معجون در حال آماده‌سازی است

#12
دابی:
-سلام .
هری:
+وایی دابی منو ترسوندی از دست تو توی اتاقمونم اسایش نداریم ؟
-ببخشید هری مجبور شدم یهویی بیام اخه اتفاق خیلی مهمی افتاده !!!!
+چیشده واسه دامبلدوراتفاقی افتاده ؟
-ن واسه .
+چیه چیشده بگو دیگه .
-اخه اصن نمیزاری بگم واسه ..
+نگو واسه هاگرید اتفاقی افتاده .
-هرییییییی
+چیه ؟
-ن واسه هاگرید اتفاقی افتاده ن واسه دامبلدور ولدمورت هرماینی و رون رو گرفته
+واقعا ؟
-ن دارم دروغ میگم تورو ناراحت کنم اره دیگه واقعا
+چیکار کنم ؟چوب دستیم کو ؟ای بابا کو پس ؟
-چیکار میکنی هری ؟
+نمیبینی دنبال چوب دستیمم .
-میخوای چیکار کنی تنهایی ک نمیتونی بری .
+اها پیداش کردم .
-اصن گوش میدی چی میگم هری ؟
+ببخشید دابی نمیتونم گوش کنم اونا تو خطرن .
-اخه تنها که نمیشه بری حداعقل برو به دامبلدور بگو باهم بشینین فک کنین ی راه عقلانی پیدا کنین همینجوری ک نمیشه دلو بزنی ب دریا که .
+چاره دیگه ای ندارم اونا تنها دوستای منن .
- هرییی چرا اصن گوش نمیدی بابا ی زره به حرفای منم گوش کن ...
+من رفتم .
-هری باتواما حداعقل صبر کن منم بیام .
+خیل خوب فقط بدو !!
-هری میگم بریم پیش دامبلدور قشنگ بشینیم با ...
+میای یا ن؟
- فقط دو دیقه زمان میبره ها .
+من رفتم اومدی اومدی نیومدیم نیا
-خیل خوب بابا اومدم
-همشون دردسرن.
+چیزی گفتی؟
-اگه همینجوری بری وسط مردم جاسوسای ولدمورت میبیننت .
+یادت رفته شنل نامرئی دارم؟
دنبال بهونه نگرد بیا .
-اخه ..
+اخه بی اخه !

------
پاسخ:

سلام، خوش برگشتی به کارگاه داستان نویسی.

نقل قول:
نقل قول:
هنوزم توی پستت جملاتی داری که بدون علائم نگارشی تموم شدن. دوباره تکرار می کنم...علائم نگارشی از اصول نوشتن هستن و نمیشه جمله ای رو بدون این علائم رها کنیم.

هنوزم توصیفی توی پستت نمی بینم. توصیف هم مثل دیالوگ وجودش توی نوشته ها لازمه چون ظاهر و رفتار شخصیت ها و مکانی که توش قرار دارند رو راحت تر شرح میده و خواننده رو با نوشته ها همراه می کنه.
نقل قول:
یه مثال برات می زنم تا منظورمو از توصیف کردن بهتر متوجه بشی:

یک روز گرم تابستانی دیگر آغاز شده بود. هری با بی حوصلگی بر روی تخت خوابش دراز کشیده و چشمانش را به سقف دوخته بود.

ناگهان صدای تق بلندی به گوش رسید که باعث شد هری از جایش بپرد و به اطرافش نگاه کند.

-سلام.

چشم هری به موجود کوچکی افتاد که درست وسط اتاقش ایستاده بود. موجود، لباس های دود زده ای بر تن داشت و با چشمان درشت و نگرانش به هری زل زده بود.

-وایی دابی منو ترسوندی! از دست تو توی اتاقمونم اسایش نداریم؟
-ببخشید هری. مجبور شدم یهویی بیام. اخه اتفاق خیلی مهمی افتاده!

همونطور که دیدی هم حالت شخصیت ها توصیف شده بود و هم مکانی که در اون قرار دارند. این توصیف ها، دیالوگ هاتو تکمیل می کنند و باعث می شن ما خواننده ها بهتر بتونیم نوشته هاتو تجسم کنیم.

بیشتر روی توصیفاتت کار کن و با رعایت علائم نگارشی یه داستان دیگه بنویس و پیشمون برگرد.


فعلا تایید نشد.

هری: وای دابی منو ترسوندی نمیشه قبل اومدنت خبر بدی؟
دابی : ببخشید اخه اتفاق مهمی افتاده
-چیشده؟
+هرماینی و رون
-چیشده ؟واسشون چه اتفاقی افتاده ؟
+ولدمورت :awful
-بگو دیگه جون به لب شدم ولدمورت چیکارشون کرده؟
+اونارو گرفته و منو مجبور کرد ک بیام بهت بگم هری ولی تو نباید بری خودت میدونی ک برات تله گزاشته
-اره ولی اونا اونا دوستای منن نمیتونم بشینمو نگاه کنم درحالی ک اونا دارن زجر میکشن
اخ
+چیشد هری؟ هری خوبی ؟چیشد ؟
-دیدمشون
+کیارو ؟
-هرماینی و رون رو
+هری کجا میری هری
-ببخشید دابی ولی نمیتونم بزارم دوستام زجر بکشن
+ولی اخه هری اون تورو
-میدونم
+
-

امیدوارم داستانم خوب باشه

------
پاسخ:

سلام، به کارگاه داستان نویسی خوش اومدی.

لینک یا شماره عکسی که میخوای در موردش بنویسی از این تاپیک انتخاب کن و بالای پستت اشاره کن که داستانت مربوط به کدوم عکسه.

برای قرار دادن لینک تصویر مورد نظر بالای پستت میتونی به این آموزش مراجعه کنی. ولی نوشتن شماره تصویر انتخابیت هم کافیه تا متوجه بشیم در مورد کدوم تصویر نوشتی.

