معجون در حال آماده‌سازی است

خلاصه تا پایان همین پست:

یه شهاب سنگ از مغازه بورگین و بارکز به خانه ریدل ها آورده شده که هر دفعه دو نفر رو انتخاب و روحشونو با هم جا به جا می کنه. این دفعه روح لرد سیاه و رودولف رو با هم جا به جا کرده. لرد که نمی خواد کسی متوجه بشه رودولف شده و از طرفی هم نمیخواد رودولف آبروی چندین ساله اربابانه ش رو ببره تصمیم می گیره زودتر پیداش کنه و تا درست شدن اوضاع، آداب و رسوم ارباب بودن رو بهش بیاموزه!

نکته: شهاب سنگ تا وقتی روح دو نفر رو سر جاش برنگردونده، روح بقیه رو جا به جا نمی کنه.


-چه خبرتونه؟! چه خبــــرتونه؟ چرا همتون کانکت شدین به سرور جا به جایی شهاب سنگی من؟ الان سرور من بسوزه دلتون خنک میشه؟
-
-اما این بر خلاف حقوق شهاب سنگی منه!

شهاب سنگ بشکنی زد و تمام روح های جا به جا شده به جسم های خود بازگشتند.

-جسمت خیلی چندش آور بود لیسا.
-به جسم من گفتی چندش آور؟ روح و جسمت دیگه نزدیک من نشن و با من حرف نزنن ها!

یک ساعت بعد

شهاب سنگ که روی شیروانی خانه ریدل ها نشسته بود و پاهایش را تکان تکان می داد، شدیدا حوصله اش سر رفته بود.
-اینطوری هم نمیشه که روح هیچکسی رو جا به جا نکنم. حوصله م سر میره خب! باید تک به تک روحاشونو جا به جا کنم تا هم سرم شلوغ نشه و هم حوصله م سر نره.

اینگونه بود که خودش را از شیروانی پرتاب کرد و بر سر رودولفی که در حال دید زدن ساحره های خانه ریدل ها از پشت پرچین های باغ بود افتاد. در همان لحظه روح رودولف به پرواز در آمد و به سمت خانه ریدل ها رفت و در اولین جسمی که دید ساکن شد. آن جسم کسی نبود جز...لرد سیاه!

روح لرد سیاه هم که بی خانه و کاشانه مانده بود در جسم رودولف حلول کرد!
-ما اینجا پشت پرچین ها چه می کنیم؟ چرا نیمه برهنه مانده ایم؟ ما کی انقدر تتو بر بدن مبارکمان داشتیم که خودمان خبر نداشتیم؟

لرد نگاهی به دکه رودولف انداخت و داخل آن رفت. آینه ای پیدا کرد و خودش را در آن دید.
-پناه بر خودمان! نکند رودولف نیز شکل ما شده باشد؟! باید او را از داخل خانه ریدل ها پیدا کنیم تا آبروی اربابانه ما را بر باد نداده است! شاید هم ناچار شویم تا روشن شدن قضیه، کمی آداب و رسوم "ما" بودن را به او بیاموزیم.

به سمت خانه ریدل ها به راه افتاد تا رودولف را پیدا کند.

- تا سه می شماریم و اگر نگفتید نجینی را صدا می زنیم!

مرگخواران به اضافه فرد و جرج، بین دو راهی سختی قرار گرفته بودند; یا باید حقیقت را می گفتند و یا باید خوراک نجینی می شدند.
- زود تصمیم بگیرید...یک!...

مرگ خواران:
-... دو!...

مرگخواران:
- دو و بیست و پنج... دو و نیم!...

