باشگاه دوئل

من vs پنه لوپه جآن جآنآن

هوا سرد و فضای گرفته و مرطوبی بر اتاق حکم فرما بود! اتاق بیشتر از بیست متر مربع نبود و اوضاعش به طور عادی در خانه ی ریدل، وخیم بود! قسمت بزرگ سقف، بخاطر باران های مداوم خیس شده بود و صدای پایین آمدن قطره های باران از همان قسمت، طنین بدی در اتاق می انداخت!

از گوشه ی سقف هم ترک های زیگزاگی شروع شده و تا دو صندلی ای که در وسط اتاق وجود داشت، ادامه پیدا کرده بود! احتمالا مرگخواری که قصد شکنجه ی نفری نگون بخت را داشت، طلسم را برای ترساندن نفر به سقف زده بود و علاوه بر ترک برداشتن سقف، قسمتی از آن هم بر روی زمین فرود آمده بود.

اما مثل همیشه، در دو صندلی چوبی پوسیده، شخص هایی برای شکنجه شدن نشسته بودند. آنها با دست های بسته به صندلی، منتظر مجازات خود بودند. دو روز بود که در آن مکان تنگ و تاریک، بسته شده بودند. ترس و نگرانی تقریبا بر آنها غلبه کرده بود. آنقدر شکست خورده به نظر می رسیدند که حتی پوسیدگی صندلی، در مقابل آنها چیزی نبود!

در آن تاریکی مطلق، لامپی کوچک که در وسط اتاق قرار داشت، بی معنا و ناچیز بود. اما آن دو... به همان هم محتاج بودند! آن دو فرزندان روشنایی بودند!

یکی پسر و دیگری دختر بود. دخترک تحمل این همه تنهایی و بی کسی را نداشت. اما کاری نمی توانست انجام دهد! به پایین خیره شده بود و سعی می کرد که خانه ی گریمولد را تصور کند و از آن لذت ببرد. اما او خوب می دانست که نمی شد! پس سرش را بالا آورد و به لامپ خیره شد.

نور به اندازه ی کافی نبود. اما او را راضی می کرد. در خانه ی گریمولد، همیشه نور به قدر کافی بود و همه از آن لذت می بردند. لامپ به او می فهماند که وقتی روشنایی اش دارد رو به اتمام می رسد، پس او هم بخاطر گیر افتادن در اینجا و احتمالا کشته شدنش، محفلی ها را به خطر می انداخت!

به دیوار ها و به مخمصه ای که در آن گیر افتاده بود‌، زل زد! همه جا را از نظر گذراند. حداقل وضعش با آنی که در ذهنش، پیش از آمدن به اینجا تصور می کرد‌، بهتر بود! اما از گوشه ی چشمش متوجه لکه ی قرمزی بر دیوار شد. پس چشمانش را به آن طرف چرخاند که آن را به وضوح ببیند. اما بلافاصله پشیمان شد. چون آن چیزی جز خون نبود. این صحنه به نا امیدی و نگرانی هایش اضافه کرد! پس دوباره به زمین چشم دوخت و دوباره راه قبل را در پیش گرفت!

هوا خوب و جو عالی بود. همه روی مبل نشسته بودند و از جوک های بقیه لذت می بردند. وقتی که محفلی ها پانتومیم هاگرید به همراه سوجی را می دیدند، از خنده نمی توانستند خود را کنترل کنند. زیرا قرار بود که هاگرید ادای خوردن سوجی را در آورد. اما بخاطر شکم و اشتهای بزرگش، واقعا سعی می کرد که سوجی ای که داشت از هاگرید فرار می کرد را قورت بدهد!

و بعد آن نمایش، غرغر های محفلی ها شروع شده بود. بخاطر آنکه فهمیده بودند پنه لوپه کلیرواتر ریونکلاوی، دوباره پیاز پلو پخته بود! این فکر باعث شد که روی لب های دخترک، لبخندی بنشیند! دوست داشت تصوراتش را پیش ببرد...
- دلت برای محفل تنگ نشده؟!

لبخند دخترک از لبش محو شد. خاطرات از هم پاشیدند. و او که تازه داشت با خاطرات گرم می گرفت و لذت می برد، دوباره یاد آن وضعیت فلاکت آمیز افتاد. او سرش را بالا گرفت و به مقصر اصلی این اتفاق چشم دوخت. پسرکی که به صندلیِ کناریِ دخترک بسته شده بود، حرف را بر زبان آورده بود. دخترک حوصله ی حرف زدن را نداشت. اما اگر سخن نمی گفت، قطعا قبل از شکنجه شدن، جان خود را از دست می داد!
- قطعا!

پسر هم چشم هایش را به دختر دوخت.
- ماتیلدا... فکر می کردی که به همچین روزی بیفتی؟
- نه! اما محفلی بودن سختی ها داره! بعضی وقتا باید برای هدفت، جونتم بدی.

این فکر لرزه بر تن ماتیلدا انداخت!
- ولی محفلی ها همینطوری ما دو تا رو اینجا ول نمی کنن!

پسرک که حالا مثل ماتیلدا داشت احساساتش را بروز می داد،گفت:
- من حس می کردم که مرگخوار ها حافظه ی خوبی ندارن. اما منو به خوبی یادشون بود!
- اوه... البته که باهوشن! منم مثل تو بودم. می خواستم برم به جبهه ی سیاهی، اما پروفسور منو از جاهلیت نجات داد. اونا منو یادشون بود. بخاطر همین یه ماه تمام از خونه ی گریمولد بیرون نرفتم. اما من مثل تو بی احتیاط نبودم!
- خب... منم خیلی شجاع نیستم. ولی می خواستم تو ماموریت خودی نشون بدم! ولی ماتیلدا... تو به من نگفتی که برای چی گیر افتادی! من می دونم که...

صدای باز شدن شکنجه گاه محفلی ها، حرف پسرک را نیمه تمام گذاشت. در واقع او بخاطر جون خودش، حرف خود را نا تمام گذاشت! در باز شد و دو نفر شنل پوش که شنلشان شباهت بسیاری به شنل ماتیلدا داشت، داخل شدند. آنها هم کلاه شنل را بر روی سرشان کشیده بودند. اما حتی مثل ماتیلدا سایه ای از صورتشان هم معلوم نبود!

آن دو بدون هیچ حرفی به طرف پسرک رفتند. طناب هایش را بریدند. چوبدستی خود را روی گردن او گذاشتند و به بیرون اشاره کردند. قلب ماتیلدا به درد آمد. اما می دانست که دردش حتی ذره ای به درد پسرک نزدیک نبود. پسر مقاومت می کرد. اما مرگخوار ها چوبدستی را بیشتر بر گلوی او فرو کردند. آنها کشان کشان او را تا دم در بردند. ماتیلدا با صدای لرزانی گفت:
- کریس!

کریس هم نگاهی به او کرد و آرام به ماتیلدا گفت:
- نگران نباش. چیزی نمیشه! بازم همدیگه رو می بینیم. اما احتمالا تو آسمون هشتم!
- نه!

اما او رفته بود! ماتیلدا با چشمانی گریان منتظر کریس ماند! از دست دادن دوستی مانند کریس، دل او را می رنجاند. همینطور ناتوانی او در برابر نجات کریس در آن لحظه، او را بیش از پیش غمگین کرده بود. نمی دانست که چقدر گذشته بود. اما می دانست که بیش از یک ساعت شده بود. کم کم داشت به درجه ای بالاتر از نگرانی پا می گذاشت که ناگهان در دوباره باز شد!

او هم مثل بقیه ی مرگخوار ها شنل داشت و کلاهش را بر سر کشیده بود. او هم بدون حرف، به طرف ماتیلدا رفت و طناب دستانش را برید.طرز راه رفتنش به طرز عجیبی آشنا به نظر می رسید. اما ماتیلدا نمی خواست به آنجه که در ذهنش پدید آمده بود فکر کند! ماتیلدا دستانش را نگاه کرد. طناب زخم هایی بر روی پوست سفیدش ایجاد کرده بود. او خشونت نمی خواست. پس بدون اینکه مرگخوار چوبدستی اش را به طرفش بگیرد، بلند شد که بیرون برود. اما صدایی او را متوقف کرد.
- بشین ماتیلدا!

ماتیلدا رویش را برگرداند و به مرگخوار نگاه کرد. مرگخوار کلاه شنلش را از روی سرش برداشت. و دوباره به ماتیلدا خیره شد. نفس ماتیلدا بند آمده بود. او دوست و هم گروهی اش بود. دورا ویلیامز!
- دو...دورا؟!
- درسته ماتیلدا!

ماتیلدا عقب عقب رفت. باور نمی کرد! خیلی وقت بود که او را به این شکل و شمایل ندیده بود. در تالار خودشان، او دختری پر زرق و برق و زیبایی بود و بدون توجه به جبهه، با ماتیلدا مهربان بود و حالا... دورا آمده بود که او را به طرف مرگ بکشاند! ماتیلدا با صدایی گرفته گفت:
- این دیگه از ذهن منم خارج بود! چرا لردتون انقدر بی رحمه که می خواد منو به دست دوستم بکشه؟!

اما دورا سرش را به نشانه ی مخالفت تکان داد!
- الکی این مسئله رو به لرد عزیز و بخشندم نچسبون! ایشون اصن خبردار نیستن که من اینجام!
- یع.. یعنی چی؟!

دورا قدمی به سمت ماتیلدا برداشت!
- مرگخوار ها پلیدن! اما حتی اونا هم تو وجودشون یه خوبیو رحم هست! کار من خلافه! اما من می خوام تو رو نجات بدم! این تلافی همون موقعی بود که مرگخوارا و محفلی ها با هم می جنگیدن و وقتی تو به من رسیدی، گذاشتی برم و منو نکشتی!

او ماتیلدا را در آغوش گرفت. ماتیلدا شوکه شده بود. مرگخوار ها انواع تله ها را به کار می برند اما او مطمئن بود که دوستش دروغ نمی گوید! او شب جنگ را به یاد آورد. آن شب، او به همگروهی اش رحم کرده بود. این موضوع باعث شد که ماتیلدا در ذهن خود لبخندی بزند! زیرا در آن موقعیت، لبخند زدن کمی مسخره به نظر می رسید. دورا خود را کنار کشید و رو به ماتیلدا گفت:
- بدو ماتیلدا! زیاد وقت نداریم. فردا می خوان تو رو بکشن. پس باید همین الان فرار کنی!

ماتیلدا عاجزانه سرش را تکان داد! آنها از اتاق بیرون رفتند و در را بستند. آنجا هم مثل اتاق، نم داشت. جلوی او سه راهرو بود و دو درب در دو طرفش. دورا به طرف راهروی سمت چپ رفت و ماتیلدا هم به دنبالش!

دوباره راه به چند قسمت تقسیم شد و آنها در راهروی دوم پا گذاشتند. از راهرو های زیادی گذشتند. انقدر پیچیدند که ماتیلدا همه ی راه ها را قاطی کرد و سر هر چیز، حتی جان خودش شرط بست که نمی تواند راه برگشت را دوباره پیدا کند! آنجا بدون شک، یک دالان بسیار بزرگ بود!

دورا زیر لب به ماتیلدا گفت:
- آدم برفی!

او هم زیر لبی گفت:
- چی؟!

ولی دورا به او توجهی نکرد و حواس خود را به در جلویشان معطوف کرد! چیزی زیر لب گفت و در باز شد! او به ماتیلدا علامت داد که داخل نشود. دورا داخل و در بسته شد. و ماتیلدا تک و تنها ماند. او مطمئن بود که کلکی در کار نیست. سعی کرد در را باز کند اما صدایی کلفت گفت:
- رمز!

ماتیلدا ترسید. صدا از کجا می آمد؟
- رمز!

ایندفعه، او فهمید که صدای در مقابلش است! ماتیلدا گیج و مبهوت مانده بود. کدام رمز؟! اما بعد چیزی به ذهنش رسید!
- آدم برفی!

در با صدای دلخراشی باز شد و ماتیلدا داخل شد. آنجا هیچ نوری وجود نداشت اما ناگهان کسی دستانش را گرفت.
- جیغ نزن! دورام! کم کم داشتم نگران می شدم که چرا نیومدی! من نمی تونستم جلوی در چیزی بهت بگم! و متاسفانه باید تنهایی به این طرف میومدم! خب... این یه راه مخفی به بیرون از خونه ی ریدله! خیلی طولانی نیست. ولی هر آدمی ممکنه اینجا باشه! هیچ حرفیم نزن. فقط دنبالم بیا!

ماتیلدا قبول کرد و دورا گفت:
- لوموس!

و چوبدستی اش روشن شد. دورا رفت و ماتیلدا به دنبالش! همه جا تاریک بود! حتی با نور چوبدستی هم به سختی می دیدند! مسیر سر راست بود و به نظر بی انتها! ناگهان دورا در سر جایش میخکوب شد!
- بچسب به دیوار و هیچی نگو!

دورا چوبدستی خود را خاموش کرد و هر دو به دیواری که راحت مشنگی را به استقبال سرماخوردگی می برد، چسبیدند. و لحظه ای بعد، صدای پایی شنیده شد! ماتیلدا نفسش را حبس کرد. اما صدای پا دورتر شد. دورا دوباره چوبدستی خود را روشن کرد و به ماتیلدا اشاره کرد که دنبالش برود! بالاخره به نردبانی رسیدند! دورا گفت:
- بخیر گذشت. گفتم که... اینجا آدمای خطرناکی داره! مرلینو شکر که از یه راه دیگه رفت! ماتیلدا، اگه این دریچه رو باز کنی، به بیرون از خونه ی ریدل راه پیدا کردی! زیر یه بوته! بعدش دیگه می تونی به گریمولد آپارات کنی! خب برو!
- پس تو چی؟!
- اتفاقی برای من نمیفته. هیچکس به من شک نمی کنه! مواظبم به هر حال! موفق باشی!
- مطمئنی؟
- آره!

دورا چوبدستیِ خود را به ماتیلدا داد. ماتیلدا هم محکم او را در آغوش گرفت. آخرین نگاهش را به دورا کرد. از نردبان بالا رفت و دریچه را باز کرد. بوته ها را کنار زد و بالا رفت. دریچه را بست. بالاخره توانست بوی آزادی را استشمام کند. او تا آخر عمر از دورا ممنون بود! به اطراف نگاه کرد. در سمت چپش خانه ی ریدل و در سمت راستش، بوته های پراکنده وجود داشت. به خانه ی ریدل با تنفر نگاه کرد و بعد پشتش را به مرگخواری ها _ غیر از دورا_ کرد و به خانه ی گریمولد آپارات کرد!