نکته بعدی اینه که دقت کن قبل ارسال پستت گزینه شکستن خود به خود خط هات فعال باشه وگرنه اینتر هایی که میزنی خودشو نشون نمیده و داستانت فشرده و نامنظم میشه.

سعی کن موقع نوشتن عجله نکنی. حوصله بیشتری به خرج بدی و بیشتر روی داستانت کار کنی. احساسات شخصیت ها، ظاهرشون و مکانی که توش قرار دارند رو با دقت توضیح بدی.

نقل قول:
یه جاهایی علامت دیالوگ ها که این (-) خط هست رو فراموش می کنی. باید قبل همه دیالوگ هات این خط باشه تا از توضیح ها متمایزشون کنه.

هری:
-وای دابی منو ترسوندی نمیشه قبل اومدنت خبر بدی؟

دابی :
-ببخشید اخه اتفاق مهمی افتاده.

علائم نگارشی که از اصول نوشتن هست رو خیلی وقتا استفاده نمی کنی در حالی که همیشه "باید" در همه جملات وجود داشته باشن. جمله ای که بدون نقطه یا علامت سوال و تعجب تموم بشه اصلا وجود نداره و جمله نیست!

نقل قول:
حتی چنین افعال یا کلماتی هم باید در پایانشون بسته به لحنشون نقطه یا علامت سوال یا تعجب داشته باشن.

خود روند داستانت هم خیلی سریع پیش رفت. اولش خیلی یهویی شروع شد. اصلا معلوم نبود هری و دابی کجا دارن با حرف می زنن و چه وضعیتی دارن. تهش هم خیلی گنگ تموم شد و هیچ نتیجه گیری خاصی نداشت که هری قراره چه اقدامی انجام بده.

یه بار دیگه م تلاش کن. این دفعه هیچ جمله ای رو بدون علائم نگارشی رها نکن. بیشتر توضیح بده که شخصیت های داستانت کجان و در چه حالتی اند. بیشتر روی شروع و پایان داستانت و خط داستانی که قراره طی بشه فکر کن.

با یه داستان کامل تر پشیمون برگرد. منتظرت هستیم.


فعلا تایید نشد.

تصویر شماره هفت
گفت و گو هری و اسنیپ
در یکی از روز های سرد زمستانی دو پسر دوازده ساله در راهرو های مدرسه جادویی هاگوارتز مشغول گفت و گو درباره ی کاری بودند که چند دقیقه قبل انجام داده بودند.
_هی رون، قیافه دراکو رو موقع ای که اون لگد رو بهش زدم دیدی ؟
_آره . خیلی خوب بود..اما گه اون شنل نامرئی رو نداشتی، چیکار میکردی؟
_ نمی دونم . اصلا دوست ندارم درموردش صحبت کنم.
آن دو پسر همین جور مشغول صحبت بودند که صدای مردانه ای یکی از آنها را صدا کرد.
_هی پاتر . سریع بیا دفترم کارت دارم.
آن پسر که پاتر نام داشت زیر لب به دوستش میگوید برو و خودش به استاد درس معجون سازی اش میگوید:
_پرفسور چرا من باید ؟بیام من که کاری نکردم.
_هه!کاری نکردی ؟پس چرا الان دراکو مالفوی توی درمانگاهه؟
_نمی دونم ،شاید حواسش نبود شصت پاش رفته تو چشمش.
_که اینطور. خب الان که رفتیم دفتر من معلوم میشه چی شده.
مرد گوشه ی کتف پسر را گرفت و با خود بسوی دفترش برد .دفتر آن مرد در دخمه ای سرد و بی روح بود و هر کسی وارد آنجا می شد، تمام خاطرات غمناکش را بیاد می آورد.
مرد وقتی به دفترش رسید دست پسر را ول کرد و او را به داخل دفترش هل داد.پسر با خشم کتفش را ماساژ میداد و همان طور هم روی یکی از صندلی های آن دفتر نشست انگاه با نفرت گفت :«
_من هیچ کاری نکردم.
_وقتی دروغ میگی منو یاد زمان هایی که لی لی دروغ میگفت میندازی.
پسر که بسیار عصبانی شده بود گفت :
-اسم مادر منو نیار عوضی.
مرد وقتی فهمید پسر رو خانواده اش تعصب دارد با پوزخندی گفت:
_غیرتت هم دقیق مثل جیمز .
پسر که از خشم فکر کتصویر شماره هفت
در یکی از روز های سرد زمستانی دو پسر دوازده ساله مشغول در راهرو های مدرسه جادویی هاگوارتز مشغول گفت و گو درباره ی کاری بودند که چند دقیقه قبل انجام داده بودند.
_هی رون، قیافه دراکو رو موقع ای که اون لگد رو بهش زدم دیدی ؟
_آره . خیلی خوب بود..اما گه اون شنل رو نداشتی، چیکار میکردی؟
_ نمی دونم . اصلا دوست ندارم درموردش صحبت کنم.
آن دو پسر همین جور مشغول صحبت بودند که صدای مردانه ای یکی از آنها را صدا کرد.
_هی پاتر . سریع بیا دفترم کارت دارم.
_پرفسور چرا من باید بیام من که کاری نکردم.
_هه!کاری نکردی ؟پس چرا الان دراکو مالفوی توی درمانگاهه؟
_نمی دونم ،شاید حواسش نبود شصت پاش رفته تو چشمش.
_که اینطور. خب الان که رفتیم دفتر من معلوم میشه چی شده.
مرد گوشه ی کتف پسر را گرفت و با خود بسوی دفترش برد .دفتر آن مرد در دخمه ای سرد و بی روح بود و هر کسی وارد آنجا می شد، تمام خاطرات غمناکش را بیاد می آورد.
مرد وقتی به دفترش رسید دست پسر را ول کرد و او را به داخل دفترش هل داد.پسر با خشم کتفش را ماساژ میداد و همان طور هم روی یکی از صندلی های آن دفتر نشست انگاه با نفرت گفت :«
_من هیچ کاری نکردم.
_وقتی دروغ میگی منو یاد زمان هایی که لی لی دروغ میگفت میندازی.
پسر که بسیار عصبانی شده بود گفت :
-اسم مادر منو نیار عوضی.
مرد وقتی فهمید پسر رو خانواده اش تعصب دارد با پوزخندی گفت:
_غیرتت هم دقیق مثل جیمز .
پسر که از خشم فکرش کار نمی کرد ،چوب دستی اش را درآورد و به سمت آن مرد هدف گرفت و گفت:«
_یه دفعه دیگه کافیه تا اسم والدینمو بگی اونوقت دیگه باید اون دنیا با خودشون مواجه بشی.
_عه اینجوری هری پاتر. بهتره بدونی که من استادتم و هر کاری دلم میخواد میکنم.
_آقای سوروس اسنیپ ، بهتر کار رو از این بدتر نکنی . هنوز وجدانت برای کاری که کردی آدم نشده؟
اسنیپ یکه میخورد و با نگرانی میپرسد:
_چه کاری هان ؟؟
_گفتن محل اختفا من و والدینم به ولدمورت . فکر کردی من نفهمیدم.
اسنیپ که از حرف هری جا میخورد سریع خودش را جمع و جور میکند و با فریاد میگوید:
_سریع برو بیرون .
هری که فهمیده است درست وسط خال زده است با صدای بلند میگوید:
_چطور دلت اومد ؟؟هان چطور دلت اومد؟ .
آنگاه از سر جایش بلند میشود و با گریه از دفتر اسنیپ بیرون میرود و اسنیپ را به حال خود تنها میگذارد . اسنیپ با خود فکر میکند و محکم به سرش میزند و با گریه به خودش میگوید :
_واقعا چطور دلت اومد ؟ار نمی کرد ،چوب دستی اش را درآورد و به سمت آن مرد هدف گرفت و گفت:«
_یه دفعه دیگه کافیه تا اسم والدینمو بگی اونوقت دیگه باید اون دنیا با خودشون مواجه بشی.
_عه اینجوری هری پاتر. بهتره بدونی که من استادتم و هر کاری دلم میخواد میکنم.
_آقای سوروس اسنیپ ، بهتر کار رو از این بدتر نکنی . هنوز وجدانت برای کاری که کردی آدم نشده؟
اسنیپ یکه میخورد و با نگرانی میپرسد:
_چه کاری هان ؟؟
_گفتن محل اختفا من و والدینم به ولدمورت . فکر کردی من نفهمیدم.
اسنیپ که از حرف هری جا میخورد سریع خودش را جمع و جور میکند و با فریاد میگوید:
_سریع برو بیرون .
هری که فهمیده است درست وسط خال زده است با صدای بلند میگوید:
_چطور دلت اومد ؟؟هان چطور دلت اومد؟ .
آنگاه از سر جایش بلند میشود و با گریه از دفتر اسنیپ بیرون میرود و اسنیپ را به حال خود تنها میگذارد . اسنیپ با خود فکر میکند و محکم به سرش میزند و با گریه به خودش میگوید :
_واقعا چطور دلت اومد ؟

