خاطرات یاران ققنوس

خانه ی شماره ی دوازده گریمولد:

-برین بخوابین بچه ها فردا باید زود تر بلند شین!
-هی...هی هری،نگران نباش هر حرفی که مامانم میزنه باید برعکسش اتفاق بییوفته! 😉
-یعنی الان باید بیدار بمونیم؟🤔
-نه...یعنی اگه بخوای اره خب ولی منظورم اینه که فردا دیرتر بلند میشیم!
-اهان گرفتم رون ممنون!
-هی تو رون، و...اوه هری عزیزم،رون چرا نمی ذاری هری بخوابه؟
-من؟...امم من نه ما...
-رون برو بخواب!🤨
-😑🙄

فردا صبح:

-بلند شین! بلند شین همگی!
-اروم تر مامان.
-بلند شو رونالد ویزلی!
-باشه مامان!
-هری و هرمیون عزیزم بلند شین صبحانه حاضره!😄
-ممنون خانم ویزلی،هری بلند شو بریم!
-امدم هرمیون!
-جینی و گابریل شما ها هم لطفا بلند شین امروز روزه مهمیه!😊
-ممنون خانم ویزلی!
-بدو بیا گابریل!
-رونالد ویزلیی!هنوز که خوابیدی!🤨
-مامان اونارو اونطوری بیدار کردی بعد به من که رس...
-برو صیحونت رو بخور رونالد ویزلی!😒
-😑

ایستگاه کینزکراس:

-جینی،هرمیون،گابریل برین!
پوفف
-هری،رون میتونین برین!
پوففف
-فرد و جرج...
-باشه مامان!
پوففف
-اوه ارتور بجنب بریم!
پوففف
-جینی،گب؟ کجایین بیاین بریم دیگه!
-امدم!
-خدافظ مامان!
-خدافظ دخترا!😸

هاگوارتز:

-خب سال جدید رو به همه تبریک میگم! یه سال دیگه رو میخوایم شروع کنیم امیدوارم لذت ببرید!

بعد از جشن:

-چه سالی بشه،اونم با امتحانای سمج!
-اره درسته!
-چرا تو خودتی گب؟
-داشتم فکر میکردم کی دفاع در برابر جادوی سیاه بهمون یاد میده؟
-خب منم همین سوال رو دار...
-دقیقا،نکته ی خیلی ظریفی بود گب!
-هری داشتم حرف میزدم!
-به هر حال گب ما از اینجا از هم جدا میشیم، فردا سر کلاس ماگل شناسی میبینمت!
-خدافظ.

گابریل تنها و پکر از بچه ها جدا شد و به سمت خوابگاهشون رفت،اونسال پومانا همراهش نبود،برای همین تنهایی و بدون دوسش کنار رز تو جشن نشسته بود!

-هی گب سرت پایینه چرا؟
-شیلا؟
-دیدم داری میای سمت خوابگاه اسلیترین خواستم بدونم حواست کجاست؟😏
-عهه...خب ببخشید داشتم...اشتباهی شده!
-اوهومم...خب فعلا!

حالا شیلا هم رفت و دوباره گب تنها شد،تا حالا اینقدر ناراحت نبود تو جشن اول سال،امسال شروع خوبی براش نداشت؛اون از اول سال که پدر و مادرش از هم جدا شدن اینم از الان که تنهای تنهاست!

دوماه بعد:

-من دارم کلافه میشم، باید یه کاری کنیم!😣
-نمیشه هری!
-باید بشه.
-سلام بچه ها!
-سلام گب.
-من نمی فهمم باید یه کاری بکنیم هرمیون اخه اینطوری نمیشه!
-چطوره جمع شیم تو یه کلاس و یکی از استادا رو بیاریم بهمون درس بده؟🤨
-من شوخی نمی کنم!
-میدونم هری ولی چاره چیه؟
-سلام هری! سلام دوشیزه گرنجر و تیت!
-پرفسور!
-شنیدم از دست یکی ناراحتی؟
-نه پرفسور هری به خاطر این ناراحت بود که درس جادوی سیاه درست تدریس نمیشه!😐
-عه واقعا باباجان؟
-بله پرفسور.
-خب چه عالی براتون یه خبر خوب دارم!😉
-چیشده پرفسور؟
-جلسات الف.دال شروع شد!
-واقعا پرفسور؟
-بلهههه باباجان!
-عالی شد،حالا از کی هست؟
-امشب هری!😁

گم شدن هم مهارت خاص خودش رو می‌خواد. بدونی کجا بری که دیگه پیدا نشی، چه جوری آب بشی و تو زمین فرو بری و چه جوری راه بازگشت رو فراموش کنی!
مهارتی که رز به خوبی بلد بود.

- کجا بود پس؟

میدان گریمولد در تاریکی فرو رفته بود. چراغ‌ها کم سو بودند. رز به خونه‌ی آجری رنگی تکیه داده بود و نگاهش از خونه‌ها به کاغذ در دستش حرکت می‌کرد.
به دنبال خونه‌ی یازده و سیزده می‌گشت تا بتونه خونه‌ی دوزاده رو پیدا کنه. از چند نفری هم سراغ خونه رو گرفت، حتی اینکه خونه برای غریبه‌ها قابل دیدن نیس روهم فراموش کرده بود.

پلاک کثیف و محوی رو پیدا کرد که شماره‌ی روش ناخوانا بود. به نظر می‌رسید که یکی از اعدادش سه باشد. رز فرض رو بر سیزده بودن خونه گذاشت و تمرکز کرد.

خونه‌ی دوازده. خونه‌ی گرم و نرم دوازده. با اون ترک‌های خوشگل روی سقفش. با اون دیوارهای رنگ ریخته‌ش. بوی سوپ پیاز رو حتی با این فاصله‌ هم می‌اومد. صدای هوارهای مادر سیریوس می‌شنید.

ترک بین دوخانه‌ی سیزده و یازده بزرگ و بزرگتر شد. خونه‌ی رنگ و رو رفته و قدیمی آشنا پدیدار شد.
رز نفس عمیقی کشید. بلاخره رسیده بود.
در طبق معمول باز بود ولی سر و صدای سابق به گوش نمی‌رسید. حتی بوی سوپ پیاز چند دقیقه‌ی پیش هم حالا محو بود.