*به نام خودش*

من vs ماتیلدا جآن جآنآن


تاریکی همیشه می تواند دردآور باشد؛ اما زمانی که یک محفلی باشید، دردناک تر هم هست!

پنه لوپه نیز یک محفلی بود، و تحمل این تاریکی حتی از جیغ نزدن و فضولی نکردن هم برایش سخت تر شده بود. نگاهی به اطراف انداخت. افکارش درحال رساندنش به جنون بودند‌‌‌. فکر به این که نه امیدی دارد، نه دوستی، نه عینکش که این تاری دید را جبران کند، نه دستاویزی برای نجات و نه حتی یک چوبدستی به درد نخور!

تنها چیزی که داشت یک هم سلولی بود؛ یا با نامی مناسب تر، یک انگل جامعه جادوگری! یک لکه ننگ! یک تن لش نفرین شده! یک لوله رو به فاضلاب شهری! یک تسترال چندش و بوگندو! یک تاپاله...
نفس عمیقی کشید و سعی کرد به خودش مسلط باشد. پروف عزیزش از آنها خواسته بود تحت هیچ شرایطی فحش ندهند پس او هم به حرفش گوش داد. اصلا هم مهم نبود که تمام آنچه که پیش از آن گفته بود نیز فحش محسوب می شد، اصلا!

با فکر به آن هم سلولی صورتش با حرص جمع شد و نگاهی به او انداخت. مثل تمام این دو هفته گوشه ای افتاده و خرناس می کشید.

اگر این خبر حقیقت داشت و نگهبان در مورد کشته شدنش درست گفته بود، باید همین امشب کار تمام می شد؛ وگرنه مجبور بود با یک مرگ غم انگیز تمام آرزوها و جوانیش را در سینی نقره تقدیم مرگخواران کند.

لب ورچید و چشمانش بین قاشق شکسته توی دستش و قاشق و چاقوی سالم و تندرست هم سلولی بی مصرفش که آنها را توی جیب پیراهنش گذاشته بود، چرخید. طی یک تصمیم ناگهانی، به طرف او رفت و تکانش داد.
- هی! می شه بلند شی؟
- ...
- با توام آ!
- ...
- کارم ضروریه! همین یه بار! تو رو مرلین!

مرد غرولند کرد و با اخم از جایش بلند شد.
- تو چه مرگته؟ چرا نمی ذاری بخوابم؟
- م... می شه قاشق و چنگالتو بدی بهم؟ باید بقیه گودالو بکنم!

برق شیطنت چشم های زندانی مثل پروژکتور به فضای زندان نور بخشید.
- نه! نمی شه! تمام کاری که من برات می تونستم انجام بدم کشیدن نقشه فرار بود! چون دلم برات سوخت! حالام بذار بخوابم!

و بعد در حالی که کاملا منتظر التماس دوباره پنه لوپه بود دراز کشید.

- نه نخواب! لطفا!
- حرفشم نزن!
- خواهش می کنم! من باید برم! اونا فردا منو می کشن!
- به من ربطی نداره!
- اگه اونا رو بهم بدی، تو رو هم با خودم می برم آ!

چهره زندانی از شدت خنده های فروخورده اش کبود شد و چهره حریصی به خودش گرفت.
- جونِ من؟
- بعله که می برم!
- خوب... باشه! بیا اینا رو بگیر!

و قاشق و چنگالش را به پنی داد.

برای لحظاتی پنی از شدت ذوق درحالت تشنج بود؛ اما بعد به سرعت به طرف حصیر گوشه سلول کوچکشان دوید و آن را کنار زد. گودالی به عمق ۵ سانتیمتر زیر آن پنهان شده بود.

پنه لوپه لبخند حجیمی زد و مشغول کندن شد. با هر بار کوبیدن قاشق به کف سلول خراشی سطحی به عمق شاید ۱ در ده هزارم سانتیمتر روی زمین ایجاد می شد؛ به سرعت محاسبه کرد و متوجه شد اگر با همین سرعت پیش برود تا صبح می تواند حدودا ۵ سانتیمتر دیگر هم حفر کند و با این فکر لبخند حجیم تری زد و به کارش ادامه داد؛ اصلا هم مهم نبود که با توجه به نقشه حداقل احتیاج به حفر یک گودال چند کیلومتری دارد. اگر مایکل اسکوفیلد توانسته بود، او هم می توانست؛ چرا که او یک ریونی بود. هر چند سختکوش بودن ویژگی هافلی ها بود و نه ریونی ها اما در آن لحظات ملکوتی این چیز ها هم مهم نبودند؛ حتی اینکه کسی که زمین زندان را با قاشق کنده بود مایکل اسکوفیلد نبود و دالتون ها بودند هم مهم نبود. مهم نفس کارش بود. اصلا خواننده باید عاقل می بود.

در آن مدت کوتاه پنه لوپه تمام برگ هایی که یک کلاه گروهبندی می توانست در واحد سطح داشته باشد را ریزاند و بنیاد و اساس هاگوارتز را با سخت کوشی اش زیر سوال برد. با کمی خراش دیگر، پنه لوپه می توانست به راحتی به داخل فاضلاب بیفتد و از آنجا نجات پیدا کند. چیزی تا افول روشنایی و خوشبختی و دهن کجی به مرگخواران شکست خورده ای که رودست خورده بودند نمانده بود... به زندگی زیبای پیش رو، به تمام سپیدی ها، دوستی ها... آینده های پر تز سپیدی و خوشبختی... پنه لوپه خواست همان طور به تئاتری که بی صدا و با حرکت دست ها و حالت چهره و پر از احساس در حال اجرا بود ادامه دهد، ولی نگاه هم سلولی متوقفش کرد.

-

سرفه ای کرد و سپس نگاهی به جگرگوشه اش که همان گودال بود انداخت؛ سپس به هم سلولی و بعد لبخندی شیطانی زد. لابد این مرد برای همراه شدن با او و نجات پیدا کردن بیدار شده بود. بله! حتما همینطور بود! اما کور خوانده بود. پنه لوپه به سرعت به طرف آجرپاره ای که از حفر گودال عایدش شده بود رفت و با پوزخند و نیشخند و هرجور خند قابل تصور دیگری گفت:
- الان بیدار شدی که تو رو با خودم ببرم؟ عمرا! فکر کردی من نفهمیدم تو مرگخواری؟ فکر کردی من به یه مرگخوار کمک می کنم که فرار کنه؟ کورخوندی!
- منظورت چیه؟
- منظورم اینه که سر جات می شینی و صداتم در نمیاد! یه چند تا آجر دور و وَرم می ذارم که اگه یه وقتی خواستی بیای دنبالم یا بخوای لو بدی، بزنم شتکت کنم!
- باوشه!

پنه لوپه جا خورد؛ تمام نقشه هایش نقش برآب شده بود... چقدر زود قبول کرده بود... نامرد! حتی یک التماس کوتاه هم نکرد!
- مطمئنی؟
- آره دیگه! مگه نگفتی اگه بیام منو می زنی؟
- خب... آره!
- پس مرلین به همرات! بابای!

پنه لوپه بغضش را خورد و سعی کرد به راهش ادامه دهد. چقدر دلش می خواست مردک التماسش را بکند و او قبول نکند... هی بگوید " نه! نمی برمت! بمیریم فایده نداره! " ولی او این فرصت را از چنگش در آورد...

فقط توانست در یک حرکت انتحاری به عقب برگردد و با تمام توان زبانش را دربیاورد.
- به درک اسفل السافلین!

و دوباره داخل گودال پرید و قاشق را برداشت تا آخرین لایه را پیش از آمدن نگهبانان بکند. چشم هایش بدون عینک درست نمی دیدند ولی سوراخ های کوچک همان راه های عزیزِ نجاتش بودند!

در یک لحظه کوتاه، خیلی خیلی کوتاه، زیر پاهای پنه لوپه خالی شد و او به پرواز در آمد. یک پرواز نه شاعرانه و نه عاشقانه و نه حتی عارفانه! او به پرواز در آمد و تنها چیزی که دید لبخند پرذوق هم سلولی بود که از بالای حفره نگاهش می کرد.

بوم!

حتی فرصت نکرد دوباره زبانش را بیرون بیاورد... یا حتی قاشق و چنگال را بردارد و آن پایین با نشان دادنشان به مردک پز بدهد. فقط با شدت افتاد و صدای شکستن آمد...

کمی لای چشم هایش را باز کرد و درست در همان لحظه، آرزو کرد کاش چشمش به جای این تصویر، به دیوارهای رسوب دار و کثیف و نجس فاضلاب می خورد. اما نمی خورد! تنها تصویر روبرو، لرد در چند سانتی متری اش بود در حالیکه صورتش پر از غذایی سبز رنگ بود.

- غَ... غَ... غَ... غَ... غَ... غَ... غَ... غلط کردم!
- پنه لوپه... ما از تو حتی بیشتر از بیشترهای قبل متنفریم!

به نام خدا

منvsماتیلدا استیونز

اولین تغییر شکل من

کریس در اتاقش نشسته بود و سرش را میان دستانش قرار داده بود.
او همین یک دقیقه پیش یک ماگل را کشته بود.البته شاید منشا اصلی ناراحتی او چیز دیگری بود.
به زوی ماموران وزارتخانه همراه دیوانه ساز ها مثل مور و ملخ به خانه او و خانواده اش سرازیر میشدند.
دیوانه ساز...ترس همیشگی اش.
پدرش روبرویش ایستاده است.
-تو یه ماگل رو کشتی؟یه ماگل بی دفاع؟
-نمیخواستم بابا! نمیخواستم به خدا...نمیخواستم.
و گریه کنان ادامه میدهد:
-روی پشت بوم یه ساختمون بود من داشتم تو یه کوچه تمرین تغییر شکل میکردم.خب زیاد موفق نبودم ولی اون دید بدنم پر مو شد بینیم دراز شد و بعد دوباره به حالت اصلی برگشتم.مجبور شدم طلسم بیهوشی اجرا کنم روش.فکر میکردم میفته کف پشت بوم بعد من میرم روش طلسم فراموشی رو...

-ولی اون افتاد پایین.
گریه کریس شدیدتر میشود.
-من بی احتیاطی کردم بابا...
چشمان پدرش تنگ میشود.
-تو باید بری پسرم!توی آزکابان دووم نمیاری.
وحشت چشمان قهوه ای کریس را پر میکند.
-به نظرت یه نوجوون رو به... به...
-نه.بوسه که نه ولی حبس ابد...
حالا پدرش هم با او گریه میکند.
-باورم نمیشه همه اینا واسه یه تمرین تغییر شکل سادس!
-اگه من برم شما...
-مادرت رو بیهوش کردم و بردم به یه پناهگاه امن.بالاخره اون یه ماگله دیگه.نه؟
-شما چی؟
پدر کریس شانه بالا میاندازد
-خب من میرم یه جای دیگه.شاید بتونن رد منو بزنن.ها؟
-بابا...من...شرمندم.
و به آغوش پدرش میرود.قطره های اشک شانه پدرش را خیس میکند.
-تقصیر منه...همش بخاطر یه تمرین تغییر شکل مسخرس!
صدای گریه پدرش را میشنود.ناگهان آسمان را مه غلیظی فرا میگیرد.
کریس با ترس به پدرش نگاه میکند.

-برو پسرم!الان میان!
-ولی من شما رو تنها...
پدرش با لحن ملتمسانه ای میگوید:
-فقط برو...
کریس به سمت پنجره میدود.خودش را به حیاط پشتی میرساند.
-تو میتونی کریس.درسته کم تمرین کردی ولی تو با استعدادی!
مه آسمان غلیظ تر میشود.
درد شدیدی بدن کریس را فرا میگیرد.فقط بار اول اینگونه است یا؟
کم کم موی قهوه ای تمام بدن کریس را میپوشاند.بینی اش دراز میشود و...
دیگر اثری از کریس نیست.به جای او سگی قهوه ای،که چوبدستی را میان پوزه اش گرفته است از حیاط پشتی بیرون میپرد.صدای ماموران وزراتخانه را میشوند.پدرش حتما رفته است.باید رفته باشد...
به پشت سرش نگاه نمیکند.میدود.فقط میدود.نمیداند مقصدش کجاست.شاید مناسب ترین جا برای او کنار لرد تاریکی باشد.هم خودش دوست دارد به او خدمت کند هم او از پسری که در نوجوانی یک ماگل را کشته است خوشش میاید.
حتما خوشش میاد...
ناگهان چیزی در پایش فرو میرود.نقش بر زمین میشود آخرین تصویری که میبیند تصویر یک دمنتور یا مامور وزارتخانه نیست.تصویر یک ماگل است...
چشمانش را که باز میکند درون کامیونی بزرگ است در قفسی چوبی که شکسته است.معلوم است جنسش زیاد مرغوب نیست.نمیداند چند ساعت گذشته است.اما هنوز به شکل سگ است.متوجه سگ های دیگری که در اطرافش هستند میشود و دستبندی که روی دستانش است:سازمان جمع آوری سگ های ولگرد لندن.
ناسزا میگوید.اما فقط صدای پارس ملایمی از دهانش خارج میشود.
چوبدستی اش نیست.به سمت در میرود و محکم پارس میکند و سرش را به آن میکوبد انقدر میکوبد که از سرش خون بیرون میزند.صدای کسی میاید
-چه مرگتون...
دیگر فرصتی برای مرد نمیماند که حرف بزند.از آنچه که کریس فکر میکرد بهتر شد.مرد بدون هیچ سر و صدایی روی زمین افتاده است.
به سمت در راننده میرود.راننده که اصلا به او نگاه نمیکند میگوید:
-اشلی؟چش بود؟
چوبدستی کریس جلوی آیینه آویزان شده است.
-هی اشلی.دقت کردی امروز چه روز عجیبیه؟اون از سگه که این چوب عجیبو با خودش میاورد...
چوبدستی کریس را لمس میکند.
_یا اون مه غلیظ که یهو اومد تو آسمون...
کریس به سمت او میپرد.پرش قابل ملاحظه ای است.راننده هم با چند ضربه چنگال و گازهای متععد بی حرکت روی صندلی میفتد.این بار با سر و صدای زیاد.
کریس چوبدستی اش را به دندان میگیرد از کامیون بیرون میپرد و به سمت لاین دیگر خیابان میرود.دراز میکشد.
ناگهان صدای ترمز وحشتناکی میاید.
کریس بلند میشود تازه متوجه میشود به حالت انسانی برگشته است.
اتوبوسی قرمز رنگ روبرویش ایستاده است.پسری ککی مکی از در اتوبوس بیرون میاید و از روی برگه ای میخواند:
-به اتوبوس شوالیه،اتوبوس حمل و نقل جادوگران سرگردان...
سپس با سوظن به کریس و سپس به پیام امروزی که در دست دارد خیره میشود.
_تو...تو؟
_ایمپریو!
پسر با حالتی گیج و منگ میگوید:
-خب بفرمایید.
کریس از پله ها بالا میرود و سریع روی تختی دراز میکشد.
کله ای که روی شیشه آویزان شده است میپرسد:
-کجا میری بچه؟
کریس کمی با خودش فکر میکند.
-خانه ریدل ها
و اتوبوس با سرعتی وحشتناک به سمت سرنوشت او راه میفتد.