------
پاسخ:

سلام، به کارگاه داستان نویسی خوش اومدی.

راستش من متوجه نشدم چرا داستانت چندین دفعه برگشت عقب و تکرار شد.
قبل از ارسال پستت یکی دو بار کامل بخونش که چنین مشکلاتی پیش نیاد.

کسی که محل اختفای والدین هری رو لو داده بود پیتر پتی گرو بود نه اسنیپ. اسنیپ پیشگویی مربوط به هری رو لو داده بود.

نقل قول:
بعد از دیالوگ و قبل از شروع توصیف ها دوتا اینتر بزن تا نوشته ت از فشردگی خارج بشه و خوندنش راحت تر بشه. به این صورت:

پسر که بسیار عصبانی شده بود گفت :
-اسم مادر منو نیار عوضی.

مرد وقتی فهمید پسر رو خانواده اش تعصب دارد با پوزخندی گفت:
_غیرتت هم دقیق مثل جیمز.


تایید شد!

مرحله بعد: گروهبندی

تصویر شماره ده



کوچه دیاگون شلوغ بود و پر سر و صدا، بچه های کوچیک سال اولی با شوق و ذوق وسایلی که توی دستشون بود رو بررسی می کردن و یا به دوست هایی که همراهشون بودن نشون می دادن و بچه های کوچیکتر با بغض تماشاشون می کردن و یا با جیغ و داد از پدر و مادرهاشون می خواستن که اونچنان چیزهایی رو برای اون ها هم بگیرن و البته که بزرگتراشون هم بی اهمیت به بچه ها توی ذهنشون حساب کتاب می کردن که چی رو بگیرن و از کجا بگیرن که با پول توی جیبشون جور در بیاد و اگر نهایتا بچه ها خیلی روی مخشون می رفتن به مرد بزرگ... خیلی بزرگ، در اصل خیلی خیلی بزرگ اشاره می کردن و می گفتن (می دم عمو بخورتتا!) و بچه هم با ترس و بهت به مرد پشمالویی که بستنی توت فرنگی لیس میزد خیره میموندن.

البته اون مرد خیلی خیلی بزرگ چندان به دل نمی گرفت و نگرفتن دلش هم به این خاطر نبود که واقعا تو کار خوردن بچه باشه، نبود. یا مثلا به این خاطر که عادت کرده بود بچه ها با ترس نگاش کنن و بزرگترهاشون چپ چپ، عادت داشت، ولی نه... دلیل نگرفتن دلش چیز دیگه ای بود. پس خم شد و حجم عظیم موهاش رو کنار زد تا به دلیل نگرفتن دلش نگاهی بندازه.
داخل مغازه یه پسربچه فسقلی صلیبی ایستاده بود و زن خیاط هم دائم دور و برش می چرخید، سر آستین و دور کمرش رو اندازه می‌گرفت و طول کمرش و تندتند این طرف و اون طرف الگویی که تنش کرده بود سوزن فرو می کرد.
- حواست باشه!
هاگرید آروم زیر لب این رو گفته بود.

