معجون در حال آماده‌سازی است

نمیزاشتم سوروس اسنیپ و فرد ویزلی و ریموس لوپین کشته بشن.تدی هم پیش ریموس و تانکس زندگی میکرد.
هرمیون و رون به هری تو تابستونا نامه میدادن.
قطعا هری رو به یه شخص دیگه ای غیر از جینی ویزلی می رسوندم.
نویل از اول شجاع تر میبود.دراکو و لونا رو بیشتر داخل فیلم نشون میدادم و جز شخصیت های مکمل، مثل رون و هرمیون میکردم.

کاری می کردم که تعداد مرگ و میر ها کمتر بشه. فرد و اسنیپ نمیرن. دراکو بیشتر دیده بشه. بلاتریکس رو هم نمی کشتم تا ولدمورت رو برگردونه.

اتفاقات زیادی افتادن که بخوام از لحاظ حسی و هیجانی دست توی داستان ببرم و جلوی رخ دادنشونو بگیرم...
مثل عدم سکوت دامبلدور مقابل وزارت سحر و جادو و گرفته شدن قدرت رخ نمایی آمبریج ملعون!
نمردن دامبلدور و اسنیپ و...(رخ ندادن جنگ هاگوارتز از بیخ!)
لو رفتن محفلی بودن اسنیپ و درنتیجه خیانت او به لورد مو پریشون و دماغ چخماقیمون و برگشت او به محفل!

اما اگر توی زندگی قهرمان داستان مرگ، ضد قهرمان ها، اتفاقات چالش برانگیز احساسی و... نباشه که خوندن، دیدن یا شنیدن داستان لطفی نداره!

من ترتیبی میچیدم که حسادت رون به هری و افسردگی مالفوی تا جایی ادامه پیدا کنه که این دونفر به جایگاهشون خیانت کنن! و مطمئنا با این تغییر چالش های جدید و غیر قابل پیشبینی تری در داستان رخ می داد!

قطعا مرگ فرد ویزلی

تنها تغییر رفتار هری بود که این قدر سرکش و بی ملاحظه نباشه و اینکه مادر و پدر نویل توسط بلاتریکس دیوونه نمی شدن.

یه چیز دیگه هم اینکه این عشق به انگلستان رو حذف می کردم چون نباید جانبدارانه برخورد کرد وقتی تمام مردم جهان یه داستان رو دوست دارن

کاری میکردم که فرد و اسنیپ نمیرن.
هری انقدر زجر نکشه.
نظر و فکر مردم درباره ی گروه اسلیترین رو تغییر میدادم.
کاری میکرم دریکو تنهایی نکشه.
هری رو با هرماینی میرسوندم.
کاری میکرم استوریا نمیره.
امبریج رو وارد داستان نمیکردم.
و از دریکو بیشتر داخل فیلم نشون میدادم و ارائه میدادم.

نمیزاشتم فرد و سیریوس بمیرن و اسنیپ رو به لی لی می رسوندم.کاری میکردم که دراکو دوستای بیشتری داشته باشه و رابطش رو با هری خوب میکردم.ادمای خوب رو نمیکشتم<: امبریج رو از همون اول وارد داستان نمیکردم.میزاشتم تدی پیش پدر و مادرش بزرگ بشه.<:

من کاری می کردم که این همه آدم توی داستان نمیرن. بعدشم کاری می کردم بیشتر شخصیت دختر و زن توی کتاب باشه. همه ی دخترایی که کتابو می خونن مورد علاقه شون هرماینی‌ه چون چاره ی دیگه ای ندارند. البته خودم شخصا لونا مورد علاقه‌مه.
بعد هم توی لونا یه تغییراتی می دادم. هیچ کس به جز هری، ران، هرماینی، جینی و نویل توی مدرسه اونو دوست نداشت. البته می ذاشتم ظاهر و شخصیتش همین طوری که هست بمونه ولی کلی دوست داشته باشه.
بعد هم کاری می کردم هری به سالن عمومی هافلپاف هم سر بزنه. سالن عمومی‌شون خیلی خوشگله چرا نباید بره؟!

چیزای زیادیو تغییرمیدادم که قطعا اولیش، نحوه به تصویر کشیدن گروه هافلپافه.
تو کتاب،هافلپافیا جوری به تصویرکشیده شدن که انگار هیچ اراده ای از خودشون ندارن و فقط پیروی بقین، تو سال دوم و چهارم که هری به کمک نیاز داشت،اکثرا هری رو ول کردن و...
در حالی که با توجه به ویژگی های هافلپاف، چنین تصویری اصلا درست و منصفانه نیست!
و این که، فرد و جرجو با سدریک دوست می کردم. درسته که مثل هری و دراکو یا جیمز و سورس با هم دشمن نبودن، ولی به نظر میاد زیاد از هم خوششون نمی اومده.
[نقل قول:
شاید احمقانه به نظر بیاد،ولی به نظرم می تونستن دوستای خوبی باشن. سدریک می تونست برای فرد و جرج یه دوستی تو مایه های ریموس برای جیمز و سیریوس باشه.
و این که، داستانو جوری پیش می بردم که جای فرد،پرسی بمیره. نه این که ازش بدم بیاد،بلکه دوستش دارم. به نظرم اگه می مرد، فرد و جرج یکم باهاش بی رحمانه رفتار می کردن{ قبول دارم یکم زیادی مغرور بود، ولی هیچ لزومی نداشت وقتی پشیمون شده و برگشته، بهش بگن " روانی وزارتخونه پرست تشنه قدرت"! اون خودش به اندازه کافی عذاب وجدان داشت و خودشو سرزنش می کرد، دیگه لازم نبود به روش بیارن!} عذاب وجدان می گرفتن و این باعث می شد یکم بیشتر به حرفاشون فکر کنن تا به کسی آسیب نزنن.{ خودم دوستشون دارم،ولی زبونشون گاهی اوقات مثل نیش مار می موند... هرچند که می دونم منظوری نداشتن..}

با توجه به نظر شما، به نظر می‌رسد که در کتاب‌های هری پاتر، دیدگاهی سیاه و غم‌انگیز درباره اعضای هر گروه به مردم داده شده است. شما معتقدید که به جای اینکه تمرکز بر دیدگاه منفی نسبت به یک گروه خاص باشد، به ویژگی‌های دیگر و هوش و باهوشی آن‌ها باید پرداخته می‌شد. همچنین، شما بر این باورید که در مورد گروه‌های دیگر نیز اطلاعات کافی در دسترس نیست و بیشتر درباره آن‌ها باید می‌دانستیم. همچنین، شما نقدی راجع به نقش هافلپاف ارائه کرده و معتقدید که باید بیشتر به این گروه توجه شود و مهربانی آن‌ها را نباید به عنوان نقطه ضعف آن‌ها در نظر گرفت.