من vs کریس چمبرز

- ببخشید؟! متوجه نشدم!

ماتیلدا به دروغ حرف را بر زبان آورد. اما نمی توانست حرفی که شنیده بود را حتی برای ثانیه ای باور کند! پنه لوپه سرش را به آرامی تکان داد.
- ببین! تو پاییز، این درسا که سخت ترو سنگین تر از ترم تابستونه. بخاطر همین فعالیتا تو هاگوارتز به شدت پایین اومده. بخصوص تو محفل ققنوس. خونه ی ریدل وضعیتش بهتر از مائه. مثل اینکه همه دارن از خوبی زده میشن! حتی اون... اسمش چی بود؟! آهان... اشلی ساندرز. سعی کرد خودشو نشون بده و خب پروفسور هم کمکش کرد. حرفای همیشگی! برو تو الف. دال و از این جور چیزا! اما اون به جای اینکه به حرفا گوش کنه، طرف خونه ی ریدل رو گرفت متاسفانه! تازه وارداشون بیشتر از مائه. تو ماموریت هایی که دامبلدور به من گفت شروع کنم؟ شروع کردم و خب... کسی توجه نکرد. و الان...

او سخن خود را متوقف کرد و نفس عمیقی کشید. حرف زدن در حد نُه خط کار سختی بود!
- من فعالیتم رو در حد خوبی نگه داشتم و حفظ کردم. مثل قدیما نیست. اما این حد فعالیت برای پاییز رکورد خوبی به حساب میاد. و تو هم... نسبتا بد نیستی! بعضی وقتا به محفل و هافل سر میزنی. حداقل نشانتو ازت نگرفتن. دامبلدور از این کار خوشش نمیاد. اما ما باید سر در بیاریم!‌ من میخوام که توام فعالیتت زیاد بشه و محفلی خوبی بشی! پس ماموریت مخفیانه رو به تو متحول کردم!

ماتیلدا ابرویش را بالا برد.
- چقدر به این مسائل فکر کردی؟!
- خیلی زیا... چیزه... بذار حقیقتو بگم! همین نیم ساعت پیش به ذهنم اومد!
- عالیه! دارم رو کی حساب میکنم! میدونی چقدر خطرناکه؟ مثلا اگه اونجا یه وقت به حالت خودم...
- این اتفاق نمیفته. زیاد طولش نده. شک میکنن بقیه!
- خیله خب! فقط بگو چیکار کنم. به دوره کردن نقشه هم احتیاج ندارم.

پنی طلسم را آرام به دوست محفلیش گفت و او دقیق آن را بر زبان آورد. چیزی احساس نکرد. اما ناگهان حس میکرد مولکول هایش فشرده میشوند. انگار کسی او را سخت می فشرد اما بدون هیچ درد خاصی. حس میکرد که زمین هاگوارتز به او نزدیک تر میشود. به طور ناگهانی، پنه برای او مثل غول چراغ جادو- البته خیلی خوشگل تر و باهوش تر و...- بزرگ شد.

سوزشی در پشتش حس کرد. با گوشه ی چشمش که به عقب نگاه کرد، متوجه شد لایه ای زرد رنگ بالاتر از شانه اش، به صورت بیضی شکل وجود دارد. به شانه ی دیگرش که نگاه کرد، دوباره با همان صحنه روبرو شد. ناگهان همه فکرش به هم ریخت و بخاطر اتفاق هایی که برایش افتاده بود، جیغ زد. صدای فریاد او، مانند زمزمه کردن خیلی آرام انسان با هم دیگر بود. پنه با گوش های تیز خود و یا حرکات عجیب ماتیلدا، متوجه نگرانی ماتیلدا شد و به او تسکین داد:
- آروم باش ماتیلدا! تو تغییر شکل دادی. تو پیکسی شدی!

کلمه ی پیکسی در ذهن او جرقه زد! همه چیز را بخاطر آورد و آرام شد. به خود نگاه کرد. دست هایش زرد شده بودند و انگشت هایش حتی یک دهم انگشت سابقش نبود. پاهایش هم به همین حالت بود. مرلین را شکر کرد که پاها و یا دیگر اعضای بدنش، به طور ناقص در نیامده بود! به قوسی کمرش دست کشید.

لاغر تر از قبل شده بود که حتی فکر میکرد قطر کمرش اندازه ی قطر یک مداد بود.حاله ای زرد رنگ کل او را احاطه کرده بود. به بال های زرد و خاکستری رنگش دست کشید. بسیار لطیف بود. دست پیکسیش را تا جایی که کش می آمد بر روی بالش پیش برد که شاید نرم بودن بال هایش، کمی از نگرانی هایش کم کند.

بر سر پنه ای که از خنده، شکمش را گرفته بود، داد کشید:
- نخند. به ریش مرلین قسم اگه به شکل خودم برگشتم، بکشمت! خب حالا میخوای لینی رو بکشونی اینجا یا نه؟! و یا اینکه بگی چشام چه رنگیه؟!

پنی از تهدید ماتیلدا ترسیده بود. شاید نمیدانست که ماتیلدا استیونز هافلپافی، دل اینکار را نداشت. اما بالاخره خنده ی او قطع شده بود. او به هر دو سوال ماتیلدا جواب داد:
- الان میرم. همینحا بمون. چشاتم عسلیه!

ماتیلدا ناگهان مثل گل پژمرده ای شد. بال هایش افتاد و موهای زردش هم دیگر با باد تکان نمی خورد. بزرگترین ترس او، عوض شدن رنگ چشمانش بود. او خود را با چشمانش می شناخت. زیباییش را با چشمانش میدید. آن چشم آبی که رگه هایی از خاکستری داشت، کجا بود؟

او ماموریت داشت. نباید بخاطر مسئله های بی اهمیت - البته از نظر بقیه- فکر خودش را مشغول میکرد. اما مثل اینکه انقدر مشغول شده بود که متوجه رفتن پنه نشده بود. سعی کرد پرواز کند. با اراده ی خود! برای بار بیستم، موفق شد که پرواز کند که دید پیکسی ای به او نزدیک میشود.

او هم مثل ماتیلدا پیکسی، همه قسمت های بدنش یک دست و یک رنگ بود، اما نه زرد. بلکه آبی! او خوش فرم تر از ماتیلدا بود و البته علامت مرگخوار ها بر روی دست آبی تیره رنگش، کاملا مشهود بود. او بعد بال های مداوم، به پیکسیِ زرد رسید.

با چشم های نافذش، سر تا پای پیکسی مقابلش را برانداز کرد. چیزی نگفت اما حالت صورتش عوض شد.
- یکی از شاگردام گفت بیام اینجا بخاطر پیکسی...
- بذارین اول خودمو معرفی و داستان رو بازگو کنم...
- صبر کن، چرا انقدر با احترام باهام حرف میزنی؟!

ماتیلدا به خود ناسزا گفت. یادش رفته بود که لینی وارنر در کلاس معلم او بوده است. اما ناگهان فکری به ذهنش رسید.
- خب... من همیشه با غریبه ها با احترام حرف میزنم. من... آممم... دایانا مید هستم. از بریتانیا اومدم و داستان هایی مختلف، من رو به اینجا کشونده. شاگرد شما، پنه لوپه، من رو در حالی که تو جنگل پرواز میکردم پیدا کرد و گفت که دوست داره حتما موضوع رو با شما درمیون بذاره و اون اسم شما رو لینی صدا کرد.

لینی با صدایی خسته ناشی از دایانا - اسم ساختگی ماتیلدا-، سخن گفت:
- لینی وارنر! خب... خیلی خوشحال شدم که با تو آشنا شدم... دایانا. دوست داری که دوستم باشی؟ البته از دوست بازی خوشم نمیادا! ولی به هر حال!

دایانا با صدایی سرشار از خوشحالی گفت:
- البته لینی! تو به نظر آدم با فرهنگی هستی.
- اگه بخوای دوستم باشی، باید دیگه با احترام حرف نزنی. و البته اخلاقتو از مودب به بدی و شرارت تغییر بدی!‌ بله! دوست شدن با لینی وارنر کبیرم شرطایی داره.

دایانا با قیافه ی پوکر فیسانه ای او را نگاه میکرد. به پنه ناسزا گفت که او را در چنین شرایط سختی قرار داده است.اما به خود آمد و جوابی منطقی داد.
- میتونیم فقط کسایی باشیم که همدیگه رو میبینن و حرف میزنن. مثل دو تا همکلاسی که علاقه ای به هم ندارن اما از سر ناچاری، با هم حرف میزنن!

او گفت:
- از سر ناچاری؟!
- نه نه نه! منظورم ما نبود که! مثال بود فقط!

او با قیافه ای سرشار از تفکر گفت:
- من خیلی شاگردامو دوست دارم. چون شیطون نیستن، خیلیم باهوشن. هیچکدومشون از هشت پایین تر نمی گرفتن. و تو... خیلی شبیه به یک نفری به نام ماتیلدا استیونزی!‌ زردی هردوتون خودنمایی میکنه و تنها فرقتون تو چشماتونه.

دایانا خیلی ناراحت شد که دوباره کلمه ی " رنگ چشاتون" را میشنید. او از آن حالت خود تنفر داشت.
- جالبه! تا حالا به ساحره ای تشبیه نشده بودم. تو معلمی. الان کاری نداری بریم با هم قدم بزنیم؟... یعنی پرواز کنیم؟!
- کار که خب... یه جورایی داری نجاتم میدی! انقدر زیاده که نمیتونم بشمارمشون. و البته!‌ خیلی وقته که تو جنگل ممنوعه پرواز نکردم!
- جنگل ممنوعه؟! تو اینجا چرا نه؟!
او سریع به اشتباه خود پی برد. اما لینی با ملایمت جواب او را داد.
- یه نفر داریم، اسمش هکتوره و مرگخواره... البته گیجت نکنم! یه جبهست. و این هکتور، مغز درست حسابی نداره، دوست داره هر پیکسی ای که ببینه، تشریح کنه! یا خودش میره یا به شاگرداش دستور میده که برن پیکسی ها رو تشریح کنن!
- خدای من!
- بیا بریم دیگه!

آنها به جنگل رفتند و از زندگی خود میگفتند. روز دوم هم بیشتر حرف زدند و روز سوم هم همین شکل گذشت. روز چهارم خیلی باهم خوب شدند و دایانا فهمید که الان وقت اجرای نقشه است!
- لینی؟
- هوم؟!
- ببین، من درباره ی همه چیز جادوگری و هاگوارتز و این جور چیزا فهمیدم. اما سوالی که ذهنمو درگیر کرده، اینه که شما مرگخوارا چطوری انقدر موفقین؟ رمز کارتون چیه؟!

و قیافه ای دوستانه و پرسشگرانه به خود گرفت که عادی باشد. لینی ناگهان دست از پرواز کردن به جلو را کشید و در حالی که بال هایش مدام هوا را پس میزدند، ایستاد.
- واقعا این سوال مغزتو درگیر کرده؟!
- البته!
- لرد بزرگ و عزیزم، گفته که به کسی چیزی نگیم. البته ما بچه نیستیم، اما... هشدار داد! ولی تو که پیکسی هستی و کسیو تو هاگوارتز نمیشناسی. پس چیزی نمیگی! اما محض احتیاط، قول میدی که به کسی نگی؟

دایانا کمی در جواب خود تأمّل کرد. او هیچوقت دوست نداشت که قول برای هیچ و پوچ بدهد. اما او به لحظه ای که چند روز منتظر آن بود، رسیده بود. پس باید قواعد و رفتار خود را فقط در این مورد، تغییر دهد.
- قول میدم.
- خب... بعضیامون تو شهر مشنگا، با کلی تحقیق و تعقیب، میفهمن که کی خون جادوگری داره. پس میریم مخشو میزنیم که بدی خوبه و کلی وعده ی الکی بهش میدیم. اما هشدار کشته شدن خودشو به دست لرد، ندادیم! گفتیم یه وقت زده بشه! بعضیامون ازمرگخوارای بازنشسته، بچه هاشون رو مرگخوار میکنیم. و تو دنیای اصیل زاده ها، مثل کارمون تو دنیای مشنگی عمل میکنیم. البته... کسایی که واقعا لیاقت و جرأت دارن رو انتخاب میکنیم و...

او بیشتر جزئیات هم گفت.دایانا سعی میکرد که خلاصه ای از حرف های لینی را بخاطر بسپارد.لینی نگاهی به ساعت ریزش انداخت و گفت:
- مثل همیشه زیاد حرف زدیم. تا دم حیاط باهام بیا و بعدش برو.
- باشه. مرسی بخاطر توضیح.