خب آخه اگه سوزن می رفت به دست بچه چی می‌شد؟ بچه خودش که نبود (نبود؟)، بچه مردم بود، امانت بود! اگه چیزیش می شد آبروی هاگرید می رفت! همین بود که دلش دیگه طاقت نیاورد و سر کرد داخل مغازه.
- ببخشید، نمی‌شه یه کم آرومتر سوزن‌ها رو بذاری؟
که البته خیاط محلی بهش نذاشت و فقط با اشاره دست کیشش کرد، اما! اما در عوض اون هری یه لبخند گنده بهش زد که قند رو تو دلش آب کرد. شصتش رو بالاگرفت و گفت:
- من همین بیرونم، همین دمه در.

سرش رو از لای در بیرون کشید و با خوشحالی با چندنفری که باهاشون چشم تو چشم شد سلام علیک کرد، و به همه آدم‌های دیگه‌ای که اون روز دید لبخند زد، چه بچه‌هایی که فکر می‌کردن قراره بخورتشون و چه کاسب‌هایی که خیال می کردن شرخره... اون روز یکی از روزهای خوب زندگیش بود، شاید حتی روز خیلی خوبی بود و خیلی خیلی... اصلا می‌دونید چیه؟ نه، اون روز بهترین روز زندگی هاگرید بود.


***
امیدوارم داستانی که نوشتم خوب بوده باشه.

پاسخ:
سلام، خوش اومدی به کارگاه.
داستان قشنگ و بانمکی بود. واکنش های دل‌سوزانه ی هاگرید، تهدید شدن بچه ها، حرفا و توجهات مردم، همشون خیلی چیزای جالبی بودن.

از نظر نگارشی هم تمیز بود پست. فقط توی پاراگراف اول خیلی بیشتر میشد از علائم نگارشی استفاده کرد، چون شما خودت اونو یه‌بار بخون مطمئناً نفست می‌گیره. و دلیلش هم نبود علامت نگارشی در مواقع لزومه که به خواننده بگه کجا وایسه و کجا ادامه بده.
بعد از دیالوگ هم اگه می‌خوایم توصیف بیاریم معمولا دوتا اینتر می‌زنیم که خوانا تر باشه.

اما اینا ایرادایی نیستن که بخوان جلوت رو برای ورود بگیرن.
پس بیشتر از اینا منتظرت نمی‌ذارم...

تائید شد!

مرحله بعدی: گروهبندی

[url=تصویر شماره ۱۰ کارگاه داستان نویسی]
من یک جادوگر بودم‌.
مادر و پدرم هم همین طور‌‌.
اسم هاشون رو با خودم تکرار کردم‌‌.
لیلی و جیمز پاتر.
با صدای هاگرید به خودم اومدم‌:هی هری اینجا جای فکر کردن نیست، کوچه دیاگون جای عجایبه.
به زور خنده م رو خوردم. جای عجایب . هاگرید خوب تبلیغ می کرد.
ولی راست می گفت ، هر گوشه ی کوچه دیاگون عجیب بود.
توجه ام به مغازه ای جلب شد که بچه های زیادی دور ش جمع شدن.
هاگرید وقتی دید که دارن به اون مغازه نگاه می کنم گفت:اون مغازه جارو فروشیه. احتمالا جاروی نیمبوس دوهزار اورده.
پرسیدم :منم میتونم جارو داشته باشم؟.
_نه، نه . سال اولی ها مجاز به جارو داشتن نیستن.
غرغر کردم:چه افتضاح.
همین لحظه دو نفر از مغازه ردا فروشی بیرون اومدن و نگاهی مرگبار به من کردن. هاگرید در گوشم گفت:"اونا مالفوی ها بودن. دراکو مالفوی اون پسره، لوسیوس‌مالفوی پدر دراکو.اونا خطرناکن هری باهاشون درگیر نشو".
هی وایسا ببینم.هاگرید جوری حرف می زد که انگار من عاشق دعوا کردن بودم.
چشم غره ای به هاگرید رفتمو گفتم:من نمیخوام باشون دعوا کنم.
_اوه . منظورم این نبود . اخه میدونی فکر نکنم مالفوی ها از تو خوششون بیاد.
و دیگه ادامه نداد . منم از خدا خواسته سکوت کردم‌.
وقتی خریدمون تموم شد هاگرید و بلیت و ... اینا رو به من داد . توصیه ها رو بهم گوش زد کرد.و منو جلوی خونه دوروسلی ها گذاشت.
و من اماده بودم برای ماجراجویی هایی که در انتظارم بودن.

پایان


سلام. به کارگاه داستان نویسی خوش برگشتی.

خلاقیت های جالبی داری. دیالوگ هاتو دوست دارم. مثل خیلی ها این نیست که شخصیتا فقط یه چیزی بگن که گفته باشن. احساس پشتشه، دلیل و منطق داره؛ و این جذابه.
قبل از ادامه ی حرفام درمورد خود پست و محتوا، نکاتی درمورد ظاهر رو لازم دیدم بهت گوشزد کنم:

توجهم به مغازه ای جلب شد که بچه های زیادی دورش جمع شدن.
هاگرید، وقتی دید که دارم به اون مغازه نگاه می کنم، گفت:
- اون مغازه جارو فروشیه. احتمالا جاروی نیمبوس دوهزار اورده.
- منم میتونم جارو داشته باشم؟

هاگرید سرش رو به سمتم برگردوند. تاسف توی چهره‌ش به چشم می‌خورد.
- نه. سال اولی ها مجاز به جارو داشتن نیستن.

