کارگاه داستان‌نویسی

«تصویر شماره ی ۲۱»

هوا بارونی و‌ قلعه همون حس و حال سرد هوای بیرون رو داره سقف سراسری رعد و برق و بارون نشون میداد تا پامو از در بیرون گذاشتم احساس کردم موهام و ردای تنم خیس شد…
امروز روز عجیبیه چرا همه چی غمگینه چرا قلعه سرده چرا همه چی غم زدس .
جمعیت زیادی بیرون میبینم .
مطمئنم از سال اولیا هستن تا سال آخر همه دور هم جمع شدن و این باعث استرس و اظراب درونی من میشه؛ چقدر از این حس متنفرم ولی باید تحملش کنم.
هرچقدر جلوتر که میرم تصویر دردناک تر میشه
و چوب دستی رو به بالا فقط نشانه یک چیز است….
مرگ ساحره موردعلاقه ام.
پروفسور مکگوناگول دنیای جادوگری را رها کرد و چقدر برای من دردناک است .
او الگوی من بود .
او قوی بود.
دوست داشتنی بود .
او مهربان بود و دنیا مهربانی عظیمی را از دست داد.
نه تنها برای دنیای جادوگری ناراحتم بلکه جامعه ماگل ها هم با فقدان عمیقی رو به رو است
اینقدر درگیر غم خودم بودم که فراموش کردم زیر بارون سیل آسا تنها وایسادم و چوب دستی من است که تنها رو به آسمان گرفته شده.



---
خیلی داستان کوتاهی بود ولی چون به اندازه کافی خوب نوشته بودی دلم نمیاد اینجا متوقفت کنم. لطفا حواست باشه که تو پستای بعدیت جزئیات بیشتری بدی از اتفاقاتی که رخ می‌ده، احساسات شخصیتا یا دیالوگایی که ممکنه بینشون رد و بدل بشه.

تایید شد.

مرحله بعد: انتخاب یک شخصیت از لیست شخصیت‌های گرفته نشده و معرفی آن در تاپیک معرفی شخصیت.

«تصویر شماره ۲۰»

- اونا بیشتر از چیزی که فکر می‌کنی شبیه ما هستن. خیلی بیشتر...

صدایش فقط کمی بلندتر از زمزمه بود؛ اما قابل شنیدن بود. حداقل در آن کالسکه‌ی کوچک که فقط ما دو نفر در آن نشسته بودیم، به وضوح قابل شنیدن بود.
- کیا؟

چشمانش را هنوز به بیرون از پنجره دوخته بود. نمی‌شناختمش، نمی‌دانستم چندمین سالی‌ست که به هاگوارتز قدم می‌گذارد، اما از من کمی کوچکتر به نظر می رسید.
- تسترال ها.
-تستر..ال ها؟

نگاهش را به سمت من برگرداند. لبخند گرمی داشت.
- پس تو هم نمی‌بینیشون. اشکالی نداره، آدمای زیادی هستن که اونا رو نمی‌بینن. تا حالا به این فکر نکردی که این کالسکه ها چطوری حرکت می‌کنن؟
- خب... مگه افسون نشدن؟

خندید‌.
- نگاه کن. تسترال ها اونا رو می‌کِشن.

رد نگاهش را تا جلوی کالسکه دنبال کردم و چند لحظه به نقطه ای که اشاره کرد بود، خیره ماندم. از اینکه چیزی که می‌خواست نشانم دهد را نمی‌دیدم، احساس شرم می‌کردم.
- نمی‌دونستم تسترال ها واقعین. اما من... خب هنوز هم چیزی نمی‌بینم...

باز هم خندید. خنده اش گرم بود. هدفش تمسخر من نبود‌.
- خب این خیلی خوبه نه؟ نشون میده تو تا حالا غم خیلی بزرگی رو توی زندگی تجربه نکردی.
- بستگی داره غم بزرگ از نظرت چی باشه.
- می‌دونی... میگن فقط کسایی که مرگ رو از نزدیک دیده باشن ‌می‌تونن تسترال ها رو ببینن. تسترال ها از مرگ متولد میشن، اونا از هر موجودی که ما به چشم می‌بینیم واقعی ترن.