اما او جواب او را نداد. چون مرگخوار ها شأن خود را حفظ میکنند و الکی "خواهش میکنم"، نمیگویند. وقتی رسیدند، با صحنه ی عجیبی روبرو شدند. همه جای حیاط از تله های کوچک پوشانده شده بود. گویی برای پیکسی گذاشته شده بودند. همه جا ورقه هایی پخش بود. دایانا با صدای بلند خواند:

پیکسیی زرد پیدا شده. بسیار کمیاب است و من میخوام که در عمل خیر از پیکسی استفاده کنم. "همه ی بدنش زرد است"!
هکتور دگورث گرنجر

دایانا از تعجب، آهی سر داد. لینی با لحن هشدار آمیزی به او گفت:
- دیگه هیچوقت نیا اینجا. تو جنگل بمون تا من بیام. ظاهرا این فضول فهمیده!

او این را گفت و صحنه را ترک کرد. دایانا مانده بود که چکار کند.ناگهان چیزی در ذهنش آمد و جیغ کشیدـ پنی نگفته بود که چگونه به حالت خود برگردد. باید چکار میکرد؟! جرقه ای در ذهنش زد. ورقه ای از ورقه های روی زمین برداشت. با اینکه سنگین بود، اما بر زمین نشست و شروع به نوشتن برای پنه کرد. مرلین را شکر که پنه چوبدستیش هم کوچک کرده بود! اما این نامه نوشتنش، مزیتی داشت. او به قولی که به لینی داده بود، عمل کرده بود. او اطلاعات را به پنه "نمیگفت"، ولی آنها را "مینوشت".نامه را در پشت بوته ای گذاشت و آرزو کرد که پنه آن را ببیند.

من vs دراکو ملفوى:
تخم شانسى

آروم آروم به سمت تالار اسليترين قدم برداشتم،چرا تاحالا حس نکرده بودم تالار انقدر تاريکه؟
تخم رو توبغلم فشردموبعد از چند دقيقه طاقت فرسا رسيدم به تالار ،تخم جانور رو روى ميز گذاشتم(نفس عميقى کشيدم)
بلاتريکس:همونى که بهت گفتم روخريدى؟تمام پولى که بهت دادم خرج شد ديگه؟
-اوه معلومه (من راستش رو گفتم ،کل پولى که بهم داده بود رو خرج کردم اما فقط يک چهارمش رو خرج تخم خريدن کردم،خب تخم گرون چه دردش مى خوره؟؟اينم کار اونو ميکنه مگه نه؟تازه من بيشتر به اون پول نياز داشتم ،بايد گوشى مشنگي ميخريدم ،آخه گويل گوشى خودشو نميده من ماهى بازى کنم،پس من کاردرستى کردم)
بلا:خوبه پس تخم جانور رو ببر تو خوابگاه خودتون و گرم نگهش دار بايد تا3روز ديگه بشکنه، هروقت احساس کردى ميخواد از توى تخم در بياد،زود بيارش پيش خودم فهميدى؟
-بله حتماً (اوه قسر در رفتم نفهميد)
به سمت خوابگاه رفتم،آخ جوون بايدگوشى رو زودتر امتحانش کنم، والبته از اين تخم مراقبت کنم.تخم رو گذاشتم توى پرقوى کنار تختم تا گرم بمونه،پريدم روى تخت ،آخيش هيجا تخت آدم نميشه!ولى هنوز نگرانم نکنه بلا بفهمه چيکار کردم؟نکنه تخم بدرد نخور باشه؟براى آروم کردن خودم شروع کردم به حرف زدن باتخم:ببين کوچولو، معلومه توهم به اندازه تخم هاى گرون خوبى،دليل اينکه ارزون بودى ،شايد اين بوده که اونا قدرتو نمى دونستن براى همين روحيه خودتو ازدست نده و3روزديگه ،دقيقاً چيزى بشو که بلا ميخواد،باشه؟؟فايتينگ(موفق باشى)
دراز کشيدم و به سقف اتاق نگاه کردم.
-مومو

-هووم اين ديگه صداى چى بود؟
دورو برمو نگاه کردم کسى نبود،شايد اشتباه شنيدم،دوباره چشامو بستموسعى کردم بخوابم.

-مومو
سريع از جام پریدم يا مرلين اين ديگه صداى چيه؟؟شايد جنه اومده آزارو اذيت ،اين جنا چرا اينطورين؟..نچ نچ

چى؟درست ميشنوم،صدا از اين تخم بود؟اين حرف ميزنه؟
-مومو
از سر خليت شروع کردم به سوال پرسيدن از تخم:اهم اهم خب ،1،2،3امتحان ميکنيم،ببين تخم عزيز من خيلى سوال ها ازت دارم پس اگه از اون تو صداى منو ميشنوى،هرسوالى که ازت پرسيدم اگه جوابش آره بود بگو مومو اگه نه بود بگو مو،مو مکث کن باشه؟
-مومو
-خوبه ببينم تو يه تخم جانورى ديگه؟
-مومو
-خب بخواطر اين ارزونى که قدرتو نميدونستن مگه نه؟
-مو،مو
-اى وايى حالا چه خاکى توسرم بريزم ؟خودشم اعتراف کرد که يه تخم به درد نخوره،بلاتريکس نابودم ميکنه !!آيگو خيلى حرص خوردم باید برم گوشى عزیزم رو امتحان کنم ،حالا این بازي روازکجا گير بيارم ؟؟

يک روز بعد کلاس ويبره

-پيست پيست

سلينا:هوم چيه؟

-چى ميخورى؟

-بتوچه بگو حرفتو!

-اهم خب اگه بهم بگى اسم بازى ماهيه گويل چيه ،من به هکتور نميگم که تو دارى پفک ميخورى
-هووم... اول اينکه اگه هکتور بفهمه مهم نيست ،من گشنمه پس غذا مى خورم.ودوم اينکه من اصلا نميدونم اسم گوشى گويل چيه،بعد بخوام اسم بازی شو بدونم ؟؟
-بابا اون بازيه بود که بايد ماهى رو باتور از تو دريا ميگرفتى؟؟اونو ميگم!

-نچ نچ هنوز يادم نيومده!

-باشه اينطورياس؟،جبران ميکنم. (کمى چشم غره +زبون قشنگمم دراز کردم)
--------------------------------------------صداى شکسته شدن تخم قلب ديانارو مى لرزوند ،درحدى که ديگه داشت بندرى ميرقصيد.

بلا:اه زود باش بشکن ،ديانا بيا خودت تخم و بگير ،وقتى شکست بده من.

-ب باشه.
تخم رو از بلاتريکس گرفتم...آخه چرا اينجورى شد؟

فلش بک 3ساعت قبل

-واى خدا اون عوضی بهم نميگه بازيش چيه!نگاهم به تخم افتاد،واى دو روز ديگه اين از تو تخم در مياد..دوست ندارم دوروز ديگه دراددد چيکار کنم؟؟
-مومو
صداى جيغ بلاتريکس اومد،
-زود باش از اين اتاق بيا بيرون امروز تولد اربابه وما بايد اينجارو تزئين کنيم !
-اما تو گفتی از اين تخم مراقبت کنم .
-کسی کارى به کار اون نداره همراهم بيا..
2:50دقيقه بعد
خيلى خسته بودم همه جارو تزئين کرديمو بعد فهميديم امروز تولد ارباب نبوده.کنار تخم نشستم وترکى رو روى سرش ديدم که هر لحظه بيشتر ميشد،واى خدا بدبخت شدم وبا سرعت باور نکردنى که خودمم نميدونم از کجا آوردم ،اونو پيش بلاتريکس بردم.
فلش فوروارد
نکنه چون گفتم دوس ندارم دوروز ديگه بشکنه فک کرده بايد زود تر دربياد؟؟هرثانيه تخم بيشترترک ميخور وموجود کوچولوى بنفش توش،بيشتر نمايان ميشد و،وقتى تخم اون جونور شکست،ديانا فهميد اين موجودشباهتى با اونى که بلا ميخواد نداره،يه موجود چشم گنده به رنگ بنفش و سفید وشاخک هاش که شبيه قطره هاى آب بودند،والبته دندونى که نداشت.
ديانا هنوز توى شک بود که بلاتريکس موجودى که خودش ،مومو نام گذارى کرده بود رو از دستش گرفت،

بلا:اين ديگه چيه من که اينو نمى..
-مومو
-خواستم....اوه چه موجود بامزه اى ..به سمت ديانا برگشت،:ولى اين اونى که من ميخوام نيست ديانا،البته خب از اولم ميدونستم بجاى خريدن تخم جانور گرون رفتى گوشى خريدى!

-متأسفم

-متأسف نباش يه اسليترينى هرگز معذرت خواهى نميکنه،راستش من بهت افتخار میکنم تو یه اسليترينى ويه اصيل زاده واقعى هستى!والبته فکر نميکردم موجودى به اين بامزه گى تو اين تخم باشه،نگهش ميدارم،فقط يادت باشه ديگه اين حقه هاتو روى من امتحان نکنى ،چون بد ميبينى امتحانتو قبول شدى،درست به اينجا آوردنت،ميدونى اينجا جايى نيست که آدم مهربون باشه وبه بقيه کمک کنه اين جا خونه جادوگران سياهه ،اينجا اسليترينه..

-مومو..

من vs دیانا کارتر

تخم مرغ


روزی دراکو در تالار اسلترین کنار اتش نشسته بود که فکری ذهنش را درگیر کرد.او میدید که بچه های دیگر با حیواناتشان بازی و تفریح میکنند و او نیز دلش خواست یک حیوان داشته باشد.مهم ترین دلیل این فکر این بود که او میخواست با یک حیوان زیبا جلوی کله زخمی پز دهد.

در همین فکر ها بود که ناگهان جرقه ای اتش روی پایش افتاد و پایش را نیم پز کرد.دراکو خواست به پایش کمی نمک بزند که متوجه شد از سوژه پرت شده است.بنابراین جارویش را برداشت و به سوی کوچه دیاگون حرکت کرد.

از بخت بد دراکو بارون شروع به باریدن کرده و حالش را تو قوطی کرد.
دراکو وقتی به کوچه دیاگون رسید،موش آبکشیده شده بود.

او وارد کوچه دیاگون شد‌ و به سمت جانور فروشی رفت و در را خیلی شیک و مجلسی باز کرد.

در جانور فروشی کسی نبود و بوی فضله پرندگان و جغد ها در هوا می‌پیچید.

دراکو پیش پیشخون رفته و زنگی را که انجا بود به صدا درآورد،مردی چاق و گامبو جلو امد و گفت:چی میخوای بچه جون؟
دراکو که هیچ از این برخورد بی کلاسانه خوشش نیامده بود گفت:با من درست صحبت کن وگرنه میدم بابام باباتو بیاره جلو چش بابات! فروشنده که نفهمیده بود دراکو چی گفته گفت:اممم باشه هر چی تو بگی،حالا چی میخوای؟
دراکو:یک تخم جانور میخوام.
_چه تخمی؟
_نمیدونم بگویید چه دارید.
_یه تخم تسترال دارم ۱۵۰ گالیون!
چهره دراکو پوکر فیس شد و به افق خیره شد.با خود گفت:نمردیم و تسترالم واس ما گرون شد!یک چیز بهتر میخواهیم.
_یه تخم هیپو گریفم داریم ۴۰۰ گالیون!
اینبار دیگر چیزی نمونده بود دراکو از ترس پس بیفتد.
با عصبانیت گفت:مردک اینا چیه فک مردی ما سر گنج قارون خوابیدیم؟!
جانور فروش گفت:خسیسیا مگه شما مایه دار نیستین؟
دراکو صورتش سرخ شد و نمیدانست چه جواب دهد، گفت:اخر دلار گرون شده و ماهم آدم های قانع ای هستیم و اصلا به مادیات اهمیت نمیدهیم!
جانور فروش که به سختی جلوی خنده اش را می‌گرفت گفت:خب باشه یه تخم داریم معلوم نیست چی توشه ۱۰ گالیون!
دراکو گفت:همینو میخواهیم.
سپس تخم را گرفت و از جانور فروشی بیرون رفت.
او به تخم سفیدی و گردی که خریده بود سخت می‌بالید سوار جارویش شده و به سمت خانه حرکت کرد.

وقتی به خانه رسید بارون دیگر تمام شده بود.

با دقت تخم را در دست گرفت و به طبقه بالا رفت.

تخم را ارام در گهواره ای گذاشت و پتوی گل منگولی روی تخم گذاشت و جایی گرم و نرم برای او درست کرد او شب و روز با دقت مراقب تخمش بود و حتی زمستان برای سرد نشدن تخم روی آن نشست.

او روز ها از تخم با دقت مراقبت کرد.

سپس بالاخره روز در امدن تخم فرا رسید دراکو برای تخمش جشنی بزرگ بر پا کرد و تمام جادوگران و مرگ‌خواران را اعم ار لرد سیاه دعوت کرد.

هکتور و بانز به محض دیدن خوراکی های جشن شروع به درو کردن کردند.

دراکو به طبقه بالا رفت تخمش را بیاورد او با احتیاط تخم را پایین اورد و روی جایگاه ویژه گذاشت.

تخم شروع به ترک خوردن کرد،هر کسی در مورد اینکه چه چیزی توی تخم دراکو است حدس هایی زده بود.لرد سیاه فکر میکرد داخل تخم یک عدد لرد سیاه کوچک قرار دارد!
و هکتور و بانز انتظار داشتند که ان تخم غذا باشد.

بالاخره زحمات دراکو نتیجه داده و تخم باز شد و موجودی پردار و کوچک و زرد از آن بیرون آمد.

دراکو و بقیه که نام ان حیوان مشنگی را نمی دانستند گمان می‌کردند یک نژاد باستانی و افسانه ای را پیدا کرده اند.دراکو جلو و فرزنده اش را در دست گرفت،لوسیوس با صدای بلند و عجیب گفت:اخجون مرلین بزرگ شدم!

در ان لحظه لرد سیاه ان ها را کنار زد و گفت:بروید کنار این حیوان باید در رکاب ما آموزش ببیند و مرگ خواری شایسته شود.

هکتور گفت: ببخشید ارباب ولی من گمان میکنم این موجود غذای خوبی شود.

همه به هکتور زل زدند و هکتور تصمیم گرفت در افق محو شود.

دراکو موجود را گرفت و رفت تا به هری کله زخمی پزش را بدهد.

چند روز بعد او در هاگوارتس و جلوی چشم همگان پز موجود را به هری داد اما در کمال تعجب تنها صدایی که شنید صدای خنده دورگه ها،مشنگ زادگان و هری بود که به او می‌خندیدند.