پرده‌ی خانم بلک رو کنار زد. پیرزن فحش های آبدار و جدیدی نثارش کرد. برای اولین بار سعی نکرد خفه‌ش کند. در میان داد و هوارش دنبال بقیه گشت. دریغ از یک نشانه از وجود موجود زنده!

- باز رفتین بدون من سفر بوقیا؟!

نصفه شب بود ولی تمام هافلپافی ها در سالن عمومی بودند؛صدای کسی در نمیومد چون همه غرق در تکلیف سخت پرفسور اسنیپ بودند.
امروز بعد از زنگ ناهار دوجلسه کلاس با اسنیپ باعث شده بود که همه برای کلاس پرفسور تریلانی دمخ و پکر باشند،زاخاریاس که پر انرژی ترین فرد در کل سالن بود،اکنون روی مبل کنار شومینه لم داده بودش و به دفترش خیره شده بود.
همه سخت درگیر جوابی بودند برای این سوال تا به بقیه بگن و برن بخوابن؛اما تا این تکلیف حل نمی شد شب هم تموم نمیشد!

-هو هو...هو هو!

صدای جغد خسته و پرکنده ای بود که به سمت تنها پنجره ی باز سالن میومد،کسی انتظار شنیدن صدای این جغد رو نداشت. همه بلند شدن و خودشون رو جمع و جور کردند و شروع به قسم دادن مرلین کردند تا بلکه اون جغد به سمتشون بیاد.
گابریل و پومانا که سخت درگیر تکلیف پرفسور اسنیپ بودند متوجه ی صدای جغد نشدند و اه و ناله های بچه ها! حتی وقتی که جغد شروع به زیگ زاگ حرکت کردند کرد متوجه نشدند تا اینکه ترومن که کنار گابریل نشسته بود پرید که جغد رو بگیره و به تیت تنه زد گابریل به خودش امد و جغد رو جلوی چشمهاش دید!

-یااااا ریش مرلیننننن!

این صدای فریاد گابریل بود که داشت در کل سالن اکو میشد و همه رو متوجه وجود جغد در دستان گابریل میکرد؛ همه دور گابریل جمع شدند و منتظر شدند ببینند جغد برای گابریل چی اورده...

-بازش کن دیگه گب !
-الان الان! برین عقب خفه شدم ها؛بچه هاااااااااااا برین عقب تنگیه نفس گرفتم!

گابریل با ارامش شروع به باز کردن نامه کرد.نامه بسیار سبک بود اما همه ی سالن فضولیشونن گل کرده بود ببیندن از طرف کیه نامه؟

-از طرف کیه گب؟
-از طرف پرفسور دامبلدور!

با شنیدن این نام همه بر سر گابریل بیچاره ریختند چون فکر میکردند پرفسورجواب سوال رو براشون فرستاده یا کلاس های فردا رو کنسل کرده!

-بخونش این نامه خیلی مهمه گب!
-میدونم پومانا ولی ممکنه برای محفل باشه پس اول خودم میخونم بعد اگه دیدم مناسب شما هست براتون می خونم!
-باشه باشه بخون!

سلام خانم گابریل تیت!

با عرض احترام به شما اطلاع میدهم که شما باید اخرهفته به قرارگاه مخفیه محفل بیاید در انجا ماموریتی منتظر شما هست.
قرار هست شما به همراه خانم پومانا اسپراوت،الستور مودی،ریموس لوپین و نیمفارادا تانکس به مامورتی مهم بروید!
ممنون میشوم به خانم اسپراوت اطلاع بدهید.
لطفا کسی از این موضوع با خبر نشود!

دوستدار تو
البوس پرسیوال فالفریک بریان دامبلدور.

گابریل دست از خوندن کشید،ماموریت! چه ماموریتی؟

-خب چیشد گب؟
-اممم...هیچ چیزی نبود مربوط به من و پومانا بود.

صدای ناله بلند شد و سرتاسر راهرو هارو پر کرد...

-اما یه چیزی،در هین خوندن این نامه جواب تکلیف رو فهمیدم!
-واقعا؟
-واقعا؟
-واقعا؟
-واق...
-بعله؛وقعا!
-خب بگو دیگه.
-ببینید سووال این بود"خصوصیت اصلیه سنگ جادو رو نام ببرید؟"
حالا جوابش چیه به نظرتون؟...خب معلومه اگه یادتون باشه هری پاتر فقط و فقط برای یه چیز به دنبالش رفت تا اونو از دست لرد دور کنه تا لرد بدن پیدا نکنه و جاودانه نشه؛درسته؟
خب پس خصوصیت اصلیش"جاودانگیه!"
-اره داره راست میگه گب!
-ممنون زاخاریاس.راستی پومانا باید یه چیزی بهت بگم فردا زنگ ناهار بیا پیشم!

پایان.

-بچه ها!...نمی خواین بیدار شین؟ ساعت 9 صبحه!...گابریل،پومانا...بیدار شین دیگه!
-خیلی خب بابا! بیدار شدیم ...پومانا،پومانا بلند شو صبح شده.
-باشه باشه گب بیدار شدم.ممنون از لطفت ایزابلا.
-بیاین برین صبحونتون رو بخورین،شانس اوردین که امروز اخرهفته هست و کلاس ندارین؛بلند شین

داخل سرسرا:


-چه عجب گابریل بیدار شدی!
-خب خسته بودم،اخر هفته حق داشتم بخوابم دیگه نه پومانا؟
-هههه...اره خب حق داشتیم بخوابیم سدریک!
-نه تا الان که شما مثلا جزو سخت کوش ترین بچه های مدرسه هستین!
-پومانا،پومانا یه دقیقه اون ظرف حلیم رو بذار پایین! به نظرت بچه های سخت کوش حق ندارند یک خواب منظم داشته باشن؟
-هومممم ...خب قطعا حق دارند گابریل!
-خیلی خب بابا بخورین که ساعت 10 تمرین کوییدیچ دارین،بیاین ها!
-عالی شد گابریل حالا میتونیم باهم تمرین کنیم.
-اره میدونم...سدریک،سدریک واستا یه دقیقه!
-چیشده گابریل؟
-کیا میاین؟
-این چه سوالیه اخه گب؟
-خب میخوام بدونم کیا میاین؟
-بچه های کوییدیچ دیگه!
-خب اسماشونو بگو
-ترومن،ارنی،هری،ویزلی ها، شیلا بروکس،خودم،تو و پومانا
-خب ببین سدریک ممکنه ما یه ذره دیر تر بیایم عیبی که ندا...
-ای خدا!باشه فقط بیاین ها!
-باشه،پس فعلا.
-فعلا.
-گب چی بهش گفتی؟
-هیچی، ازش پرسیدم کیا میان.
-این چه سوالیه دیگه ترومنو ارنی و هری و بقیه میان دیگه!
-پومانا مثل اینکه فراموش کردی منو تو دیشب عضو محفل شدیم ها! ماموریت،دامبلدور،وظیفمون و ...
-خب اره می دونم ولی این چه ربطی داره خب به تمرین کوییدیچ؟
-وایی پومانا! ما اول باید مطمئن بشیم امروز برای محفل کار خاصی قراره بکنیم یا نه ؟
-نکته ی ظریفی بود!
-پاشو،پاشو بریم دفتر دامبلدور!

دفتر دامبلدور:

-تق تق،تق تق...چرا جواب نمیده گب؟
-از کجا بدونم!
-تق تق... تق تق...اه یه بله ای بگو دیگه!
-اروم باش پومانا.
-اخه ساعتو نگاه کن گب،ساعت 9:45 هست،ساعت 10 تمرین داریم!
-به سدریک گفتم ممکنه دیر بیایم،بعدش محفل مهم تر از کوییدیچه نه؟ حالا برو کنار من در میزنم...تق تق...تق تق!
-بله؟
-ایناهاش دیدی پومانا؟
-خیلی خب!
-پرفسور ماییم گابریل و پومانا
-بیاین تو عزیزانم!
-عهه سلام پرفسور
-سلام پرفسور دامبلدور!
-سلام بر خانم تیت و خانم اسپراوت، میتونم کمکتون کنم؟
-گب بگو دیگه وقت نداریم.
-باشه باشه...اهمم پرفسور ما امدیم که به شما بگوییم که اگه امروز کاری باید انجام بدیم درخدمتیم،چون می خوایم بریم تمرین کوییدیچ گفتم قبلش سری به شما بزنیم اخه دیشب شما چند تا چیز تو مایه های ماموریت و اینجور چیزا گفتین!
-اوه،کامل درسته!ولی نه کاری باهاتون فعلا ندارم،هروقت داشتم براتون یه جغد میفرستم عزیزانم.
-پس پرف...
-ممنون پفسور از زحماتتون،پس ما دیگه مرخص می شویم چون به سدریک جان قول دادیم نه گابریل؟
-امممم...خب درسته ول...
-فعلا پرفسور!

پایان.

_تیت،تیت بدو بیا.

گابریل تیت دوان دوان به سمت پومانا دوید و گفت:
_چی شده؟ولدمورت دوباره برگشته؟خانوادم مردن؟
_چی داری میگی؟بیا اینو بخون.

پومانا برگه را به سمت تیت گرفت تیت انرا بلند خواند



پومانا و گابریل مات و مبهوت به هم نگاه می کردند.چند دقیقه برای هضم مطلبی که خواندند سکوت کردند تا اینکه پومانا گفت:
_پاشو.گابریل پاشو بریم.
_کجا؟
_خونه ی اقای شجاع!خب پیش هری دیگه.
_الان؟
_پس نه فردا!اه،پاشو دیگه.
_بابا الان نصفه شبه فردا میریم پیشش.
_فردا دیره باید الان بریم.
_چطوری بریم اصلا بر فرض اینکه رفتیم بیرون و سالن گریفیندور رو پیدا کردیم.چطوری واردش شیم؟بعد تازه اگر شانس بیاریم و کسی توی سالن نباشه باید بریم توی خوابگاه که مطمئنا کسی توش هست؛اون موقع می خوای چیکار کنی؟
_تو هم حرفا میزنی گابریل.کی خواست بره تو سالن گریفیندور.
_پس می خوای چی کار کنی؟
_بابا،هری هر شب توی هاگوارتز پرسه میزنه می تونیم پیداش کنیم.

پومانا دست گابریل را گرفت و به سمت بیرون سالن کشید.

راهرو های هاگوارتز

_هری.هری.
_چیکار میکنی؟
_دارم هری رو صدا می کنم.
_برای چی؟
_گابریل؟حالت خوبه؟برای اینکه درباره محفل باهاش صحبت کنیم دیگه؛یادت رفت؟
_خب برای چی صداش می کنی؟
_برای اینکه اون زیر شنله و ما نمی بینیمش باید صداش کنیم.
_اها.یادم نبود.
_واقعا یادت رفته بود؟
_هیس!یک صدایی میاد.
_چی؟
_هیییییییییییس.بیا این پشت.

پومانا و گابریل سریع رفتن پشت یکی از سرباز ها قایم شدند.
_من مطمئنم یک صدایی شنیدم.بیا خانم نوریس.

فیلچ و خانم نوریس به انها نزدیک می شدند.پومانا و گابریل از ترس حتی نفس هایشان را حبس کردند تا صدایشان را نشنود.فیلچ همین طور نزدیک می شد.به ان سربازی که ان دو پشت سرش بودند رسید همه طرف را نگاه کرد اما انها را ندید.
_مثل اینکه اشتباه کردم.حیف شد بیا بریم.

فیلچ و خانم نوریس داشتند برمی گشتند.پومانا و گابریل که خیالشان راحت شده بود،کم کم از پشت سرباز بیرون امدند اما پای پومانا به نیزه سرباز گیر کرد و نیزه افتاد.
دنگ
فیلچ برگشت و به پشت سرش نگاه کرد ان دو را دید و گفت:
_اهای وایستین.شما از قوانین سر پیچی کردین.

پومانا اروم به گابریل گفت:
_تسترالمون دوقلو زایید

فیلچ به سمت انها امد و گفت:
_شما اینجا چی کار میکنین؟

گابریل گفت:
_ما.... ا...میدونین....ما...ما اینجا قدم میزدیم.
_برای چی؟
_برای اینکه حوصلمون سر رفته بود و خوابمون نمی برد.
_اره ارواح عمه هاتون.حالا مهم نیست به چه دلیلی اینجایین.بیاین ببرمتون تا جریمتون کنم البته حالا که کسی نیست و خودمونیم شاید هم از روش هایی که خودم دوست دارم استفاده کنم.