مرگخواران به علاوه فرد و جرج به یکدیگر نگاه کردند; کارشان تمام بود!
- دو و هفتاد و پنج!... شد که بشه...سس...
- فس فس پاپا فس! :nagini:

نجینی که سرزده وارد اتاق شده بود، نگاه معصومانه ای به لرد انداخت.
- پاپا فس!؟ :nagini:
- نه نجینی!... برو... فعلا کار های مهم تری دارم.
- ولی پاپا فس! تو قول دادی فس پیتزا فس! :nagini:
- من قول دادم تو را به آن پیتزا فروشی گران فروش ببرم؟!
- فس پاپا فس!
- ای بابا! الان ما کار داریم. باشد برای زمان دیگری فرزندم.
- پاپا تو قول دادی فس! :nagini:
- ارباب می خواین من پرنسس رو اونجا ببرم؟

لرد به لیسا که رکسان شده بود خیره شد.
- بد فکری هم نیست! من چشمانم را می بندم و از بین شما یک نفر را انتخاب می کنم تا پرنسسمان را به پیتزا فروشی ببرد; ولی بقیه باید بمانند و توضیح دهند که چه چیزی را از ما مخفی می کردند!

- نه ارباب دروغ می گه! ما هیچی رو از شما پنهون نمی کنیم!

رکسان که لیسا شده بود حرف لیسای رکسان شده را تایید کرد.
- درست می گه ارباب. فنریر کلا دوست دار زیرآب ما رو بزنه. به خاطر همینه که من همیشه باهاش قهرم.

لرد سیاه نگاه دقیقی به رکسان انداخت.
- تو باید ازش می ترسیدی رکسان! یک چیز اینجا درست نیست.

رکسان و لیسا آب دهانشان را قورت دادند.

- راست گفتن میشن ارباب همه چی مرتبه!
- کراب؟ چرا اینجوری حرف می زنی؟
- چیزه ارباب یه خورده آب روغن قاطی کرده فقط همین چیزیش نیست! مگه نه رابستن؟!

رابستن درحالی که رویش را بر می گرداند تا لرد قیافه اش را نبیند گفت:
- راست می گه ارباب!
- تو چرا روت رو اونوری کردی؟ برگرد می خوایم ببینیمت!
- نه ارباب این رو از من نخواین.

لرد نگاه خشنی نثار تک تک آن ها کرد.
- راب برگرد! این یه دستوره!

رابستن با اکراه آرام آرام برگشت.
- چرا خودت رو این ریختی کردی؟
- از تاثیرات نشست و برخاست با کرابه ارباب؛ گفتم که چیزیش نیست.
- همه این رفتار های عجیب که شما دارین به کنار، چرا دو تا ویزلی که از قضا محفلی هستن تو خونه ما هستن؟

مرگخواران برای این سوال لرد جوابی نداشتند.

- اومده بودیم دخترمو ببینیم!
- دخترت؟ خالی؟!
- ارباب دروغ می گه من هیچ نسبتی با اینا ندارم. من خالیم خالی!

لیسا در حالی فریاد می زد گفت:
- نخیر من خالیم!

فرد جرج شده که از رفتار دخترش عصبانی شده بود، جامه درید.
- یعنی انقد چشم سفید شدی که دیگه پدرت رو قبول نداری؟

جرج فرد شده گفت:
- اگه تو باباشی پس من کی شم؟
- خب دیگه اگه من جرج باشم تو فردی.
- اگه عموشم پس چرا همش فکر می کنم که باباشم؟

لرد سیاه دیگر طاقت نداشت.
- یا همین الان میگید چه خبره یا همه تون شام نجینی می شید!

فنر نعره ای به منظور اظهار وجود و قدرت نمایی کشید و با حالتی گوریل وار وارد اتاق شد!
افراد حاضر نه تنها بخاطر ابهت فنر دچار تغییر حالت نشدند،بلکه حتی متعجب نیز هم نشدند.
در عوض همه عصبانی و حتی داری حالت تدافعی شدند.
فنر بسیار ناراحت شد از اینکه کسی از او حساب نبرده و حتی جا نخورده.
البته که هیچ وقت کسی جا نمیخورد اما فنر همیشه انتظار داشت کسی از دیدنش جا بخورد و خب این همیشه امیدی بود که نا امید میشد ولی همچنان در دل امید وار بود دفعه بعد کسی از آمدنش جا بخورد.
فنر درگیر این فکر ها بود که ناگهان با هجوم حضار روبه رو شد.
-بابا محکم نشستن کن باید بیرونش کردن بشیم!
-فردی من از چپ میرم تو از راست برو.
-هرچند با این شهاب سنگ قهرم وبا تو هم قهرم رکسان ویزلی...
-خالیم خالیییی رکسان خالییی.
-اه حالا همون اصلا باهات قهرم،ولی بیا از دست فنر لا اقل دورش کنیم! این فنر یکم خویش تن داره ولی تضمینی نیس اگر کس دیگه ای گرگ بشه هم خویش تن دار باشه!