غرغر کردم.
- چه افتضاح.

برای نوشتن دیالوگ توی جادوگران، یه اینتر (Enter) می‌زنیم و با - دیالوگ رو شروع می‌کنیم تا هم از توصیف جدا شه هم خوانایی خوبی داشته باشه.
همچنین اگه قراره بعد از دیالوگ توصیف داشته باشیم، این بار دوتا اینتر می‌زنیم تا از لحاظ ظاهری پست تمیز تری داشته باشیم.

نکته ی دیگه‌ای که دوست داشتم بگم اینه که همیشه نیازی نیست بگیم "فلانی گفت"، "فلانی پرسید" و امثالهم.
می‌تونیم اگه فقط دو نفر توی صحنه هستن، اسم هارو نیاریم و دیالوگ پشت سر هم داشته باشیم. یا بهتر از اون، قبل از آوردن دیالوگ توصیفی از حالت اون شخصیت بدیم و دیالوگ رو بنویسیم تا خواننده هم بتونه بهتر باهاش ارتباط بگیره.

در نهایت، بازهم عجله توی پستت هست. همیشه نیازی نیست همه‌چی جلو بره. گاهی می‌تونیم روی یه صحنه و اتفاق درجا بزنیم و اونو بیشتر شرح بدیم.
ولی این ایرادات در حدی نیستن که برای ورود به ایفای نقش جلوت رو بگیرن و با نقد گرفتن و خوندن پست‌های دیگه مطمئنم خودت حرفم رو متوجه میشم.
پس جلوتو نمی‌گیرم...

تائید شد!
مرحله بعدی: گروهبندی

تصویر10 کارگاه داستان نویسی

من یک جادوگرم.
این جمله رو با خودم تکرار کردم.
بلاخره این جمله رو درک کردم.
اینجا ، توی کوچه دیاگون
صد ها سوال توی ذهنم شکل گرفت.
چرا پدرو مادر من زنده موندن ؟
چرا من، نه بچه دیگه ای؟
صدای دختری رو از پشت سرم شنیدم که به مادرش میگفت: مامان. مامان. نگاه کن .هری پاتره،همون هری پاتر معروف.

به تلخی اندیشیدم : اره من هری پاترم،پسری که زنده ماند.

اون موقع نمیدونستم که چند نفر بخاطر من میمیرن.
نمیدونستم که دوستایی پیدا می کنم که حاضرن جون شون رو برام فدا کنن.
نمیدونستم که توی سن چهارده سالگی با اژدهای دم شاخی روبرو میشم.
اره . من خیلی چیزا نمیدونستم.

پایان
پاسخ:
سلام! به کارگاه داستان نویسی جادوگران خیلی خوش اومدی.
این خلاقیت که یه جور خاطره گویی توسط هری رو شاهدیم رو خیلی دوست داشتم و می‌تونه خیلی بهتر از این‌ها هم پرداخته شه.
بزرگترین ایرادی که به پستت وارد بود اینه که از روی وقایع پریدی. همون صحنه ی برخورد دختر با هری، مشاهده ی مغازه ها توسط هری، صحبت هایی که توی مغازه ها پیش میاد، یا حتی خود وارد دیاگون شدن.

و مطمئنم با بیشتر پرداختن به توصیفات، حالات و احساسات داستانت می‌تونی خیلی بهتر هم بشی.
پس ازت می‌خوام از وقایع نپری، جمله ها رو خیلی ساده پیش نبری و بیشتر فضا رو توصیف کنی و پیشمون برگردی.
تا اون زمان...

تایید نشد.

چند ماه پیش داشتم تو کوچه های لندن قدم می زدم که یک دفعه به یک کافه رسیدم روی درش نوشته شده بود "پاتیل درزدار"

تا حالا اسمی به این عجیبی نشنیده بودم !
به ساختمان کافه که نگاه کردم دیدم که ساختمان کج ساخته شده گفتم حتما خیلی قدیمیه بهتر به یکی این موضوع را بگم ولی چرا هیچ کس نفهمیده بود ؟

از یه خانم معمولی پرسیدم در این باره و اونم بهم گفت"روی دوربین مخفیت بیشتر باید کار کنی عزیزم!" و گذاشت و رفت .

خیلی برام عجیب بود ساختمان به این بزرگی ! دوربین مخفیم کجا بود ؟

از یه مرد جوان پرسیدم اونم گفت " من تازه به این محل اومدم درضمن اونجا چیزی نیست !"

با خودم گفتم " حتما باید از اهالی اینجا بپرسم "

دیدم یه پیرزن مسن داره رد میشه نمی دونستم از اهالی اینجا یا نه ولی ازش در باره ی کافه پرسیدم اونم گفت "عزیزم اونجا تسخیر شده است انگار اونجا را یه روح تسخیر کرده هربار شهرداری میاد اینجا تا یه مغازه ای درست کنه یا جرثقیل خراب میشه یا مهندس ها مریض احوال میشن !" بعدش هم گذاشت و رفت .

خلاصه ! دل به دریا زدم و رفتم تو پاتیل درزدار . جای ارامی بود. می خواستم در را ببندم که یکهو دیدم خودش بسته شد !
خیلی ترسیده بودم اما بازم ادامه دادم.چند نفری نشسته بودن و داشتن چای یا قهوه می خوردن ولی انگشت سبابشون را بالای فنجان گذاشته بودن و بدون هیچ تماسی قاشق چایی خوریشون هم می زد !

خواستم برگردم تو خیابون که یکهو یه ادم عجیب غریب جلوم سبز شد . صورتش کج و ماوج بود و انگار که کله اش2 سایز از تمام کله های دنیا کوچکتر بود !

بدون هیچ حرفی دستمو گرفت و به حیاط پشتی بردم و در را محکم بست .