پومانا و گابریل اب دهانشان را قورت دادند و بهم نگاه کردند.نمی دانستن چه کنند؛اگر می رفتند بیچاره می شدند و اگر نمی رفتن...
_ارگوس اینجا چه خبره؟
_جناب مدیر این بچه ها شبانه پرسه می زدند.

پومانا و گابریل که تازه از فکر و خیالات بیرون امده بودند.سر هایشان را به صورت پشیمانی پایین گرفتند.
_ارگوس میشه من این دفعه اونا رو جریمه کنم.
_ولی جناب مدیر....خب بله البته.
_ممنون.پومانا گابریل بیاین.

انها سریع دویدند و از ان جا دور شدند.دامبلدور وقتی که مطمئن شد از فیلچ دور شده اند گفت:
_حدس میزدم امشب نتونین طاقت بیارین و برین پیش پاتر.میدونین من می خواستم با شمابرای ورود به محفل صحبت کنم اما خب باید دور از چشم بقیه و به یک بهانه این کار رو می کردم.و حالا میرم سر اصل مطلب.

دامبلدور انها را به دفتر خود برد و در انجا با انها در مورد محفل صحبت کرد و پومانا و گابریل با دقت به ان گوش دادند.

خوابگاه هافلپاف

_من خیلی خوشحالم.
_منم.
_گابریل به نظر تو منظور دامبلدور از ماموریت چی بود؟
_نمی دونم اما به نظرم باید هیجان انگیز باشه.

پومانا و گابریل انقدر به محفل و ماموریت هایش فکر کردند که نفهمیدند کی خوابشان برده و ایا اصلا خوابیده اند یا همش خیالبافی می کردند.

اثری از محفل!


-باباجونیا، بابا جونیا، بلند شید که محفل تکونی عید شرووووعععع شده!

صبح محفل، با شور و انرژی شروع شده بود، دامبلدور و گروه بیدار باشش، اتاق به اتاق حمله میکردن، پرده های پنجره ها رو میکندن و آفتاب و هل میدادن تو اتاق!

نفر اول پرده هارو به شاخ میکشید و نفر بعدی که یه پرتقال گوگول بود روی تخت صاحب اتاق میپرید و با یکی دو تا بوس پرتقالی محفلی صاحب اتاق و بیدار میکرد!
هوای دم عید واقعا بوی عید و میداد.

توی محفل، بوی شیشه شور ها توی هوا پخش بود، صدای چوب کاری فرش های قدیمی و خاک خورده ی محفل از حیاط خلوت میومد و سر و صدای جیغ و داد و آب بازی های سرِ فرش شستن ها، دیوارهای محفل و پایین میاورد!

هر گوشه ی محفل یه نفر شاد و شنگول با پیچیدن یه دستمال دور سرش و یه دستمال تو دستش، مشغول صابیدن در و دیوار بود.

مالی و بچه هاش و نوه و نتیجه هاش آشپزخونه رو پر از بوی شیرینی میکردن و اون گوشه کنار بوی یه خورش قرمه سبزی خوف و خفن به مشام میرسید!

توی راه رو های آفتاب گیر، زیر نور تنوری خورشید،گرد و غبار ها با آواز هاگرید توی هوا ملق میزدن!

خنده های زیر زیرکی جرالد و ماتیلدا از لب پنجره هایی که پاک میکردن، جیغ و داد مالی سرِ فرد و جرج که قاطی خمیر شیرینی، چن تیکه شکلات برتی بارتی با طعم همه چی میریختن، جیغ های بنفش و نارنجی آرتور موقع تمیز کردن لوستر هایی که اتصالی داشتن، صدای چوب کاری فرش ها با قدرت بازوی هاگرید، صدای شلپ شلوپ آب بازی پنه لوپه و گادفری موقع فرش شستن و اوووووه هر گوشه ی محفل رنگ و بوی عید رو... داد میکشید!

همون گوشه کنار ها، گاهی اوقات وسط مسطا، یکم اون وَر تر، یکم این ورتر، زیر میز، توی پریز، بغل گاز، روی پنجره ها، توی شلینگ آب، بین خاک و خُل فرش، جوزفین اما...
کاری گیرش نمیومد، توی رختشور خونه، قاطی لباسا، توی آشپزخونه، ما بین خمیر ممیرا، توی پذیرایی، توی سطل رنگ، هیچ جا و هیچ کس، کاری دست جوزفین نمیداد!

هیچکس نمیتونست به جوزفین اعتماد کنه و کاری دستش بده، آخه جوزفین، آخه جوزفین هیچ سابقه ی خوشی توی هیچ زمینه ای نداشت!
جوزفین یه خرابکار بالقوه ولی ناخواسته بود!

جوزفین که بغض گلوش و گرفته بود و دستمال گردگیری دور موهای قرمزش و باز میکرد، واسه اینکه هیچکس حال و هوای خوش عید و خونه تکونی قبلش و با جوزفین سهیم نمیشد، راهِ راه پله رو پیش گرفت و با دل کوچیک و شکسته اش راهی اتاقش شد.
جوزفین در اتاق کوچیک زیر شیروونی شو محکم بست و همون پشت در، اشک هاش رو رها کرد، بعد هم خودش و روی تخت خوابش انداخت و صدای گریه شو توی بالش مخملش... قایم کرد.


حیاط خانه گریمولد


تو حیاط غوغا بود، بیشتر از اون چه که فکرشو بکنید. هواپیمای ریچارد با اثاثیه جدید محفل وسط حیاط فرود اومده بود و باعث نابود شدن تمام زحمات محفلی ها شده بود.

ظرف های کیک رو زمین بودند و گربه پنه لوپه و ماتیلدا با لذت توت فرنگی ها و میوه های داخل کیک رو نوش جان میکردند.

سطل های رنگ پرواز کرده و مستقیم رو دیوار های سفید و براق فرود اومده بودند و بدتر از همه، ریش های پروفسور دامبلدور پر از رنگ شده بود.