-ایش،هرچند منم با تو قهرم ولی باشه.

جماعت متفرق شده از حوضه اولیه و متجمع شده در حوضه ثانویه که حد مرز ورود فنر به اتاق بود،به منظور دور کردن فنر هر کدام دست به کاری زدند اما احتمالا این درد سر قرار بود خیلی جدی تر از این حرف ها باشد!

دقایقی پیش!

-چشم ارباب ،فقط بذارید قبل اومدنتون برم به رکسان قضیه رو تفهیم کنم!
-خیله خب ماهم چند دقیقه دیگر خواهیم آمد. نجینی نخور اون پیتزاها رو!

و سپس فنریر به سمت اتاق رکسان رفت و صحنه خارج شد!

پایان فلش بک

-اینجا چخبره!

این جمله کافی بود تا عمق فاجعه کمی رخ بنماید!
حال چه کسی جرئت داشت ارباب را دست به سر کند؟
همه در شوک بودند که فنریر از فرصت استفاده کرد و خط دفاعی را شکست و به سمت لیسا و رکسانی که رکسان و لیسا بودند و لبخند های مضطربی به پهنای صورت داشتند، رفت و شامه اش را به کار انداخت.

-ارباب ظاهرا اینجا یکی یچیزی رو از ما داره پنهان میکنه!

-تق تق تق!
-کیه؟!

صدایی نیامد. در نتیجه رکسان با ترس شدید به سمت دستگیره در حرکت کرد. آرام آرام آن را چرخاند و با سرعت هرچه تمام تر درب خانه را گشود.
-تاداااااام!
-ای مرگ! ای درد! ای کوفت!

رکسان که در قالب لیسا بود با وحشت به فرد و جرج پدرش نگاه میکرد. فرد که به تازگی شروع به ساختن چماغ پرنده کرده بود تا در مسابقات کوییدیچ آن را با قیمت گزافی بفروشد و پول خوبی به جیب بزند، میخواست آن را به برادر زاده عزیزش هدیه بدهد ولی گویا زده بانو تورپین - که فرد با شناسه قبل خود یعنی پیوز پدر کفش های پاشنه بلندش را دراورده بود و ناخن هایش را کنده بود - را ناراحت کرده. از این جهت با آرامش گفت:
-بانو تورپین! بسیار شرمنده ام که موجب ترس و دلهره شما شده ام ولی ناموصا تو اتاق رکسان چیکار میکنی؟
-من خود رکســـــــــانم!

جرج، فرد، لیسا، رکسان، رابستن و کراب، با تعجب به یک دیگر نگاه میکردند. با این تفاوت که کراب رابستن بود و رابستن کراب بود و رکسان لیسا بود و در نتیجه لیسا رکسان بود.
-عمو، بابا، بیاید تو... باید همه چیو تعریف کنم.

5 دقیقه بعد

-اونجوری نگام نکن!

فرد و جرج که از رکسان به خاطر حمایت نکردن از کالای ویزلی به شدت ناراحت شده بودند، دست به چماغ ایستاده بودند و به مانند بسیجیان مقیم لندن به او و دوستانش نگاه میکردند...
-یه راه حل بدین بهمون!
-همینکه به خاطر خرید کردن از مغازه بورگین عاقت نکردم برو مرلینو شکر کن بچه!
-خجالت نمیکشین؟ واسه ولدی میرین شهاب سنگ میگیرین میمون ها؟

ولی در همین لحظه که فرد داشت سخن میگفت دست چپش به اشتباه به شهاب سنگ خورد و...
-ع منم تغییر کردم؟
-نه...
-راستی فرد چرا لباسای منو پوشیدی؟

رابستن با شور شوق تمام گفت:
-عه شت، فرد مانند جرج کرده کرد!