با خودم گفتم "یا خدا!
عجب غلطی کردم اومدم. اینجا الان احتمالا میخواد دخلمو در بیاره !"
دیدم چند تا سطل اشغال اون کنار هست سریع رفتم سمت اون ها تا اگه حمله کرد باهاشون بزنم تو سرش .

ولی درعوض از تو استینش یه چوب در اورد و روی چند تا اجر زد و دیوار تکان خورد و باز شد !
پشت دیوار یک کوچه پر از ادم های عجیب بود با رداهای رنگی.

و بالاخره اون مرد حرف زد گفت می تونم وسایلم را از اینجا بخرم .

وارد شدم و رفتم سمت بانکش تمام پولی که همراهم بود را تحویل اجنه دادم که مسولان اونجا بودن!و اون ها بهم چند تا سکه دادن با اون سکه ها رفتم و کلی وسیله خریدم .

وقتی برگشتم خونه بابام هنوز نیامده بود . می خواستم وسایلم را نشانش بدم که یه نامه روی تختم دیدم از طرف " مدرسه علوم و فنون جادوگری هاگوارتز " وقتی بعد از شش بار نامه را خوندم فهمیدم جریان چیه !

مادر من یه جادوگر بوده و قدرت جادوییش به من رسیده ولی متاسفانه وقتی من بچه بودم فوت کرده ! پدرم هم یک ماگله
و ازاین قضیه چیزی نمی دونسته .

وقتی بابام برگشت خودمو به خواب زدم . صبح زود بلند شدم و رفتم سمت "پاتیل درزدار " و توی اون کوچه بعدن فهمیدم اسمش کوچه دیاگون بود ! بقیه ی وسایل را خریدم و تمام پول هامو هم تبدیل به : گالیون_ سیکل و نات کردم .

و از اونجا به سمت ایستگاه کینکز کراس رفتم . بلیتم نشون میداد باید از سکو ی 3/4 9 رد بشم .

چند نفر داشتن از توی دیوار می رفتم پس منم همین کار را کردم اما اونور دیوار یه ایستگاه دیگه بود !
و اونجا قطار سریع السیر هاگوارتز هم بود ! سوار قطار شدم یک کوپه ی خالی پیدا کردم تا مدرسه کسی نیامد
پیشم و کوپه ام خالی بود. کم کم ردام و لباس هایم پوشیدم.

وقتی از قطار پیاده شدم دیدم یه مرد گنده داره سال اولی ها را صدا میزنه اسمش هاگرید بود .

اون ما را به سمت دریاچه برد و سوار قایق های جادویی کرد .
وقتی به خشکی رسیدیم یک خانم به اسم پرفسور مگ گونگال ما را راهنمایی کرد به سرسرای ورودی .

بعد با یک کلاه نخ نما شده برگشت . رو به ما کرد و گفت " شما به چهار گروه به نام های : گیریفیندور - هافلپاف-ریونکلاو و اسلیترین تقسیم میشین "

و یکی یکی اسم هایمان را صدا زد .

-دورا پتیل

ریونکلاو

درمورد این گروه ها شنیده بودم بهترین گروه گیریفیندور بود.
داشتم فکر می کردم که تو کدوم گروه دوست دارم برم که ...

-نیکا بونز

رفتم بالا و روی چهارپایه نشستم . دست و پام داشت می لرزید !

"اوهوم.. شجاع هستی ولی خیلی هم باهوشی .. تو کدوم گروه می خوای بری ؟"

منم گفتم" گیریفیندور لطفا !"

"خیلی خب هرجور مایلی "

-گیریفیندور!

اره من رفتم تو گیریفیندور!


پایان.


------
پاسخ:

سلام، خوش برگشتی به کارگاه داستان نویسی.

نقل قول:

دیالوگ ها و توصیف ها رو به این شکل می نویسیم:

از یه خانم معمولی پرسیدم در این باره و اونم بهم گفت:
-روی دوربین مخفیت بیشتر باید کار کنی عزیزم!

و گذاشت و رفت. خیلی برام عجیب بود ساختمان به این بزرگی! دوربین مخفیم کجا بود؟

از یه مرد جوان پرسیدم اونم گفت:
-من تازه به این محل اومدم درضمن اونجا چیزی نیست.

با خودم گفتم:
-حتما باید از اهالی اینجا بپرسم.

بعد دیالوگ و قبل از شروع توصیف دوتا اینتر میزنیم و این دو بخش رو از هم جدا می کنیم. اما برای دیالوگ های پشت سر هم نیازی به این کار نیست.

نقل قول:
علائم نگارشی رو به آخر جمله قبلی می چسبونیم و بعد از علائم یه فاصله می ذاریم و جمله بعد رو می نویسیم. به این شکل:

خلاصه، دل به دریا زدم و رفتم تو پاتیل درزدار. جای ارامی بود. می خواستم در را ببندم که یکهو دیدم خودش بسته شد!

توصیفاتت نسبتا بهتر شد ولی هنوزم خیلی جای کار داری. مثلا لحن پستت گاهی محاوره ای میشه گاهی ادبی، و اینم بخاطر شکل کلماتی هست که استفاده می کنی.

به هر حال تلاش خوبی داری. اگر با همین تلاش ادامه بدی و توی ایفای نقش تمرین کنی و نقد بگیری و به نقد ها گوش بدی پیشرفت می کنی. پس جلوت رو نمی گیرم.


تایید شد!

مرحله بعد: گروهبندی

[img align=left width=300]تصویر شماره 6

نههه ...نههه من دارم چیکار میکنم؟ چرا؟ چرا اخه باید تاوان بقیه را پس بدم ؟چرا باید تاوان کارای احمقانه ی بابام را پس بدم چراا؟ دامبلدور به تو چیکار داره مگه ؟ مگه تو هری را نمی خواستی ها ؟ چرا به دامبلدور کار داری؟ من خودم می تونم برات پاتر را بیارم.... می تونم .