دراکو با ناز و ادا و البته خجالت و شرم ساری به خانه برگشت.

فردای آن روز خانواده مالفوی ناهار یک غذای جدید خوردند.

که دراکو پخته بود و ان را جوجه کباب نامید و به این ترتیب بود که از ان پس جوج خوری و جاده چالوس بین جادوگران رواج پیدا کرد.

من Vs حسن مصطفی

ضربه

لینی و رز رو به روی هم نشسته بودن و توپ بسکتبالی وسطشون به چشم می‌خورد. هکتور هم تخمه و پاپ‌کورن به دست گوشه‌ای نشسته بود و به نظر منتظر تماشای واقعه‌ی هیجان‌انگیزی میومد.
- زود باشین شروع کنین دیگه! می‌خوام بدونم کدومتون می‌برین. حدس بزنین من رو کی شرط بستم؟

لینی و رز شونه‌هاشونو به نشونه ندونستن بالا می‌ندازن و با کنجکاوی به سمت هکتور برمی‌گردن.

- هیچ‌کدوم! اصن نمی‌تونین بازی کنین! شرط بستم جفتتون می‌بازین.
-
-

لینی به یاد نکته‌ای میفته که از قلم افتاده بود.
- اونوخ دقیقا با کی شرط بستی؟
- پاتیلم!

هکتور اینو می‌گه و پاتیلی که کنارش نشسته بود و جلوی اونم پاپ‌کورن و تخمه چیده شده بود رو نشون می‌ده.
لینی و رز ترجیح می‌دن به جای واکنش نشون دادن به هکتور، برگردن و بازیشونو شروع کنن.
- گل من، با شماره سه توپو می‌ندازم. آماده باش.

رز سری تکون می‌ده و با شماره‌ی سه بازی شروع می‌شه. در کمال تعجب و حیرت هکتور، لینی و رز با وجود جثه‌ی کوچیک و نحیفشون، نه تنها توپِ بسکتبالِ چند برابرِ وجودشون رو بلند می‌کنن، بلکه باهاش والیبال هم بازی می‌کنن!

هکتور که شکست تصوراتی خورده بود و شرطو از پاتیلش باخته بود، چند تا گالیون تو پاتیلش می‌ندازه و پاپ‌کورن و تخمه‌ها رو جمع می‌کنه و می‌ره. البته که پاتیلشم زیر بغلش می‌گیره و می‌بره. هکتور هرگز شرطی که گالیون از جیبش بره نمی‌بنده!

- تلق!

صدای تلقی بلند می‌شه و گلدون رز به چند تیکه‌ی نه‌چندان مساوی تقسیم می‌شه. پرتاب لینی دقیقا به گلدون رز برخورد کرده بود.
اما رز، گلی نبود که با این ضربه‌ها پژمرده بشه. بنابراین کفشای گلدونیشو تو پاش محکم می‌کنه و تلق و تولوق‌کنان برای پوشیدن یه گلدون دیگه صحنه رو ترک می‌کنه.

- تا برمی‌گرده یکم بازوهامو قوی می‌کنم.

لینی بعد از گفتن این حرف، برای نشون دادن زور بازوی هرچه بیشترش، داخل اتاق می‌ایسته اما توپو بالای راه‌پله‌ای که جلوی اتاق قرار داشت پرتاب می‌کنه. توپ هربار به دیوار بالای پله برخورد می‌کنه و تپ‌تپ‌کنان پله‌ها رو طی می‌کنه و تو دستای لینی برمی‌گرده. لینی در اون لحظه بسیار احساس قدرتمندی می‌کرد و خودش رو همچین تصور می‌کرد!
ثانیه‌ها جای خودشونو به هم می‌دن و خبری از بازگشت رز نمی‌شه تا اینکه...

- شپلق!

ناگهان لرد که در حال عبور از راهرو بود، همزمان با پرتاب توپ لینی، جلوی در اتاق ظاهر می‌شه و... فوقع ما وقع!

- پیکس؟ این چی بود خورد تو سر ما؟

اما پاسخی از جانب لینی شنیده نمی‌شه. چون حواس لینی به قُری پرت شده بود که بالای سر لرد ایجاد شده بود و هر لحظه درازتر می‌شد!
لینی به سختی آب دهنشو قورت می‌ده.
- چیزی نبود ارباب.

نگاه ترسناک لرد نشون می‌ده که خیلی هم چیزی بود!

سلول‌های مغزی لینی به سرعت شروع به کنکاش می‌کنن تا هرجور شده لینی رو از مخمصه نجات بدن. و موفق می‌شن!
- چیزه ارباب. یه ضربه‌ی کوچیک بود، با توپ بسکتبال. ما تو خونه ریدلا مسابقه‌ی کی از همه قوی‌تره گذاشته بودیم، که ببینیم کی توپ بخوره تو سرش دردش نمیاد و چیزی نمی‌گه!

"چیزی نمی‌گه" حرفی بود که باعث می‌شه لرد به سرعت دست از عصبانیتش بکشه.
- خب... ما که اصلا چیزی حس نکردیم. فک کردیم پشه با سرمون تصادف کرد! اصن از بس کله‌مون قویه، زور موهامون نمی‌رسه تا رشد کنه!

همون موقع صدای تلق‌تلقی شنیده می‌شه که نشون از بازگشت رز داره. لینی نمی‌خواست کسی متوجه دست گلی که به آب داده بشه، یا حتی بدتر از اون، لرد متوجه بشه چی شده! پس با وحشت پروازی می‌کنه و یکراست روی سر لرد و جلوی قُر می‌شینه. از اونجایی که سر لرد بر اثر ضربه بی‌حس شده بود، طبعا متوجه حضور لینی رو سرش نمی‌شه. بنابراین رز با چنین صحنه‌ای مواجه می‌شه.

- عه ارباب! شما هم اومدین مسابقه؟ ... لینی اونجا چی کار می‌کنی؟
- ما مسابقه رو دادیم و پیروز شدیم...

لرد که متوجه شده بود رز موقع خطاب لینی، بالای سرش رو نگاه کرده بود ادامه می‌ده:
- لینی! چند بار گفتیم بالای سر ما پرواز نکن؟ ویز ویزت آرامش ذهنمونو به هم می‌زنه! البته به نظر میاد کنترل ویزتو به دست گرفتی چون صدایی نمی‌شنویم!

قبل از اینکه رز بخواد لب باز کنه و بگه لینی پرواز نمی‌کنه، بلکه رو سر مبارک لرد نشسته، لرد اونجا رو ترک می‌کنه.
از شانس خوب لینی، مقصد لرد اتاقش بود و در راه هم با مرگخواری رو به رو نمی‌شن.

با ورود به اتاق لرد، بالا رفتگی قُر کمی فروکش می‌کنه و لینی که آزادی عمل بیشتری حس می‌کنه، با خوشنودی آب‌پرتقالی که برای تنفس بین دو نیمه‌ی بازی تهیه کرده بودو از تو جیبش در میاره و مشغول نوشیدنش می‌شه.

لینی اونقد آروم نوشیدنیو از نی هورت می‌کشه و لرد هم اونقد سرگرم مشاهده‌ی عکس‌های کتابی می‌شه که اصلا متوجه حضور حشره‌ای روی سرش نمی‌شه.

دقایق همین‌طور می‌گذرن و لینی که از حضور بر سر مبارک لرد تو پوست خودش نمی‌گنجید، تصمیم می‌گیره کمی روی سرِ بی‌حس لرد بپر بپر کنه و حتی حمام شمع بگیره! (به جا حمام آفتاب، نور اتاق که حاصل از شمع بود.)

اما گستاخی لینی به همین‌جا ختم نمی‌شه و به قدری جوگیر می‌شه که حتی گوشی‌ای که از لایتینا قرض گرفته بود رو هم برمی‌داره و همچون کسایی که قله‌ای رو فتح کردن و از فضای پایین کوه عکس می‌گیرن، سلفی‌ای از خودش و ارتفاعی که روش وایساده بود و صورت لرد می‌گیره!

- بهتره برای شام آماده بشیم!

لینی با شنیدن این حرف لرد، به سرعت از جا می‌پره و در حالی که دستپاچه شده بود، دست به گریبان قُر می‌شه.
- نازی نازی... خوب شو زودی. برو تو... برو! تف تف تف!

لینی نه‌تنها با دست چندین بار روی قُر می‌زنه تا تو بره، بلکه هرچی آب تو بدنش بود رو در قالب تف روی قُر خالی می‌کنه. اون همیشه به قدرت تف ایمان داشت و این‌بار هم مستثنی نبود!

- ما چرا داریم خیس می‌شیم؟ این آبا چیه می‌چکه رو کله‌مون؟ سقف خراب شده؟ یادمون باشه به مرگخوارامون بسپریم سقفو تعمیر کنن.

لرد که ردای مخصوص شامش رو پوشیده بود، حالا به سمت آینه حرکت می‌کنه. قرار گرفتن لرد جلوی آینه همانا و پخش شدن لینی روی قُر برای پوشوندنش نیز همانا! لینی خم شده بود و سعی داشت با دست و پاهاش قُر رو بپوشونه.

- پیکسی؟ تو رو سر ما چی کار می‌کنی؟ چیو از ما پنهان می‌کنی؟ چشممون روشن! صندلی برای خودت آوردی؟ الان که تو رو با صندلیت شوت کردیم می‌فهمی بعد از این کجا رو برای نشستن برگزینی!

لرد دستشو بالا میاره و ضربه‌ای به لینی و جایی که روش نشسته بود می‌زنه. نتیجه این می‌شه که لینی بال‌بال‌زنان از رو سرش بلند می‌شه و خودش... خودزنی می‌کنه!

- این چیه رو سر ما کاشتی؟ صبر کن ببینیم... تو رو سر ما توپ کوبونده بودی!

اتفاقات به سرعت تو ذهن لرد مرور می‌شن و همه چیو در میابه! لینی بر او نیرنگ زده بود! اما لرد خوب می‌دونست جواب اشتباه لینی رو چطور باید بده.
- که مسابقه بود هان؟ ما هم بلدیم مسابقه بدیم.

ساعتی بعد - بیرون سالن غذاخوری

مرگخوارا کف دست هورا به راه انداخته بودن و مشغول تماشای لردی بودن که لباس ورزشی پوشیده بود و توپ بسکتبالی که پیش‌تر رو سرش خورده بودو آماده تو دستاش گرفته بود و روی هدفش زوم شده بود.
می‌پرسین هدف چی بود؟ هدف لینی‌ای بود که جلوی دیوار در حال بال‌بال‌‌زدن بود!

- بزنین ارباب!
- با تمام قدرت بزنین!
- اربابِ ورزشکارمون!
- هورا هورا!

- رحم کنین ارباب! ... شپلق!

با برخورد توپ به لینی، لینی هم‌چون کتلت به دیوار پشت سرش می‌چسبه. لرد که از پرتاب خودش راضی بود، توپو رها می‌کنه و گرد و خاک دستاشو می‌تکونه.
- حالا می‌تونیم بریم شام میل کنیم.

مرگخوارا که از نمایش به راه افتاده شاد شده بودن، به دنبال لرد راهیِ سالن غذاخوری می‌شن. البته به جز هکتور!

هکتور کاردکی برمی‌داره و لینی رو که حسابی به دیوار چسبیده بود ازش جدا می‌کنه و رو زمین می‌ذاره. بعد به دنبال بقیه مرگخوارا به سمت سالن غذاخوری ویب می‌زنه!

آخرین پک رو دیگه رد داد. توش فوت کرد و ته سیگار نداشته و هیچ وقت نکشیده شو انداخت تو گودال عمیق جلوش. خیلی عمیق بود و لیز. چشمای کم سوش می تونس آب راکد ته گودال رو ببینه. به شفافیت و زلالی سواحل مدیترانه. برای آخرین دفعه دماغشو بالا کشید و به لبه پرتگاه نزدیک تر شد. قطعاً ایده خودکشی تو چاه ده سانتی توالت فرنگی بهترین راه واسه خلاصی از بدبختی هاش نبود ولی برای هضم جثه در حد جنینش کافی به نظر می اومد. چشاشو بست و یه نفس عمیق کشید...


سال ها قبل

- پس چرا نمیاد؟ آآآآآآ شـــــــــــــ
- فشار نیار زن. گیره نده. خودش میاد.
- هوووف...
- عاقا و خانم مصطفی! خواهش میکنم آرامش خودتونو حفظ کنید. الاناست که بیاد.

زنی با عبایه رو تخت اتاق عمل دراز کشیده بود و داشت در حالیکه ادای زور زدن در میاورد، با قیافه ای عرق ریزان و مثلا مضطرب به شوهر ریشوی دشداشه پوشش زل میزد که بدون توجه به وضعیت همسرش چرتکه گرفته بود دستش و حساب کتاب میکرد واسه خودش. وضع کاسبی و بازار خراب بود و شدیداً نیاز به تحول داشت تو زندگیش. جراح مجهول الهویه ماسک پوش هم به جای نگاه به دو زوج، پشت به اونها دم پنجره واستاده بود و ظاهرا تو آسمون آفتابی دنبال چیزی میگشت.

- عااا. خودشه. بلاخره اومد...

جراح از جلوی پنجره کنار رفت و شیشه پنجره با صدای "پتیفوخخخی" خرد شد و یه لک لک پرید داخل اتاق عمل و نشست رو زن درازکش. دکتر از ناکجا یه ورد آلاهومورای سنگین میزنه و میوفته به جون دل و روده لک لک و رو در و دیوار اتاق عمل خون میپاشه. بعد از دقایقی حفاری و تعویض اشتباه قلب و کلیه، با نخ سوزنی که سر راه از مترو خریده بود واسه مادرش، حیوانو بخیه میکنه و نهایتاً دست میکشه از شیکمش...

- می بخشید. این حیوان نوبت پیوند آپاندیس داشت از قبل مجبور بودم اونو بذارم اول تو اولویت. الان میرم سراغ بچه.

لک لک به نظر می اومد خشتک به خشتک آفرین تسلیم کرده باشه. با این حال دکتر منقار حیوانو میاره پایین و دست میکنه داخلش و کله ی بچه ای رو بیرون میکشه...

دکتر: تبریک میگم. بچه تون دختره! به به!
عاقا: از سرش چطور فهمیدی؟ ندیده قضاوت نکن هیچ وقت.
زن: ای جان. مهم نیست عاقا. سخت نگیر. زمونه عوض شده. سالم باشه فقط. هر چی میخواد باشه. کریچر باشه اصن.