پروفسور که به ریش های بلند و مو راپنزلی اش اهانت شده بود با عصبانیتی وصف نشدنی فریاد می زد صورتشو چنگ می انداخت!
-نه! چرا ؟ آخه چرا ریش نازنینم...

درست زمانی که هیچکس فکر نمیکرد اوضاع از این بی ریخت تر شه، از داد و فریاد دامبلدور و ترکیبشون با گرد و خاک حیاط طوفان شنی به پا شد که چِش چش و نمیدید!



اتاق جوزفین


جوزفین که کمی آروم شده بود، مجله صد و ده صفحه ای شو باز کرد و هندزفریش رو تو گوش هاش گذاشت بی خبر از غوغایی که در بیرون از اتاق به پا بود خودش و مشغول کرد.
-تا مجله رو تموم نکنم بیرون نمیرم باو، نه که خعلی هم من و همه دوس!


حیاط خانه گریمولد


بعد از فروکش طوفان, پروفسور نگاهی به اطراف کرد و با چهره های داغون محفلی ها مواجه شد.

تمام موهای آرتور در دستش بود, ریموند بالای درخت بود و شاخ به شاخ شده بود، چوب های خونه درختی وسط حیاط ریخته بود و نیمی از محفلیا رو له کرده بود، همینکه دوربین روی خرابه های وسط حیاط زوم میکرد ناگهان صدای جیغی از دور دست ها اومد و بعد از دقایقی دختری بر روی دستان پروفسور فرود آمد.
-سلام مزاحمتون نیستم؟
-نه باباجان..!
-پس...چطور میشه همچین طوفانی ساخت؟ چرا ری رو درخته؟ چرا هاگرید تو فرشه؟ چرا آرتور قشنگه؟ چرا اون اقا اسمش مشنگه؟ ؟ چرا جوزفین اونجا نشسته..؟ عه پروفسور! چرا جوزفین اونجا ننشسته؟

چش و چار از کاسه در اومده محفلی ها به جای پارک همیشگی جوزفین افتاد! طبقه اول خونه درختی، زیر شاخه ی اصلی، بغل خونه ی سنجاب درختی!
-جوزفین نیستتتتتتت؟
-جوزفین...
-نیست..!

بغض گلو ها رو گرفت و صدا ها تو سینه حبس شد!
-هوررررراااا!

این صدای خوشحالی تمام بچه های محفل بود.
هر اتفاقی که پیش اومده بود قابل جبران بود، اگه، اگه، اگه فقط مزاحمت های جوزفین در کار نبود!

راند دوم محفل تکونی بعد از خوردن ناهار شروع شده بود!
از اون همه شور شوق دیگه چیز پررنگی نمونده بود، بوی شیرینی آشپزخونه جاش و به صدای شسته شدن ظرف ها و غرغر های مالی داده بود، خاندان مو قرمز های کوچیک به تقلید از مالی هر کار کوچیک و بزرگی رو با غرغر انجام میدادن.

هاگرید خسته از تکوندن فرش هایی که دوباره با گردوخاک چندی پیش کثیف شده بودن کف حیاط خلوت وِلو شده بود.

دامبلدور توی انباری دنبال حلالی برای پاک کردن رنگ ریش هاش بود ولی جز کوهی از ظرف های شیشه ای خالی چیزی قسمتش نشده بود.

آرتور با رنگ کردن دیوار ها به مشکل خورده بود، پنه لوپه با فشار کم شیر آب ساعت ها میشد که فرش رو آب میکشید.

ماتیلدا و جرالد که خسته شده بودن بگو مگو داشتن!
وَوَوَ... هر گوشه ی محفل بوی بد خستگی و غم و اندوه و میداد.

کمکم میشد متوجه جای خالی بعضی ها شد، بعضیایی که هیچ وقت خسته نمیشدن و تا آخرش پایه ی شوخی و خنده بودن.
بعضی هایی که آخر کار های سخت و به عهده میگرفتن و به همه کمک میکرد، بعضی هایی که خستگی و با شیطنتاشون از بین میبردن و پرچم خنده و خوشحالی رو همیشه بالا نگه میداشتن، بعضی هایی که اسمشون جوزفین بود!
کسی نبود که محفل بهش بگه این کار و نکن و اون گند و نزن و این و نشکن و اونو خرد نکن و...
ولی... شاید جاش خالی بود!

همه ی دستمال سر ها با بیحوصلگی و کجکی روی سرا بسته شده بود و با کمک بغض صاحب دستمال در و دیوار های محفل و با حس و حال دلتنگی تمیز میکرد!

-دیع نمیتونمممم من جوزفین مو موخوام! عووووواَااا...

با ترکیدن بغض هاگرید کل محفل ترکید! صدا های کوچیک و بزرگ ترکیدن بغض ها راه پله ی تمیز و صابونی محفل و طی کرده و پشت یه در بسته وایساد!


تق تق تق


-برو همون جایی که ازش اومدی!
-آخه اونجایی که من ازش اومدم به تو نیاز دارن!
-دروغه! هیچکی به من نیاز نعاره! من یه دست و پاچلفتی بدرد نخورم! یه خرابکارِ رو اعصاب!

جوزفین گوشه پنجره کوچیک اتاقش نشسته بود و با آهی که میکشد به آفتاب پشت ابر نگاه میکرد!

-آخه... این دقیقا همون چیزیه که بهش نیاز داریم! تو این مدت که همه ما آدم بودیم، همه چی خسته کننده و بی روح شده بود، همه چی تیره و خاکستری شده بود! ما یه رنگ جلف میخواییم! یه صدای تیز! یه شیطون خرابکار! یه جوزفینِ مونتگومری!

مونت اشکاش و پاک کرد، شلوارش و پاش کرد، موهاش و ریخت و پاش کرد و در اتاق شو باز کرد!

در که باز شد...گوله گوله محفلی به اتاق حمله ور شد و مثل دریای مواجی که قایق کوچیک روش و تکون میده، جوزفین هم روی دست های محفلی ها به هوا پرتاب شد!


آهای دختر درختی، آهای آدامس خرسی، آهای رماتیسم مغزی!
آهای افتخار فسقلی، آهای مهربون قلقلی، آهای شیطون وزوزی!
تولدت مبارک

-خب گب و گب و تو گب، بیاین جلو.