فرد ناگهان از یقه خویش به بدن خود نگاه کرد و دید که سیکس پک ندارد، پس رو به جرج کرد و گفت:
-جونز، چ بدن صافی داری جیگر...
-فلا ک سیکس پکات مال منه، پس خفه شو!

ول در همین لحظه، فنریر گری بک وارد اتاق رکسان میشود...

تا الان رکسان، کراب، لیسا تغییر کرده بودند و حالا رابستن هم اضافه شده بود.

- انقدری که من با این سنگه قهرم خود لیسا هم قهر نبوده!

لیسا بودن برای رکسان خیلی سخت بود.
رکسان تصمیم گرفت دوباره شهاب سنگ را پیش لیسا ببرد تا خودشان دوتایی این مسئله را حل کنند.

پیش لیسا

- حالا با این چیکار کنیم؟

لیسا با نگرانی چند قدم عقب رفت.
- اونو ببر اون ور... خیلی میترسم ازش!
- منم باهاش کاری ندارم ولی باید فکری کنیم. نباید کسی دیگه هم این بلا سرش بیاد.
- برای خودمونم باید یه فکری کنیم!

چند ثانیه سکوت بین هر دوتای آن ها بود.

- شاید اگر اَزَمون دور باشه دوباره خودمون بشیم. مثلا اثرش موقت باشه.

رکسان سرش را به نشانه مخالفت تکان داد.
- امتحان کردم. نمیشه.

دوباره هم شروع کردند به فکر کردن.

- با اینکه دلم نمیخواد ولی خودمون که نمیدونیم؛ پس مجبوریم از کسایی دیگه کمک بگیریم.
- آخه اونا هم تبدیل میشن!
- اگر راه درست کردنش پیدا بشه، دوباره همه خوب میشن.

راه دیگری نبود. به خطرش می ارزید.

-شما از صبح تا حالا کجا بودن می شین؟

رابستن، به شهاب سنگ نزدیک شد و چنان به آن نگاه کرد که انگار گنج دیده است.
-نگاه کردن بکن!
-بابا، اون تکه ای از سیرازو بودن می شه!
-نه خیر! اون سنگ گردنبند منه.
-تکه ی سیرازو رو به من دادن کن!
-نمی دم.
-آهان...گرفتن کردنش کردم!

همین که رابستن به شهاب سنگ دست زد، تلوتلویی خورد و با شدت به عقب پرتاب شد؛ سپس احساس کرد که پشت سرش در حال سوختن است و استخوان پایش دارد آب می رود.

-بابایی، چرا من قدم بلند شدن شده؟
-چرا من قد کوتاه شدن شدم؟ چرا من مو در آوردن شدم؟

رابستن، شهاب سنگ را به کراب پس داد و با ناراحتی، گفت:
-اصلا سنگ رو نخواستن شدم.
-منم با سنگه قهرم.
- باید حواسمون باشه بقیه بهش دست نزنن.

شهاب سنگ، لحظه به لحظه داشت افراد بیشتری را جا به جا می کرد و این موضوع کم کم داشت دردسر ساز می شد.

رکسان همان‌طور که می‌دوید و به خانه‌ی مشنگی‌ای که افتادن ِ شهاب سنگ آن‌را از بین برده بود نگاه می‌کرد، تصور کرد هم‌اکنون آن خانواده‌ی مشنگی کجا غیب شده‌اند و هم‌اکنون در کدام گودریک دره‌ای هستند و جایشان با چه کسی عوض شده‌است که، ناگهان کسی جلویش ایستاد و شهاب‌سنگ از جلوی چشم‌هایش ناپدید شد.

- اون... کجا رفت؟
- وای، این چقدر قشنگه!

صدای آشنایی، باعث شد رکسان چشم‌هایش را در حدقه بچرخاند.
- کراب... اون مال منه!