بعد از نیم ساعتی تلاش با اره برقی، بچه با سرعت نور از لای منقار لک لک به سمت کله دکتر شوت میشه بیرون. کله هه قطع میشه و پرت میشه توی لوکیشن رول بعدی که توش بچه های جادوگران عضو داعش دارن تو کوچه پس کوچه های خاکی باهاش در نقش کوافل کوییدیچ میزنن. بچه هم بعد از یه کات طولانی دور اتاق عمل میاد تو آغوش مادرش جا میگیره!

عاقا: جیــــــــــــــــــز! یعنی چیز. مرلین اکبر! زن! دیدی چطو زد کعنهو بلاجر کله مردکو ترکوند. این بچه هدیه مرلینه! هیچ بچه ای نتونسته بود در طول تاریخ حین به دنیا اومدن اینطوری ضربه قطع سر بزنه. That’s my boy .

خانوم: هوووم. چرا اینقدر چروک و پیر میزنه قیافه ش؟ اتو لازم داره این.

زن و شوهر با دقت دقایقی بچه بیرون اومده از دهن لک لک رو بررسی ماکروسکوپی و میکروسکوپی کردن ولی نتونستن به جنسیت بچه پی ببرن.

مرد: مهم نیست. من پسر در نظرش میگیرم زن. اسمشو میذارم حسن. حسن بلاجر.

زن: موافق نیستم مرد. به نظر من اسمی بذاریم که نه سیخ بسوزه نه کباب سویا! یه وقت فردایی ممکنه دختر از آب در بیاد. حسن چیه آخه؟

مرد: حسانا خوبه؟

زن: سنتی ن این اسما. بذار ژیگول تر بذاریم بچه بعدا سرخورده نشه. بذاریم شروین. فوقش یه دخت کم و زیاد شاید بشه دیگه بعدا.

مرد: نه فقط حسن! همین که گفتم. اسم باو بزرگشه. اصن برو لا چادرت بینم. پر رو شدی باز؟ باز چهارشنبه قهوه ای شد تو دور وردارشتی زن؟

زن: برو چرتکه بازیتو بکن باو! زمونه عوض شده. من بچه رو به دنیا آوردم. من میگم چی باشه اسمش!

مرد: زن! موهاتو میکنم تو حلقتا! این لک لکه لکلین بیامرز بود بچه رو آورد. تو فقط الکی زور زدی هوا رو آلوده کردی. همین!

بچه: عععععععععععع! مععععععع!

پدر: ببند دهنتو بچه! کوری نمی بینی اومدنت داره مساوی میشه با طلاق من و مادرت؟

بچه: وات ده عععع؟ معععع! شیر! شیر!

مادر: خفه بمیر دیگه بچه. عهه. شیرم دهنت.

مادر با عصبانیت چوبدستیشو تکون میده و یه پاکت شیر پگاه رو ظاهر میکنه و در حالیکه لوگوش معلوم باشه رو به "دوربین=چشم شما" میگیره و بعد محکم پرتش میکنه تو صورت بچه تازه متولد شده طالب شیر. پاکت میترکه توی چهره پیرنمای بچه و سر تا پای بچه رو شیر میگیره. بچه شروع میکنه لیس زدن خودش و این عادت میره نهادینه بشه درش تا آخر عمر.

این تمام ماجرا نبود. مادر خشمگین بند ناف آویزون بچه رو جوری از جا میکنه که یه گودال چند صد کیلومتری وسط شیکم بچه تا نزدیکی کمر طفل معصوم حفر میشه. بدون توجه به فاجعه، مادر بند رو در نقش شلاق میکشه و میزنتش تو صورت شوهرش. جایی در دور دست ها در افقی محو، سایت جادوگران نامی قطع و وصل میشه. گویا جنس بند از سیم سرور بوده. پدر هم در پاسخ به شلاق برقی، بچه رو پرت میکنه سمت مادر. مادر بهرحال زن امروزیه و ورزیده. نتیجتاً جا خالی میده و بچه پرت میشه عقب تر و جای پوستر آناتومی جادوگر می چسبه به دیوار اتاق عمل و از پشت دیوار میوفته تو دوران نوجوونیش...


کمی بعد از سالها قبل

صدای شرشر آب روانی توی گوش حسن نوجوان طنین مینداخت. بلبلی در کار نبود ولی چون حسن دلش میخواست حالا صدای اونم میرسید به گوش حسن به لطف بچه های گروه سرود و صبحگاه.
- فرت فرت فرت! پفیسی پفیسی پفیسی پفیسی! فیسی فیس فیس! پفوسسس! فرررتتت!

حسن بدون اینکه چشماشو وا کنه یه نفس عمیق کشید. آرامش از قیافه ش رخت بر بست و با اخم گفت:
- تو بودی لا؟

صدایی نازک و دخترونه جواب داد:
- نه حسن! مامانت بود. مایع ظرفشویی تون تموم شده گویا.

حسن فراموش کرده بود که با دوست دخترش لب سینک ظرفشویی لم داده و چشماشو بسته. توهم به حدی بالا بود که تصور میکرد دم رود می سی سی پی لم دادن.

- حسن؟!
- چیه لا؟
- املوز تو کوشه یه حلف جدید یاد گلفتم. بگم؟ بگم؟
- بگو!
- بوووووووووووق!
-
- فقط میخواستم امتحان کنم واکنشتو ببینم. معنیشو نیـــــدونم. منظولی نداشتم حسن!
- عح عح عح عح عح عح! وووی وووی وووی وووی وووی! عــــــیــــــــــــــــــــــــح عیح عیح! یعنی داغون شدماااا!

حسن از شدت ضربه حاصل از فحش لا و همچنین قدرت خنده خودش همونجا پاره میشه به سبب ضعف جسم و فقدان جنبه و مادرش که دم سینک مشغول بشور بساوه با کاغذ پاره اشتباه میگیرتش و قاطی بقیه آشغالا میندازتش دور. چند روز بعد فرسنگ ها دورتر از خانه حسن بازیافت میشه و در قالب دستمال مرلینگاه به زندگی جدیدش برمیگرده. وارد فروشگاه های زنجیره ای هاگزمید میشه. خیلی سفته و تا فیها خالدون ملت جادوگر و ساحره رو سوز میده. هشتگ تحریم علیه ش راه میوفته. خریدار نداره مدتی. بعدها آف میخوره و مادرش که به طور ژنتیکی هم پوس کلفت بوده و هم خسیس تصادفا میخرتش و در نقش حسن دستمالی به کانون گرم خانواده برمیگرده...


کمی بعدتر از کمی بعد از سال ها قبل

حسن گونی پوش به همراه چند جادوگر و ساحره نشسته روی کاناپه ی محقر و پاره پوره ای وسط پذیرایی خونه ای با هوای دود آلوده که به بیت معروفه. بدون شک حسن بزرگ تر شده. اینو میشد از چنتا تار سبیلش فهمید. اگرچه حیرت ناشی از ضربات بی رحمانه روزگار دیگه حسنو خود به خود اپیلاسیون کرده بود اما همین سبیل رو براش گذاشته بود بمونه که جامعه بفهمه پسره. شایدم نه... مصنوعی بود. برداشت آزاد با خواننده اصن. یه دستمال سری هم بسته که کله کچلشو بپوشونه...

حسن: خعـــــــــــــــــــــــب! تعریف کن بینم لینی! زندگی کام مده یا نمده؟

لینی در حالیکه به گل رزی آرمیده تو گلدونی لب طاقچه تکیه داده بود و بوسیله نی قلیون شهدشو می مکید، با دهنی پر گفت:
- بد نی حهن عاقا. ای. دوسان خوباشو دس به دس کنن ما هم یه چهنها کام بگیریم بهرمم میشه.

دوستان بیت شاد با قیافه های آویزون و عبوس در میان ترکیب رقص های بندری و باله و سالسای دود، نگاه هایی مشکوک و طلبکارانه رد و بدل کردن. هوریس یا مرلینی گفت و بیلچه بدست از جاش پا شد. دست کرد تو ریش هگرید که کنارش رو مبل تکی چرت میزد و چنتا بذر مشکوکو بیرون کشیدو رفت سمت گلدون.

لینی: کود پرتقال بریز هوریس! شهدش طعم تخم هیپوگریف گرفته. خوب کام نمیده. پالپشم زیاده. خوب میکس کن کودو.

رز: مگه باغچه عمته هر چی دلت بخواد بریزه! جمع کن. بکش بیرون نیشتو! گلبرگام باد کردن. آوندام رگ به رگ شدن.

لینی: کودتو بخور حرف اضافه نزن! دختره ی کاکتوس! نیشمو خارش انداختی. رز اینقده خاردار آخه؟

رز: تازه هفته پیش با اطلسی و نرگس رفتم شیو کردما. فک کردی ارزونه گیاهپزشکی که هر روز هر روز پاشم برم؟ تو بیا اینو بخور باو...

و طعم شهدشو یهیویی از طعم تخم هیپوگریف آب پز به طعم تخم تسترال گندیده تغییر میده. از پشت صحنه به نویسنده رول هشدار میدن که تسترال پستانداره و تخم نمیذاره. در نتیجه طعم تخم نجینی میده و پیکسی لینی نام را به حالت تهوع و هوق و اوغ میندازه.

هوریس از فرصت استفاده کرد و لابلای دعوای گل و حشره، بذر علفشو کاشت تو گلدون رز و بعد از پوشوندنش مداخله کرد:
- گایز گایز گایز! :پرنس: . دعوا نکنید. قلوپ قلوپ قلوپ (نوشیدن سن ایچ)
...
آره میگفتم. قلوپ قلوپ...عــــــــــــــــــــــــــــــــــــاح! رز... ناشکری نکن. سنی ازت گذشته. بوی سابقو نمیدی دیگه. این روزا حتی کرمم میلش نمیکشه بیاد تو گلدونت. همینکه این میاد شهدتو میدوشه که چاق نشی باید کاسبرگتو بندازی هوا. قلوپ قلوپ قلوپ...

کمی اون ور تر از جدال مثلث خمار و گلدون و حشره، حسن که احساس کرد حضورش در بیت به عنوان مهمان کلا محو شد و به حاشیه رفت، از رو مبل پا میشه میره سمت کتابخونه تا سوژه بسازه واسه این رول به خیال خودش. واسه جلب توجه، چند جلدی "هری پاتر پسری که به بوق عظمی رفت" رو از لا کتابای سارتر و کامو و نیچه پیدا میکنه و بیرون میکشه و به سمت میزبانان می چرخه و شروع میکنه به ورق زدن الکی.

- لن! تو هم سر به سر این گل نذار دیگه. خوبه بندازیمت بری بیرون سراغ گل های دیگه که نمیشناسی یه گوشتخوارش به تورت بخوره؟

- منو بندازین بیرون دیگه کی به بقیه پشه ها بگه برین بیرون اینجا قلمروی منه؟ خودتون ضرر می کنید.
- هری پاتر و سنگ پای قزوین! عاقو عجب رمان جالبی به نظر میاد! کسی خونده؟

- ببین لینی. تهدید نکن. میندازیمت بیرونا. یهو یه ملخ بیاد سر مکیدن یه گل دیگه برات مزاحمت و تعرض ایجاد کنه چی؟ هیچ میدونی چه صنف پرنفوذی دارن اونا؟ خرشون میره. حالا بیا و ثابت کن. ممنون ما باش دیگه. عه. قلوپ قلوپ قلوپ. عــــــــــــــــــــــــــــح!

- ئه نخوندین پس؟ هری پاتر و تالار اندیشه چطور؟ اینم جالبه. هری و جام جم؟ هری و شازده بی رگ؟

- درسته. صحیح. رز؟ این لکه سفیدا چیه روی گلبرگت؟ عــــــــــــــــــــــی خدا!

- جیــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــغ! کمک!

- عجب! رمان هری پاتر و کوفت و زهرمار رو چطور؟ اینم نخوندین دوستان!

- شته زدی؟

- سوراخ شته ست یا پیرسینگه رو گلبرگت؟ گل اینقدر لات و غرب زده؟

- لعنتی! من تازه توت سرمایه گذاری کردم.

- خیلی کثیفی! کار کدومشونه؟ اقاقیا یا جعفری؟

- خیلی پستی! تو این بی آبی خودم شخصاً صد بار با کودت تیمم کرده بودم. اوخخخ تنم! اوخخخ عبادتام!

- نعععع! شووووخی میکنی؟ من مهمون می اومد روم نمیشد برم تالار اندیشه جلوشون، صاف میرفتم تو خاک این زبون بسته!

لینی دست میکنه تو حلقش و روده هاشو بالا میاره رو فرش دستباف با طرح چهره عله. بقیه اهل بیت دونه دونه تو بدن همدیگه دنبال آثار شته و نجاست و غیره میگردن. هوریس هم معطل نمیکنه، گلدونو پرتاب میکنه سمت انتهای پذیرایی بیت که نهایتا میشکنه تو صورت حسن.

حسن:



کمی نزدیک تر به زمان حال

آفتاب تازه غروب کرده بود. حسن سقوط کرده و جاروش از کار افتاده وسط خیابونی. ترافیک خیلی سنگینه. ماگل ها امانش نمیدن که حداقل جاروی سنگین پارس خزرش رو بکشه کنار. بهرحال حسن جثه خیلی کوچیکی داشت و از زمان تولد تا حالا تغییری در سایزش رخ نداده بود. بنابراین براش خعلی سخت بود که جارو جابجا کنه.

- عاقو! عاقو یه دیقه وایستا! خاموش کردم. باو میگم خاموشه. راه بده من بیارم این لامصبو کنار. ای بابا. اگه راه دادن...
- راننده جاروبرقی خانگی. بزن کنار. بزن کنار راهو بند آوردی. با تو نیستم مگه. بزن کنار. ئه. مردک بووووق شده بوووقده!
- باو سرکاری! مال کدوم باغ اناری؟ چند ماه خدمتی؟ نمی بینی خاموش کردم. یکی بیاد هلم بده خب.

چند ساعت بعد...