ترومن و دلاکور و تیت تعجب کردن سه نفری رفتن جای سدریک و اول از همه ترومن بحث رو باز کرد:

-به سدریک کاری داشتی؟

-مگه درخواست نداده بودین برای کوییدیچ؟ خب همونطور که گفتی هافبک چپ برای تو جور شد راست برای گب و مهاجم برای گب
-
-
-

سه تا گابریل ها موندن ،سدریک این نگاه رو شناخت:

-منظور چپ برای گابریل ترومن راست برای گابریل تیت مهاجم برای گابریل دلاکور

دلاکور :ولی من اسلیترینم اینا هافلپاف!

تیت عقب ایستاده بود و دست به سینه تو فکر بود که گفت:

-مگر اینکه دارن تیم مدرسه رو میچینن

ترومن با تعجب و ذوق رو به سدریک :

-یعنی ما برای تیم مدرسه میریم مسابقات با مدارس دیگه؟!

سدریک سری تکون میده و میگه:

-خوشبختانه اره

دلاکور رو به سدریک:

-خب دیگه کیا هستن؟

-جینی مسدومه وگرنه دلاکور رو برای مهاجم خواستن من خودم هری پاتر و رون و زاخاریاس و تیت و ترومن هم هستن. خب برین پیش هری تو زمین کوییدیچ واسه تمرین!

ترومن رو به سدریک

-باش پس بریم!

اون روز ترومن مغرور نبود معلوم نیس چش شده بود

زمین کوییدیچ

هری همه رو جمع کرده بود و در حال سخنرانی:

-خب تیم هاگواردس تشکیل شد بالاخره
اعضای تیم زاخاریاس اسمیت
گابریل دلاکور، گابریل ترومن، گابریل تیت

یک مکثی میکنه و ادامه میده

-سدریک دیگوری رون ویزلی و خودم که به عنوان کاپیتان خدمت شما هستم

رون از پشت بچه ها صداش میاد:

-هری به نظرت سه تا گابریل قاطی نمیکنم تو زمین که نمیشه (با صدای کلف)گابریل ترومن توپو بده گابریل دلاکور

هری شونه هاشو میده بالا

-یکاریش میکنیم خب همه سر جاهاشون قرار بگیرن

همه طبق ترکیب سرجاهاشون قرارگرفتند

هری با فریاد رو به بچه ها:

-خب تیم ریوینکلاو به عنوان تیم تمرینی حاضر شده بازی کنه!

خلاصه اسمه گابریل شده بود دردسر چون عادت کرده بودند به اسم همو صدا بزنند چندین هفته تمرین کردند روز مسابقه فرا رسید

محل برگزاری مسابقات بین مدرسه ایی

یوان با شور خاص و همیشگیه خودش:

-خب چه بازی هیجان انگیزی بشه! این بازی بازیکنان تیم هاگواردس گابریل دلاکور ،هری پاتر ،گابریل ترومن ،زاخاریاس اسمیت ،سدریک دیگوری ، رون ویزلی،و گابریل تیت به عنوان بازیکنان تیم هاگوااااااااردس.

با بردن هر اسم شور اشتیاق تو تماشاگران ایجاد میشه و ادامه داد:

- و بازیکنان تیم دارمسترانگ کریستیانو رونالدو ،لیونل مسی،برد پیت،سلنا گومز ،جاستین بیبر، عارف غفوری و جولیوس سزار

همه با بردن هر اسم شادی میکنن

هری با فریاد رو به بچه ها:

-خب بچه ها امیدوارم بازی خوبی کنین

یوان با انرژی بسیار در حال گزارشگری :

-خب توپ دست بازیکنان تیم دارمسترانگه لیونل مسی توپو تو دستاش داره پاس میده به برد پیت ،پیت فاز جمیز باند :ورمیداره عینک مشکی میزنه ولی توپو از دست میده زاخاریاس توپ تو دستاش پاس میده به گابریل ترومن تیت در خواست توپ میکنه!!

-گب گب اینجا!

یوان مصمم تر گزارش میکنه:

-ترومن بازیکنا رو جا میذاره

ترومن توپو پرت می‌کنه :

-بگیر گب

همه فکر کردند دلاکور رو میگه و به طرف دلاکور میرن ولی به تیت پاس میده
یوان ایستاده گزارش میکنه:

-تیت جلو میره پاس میده به هری ،هری رو هوا توپو شوت میکنه تووووووووی دروازه

تو کل ورزشگاه صدای جیغ و داد تماشاگران و طرفدار های هاگواردس پیچیده شده بود.
بعد از زد و خورد های زیاد و گل های بسیار همه جا سکوتو فرا میگیره

-دارم درست میبینم گوی زرین رو هری تو دستاش داره

یکدفعه جیغو داد طرفدارای هاگواردس بالا میره .همه چی بهم پیچیده میشه مثل آب صورت ها بهم میریزه همه تو آب غرق میشن ترومن تو تخت بود صورتش خیس شده بود یکدفعه از خواب بلند میشه لیسا لوپین رو میبینه!
ترومن با عصبانیت :

-لیسا چکار میکنی

لیسا صورتشو برمیگردونه :

-برو مرلینو شکر کن اخه کدوم اح..قی با جارو میخابه

ترومن دوربرش نگاه میکنه میبینه رو تخت لیسا خوابیده صورتشو کج میکنه

-اذیت شدی فک کنم

لیسا صورتش قرمز شده بود با گلایه :

-نشدم؟

نفس عمیقی میکشه و ادامه میده

-حیف که دوست دارم

و رفت بیرون
سدریک دم در داشت صحنه رو تماشا میکرد

-فک کنم معجون عشق هنوز اثرش مونده😂😂

ترومن مصمم میگه:

- تقصیر خودش بود منکه گفتم اشتی کن اگه نکنی به خوردت میدم
باهم خندیدن و ...
این داستان ادامه دارد....

- هاف واف هواف!
- جناب وزیر می‌فرماین که جهت افزایش انگیزه‌ی ملّت، از امروز به بعد، فعالیت توی جادوگران شامل دستمزد میشه!
- واف ووف ویف!
- ینی بابت ارسال هر پُستی، ۱۰ گالیون به حساب‌تون واریز میشه.

