی (پاتر پدرت هم مثل تو گستاخ بود) را به زبون بیاره. به قول فرد ویزلی(سرعت سوروس اسنیپ وقتی شامپو می بینه از سرعت مردمی که لرد سیاهو میبینند بیشتره)
هری روی صندلی دخمه، همان جایی که کلاس معجون سازی که مزخرف ترین کلاس هریه برگزار میشه نشسته بود و مثل همیشه اسنیپ برای حل نکردن تکالیف هری انقدر داغ کرده و می خواد اونو مجازات کنه. ولی بین خودمون بمونه هرچی باشه هری چشمای لیلی رو داشت چشمای عشقش!!
کی میدونه وقتی هریو می بینه چه خاطره هایی توی سرش زنده می شند؟؟

درود فرزندم.

در مرحله اول طنز جالبی داری.

اما در مرحله دوم برای رول نویسی ما نکاتی به غیر از طنزنویسی رو باید رعایت کنیم.
اول، توی رول ما نیاز به توصیفات و فصاسازی داریم. این که جوری بنویسم که خواننده بتونه خودشو جای شخصیت ها قرار بده و با داستانت همراه بشه.
همین طور یه رول یا نمایشنامه نیاز به دیالوگ هم داره، این باعث میشه ارتباط بین شخصیت ها راحتتر برای خواننده جا بیفته و بتونه با رولت ارتباط بر قرار کنه.
با سوژه‌ای که توی ذهنته بازی کن، درواقع پردازشش کن. بهش پر و بال بده. در مورد این سوژه میتونستی گفت و گو های اسنیپ و هری رو بنویسی مثلا.

به رول های قبلی این تاپیک که تاییدشون کردم نگاه کن تا بهتر متوجه شی منظورمو.

تایید نشد!

دستم را بر روی در سالن
گذاشتم.احساس خوبی بود.جنسش از چوب ماهون بود که برای طرح بیرونی سالن بسیار زیبا به نظر می رسید.
نفس عمیقی کشیدم و پا به پای بچه ها پیش میرفتم.ایستادم و به پشت سرم نگاه کردم و دیدم که در را بستند .به راه خودم ادامه دادم.
دیوار ها با مروارید های سیاه و خیلی از سنگ هایی که حتی ندیده بودم و اسمشان را نمیشناختم،پوشیده شده بود.همه جا پر شده بود از نوشته ی "سلام سال اولی ها..
دامبلدور و مجموعه ی هاگوارتز ورودتان را به مدرسه ی جادوگری خوش آمد میگویند"
همینطور که پیش می رفتیم،بچه ها با همدیگر شوخی میکردند و به پشت همدیگر میزدند .چقدر زود دوست شده بودند!
بالاخره به صندلی رسیده بودیم.یک مرد پیر آنجا ایستاده بود که همان دامبلدور به نظر می آمد.اما دامبلدور که بود؟
همینطور که داشتم فکر میکردم،فهمیدم که او حرف زدن را شروع کرده بود:"...من مدیر مجموعه ی هاگوارتز هستم.همانطور که میدانید سال اولی ها باید روی صندلی بنشینند و کلاه را به سرشان بگذارند .کلاه گروهتان را مشخص میکند .ما در اینجا چهار گروه.... "

_سلام.دختری با موهای بلوند و تقریبا قد بلند روبروی من ایستاد و دوباره گفت :_سلام.
+سلام.

_تا حالا مامان بابات به تو درباره ی اینجا چیزی گفته بودند؟

+من تا جایی که یادم میاد ،مامان و بابا نداشته ام.در پرورشگاه بزرگ شدم...تصمیم به فرار گرفتم و وقتی در هوای سرد راه میرفتم ،هاگرید را دیدم. او مرا به اینجا آورد.

_چوب دستی تو کجاست؟

+همینجا.و دستم را در جیبم کردم و چوب دستی را درآوردم.جنس آن از درخت چنار بود و روی آن نوشته ای عجیب حک شده بود که معنی آن را نمیدانستم.
او هم چوب دستی خودش را به من نشان داد.به نظر جنسش از درخت انگور بود ولی روی آن چیزی حک نشده بود.

+مادر پدرت جادوگر بودند؟

بخاطر سوال غیرمنتظره ام کمی سکوت کرد اما پس از مدتی گفت:_آره.

+راستی یادم رفت .اسمت چیه؟

_آنابت.تو چطور؟
ومن اسم خودم را به او گفتم.

_اسم قشنگیست.

+ممنون.تو دوست داری کلاه چه گروهی را برای تو انتخاب کند؟


_گریفیندور.

+راستی تو...

_گوش کن.و به دامبلدور اشاره کرد.

"و این هم از صندلی و کلاه.دستش را بر روی جسمی که بر روی آن پارچه ی سیاهی پهن بود،گذاشت و پارچه را برداشت.
جدا از تراش زیبای صندلی،چیزی که توجهم را بیشتر جلب کرد کلاه بود که روی صندلی بود .سیاه و درخشان بود و انگار از چرم بود.چشمانش را باز کرد .
دامبلدور گفت:"اسم ها را میخوانم و لطفا روی صندلی بنشینید .من بادقت اسم ها را گوش میدادم.پرسی،نیک،دایانا،کسی و اسم مرا صدا کردند.نفس عمیقی کشیدم و بر روی صندلی نشستم.کلاه را روی سرم گذاشتم.

کلاه توی ذهنم گفت:تو به نظر بچه ی خوبی هستی .قدرت زیادی را در تو حس میکنم.درون تو چیزهای زیادی است که لازم است بیشترشان مخفی بمانند .اگر همه را به تو بگویم ممکن است گیج شوی.به هرحال امروز روز اول توست.
روی چوب دستی تو چیزی نوشته شده است؟

+بله.برای چه میپرسی؟

_تو همان هستی .همانی که انتخاب شدی و اما گروه تو...و با صدای بلند گفت"گریفیندور"
با صدای دست هم گروهی هایم چشم هایم را باز کردم و به سمت میز مخصوص گریفیندوری ها رفتم.

http://www.jadoogaran.org/uploads/newbb/32692_5200f8553adcf.jpg

درود فرزندم.

توصیفات خوبی داشتی و روند سوژه هم خوب بود. درواقع جوری بود که خواننده میتونست پا به پای شخصیت اصلی داستان پیش بیاد.

دیالوگ ها رو این جوری بنویس تا رستگار شی.
نقل قول:

همینطور که داشتم فکر میکردم،فهمیدم که او حرف زدن را شروع کرده بود:"...من مدیر مجموعه ی هاگوارتز هستم.همانطور که میدانید سال اولی ها باید روی صندلی بنشینند و کلاه را به سرشان بگذارند .کلاه گروهتان را مشخص میکند .ما در اینجا چهار گروه.... "

همینطور که داشتم فکر میکردم،فهمیدم که او حرف زدن را شروع کرده بود:
- ...من مدیر مجموعه ی هاگوارتز هستم.همانطور که میدانید سال اولی ها باید روی صندلی بنشینند و کلاه را به سرشان بگذارند .کلاه گروهتان را مشخص میکند .ما در اینجا چهار گروه....

تایید شد!

مرحله بعدی: گروهبندی