هوا تاریک بود. تو سر سگم میزدی این وقت شب بیدار نمیشد. اما دو تا کارگر زحمتکش با زحمت در حال هل دادن جاروی حسن در کف خیابونی بودند و حسن هم سوار بر جارو کعنهو سگی که نشسته باشه صندلی جلوی یه ماشین، از رقص اندک موهای سرش تو جریان باد لذت می برد. بلاخره رسیدن تو کوچه مورد نظر. حسن بین یه پراید و لامبورگینی جاروشو پارک میکنه و پیاده میشه.

حسن: عاقو به نظر من تا اینجا که اومدین زحمتم کشیدین شما ماگلای عزیز. دستتونم درد نکنه. بیاین بالا بریم یه املت تخم اژدهایی...تخم آراگوگی چیزی بزنیم امشب. هااا؟ چطوره؟

کارگر یک: حسن آقا. قابلی نداشت. نزن این حرفا رو. ما سالها تو میادین جنگ خاورمیانه نون و نمک همو خوردیم یادت رفت بروو؟

حسن: من شرمنده ام. حافظه م رو از دست دادم اخیراً. با زنمم درگیرم. هر شب قفل در خونه رو عوض میکنه. الانم فکر کنم آدرسو غلط اومدیم. آدرس کراش دوران مدرسمه اینجا فک کنم. وووی وووی وووی!

کارگر دو: اشکال نداره. حدس زدیم کله ت خالیه. وگرنه کدوم تسترال مغزی میاد جاروبرقی رو هل میده. میگیره بغلش با آژانسی اسنپی چیزی میاد خونه دیگه.

کارگر یک: آره خلاصه. این دنگ مارو بده بی زحمت که زحمتو کم کنیم.

حسن: خواهش میکنم بفرمایید. دیگه حلال کنید اگه کمه و اینا. دست و بالم خالیه.

کارگر دو: نه قابلی نداشت.

حسن: نه بفرمایید دیگه.

کارگر یک: خوو بروو. تو پوله رو بده تا بفرماییم دیگه.

حسن: ای بابا. دارم میگم بفرمایید. منو بفرمایید. منو به عنوان پول وردارین. عاح عاح عاح! وووی وووی وووی!

کارگران:

چند ثانیه بعد دسته جاروبرقی فرو میره تو حلق حسن و لخت و تنها رها میشه تو کوچه خلوت و تاریک. از خونه ای که کنارش رها شده صدای گریه میاد. نم نم بارون باریدن گرفت. ساعتی بعد آمبولانس میاد و جنازه کراش کودکی حسن رو ور میداره می بره. جغد شومی هم نشسته روی تیر چراغ برق و به ریش نداشته آقای مصطفی پوزخند میزنه. حسن گشنه ست. جارو برقی رو باز میکنه و از تو کیسه داخلش دنبال یه لقمه نون خشک نداشته می گرده. شاید از فرش خونه عمه ش تونسته بود چند دونه ای جمع کنه. شاید...


خیلی دور خیلی نزدیک

- دینگ دینگ! آخه عاشق بشم که چی بشه؟ تو چت عاشق بشیم؟
- دینگ دینگ! مشکلش چیه؟
- دینگ دینگ! نمیشه. واقعی نیست. من لاو واقعی میخوام. حالا فعلا یه ده گالیون شارژ بفرست.
- دینگ دینگ! فرستادم. باو تو خعلی سخت میگیری. دنیا دو روزه. من مورد دیدم تو چت ازدواج کردن. حتی بچه دار شدن تو چت! اسمشم گذاشتن چتافرید!
- دینگ دینگ! من سختمه. خب گیریم شدیم. الان من حسی نمیتونم بگیرم. حداقل یه وویس بفرست.
- دینگ دینگ! سرما خوردم. صدام گرفته.
- دینگ دینگ! ببین داری مشکوک میزنی! نکنه دختری سر کارم گذاشتی؟ نشونم بده ببینم.
- دینگ دینگ! چیو نشون بدم؟
- دینگ دینگ! سندی که دختر نیستی. سُمتو نشون بده بینم. زود باش.

حسن با دستپاچگی گوشی اسباب بازی رو میندازه روی میز جلوش و به سرعت این ور اون ورو نگاه میکنه. هیکل بی کرک و پرش شباهتی به یه مرد نداشت. هیچی گیرش نمیاد جز دستای پشمالوی هگرید که در این اپیزود هم کنار حسن نشسته رو مبل خوابش برده. حسن یه عکس از آرنج تا انگشتای هگر میگیره و میفرسته.

- Hassan is sending a photo
- دینگ دینگ! لعنتی. هووق. حالم بهم خورد.
- دینگ دینگ! چرو؟ مگه نگفتی عکس بده.
- دینگ دینگ! چرا. ولی حالا بذار بگم دیگه. من اسمم جنیفر نیست. کیانوش هستم. گفتم شاید توعم مثه من تو نقشی یهو مخالف در بیای و بخوریم بهم. حیف شد.
-

- دینگ دینگ! حسن. خوبی؟ عاقا شرمنده. ببخشیدا. حلال کن.
-

- دینگ دینگ! معمولا این روزا همه بر عکس در میان. چمیدونستم صداقتت بالاست عاقا.
-

- دینگ دینگ! الووو! حسن؟ جواب بده دیگه. ناراحت شدی از دستم؟

Hassan Bludger
last seen a long time ago

اگرچه حسن تنها یه گوشی اسباب بازی رو از دست بچه ماگل بوقدماغ آویزونی تو کوچه بلند کرده بود، اما هیچگاه براش از شدت و عمق ضربه ی ناشی از این چت خیالی کاسته نخواهد شد.


دیروز

- عخخخ ژوون! غبول!!! شدم.
- قبول باشه.
- ایول. قبول شده! بیار وسط کیک قشنگه رو!

قبولی کنکور شعف خاصی به هگرید بخشید، به حدی که متاسفانه ناآگاهانه از جاش بلند شد بعد از رویت نتیجه و سقف به همراه همسایه طبقه بالایی حسن اینا که توی وان در حال دوش گرفتن بود فرو ریخت رو سر حسن و هوریس و هگر! بعد از نجات از زیر آوار، دوستان کلبه شادی یه کیک دور همی زدن با همسایه در همون وضعی که تو وان بود و لیف میکشید و بعد به اتفاق راهی دانشگاه ماگلی شدن که هگر رو ثبت نام کنن.

بعد از ثبت نام، سه دوست میرن چادری میزنن تو یه پارک دم دانشگاه. سوسیس سرخ میکنن رو هیزم. هگرید لپ تاپو وا می کنه که انتخاب واحد کنه اما با ارور 404 مواجه میشه.

هگر: ای بابا. ظده چیضی برای نمایش نیص. یعنی چح؟
حسن: شوخی بود هگر جان. قبول نشدی امسالم. خواستم فقط بخندیم روحیه مون عوض شه این روزا کمی. وووی وووی وووی !

و این اولین باری بود که بعد سالها از قتل جراحی که به دنیا آوردش، حسن ضربه ای به کسی وارد میکرد. صرف نظر از ضربات بلاجریش در میادین کوییدیچ که بهرحال بخشی از بیزینس بودن، آزارش به یه باکتری هم نرسیده بود تا حالا. همه به اتفاق زدن زیر خنده! حتی همسایه پیر و لختی که هنوزم داشت تو وان کیسه می کشید. در بین خنده یهو هگرید شوکخندش پژمردید و کله حسن رو فرو کرد وسط هیزم مشتعل! یه کیک خامه ای هم مالید در صندوقش.


همین الان، لحظه خداحافظی

حسن چشاشو وا کرد. دوباره به گودال نه چندان عمیق زل زد. قبل از اینکه حرکت شیرجه ای رو بره، سوسکی از ناکجا میاد لبه پرتگاه...

- نه حسن! نکن حسن! خطرناکه حسن! ارزشش رو نداره. منو ببین. این همه دمپایی خوردم جانبازی گرفتم اما تسلیم نشدم. این همه پیف پاف خوردم! حتی پسرت ورداشت پای منو کند منو واسه پروژه علومش! بازم تسلیم نشدم.

- چرا نکنم خاله سوسکه؟ تو دیگه چرا این حرفو میزنی؟ نشنیدی چقدر ضربه خوردم از این زندگی؟ نشنیدی چی میگن و فکر میکنن در مورد من؟ حق بده!

- چه اهمیتی داره دربارت چی فک می کنن؟ فراموشش کن! همه آدما هم می میرن، پس چه اهمیتی داره دربارت چی چی فک می کنن؟

- عااااو! متحول شدم اصن! ژان ژاک روســـــــــــــــــــــــــــــــــــــو هم اتفاقا من باب حرف مردم میگه ژوم پغله پووووف ژون حرف مردم کلودیو استرلینگ ژانواریو مکه له له لا حرف مردم ات غه بون ژون پغلو جووزم!

- معنیش چیه؟

- یعنی حرف مردم پشمه! بهرحال حکیمی بوده. میخوای رو حرف حکیم حرف بزنی شما؟ نه میخوای یا نمیخوای؟ ها؟

- نه به سوسکلین! من که میگم بیا پایین حسن خطرناکه حسن!

- بریز چاییو اومدم. عه وااا. چشام سیاهی میرن. یه نور سفیدی می بینم.

- حسن! حسن! نه.... نه.... نــــــــــــــــــه!

حسن سرش گیج میره و میوفته تو گودال! همون لحظه یکی از اعضای خانواده حسن اینا که دل پری داره از همه جا از راه میرسه. بعد از اجرای سمفونی 9 با ساز زنده بادی، یه پیتزای درسته هضم نشده با جعبه ش میوفته رو حسن و هیکل نحیفش بیشتر فرو میره. گشنش هم بوده و نمیتونسته گاز نزنه پیتزا رو در طول مسیر. عمق آب اونقدر نبود که خفه ش کنه. ولی حجم باری که روش فرود می اومد قابل توجه بود. سعی داشت از پنیر کش اومده پیتزا آویزون بمونه و بیا بالا اما بعد از چند ثانیه ای سیفون کشیده میشه. حسن تونل های بسیار طی میکنه. مرلینو شکر به مشکل غذایی نمیخوره. با پری دریایی ها و کوسه ها هم دیت و ملاقات میکنه خیلی اما جایی متوجه میشه گیر کرده تو چاه. انسدادی که به وجود آورده موجب گرفتن کامل چاه میشه. علیرغم فریادهای کمک، صداش به جایی نمیرسه و نهایتا یک عضو نادان خانواده محلول اسیدی لوله باز کن میریزه و حسن به طور کامل تجزیه میشه و ضربه آخرو هم میخوره.

سالها بعد سوسک به خیال خودش میره عملیات نجات شهادت طلبانه اما با استخوان های آهنین حسن بلاجر مواجه میشه اون پایین و چشای گریونش میفته به یادگاری که روی دیوار چاه به رنگ اسید معده نوشته شده:
ای بابا! در کشتن ما چه می زنی تیغ جفا... ما را سر تازیانه ای بس باشد.

یوآن، علاف و بیکار گوشه‌ی خیابون وایساده و محو تماشای ماشین‌ها و جاروها و عابرین پیاده بود.
این وسط، یه بوزینه همونطور که به یوآن نگاه می‌کرد، داشت از کنارش رد میشد.
یوآن هم بهش خیره شد. بوزینه هم خیره شد. یوآن خیره‌تر شد. بوزینه خیره‌ترتر شد. یوآن که حسابی مشکوک شده بود، گفت:
- هی! چته اونجوری بهم زل زدی؟
- دقیقاً چجوری؟
- وایسا ببینم بوزینه! به کی گفتی سیَه‌چُرده؟!

بوزینه که حسابی استرس گرفته بود، به نفس‌نفس‌زدن افتاد. یوآن پنجه‌بوکسش رو در آورد، روی پنجه‌هاش محکم کرد و با بوزینه فیس‌توفیس شد.
- اصلاً می‌دونی چیه؟ ما راسوها با بدبو بودنمون مشکلی نداریم! ولی هرکی بهمون بگه «کاکاسیا»، قوزکِ پاشو می‌کنیم تو حلقش!
- ولی من که چیزی بهت نگفتم... من... من نمی‌خوام دعوا کنم.
- چاره‌ای نیس. دعوا داریم!

باشگاه دوئل

بعد از اینکه داورها توی دفترهاشون جلوی اسم یوآن، پیشاپیش امتیاز 26 رو یادداشت کردن، زنگ شروع دوئل به صدا در اومد.
یوآن فوراً مُشتش رو بالا گرفت و به سمت بوزینه حمله‌ور شد و همین‌که بهش رسید، بوزینه ترسید و شلوارِ خودش رو پایین کشید.

یوآن:
بوزینه:

یوآن مُشتش رو پایین آورد و به عقب برگشت و پرسید:
- داری چیکار می‌کنی؟

بوزینه همونطور که با ترس و لرز وایساده و دست‌هاشو خیلی شُل مُشت کرده بود، جواب داد:
- دعوا می‌کنم.
- نه بابا. تو شلوارتو پایین کشیدی. اینجوری که نمیشه. شلوارتو بکش بالا و بجنگ! باشه؟!

بوزینه هم شلوارش رو بالا کشید و آماده‌ی جنگیدن شد. یوآن دوباره مُشتش رو بالا گرفت و همین‌که حمله‌ور شد، بوزینه چرخید و باسنش رو جلو گرفت.
یوآن چندبار سعی کرد خودش رو قانع کنه که به باسن بوزینه ضربه بزنه... امّا از هرلحاظ که حساب می‌کرد، این حرکت خیلی ناجور بود.
- اوکی بوزینه... الآن دیگه چه مرگته؟ چرا اینجوری وایسادی؟!
- دارم دعوا می‌کنم خب.
- چی چیو دعوا می‌کنم؟! کدوم تسترالی وسط دعوا باسنشو جلوی حریفش می‌گیره؟! این مسخره‌بازیا دیگه چیه؟! اینجا رینگ دوئل خونه‌ی ریدله و یکی از ممنوعیاتش، حمله به باسن حریفه! هرکی مرتکب همچین خطایی بشه، درجا 30-0 می‌بازه! فک نکن خیلی زرنگی! من قبلاً روباه بودما! پس صاف و روبه‌جلو وایسا و درست و حسابی بجنگ!