اونایی که سخنرانی فنگ رو از نزدیک می‌دیدن، کلاهاشونو انداختن هوا و فوراً لنگ از جا کندن و تاختن و با شیرجه خودشون رو انداختن توی دل انجمن‌ها و تاپیک‌های مختلف.
اونایی هم که سال‌ها میشد که پاشونو تو شهر جادوگران نذاشته بودن و گهگاهی حال و اوضاع این شهر رو توی خونه و از شبکه‌ی جادوگر تی‌وی پیگیری می‌کردن، همگی مشغول پُست زدن شدن.
همه و همه!
از کاربر با آی‌دی شماره‌ی یک گرفته تا «بیشتر...».
آره! حتی همین بیشتری که ۲۴ ساعت شبانه‌روز آنلاین بود و یه دونه پُست هم نمیزد، جدیداً همراه با بقیه رول میزد و توی دریایی از گالیون‌ها شنای قورباغه می‌رفت.

حالا که دیگه رول زدن توی جادوگران بی‌فایده نبود و منبع درآمد خیلیا شده بود، دیگه خیلی سخت میشد «عاشقای رول» و «عاشقای پول» رو از همدیگه تفکیک کرد.
فعالیت اونقد بالا رفته بود که رفرش میزدی، ده‌تا صفحه به اون تاپیک اضافه میشد.

نه به عشق فعالیتِ خالص.
بلکه به عشق پول!

***


- واف هواف هاف!
- جناب وزیر می‌فرماین که امروز سالگردِ پولی‌شدنِ رول‌زنی توی جادوگرانه.
- وافیف ووفین!
- تصمیمی که باعث شد جادوگران از جنبه‌ی ادبی و فانتزیش کاملاً فاصله بگیره و به یه شهر اقتصادی تبدیل بشه.
- وافاف!
- بنابراین، از امروز به بعد، فعالیت توی جادوگران به روال سابقش برمی‌گرده. دیگه دستمزدی در کار نیس!

احساس بیهودگی، دل همه‌ی شهروندای جادوگران رو گرفت.
- دستمزدی در کار نیس؟
- بازم الکی فعالیت کنیم؟
- ینی بازم مفت رول بزنیم؟
- وقتی پولی در کار نباشه، رول زدن چه ارزش و فایده‌ای داره؟
- نخواستیم اصلاً! ما که رفتیم!

طی چند دقیقه، جمعیت شهر جادوگران از پنجاه هزار نفر، رسید به صد نفر!
حالا به راحتی میشد «عاشقای رول» و «عاشقای پول» رو از همدیگه تفکیک کرد

خب گب و گب و تو گب بیاین جلو.
ترومن و دلاکور و تیت تعجب کردن سه نفری رفتن جای سدریک
ترومن:به سدریک کاری داشتی
سدریک:مگه درخواست نداده بودین برای کوییدیچ همونطور که گفتی هافبک چپ برای تو جور شد راست برای گب و مهاجم برای گب
سه تا گابریل ها موندن سدریک این نگاه رو شناخت
-منظور چپ برای گابریل ترومن راست برای گابریل تیت مهاجم برای گابریل دلاکور

دلاکور :ولی مت اسلیترینم اینا هافلپاف
تیت عقب ایستاده بود و دست به سینه تو فکر بود که گفت
-مگر اینکه دارن تیم مدرسه رو میچینن

ترومن با تعجب و ذوق رو به سدریک
-یعنی ما برای تیم مدرسه میریم مسابقات با مدارس دیگه
سدریک سری تکون میده
-خوشبختانه اره
دلاکور رو به سدریک
-خب دیگه کیا هستن
سدریک:جینی مسدومه وگرنه دلاکور رو برای مهاجم خواستن من خودم هری پانر و رون و زاخاریاس و تیت و ترومن هم هستن خب برین پیش هری تو زمین کوییدیچ واسه تمرین
ترومن رو به سدریک
-باش پس بریم

اون روز ترومن مغرور نبود معلوم نیس چش شده بود

زمین کوییدیچ

هری همه رو جمع کرده بود و در حال سخنرانی
-خب تیم هاگواردس تشکیل شد بالاخره
خب اعضای تیم زاخاریاس اسمیت
گابریل دلاکور، گابریل ترومن، گابریل تیت
یک مکثی میکنه و ادامه میده
-سدریک دیگوری رون ویزلی و خودم که به عنوان کاپیتان خدمت شما هستم

رون از پشت بچه ها صداش میاد
-هری به نظرت سه تا گابریل قاطی نمیکنم تو زمین که نمیشه (با صدای کلف)گابریل ترومن توپو بده گابریل دلاکور

هری شونه هاشو میده بالا
-یکاریش میکنیم خب همه سر جاهاشون قرار بگیرن

همه طبق ترکیب سرجاهاشون قرارگرفتند

هری با فریاد:خب تیم ریوینکلاو به عنوان تیم تمرینی حاضر شده بازی کنه

خلاصه اسمه گابریل شده بود دردسر چون عادت کرده بودند به اسم همو صدا بزنند چندین هفته تمرین کردند روز مسابقه فرا رسید

محل برگزاری مسابقات بین مدرسه ایی

یوان:خب چه بازی هیجان انگیزی بشه این بازی بازیکنان تیم هاگواردس گابریل دلاکور ،هری پاتر ،گابریل ترومن ،زاخاریاس اسمیت ،سدریک دیگوری ، رون ویزلی،و گابریل تیت به عنوان بازیکنان تیم هاگواردس و بازیکنان تیم دارمسترانگ کریستیانو رونالدو ،لیونل مسی،برد پیت،سلنا گومز ،جاستین بیبر، عارف غفوری و جولیوس سزار

همه با بردن هر اسم شادی میکنن

هری با فریاد:خب بچه ها امیدوارم بازی خوبی کنین

یوان با انرژی بسیار
-خب توپ دست بازیکنان تیم دارمسترانگه لیونل مسی توپو تو دستاش داره پاس میده به برد پیت ،پیت فاز جمیز باند ورمیداره عینک مشکی میزنه ولی توپو از دست میده زاخاریاس توپ تو دستاش پاس میده به گابریل ترومن