کراب که با لبخند و شیفتگی به شهاب‌سنگ نگاه می‌کرد اخم ریزی کرد.
- چی مال توعه دقیقا؟
- اون سنگی که توی دستته!
- ببین لیسا...
- من رکسانم!
- اصلا برام مهم نیست که گریم هالووینه یا نه، ولی این سنگ رو من همین الان پیداش کردم و مال خودمه! الانم برش می‌دارم!
- نه! ... بهش دست نزن!
- چرا، بهش دست می‌زنم و تو هم نمی‌تونی کاری بکنی. می‌خوام یه گردنبند قشنگ ازش درست کنم.

و کراب دستش را جلو برد و سنگ را برداشت. و همین‌طور که آن‌را به‌طرف جیبش می‌برد ناگهان تکانی خورد و یک پیکسی، ویز ویز کنان روبرویش ایستاد.

- چه... بلایی... سر من اومد؟
- من که بهت... گفته‌بودم...
- چرا پیکسی... چرا آنجلینا جولی نه!

خرابکاری همین‌طور بزرگ و بزرگ‌تر می‌شد. حالا رکسان در قالب لیسا و کراب در قالب پیکسی قرار گرفته‌بودند و یک شهاب‌سنگِ زیبا، که باید جلوی هر کسی که قصد داشت به آن دست بزند را بگیرند.

-هاع؟

شهاب سنگ ایتوموری بسیار متین بالای سقف خانه ای تکان تکان میخورد. انگار که قصد قل خوردن دارد.

-جان من نکن این کارو! من میترسم! قل خوردن... خیلی خیلی ترسناکه! چندش آورم هست!

شهاب سنگ بسیار مصمم و بدون نگاه کرد به رکسان، به قل قل های آرامش بر سقف خانه ادامه داد. کسانی که ساکن آن خانه بودند، خانواده ای اصیل زاده و نجیب بودند که خانوادگی به لرد ارادت داشتند. رکسان از این ماجرا بی خبر بود و این همه چیز را با اولین پرش شهاب سنگ به هوا برای او روشن کرد.
-عه... عه! اون خونه یه اصیله! بیچاره شدم! اگه بمیرن...

در ذهن رکسان، پرده ها کنار رفت و لرد عروسکی و رکسان عروسکی، درحال حرف زدن بودند.
-تو یه اصیل که به ما ارادت داشتو کشتی؟ تو چقد دستو پاچلفتی تر از ربکایی!
-نه ارباب! من دستو پاچلفتی نبودم که! اون خیلی سر به هوا بود و پرید هوا!
-پس چرا جلوشو نگرفتی خالی؟
-چون یکم... یکم... ترسناک بود. نه نه! چندش آور بود!
-برای ما نه ترسناکیش مهمه نه چندش آوریش برای تو. ما اون خونواده رو سالم میخواستیم. تو باید بمیری.
-نه ارباب! نــــــــــه...

و تمام اون فریاد ها با افتادن او شهاب سنگ روی خانه ی خانواده مشنگی بر باد رفت. محو شد و لبخند محفل گونه ای را بر چهره او پدید آورد.
-آخیش! شانس آوردم.

لبخند محفل گونه ی او رفت. سپس به سمت شهاب سنگ دوید و سعی کرد فکر هایش را برای رام کردن شهاب سنگ به کار گیرد.
-دارم میام شهاب سنگ. ... البته از نوع یکم ترسناک!

- می گم رکسان حالا باید چی کار کنیم؟ هم هدیه رو گم کردیم هم جا به جا شدیم!
- بیا برگردیم مغازه. اونجا شاید راه حلی پیدا کردیم.
- نه ! من با صاحب اونجا قهرم. اصلا تو تنها برو منم می مونم دنبال سنگ می گردم.
- امم... راست می گی بد فکری هم نیست! من می رم تو اینجا بمون دنبال سنگ بگرد. زود بر می گردم.
- باشه. ولی اگه دیر کنی با تو هم قهر می شم!

رکسان و لیسا از هم جدا شده و هر یک به کاری که گفته بود مشغول شد.
- رسیدم...رسی...دم!

رکسان جلوی در مغازه توقف کرد و شروع کرد به نفس نفس زدن. انقدر عجله داشت که فراموش کرده بود می تواند آپارات کند.
- چی!؟...نه! این... این... این امکان نداره!