بوزینه آب دهنش رو قورت داد و صاف وایساد و از پُشتش، یه ماهیتابه در آورد. یوآن هیجان‌زده گفت:
- آفرین! حالا دعوام کن! منو با این ماهیتابه بزن!
- نه. نمی‌خوام بزنمت.
- پس چی؟
- می‌خوام با این ماهیتابه برات غذا درست کنم، بخوری، زورت زیاد شه، بزنی له و لورده‌م کنی.

یوآن:
- نـــــــه! لعنتی! دعوای یک‌طرفه دیگه چه مسخره‌بازی‌ایه؟! به جای این کارا این ماهیتابه رو بکوب تو صورتم! یالا!
- نه!

یوآن هیچی نگفت. فقط به بوزینه زل زد. واقعاً پشیمون شده بود از اینکه وقتش رو صرف همچین حیوون تنه‌لشی کرده بود.
آهی کشید و رو به داورای دوئل گفت:
- اوکی. بیخیال دعوا و دوئل. دیگه حال و حوصله‌ی این یارو رو ندارم. من انصراف میدم. 30-0 به نفع این بوزینه. من که رفتم. خدافس!

یوآن رینگ دوئل رو ترک و درِ باشگاه رو محکم پُشت سرش بست.
بوزینه همین‌که از رفتن یوآن مطمئن شد، چرخید سمت داورای دوئل.
- اینم از یه «راه حل» برای جلوگیری از دعوا.

دوئل لودو بگمن و سلینا مور

موضوع: شیء مجهول


_پس چی شد؟! بهش دست نزن باشه؟
_اهوم.
_سلینا بهش دست نزنیا. نیام ببینم بهش دست زدی.
_باشه باشه.
_سـ...

قطعا مغز سلینا دفتر نقاشی نبود که خواهرش، سرنا، نیم ساعت مداد به دست داشت ذهنش رو خط خطی می کرد.
سلینا سینی پر از تخمه رو که برای خوردن موقع فوتبال آماده کرده بود، روی میز کوبید.
_بسه دیگه. پنجاه بار گفتی دست نزن، شصت بار گفتم باشه. امدم تعطیلات خوش باشم مثلا.
اصلا این وسیله چیه، دست نزن دست نزن راه انداختی؟!
_چـ... چی؟ هیچی. چیزه خاصی نیست.
_نیست؟
_نه!

سلینا خواست چیزی بگه که با شروع شدن فوتبال تمام حواسش به سمت فوتبال کشیده شد.

_فقط... هیچی ولش کن. فوتبالتو ببین.

سرنا که از دست نزدن اعضای خانواده به آن جعبه ی بسیار مهم آگاه شد. از راه پله ها بالا رفت و وارد اتاقش شد. تمام نگرانیش سلینا بود. سلینا رو میشناخت. تا از چیزی سر در نمی آورد، آروم نمی گرفت. اما امروز سلینا عجیب آروم بود.
ولی سلینای به ظاهر غرق فوتبال، تمام حواسش پی جعبه ی سیاه رنگ عجیبی بود که گوشه ی سالن جا خوش کرده بود.
_چرا احساس می کنم داری بهم پوزخند میزنی؟ درسته هزار و سیصد و هفتاد و یکمین عهد نامه بین من و خواهرم رو امضا کردم که بهت دست نزنم. ولی... سلینا نیستم اگه نفهمم چی هستی.

سلینا دوربین مشنگیشو از جلوی چشمش کنار زد.
_نوچ. از اینجا واضح نیست. باید از جلو برسیش کنم.

سلینا با تمام فنونی که میشناخت خودش رو به کنار جعبه ی به ظاهر مشکوک رسوند.
_هنوز هم احساس می کنم داری بهم پوزخند میزنی. ولی بیخیال. خب اینجا چی میبینم؟ سه تا دکمه دایره ای شکل. دایره ای بودنش خیلی مهمه. یکی سبز، یکی زرد و یکی قرمز. این منو یاد چی میندازه؟ پرچم کشور غنا. چی؟! غنا؟ غنا جاست؟
یاد یه وسیله ی مشنگی دیگه هم میندازه. همون که روشن، خاموش میشه. وسط جاده هاشون میذارن.
یه اسم عجیب غریبی هم داشت.همم... آهان... چراغ هدایت غول های رونده.
خب چیزعجیب دیگه ای نیست. پس برمی گردیم به همون دکمه ها.
سبز، زرد، قرمز. دوباره. سبز، قرمز، زرد. دوباره....

سلینا همونطور که برای خودش می گفت روی دکمه ها رو هم فشار میداد.
پس از مدت نه چندان کوتاهی سلینا سرش رو از روی جعبه بلند کرد.
_نوچ هیچ اتفاق خاصی نیفتاد. همش شعار بود. همش سرکاری بود. یادم باشه به سرنا بگم جنس بی مصرف بهش دادن.
یعنی سرنا خود...
_هشت دقیقه و سی ثانبه تا انفجار!

سلینا که با صدایی که شنیده بود نیم متر به بالا پرتاپ شده بود، پس از برگشتن به زمین با تعجب به اطرافش نگاه کرد.
_کی بود؟ چی بود؟ چی گفت؟ کجا رفت؟
_هشت دقیقه و بیست ثانیه تا انفجار!

با شنیدن صدایی، سلینا سرش رو برگردوند و با جعبه ی مرموز روبه رو شد.
_این چه وضع اطلاع رسانی بود؟ خب آروم تر می گفتی. حالا خوبه چیز مهمی هم نبودا ... چی؟ انفجار؟!

سلینا همونطور که تمام تنقلاتشو جلوش ریخته بود و می جومبوند با خودش حرف میزد.
_ترس نداره که. شکلات بخور غصه نخور. شکلات بخور همه ی مشکلاتت حل میشه. فوقـــــــــش یه انفجار دیگه. اتفاق خاصی نمی یوفته که.
_هفت دقیقه و پانزده ثانیه تا انفجار عظیم، مرگ آسا و وحشتناک!

با شنیدن این حرف، شکلات از دهن سلینا افتاد و دهانش همچنان باز موند.
_گاوم زایید!
_کی زایید؟

سلینا ترس رو با تک تک سلول هاش داشت حس میکرد. سلینا برگشت و با دیدن فرد روبه روش بدون شک به چیز خوردن افتاده بود.
_قورباغه زایید.

و با گفتن این حرف، به سمت پنجره اشاره کرد؛ هم مادرش و هم خودش دنباله ی دستش رو گرفتن و به کبوتر پشت پنجره رسیدن که چشماش گرد و دهانش باز مانده بود. بدون شک او قورباغه ای نبود که سلینا می گفت.

_باشه. فقط حواست باشه به اون جعبه دست نزنی. منم میرم بخوابم.
_شش دقیقه تا انفجار!
_کی بود؟ این صدای چی بود؟
_چیزه...همم... صدای چیزی نبود مامان. توهمی شدی. یکم برو استراحت کن. خوبه برات.
_میرم، ولی سلینا دست از پا خطا کنی تمام گالیون توجیبی هاتو تحریم میکنم.

مامان رفت و سلینا رو در مخمصه ای عظیم تنها گذاشت. سلینا فقط یک جمله در ذهنش اکو می شد، مرگ بر فضولی.
سلینا با زور و زحمتی که با غرهایش همراه بود بمب سنگین رو داخل کیسه ی سیاهی انداخت و هن هن کنان به سمت در خروجی رفت.

_بعله ببینیم آیا دو تیم در سه دقیقه وقت اضافه میتونن گلی بزنن یا نه.

سلینا با این جمله به سمت مبل و تخمه هاش رفت.
_این سه دقیقه رو ببینم بعد میرم.

سلینا همینجور که تخمه هاشو میشکوند دو تا چشماشو به تلویزیون و یکی چشم هم از جایی نامعلوم قرض کرده و به جعبه دوخته بود.

_من دارم این گوشه منفجر میشم یکمم به من نگاه کن!

اینقدر فشار بی توجهی سلینا به بمب شدید و زیاد بود که بمب غیر جادویی هم به زبون اومده بود.

_با توعم. من چهار دقیقه دیگه میرم رو هوا. اون وقت فلج میشی، دستت میشکنه، قطع نخاع میشی، میمیری.
_زبونتو گاز بگیر!
_

بمب وسیله ی غیر جادویی بود ولی عادت نداشت توی چشم نباشه. اگر فشار زندگی، اقتصاد، تحریم، خانواده و در نهایت بی توجهی سلینا نبود ملیار ها سال بعدم دهان به سخن نمی گشود.

_گُـــــــــــــل گــــــــــــل! یوهـ...

شادی سلینا وقتی به چشمان ناپیدا ولی منتظر و همچنین عصبانی بمب گره خورد، توی گلوش موند.
_خــب حالا... اینجوری نگام نکن. بیا بریم ببینم با تو باید چکار کنم.

پارک ساعت پنج بعد از ظهر

_خب خب. ببین من صد و هشتاد صفحه از کتاب بمب در دستان شما رو خوندم ولی دقیق متوجه نشدم چی هستی میشه یه رهنمایی بکنی؟
_دو دقیقه و ده ثانیه تا انفجار!
_هممم... راهنمایی نمی کنی نه؟ پس بمون همین جا بپوس. من دارم میرم.

سلینا بمب رو همون جا، وسط پارک، در ساعت شلوغ، در روز روشن، جلوی چشمان متعجب و ترسیده ی مردم ول کرد و رفت.

همینطور که سلینا خیابون ها رو یکی پس از دیگری رد می کرد، تلاش بزرگی کرد و خودش رو به زحمت انداخت تا نیم نگاهی به تلویزیون بزرگی که وسط خیابون بود بکنه. و خبر های دست اول رو ببینه.
_واقعا که آدم های عجیبی هستن مشنگ ها. چرا همه چیزشونو وسط خیابون احداث میکنن.
_خانم ها آقایون ماه ها پیش بمبی در نزدیکی مکانی نامعلوم منفجر شد! همین دیگه گفتیم در اطلاع باشین.
خبر گزاری لندن تیوی.
_اععع... این وسیله چقدر شبیه همون وسیله ای بود که تو پارک کنه شده بود که منفجر شه... آلان فهمیدم چی بود، بنده خدا فقط میخواست منفجر شه.
_خدا باعث و بانی اونایی که این بمب هارو فعال میکنن، ببخشه!
_آمین. چی؟ بمب؟ فعال میکنن؟ من فعال کردم؟ من یه بمب رو فعال کردم؟ وسط پارک؟... چه کار خفنی کردم!
_اصلاح میکنم جملمو فرزندم. خدا باعث و بانی شو نبخشه.
_نبخشه؟!

سلینا با دوی فراتز از ماراتن خودش رو به همون پارک رسوند و همونطور که باخودش حرف میزد به سمت بمب می رفت.
_چرا باید نجاتشون بدم؟ مشنگ ها باید بمیرن. دنیا گلستون شه. نه نه اگه مشنگا بمیرن ما برای قتل کیا نقشه بکشیم؟ این همه آدم، برای کشتن یکیشون نقشه میکشیم. نه. ته ته ته دلم براشون میسوزه. گرونی دارن. تورم دارن. جنگ دارن. ترامپ دارن. دروغ دارن. اختلاص دارن. خیانت دارن. خودشون بدبختی دارن.
_ده ثانیه تا انفجار!
_همه بمب ها ثانیه به ثانیه اعلام وجود میکنن؟
_نه ثانیه!
_خب خب آلان توی هوا پرتت کنم یا تو زمین خاکت؟
_هشت ثانیه!
_ایثار و فداکاری کنم خودمو بندازم روت؟

هر ثانیه همهمه توی پارک بیشتر میشد و همه میخواستن جون خودشون رو نجات بدن. پیر مرد با چهره ای بس غبوس با عصای چهارچرخش به سمت خروجی می رفت. بچه ای با گریه که بادکنی به دست داشت به سمت خروجی می دوید. آقایی اتوکشیده، اسلتایلشو صد و هشتاد درجه چرخونده بود و با کت و شروار بر روی لبه جدول برای رسیدن به محیط امن میدوید. خانمی دیگر به این که از روی گِل عبور میکرد فس فس نمیکرد، چون جونش مهم تر بود. همه و همه فقط دنبال مکانی تهی از بمب می گشتن. به راستی مشنگ ها عجیب ترین کسانی بودن که سلینا دیده بود.

_پنچ ثانیه!
_من دیگه عقلم به جایی قد نمیده. منفجر شو.
_چهار ثانیه!
_نه وایسا منفجر نشو. من هنوز آرزو ها دارم. من هنوز دوست دارم بستنی پونصدی ببینم.
_سه ثانیه!
_باشه باشه بزار اعترافامو بکنم تا راحت برم. من یه بار میخواستم لرد رو ترور کنم که توسط گروهک اَلودلدمورت خنثی شد. آهان یه چیز دیگه هم هست. وقتی توی تالارمون لرد نجینی رو از پیتزا خوردن منع کرد من همه ی پیزاهای باقی مونده رو خوردم. همشونو. خوشمزه هم نبودن.
_دوثانیه!
_بازم هست. ولی نمی گم بزار با آبرو بمیرم.
_یک ثانیه.
_خدافظ بستنی، خدافظ شکلات، خداحافــــــظ چیپس.

سلینا چشمانش رو بست و فقط به صدای انفجار بمب که فضا رو پر کرده بود گوش میداد.
دقیقه ها جای ثانیه ها رو گرفتن اما سلینا همچنان احساس زنده ماندن رو داشت شاید خدا بهش رحم کرده بود. شاید هم نه...
_سلیـــــــــنا. وای وای وای چقدر دوست دارم چهرتو از نزدیک ببینم. خواهر خنگ و فضول من. هنوز فرق بین دستگاه ضبط صوت و بمب رو نمیدونی؟! به خاطر همین کاراته که ازت میخوان شیء مجهولی رو توضیح بدی دیگه. یه کلاس وسایل مشنگ شناسی باید بیای پیشم. ولی خیلی باحال بود.

سلینا همونجا وسط پارک خالی از هرگونه موجود زنده ای، خیلی شیک روی زمین پخش شد. و دیگه هیچی از صدای ضبط شده ی خواهرش، که از جعبه ، که گویا ضبط صوت بود، بیرون می آمد، نمی فهمید!
_خواهر گلم توی خونه میبینمت. سر راه دو کیلو پیاز هم بگیر بیار، همین. انفجار تموم شد!