تیت در خواست توپ میکنه
-گب گب اینجا
یوان :ترومن بازیکنا رو جا میذاره
ترومن توپو پرت می‌کنه
-بگیر گب
همه فکر کردند دلاکور رو میگه و به طرف دلاکور میرن ولی به تیت پاس میده
یوان ایستاده گزارش میکنه
-تیت جلو میره پاس میده به هری ،هری رو هوا توپو شوت میکنه تووووووووی دروازه

بعد از زد و خورد های زیاد و گل های بسیار همه جا سکوتو فرا میگیره
یوان:دارم درست میبینم گوی زرین رو هری تو دستاش داره
یکدفعه جیغو داد طرفدارای هاگواردس بالا میره

همه چی بهم پیچیده میشه مثل آب صورت ها بهم میریزه همه تو آب غرق میشن ترومن تو تخت بود صورتش خیس شده بود یکدفعه از خواب بلند میشه لیسا لوپین رو میبینه
ترومن با عصبانیت
-لیسا چکار میکنی
لیسا صورتشو برمیگردونه
-برو مرلینو شکر کن اخه کدوم اح..قی با جارو میخابه

ترومن دوربرش نگاه میکنه میبینه رو تخت لیسا خوابیده صورتشو کج میکنه
-اذیت شدی فک کنم

لیسا صورتش قرمز شده بود با گلایه
-نشدم؟
نفس عمیقی میکشه و ادامه میده
-حیف که دوست دارم
و رفت بیرون
سدریک دم در داشت تماشا میکرد
-فک کنم معجون عشق هنوز اثرش مونده😂😂

ترومن مصمم میگه
- تقصیر خودش بود منکه گفتم اشتی کن اگه نکنی به خوردت میدم
باهم خندیدن و ...
این داستان ادامه دارد....

به تنهٔ درخت تکیه داده‌ام و هوای بهاری را استشمام می‌کنم... نسیمی که می‌وزد بوی شکوفه‌های بهاری را بلند می‌کند. موهایم با نسیم موج می‌گیرند و رنگ خاکستری آن گذر زمان را یادآور می‌شوند. تنهٔ درخت بسیار زبر و محکم است؛ بیخود که نیست! بید کتک‌زن است! در تمام زندگی‌ام باور داشتم هر خاری با محبت گل می‌شود و... شد! حداقل روی بید کتک‌زن تأثیر داشت. ولی همه فقط می‌گویند، انجام نمی‌دهند... محبت را می‌گویم؛ خیلی ساده دریغ می‌کنند! بگذریم... از اینها گذشته این بید عجیب سنگ صبور خوبی برای آدم است! انگار همه‌چیز دست به دست هم داده‌اند تا من خاطراتم را به‌یاد بیاورم. در خاطراتم جستجو می‌کنم اما در همهٔ آنها یک‌چیز خودنمایی می‌کند... تنهایی!

-آرتمیسیا رو می‌شناسی؟
-چی؟ آرتمیسیا! اون دختر مغرور رو می‌گی که فقط دنبال خودنماییه؟!

آنها نمی‌فهمیدند! فقط کافی بود اعتمادم را جلب کنند تا ببینند چقدر به آنها وفادارم! اما حیف! از این رو دوستان بسیار اندکی داشتم. اما همهٔ آنها بهترین دوستانی بودند که می‌توانستم داشته باشم! بهترینشان! برایشان هرکاری می‌کردم! حتی اگر جانم را از دست می‌دادم! جان... هه! هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنم که چگونه جان دادن تک‌تکشان را از نزدیک دیدم! آنها با افتخار مردند! آنها در راه نجات دیگران مردند! اما من... من در حالی جانم را از دست دادم که راحت در تختم دراز کشیده بودم! درست است که بعدها در کارت قورباغهٔ شکلاتی ظاهر شدم و بعد از آن توانستم به دنیای زندگان برگردم اما چه فایده! من این نوع مردن را ننگ می‌دانستم! اشک‌هایم گونه‌هایم را خیس می‌کنند. دوباره در خاطراتم غوطه‌ور می‌شوم. دوباره تنهایی! از آن متنفر بودم. نمی‌خواستم! تنهایی را نمی‌خواستم! برای همین خودم را با درس سرگرم ‌کردم اما... آنها همیشه ظاهربین بودند... همیشه! فکر می‌کردند من با این کارهایم به‌دنبال جلب توجهم!

-هی خره الآن که مطمئن شدی نمرهٔ کامل می‌گیری زدی بیرون! آره؟
-نگاش کنین چه قیافه‌ای هم برای خودش گرفته! فک کرده کیه؟!
-تا حالا کسی بهت گفته خیلی نچسبی؟
-امیدوارم اینقد تنها بمونی تا بپوسی!

قلبم با یادآوری این خاطرات فشرده می‌شود! اما همیشه هم همه‌چیز منفی نبود! نکات مثبتی هم داشت! آنقدر درس‌هایم خوب بود که بتوانم زمین بازی کوییدیچ را... محبوب‌ترین بازی دنیا را... با همکاری وزارت افتتاح کنم و آنقدر سابقه‌ام درخشان بود که بتوانم کنترل وزارت را برعهده داشته باشم!
درخت تکانی می‌خورد! می‌فهمم که دیگر وقت رفتن است. دستمال گلدوزی قشنگی را که مادرم به من داده از جیبم بیرون می‌آورم و اشک‌هایم را با آن پاک می‌کنم. از جایم بلند می‌شوم و قدم‌زنان به تصمیمی که گرفته‌ام فکر می‌کنم. عضویت در محفل ققنوس! شاید زمانی که زنده بودم افتخارات زیادی به‌دست آورده‌ام اما... اینها مرا راضی نمی‌کرد! باید چیزی فراتر از این می‌بود! چیزی مانند کمک کردن... کمک کردن به همه... و از همه مهم‌تر! با افتخار مردن! چیزی که در زمان زنده بودنم حسرتش را داشتم! الآن از اعماق قلبم از تصمیمی که گرفته‌ام راضی‌ام! اکنون لبخندی بر لب دارم و به تماشای جغدی ایستاده‌ام که با چشمان کهربایی و پرهای قهوه‌ای‌‌ا‌ش می‌خواهد پیغامی را به من برساند!