رکسان به کاغذ روی شیشه مغازه چشم دوخت. " به علت وجود کار های ضروری مغازه تا سه روز دیگر تعطیل است". این موضوع اتفاق نا خوشایندی بود. بسیار ناخوشایند.
- چرا اینقدر زود بست!؟... حالا...حالا...حالا چی کار کنم.
- سلام لیسا! چرا اینقدر ناراحتی؟
- من رکسانم! رکسان خالی!
- نمی دونستم از اینجور شوخی ها هم بلدی...رکسان خالی!
- شوخی نیست! کاملا جدیه. من رکسان خالی ام!
- باشه باشه اصلا تو رکسان باش منم می شم لیسا. خوبه؟ حالا بگو چرا ناراحتی.
- واسه اینکه من و لیسا جابه جا شدیم! من شدم لیسا ،لیسا شده من. باور نمی کنی؟!
- لیسا رفتی خونه یکم بخواب تا بهتر بشی ، این حرف ها خوب نیست! منم کار دارم تا بعد لیسا
- من لیسا نیستم!

ولی فرد توجهی نکرد و سوت زنان از آنجا دور شد و رکسان را تنها گذاشت . رکسان با ناراحتی بدون مقصد معین به راهش ادامه داد. در این فکر بود که چگونه باید خود و لیسا را از این وضعیت بد رهایی بخشد که ناگهان به فردی برخورد کرد و روی زمین افتاد.
- آی سرم ... آی...حواست کجاست بچه!؟
- ببخشید ، واقعا متاسفم. بذارید کمکتون کنم.

دختر که نامش اما بود دستش را به سمت رکسان دراز کرد.
- ممنون. این کتاب ها چیه تو دستت؟
- این ها کتاب های نجوم و ستاره شناسیه! برای کلاس پرفسور ویز...
- خالی! خالی!
- بله برای مطالعه در کلاس پرفسور خالی خریدم.

ناگهان فکری به سر رکسان زد. کتاب ها! بله کتاب ها بهترین راه شناسایی هر چیزی بودند و حتما در مورد شهاب سنگ ماگل کش هم متونی مفید داشتند.
- میشه یک لحظه کتاب هات رو ببینم ؟
- البته ، بفرمایید!

رکسان با سرعت هرچه تمام شروع کرد به ورق زدن کتاب ها و زیر لب تکرار می کرد: شهاب سنگ ماگل کش، شهاب سنگ جا به جا کن یا هر اسم دیگه ای که داره! زودتر پیدا شو.
- شاید... شاید من بتونم کمکی کنم.
- چی!... نمی دونم. مگه تو تا حالا چیزی راجع شهاب سنگی که مردم رو جا به جا می کنه چیزی شنیدی؟
- بله!؟
- چیزی نیست فقط افراد رو جا به جا می کنه ، تو بدن همدیگه . از نظر تو هم خنده داره؟
-نه به هیچ وجه! حالا فهمیدم منظورتون چیه. منظور شما شهاب سنگ 'ایتوموریه'.
- تو این رو از کجا می دونی؟
- خب سرگذشت این شهاب سنگ بر می گرده به اتفاقی در ژاپن. خب منم اهل توکیو هستم دیگه.
- جدی!؟ ... یعنی... یعنی قدرت ماگل کشی داره؟
- ماگل کشی؟ تا اونجا که من می دونم نه!
- چه قدرتی داره؟
- ایتوموری قدرت جابه جایی مردم رو داره و می گن سال ها پیش تکه تکه شده و تکه هاش گم شدن.اطلاعات بیشتری ندارم.
- ممنون همین قدر کافیه. خدا حافظ.

رکسان با خوشحالی از اما خدا حافظی کرد و رفت تا لیسا را بیابد. شهاب سنگ ایتوموری اگر یکبار آنها را جا به جا کرده بود بار دوم هم می توانست. این بار رکسان ندوید و به محل اولیه آپارات کرد. همین که رسید با صحنه ترسناکی مواجه شد .
- یا مرلین!...