چی شده چرا داری گریه می کنی ؟؟

ها ؟؟؟ کی اونجا است ؟؟ زود باش خودتو نشون بده !

منم ! اروم باش منم بهت هیچ کاری ندارم ! یعنی اگه هم داشتم نمی تونستم کاری انجام بدم !فقط ازت یه سوال پرسیدم

تو کی هستی؟ هان ؟ چقدر از حرف هام رو شنیدی ؟ ...... زودباش یه چیزی بگو دیگه !

فین فین .... می دونستم فین ..شما پسراا همتون با من بیچاره بدین اون از فین.. ویزلی فین .. اینم از تو فین فین..

ویزلی؟؟تو ویزلی را از کجاا میشناسی؟

من فین..تمام دوستان فین .. هری پاتر را فین .. میشناسم

پاتر!!!!! پس ..پس تو یه شبحی اره تو یه شبحی نه؟؟؟

چه عجب!!!

حالا اسمت چیه ؟؟

میرتل نالان !!فین فین

میرتل .... میرتل ؟... اهان تو فهمیدم کی هستی !!

حالا چرا داشتی گریه می کردی ؟؟

به تو مربوط نیست!!!

اسمت چیه ؟؟

دراکو مالفوی!

تو دشمنه هری پاتری !!!

اره ! اونم دشمنه منه !

از دستشویی من برو بیرون ! تو دشمن هری پاتری پس..... برو بیرون!

هی ! مگه نمی خواستی علت گریه کردم را بدونی ها ؟؟؟

نه !نه ! نه ! من برام مهم نیست دشمن هری پاتر گریه می کنه یا نه !!!!!!

خیلی خب میدونستی اصلا کی هستی؟؟یه گندزاده یه بی وجدان یه ادم سرد چون تو یه روحی و به درد هیچکی نمی خوری!

ت.ت.تو به من گفتی گگگندزااده ؟؟

اره گفتم خوب کردم !

ححرفتو پس بگیر !! همین االان .

من وقتی حرفمو پس می گیرم که تو به پاتر و رفقاش چیزی نگی !! فهمیدی؟؟

باشه قبوله .

خیلی خب. من حرفمو پس می گیرم !

حالا بهتر شد ...
راستی! نگفتی چرا داری گریه می کنی ؟؟

نمی تونم ! اگه هم بخوام نمی تونم به کسی چیزی در این باره بگم!!

نکنه فکر می کنی به اون پسر خوشگله چیزی می خوام بگم ...؟؟

برو بیرون ! لطفا برو !! می خوام تنها باشم ..
درضمن دیگه نبینم به پاتر بگی پسر خوشگله !!!

باشه !!! ولی بیرون نمیرم ...

دراکو زیر لب زمزمه می کند

گندزاده ی عوضی یکی از هم نوع های پاتره احتمالا !!
پسر خوشگله !! هان ؟ یه پسر خوشگله ای تحویلیت بدم بیا و ببین !! احتمالا اولش گرنجر گندزاده و ویزلی به درد نخور میان پای جسد بیچاره زار زار گریه می کنند . وای که چقدر دوست دارم اون صحنه ی هیجان انگیز را ببینم!

بعدشم یا پاتر شبح بودن انتخاب میکنه یا مرگ که احتمالا مرگ انتخابش هست .
ولی اگه یه درصد شبح هاگوارتز شد تقدیمش می کنم به بدترین شبح دختر عالم !!!

گندزاده ها !!!

هی چی داری میگی زیر لبی ؟؟

خفه شو !! فقط خفه شو !! اگه از پس اینکار هم بر نمیایی... پس برو پیش پسر خوشگله !!

دراکو با خشم و عصبانیت از دستشویی بیرون و به سمت سرسرای ورودی میرود .....


پاسخ:
سلام، و خوش‌برگشتی.
ببخشید انقدر صریح میگم... ولی اصلاً دقتی به حرف‌های ما کردی؟
توی سه پست قبلی کاملاً توضیح دادیم که چرا دیالوگ خالی کافی نیست و علامت های نگارشی چطور باشن، چطور داستان پرداخته شه... و در نهایت داریم همون کیفیت و حتی گُنگ تر رو ازت می‌بینیم.
متاسفانه خیلی گُنگه، طوری که بعد از چندبار هنوز هم یه جاهاییش برام قابل فهمیدن نیست و اول از همه به بدون گوینده بودن دیالوگ ها و دوم، نامرتب بودن ظاهر بر می‌گرده.
پس یک‌بار دیگه توصیه های زیر پستای قبلی‌ت مخصوصا پست دوم رو بخون. دقت کن و پیشمون برگرد.
فعلا...

تایید نشد.

هوم.. به به ... عالیه....

جیمز:هی ریموس یکم از اینا بخور خیلی خوبن ..به به

ریموس:نه مرسی جیمز میل ندارم .

سیریوس:پس بیا شکلات بخور شکلات همیشه حاله منو جا میاره !

ریموس:انگار متوجه نیستین ها ! بچه ها من نگرانم! نگران !

جیمز:نگران ؟ نگران چی ؟ اصلا نگرانی یعنی چی؟

ریموس:نگرا..

سیریوس:بابا جیمز تو چه ادم عجیبی هستی ها !بنده خدا نگران که تو کدوم گروه میره .

جیمز:هه هه هه

ریموس:جیمز .. داری مسخرم میکنی؟

جیمز:نه بابا منظوری نداشتم .ببخشید داری مثل بابام حرف میزنی واسه همین خندم گرفت .

ریموس:ای ! من نمی دونم چطوری می خوای تا اخر سال تحصیلی اخراج نشی!

سیریوس:بسه با هر دوتونم هنوز سال شروع نشوده یکی نگران درس اون یکیه .یکی هم بیخیال داره شکلات غورباغه ی میخوره با اب کدوحلوایی.

جیمز:باشه حالا ..

سیریوس:بیا .. بگیرش..اه بس کن فوقش میافتی اسلیترین دیگه! این همه نگرانی نداره که ! داره؟

جیمز:معلومه ....نه نه نه

ریموس:باشه فقط به خاطر شما ........ اون شکلات های بارتی با طعم همه چیز را بده ببینم چه شانسی دارم ؟

جیمز:موفق باشی .

سیریوس: همچنین !

پاسخ:
سلام، دوباره خوش‌برگشتی به کارگاه.
متاسفانه همون ایراداتی که توی پست‌های قبلی بهش اشاره شده دوباره تکرار شده. همش دیالوگ بود پست، این ایراد بزرگی نیست اما به شرطی که دیالوگ به تنهایی بتونه بار پست رو به دوش بکشه، که اینجا نتونسته بود.
همچنین، هربار مجبور نیستی بگی "جیمز:" "سیریوس:" یا امثالهم، بلکه می‌تونی با آوردن یه توصیف از اونا، یه اینتر بزنی و با - دیالوگت رو بنویسی.
و اینکه علامت نگارشی به کلمه ی قبلش می‌چسبه و ما علامتی به این شکل "......" نداریم و تعدد نقطه تاثیر خاصی جز نامنظم کردن پست نداره.
شکل درست "حاله منو جا میاره" هم "حالِ منو جا میاره" هستش، که برای اینکه چنین مشکلی پیش نیاد کافیه شکل کتابی جمله رو توی ذهنت تصور کنی، و هر جا "هست" و "است" داشت با "ه" جایگزین کنی.

نکته ی جدید دیگه‌ای نیست که بخوام بگم، ازت می‌خوام یه بار دیگه به نکاتی که مروپ توی پست قبلی و من توی این پست بهت گفتم دقت کنی و یه بار دیگه سعیت رو بکنی.

تا اون زمان...

تایید نشد.

واو اینجا کجاست ؟ چقدرر اینجا قشنگه ! اینجا خیلی باحاله

هاگرید : هریبه کوچه دیگون خوش امدی !

هری : عه پس اینجا کوچه ی دیاگونه !

ذهن هری :
خب اینم از این اینجا چند تا مغازه هست ولی توش چی میفروشن عه نگاه کن جغد چقدر هم زیادن!

هری: هاگرید بیا بریم من خیلی کنجکاوم ببینم تو مغازه ها چی میفروشن .

بعد از گذشت 2 ساعت :
هری: اوف بالاخره تموم شد نه اینکه خسه کننده بود نه عالی بود ولی خیلی سنگین بودن وسایلم مخصوصا جغدم
نمیدونم چطوری می خوام تا همون مدرسه که گفتی ببرم ؟؟

هاگرید: غر نزن بچه جون بیا بریم که تا اخر عمرت از امدن به اینجا لذت می بری !

پایان .

------
پاسخ:

سلام، به کارگاه داستان نویسی خوش برگشتی.

برای لینک کردن صحیح عکس ها میتونی به این پست مراجعه کنی.


نقل قول:
هیچ جمله ای در هیچ حالتی نباید بدون علامت تموم بشه. علامت ها لحن مورد نظر نویسنده رو به خواننده ها نشون میدن. با نذاشتنشون امکان خوانش صحیح نوشته های خودتو از خواننده ها می گیری.

شیوه صحیح گذاشتن علائم نگارشی هم به این نحو هست:

"-واو اینجا کجاست؟ چقدر اینجا قشنگه! اینجا خیلی باحاله!"

همونطور که ملاحظه می کنی علامت ها رو به کلمه یا فعل آخر جمله مون می چسبونیم و بعد از علامت یه فاصله ایجاد می کنیم و جمله بعدی رو شروع می کنیم.

نکته بعدی اینه که ما اول دیالوگ ها از این (-) علامت استفاده می کنیم تا دیالوگ ها از توصیف ها متمایز بشن. اگر از دید خواننده به نوشته ت نگاه کنی میبینی سه جمله ابتدایی پستت اصلا مشخص نیست که دیالوگ هست یا توصیف! ولی با گذاشتن - اول دیالوگ هات مشخصشون می کنی تا چنین اشتباهاتی رخ نده.


یه نکته دیگه که میخوام بهت بگم اینه که باید روی توصیف هات خیلی کار کنی. بهترین راهکاری که می تونم بهت در حال حاضر پیشنهاد کنم اینه که بجای نوشتن اسم ساده شخصیت ها و گذاشتن علامت نقل قول جلوشون بیای و یه توصیف ساده از حالتشون در زمان گفتن دیالوگ ارائه بدی. دوتا مثال برات می زنم:

"هری با خود فکر کرد.
-خب اینم از این. اینجا چند تا مغازه هست ولی توش چی میفروشن؟ عه نگاه کن جغد! چقدر هم زیادن!"

"قفس هدویگ را محکم در دستان عرق کرده اش گرفته بود و به شدت نفس نفس می زد.
-اوف بالاخره تموم شد. نه اینکه خسته کننده بود...نه...عالی بود ولی خیلی سنگین بودن وسایلم مخصوصا جغدم. چطوری می خوام تا همون مدرسه که گفتی ببرمشون؟!"


نکته آخرم اینه که:

نقل قول:
تیتر های اینطوری رو که معمولا زمان و مکان رو مشخص می کنن لازم نیست جلوشون علامت دو نقطه نقل قول رو بذاری. بعد از نوشتنشون هم با دوتا اینتر از بقیه مطالبت جداشون کن.


به نظرم یه بار دیگه هم تلاش کن. این دفعه سعی کن به تمام نکاتی که گفتم توجه کنی و تا حد ممکن رعایتشون کنی‌. انتظار دارم توی داستان بعدیت توصیف های بیشتری ببینم. منتظرت هستیم.


فعلا تایید نشد.