چیزی نمی‌گفتم. دوست داشتم ادامه دهد و بشنوم.
- اونا خیلی واقعین، بیش از حد واقعی. دقیقا برای همینه که خیلیا نمی‌بیننشون. ولی خب مرگ... مرگ شاید حقیقی ترین اتفاقی باشه که برای ما آدما می‌افته. وقتی که مُردن رو به چشم می‌بینی، حس می‌کنی این اولین باریه که واقعا داری می‌بینی؛ اولین اتفاقیه که واقعا میفته و تو نمی‌تونی هیچ‌جوره مانعش بشی.
جادوگر ها می‌میرن و با مرگ اونا، تسترال ها متولد می‌شن. دقیقا به همین دلیله که ما ازشون متنفریم، به همین دلیله که نمی‌خوایم ببینیمشون؛ چون اونا تجلی حقیقتی هستن که ما چشممون رو روش می‌بندیم. بهمون ثابت می‌کنن که چقدر آسیب‌پذیر و ناتوانیم، چقدر راحت سرنوشت می‌تونه ما رو به هرجایی که خواست هدایت کنه.
ترسیدیم. نمی‌خواستیم مدام جلوی چشممون باشن و ضعفمون رو بهمون یادآوری کنن، پس چشممون رو روشون بستیم. پاکشون کردیم. وانمود کردیم از اول نبودن؛ که هیچوقت وجود نداشتن.
ما انتخاب کردیم که از دردمون فرار کنیم، چون نمی‌تونستیم باهاش مقابله کنیم. سخت بود. اگر سعی می‌کردیم، ما رو خفه می‌کرد و می‌شکست؛ پس دست از مبارزه کشیدیم، به همین راحتی.
اما خب بسته بودن چشم ما، هیچوقت حقیقت رو تغییر نداد.

کالسکه حالا به ورودی قلعه رسیده بود. باورم نمی‌شد، چقدر زود گذشته بود.


---
زیبا بود! ارتباط مرگ و تسترال‌ها رو هم خیلی خوب به تصویر کشیدی.

تایید شد.

مرحله بعد: انتخاب یک شخصیت از لیست شخصیت‌های گرفته نشده و معرفی آن در تاپیک معرفی شخصیت.

تصویر 21 کارگاه داستان نویسی

بارون میایید و برف روی موهای رنگارنگ و ردپاهای چهاررنگ جادوگران می‌نشست. چوبدستی ها برافراشته شده بود و همگان اشک می‌ریختند اما او هیچ اشکی می‌ریخت. مردم با دیدن او که بی حس به جادوگران چشم دوخته بود نگاه می‌کردند و بعد در گوش یکدیگر پچ پچ می‌کردند. حق داشتند. او مسئول‌ بود. مسئول همه ی این اشک ها و خیس شدن زیر بارون.او بود که باعت شده بود حالا بهتری جادوگر هاگوارتز دیگر وجود نداشته باشد.هنوز صحنه های آهسته آن روز جلوی چشم هایش رژه میرفت. آن روز هم با آن می‌بارید.آن روز هم زمین مثل الان لیز بود. پشت بام و آن جادوگر. چشمان سرخ خودش در انعکاس شیشه عینکش،خون پخش شده روی زمین از زاویه پشت بام.و حالا میدید اشک های ریز ریز پدر آن جادوگر و فریاد های مادرش بر سر او. اما او همچنان بس حس به آن صحنه نگاه می‌کرد.به چوبدستی هایی که به یاد بهترین دوستش که از پشت بام هولش داده بود برافراشته شده بود.و در آن لحظه مرلین را شکر کرد که باران نمیگذاشت اشک هایش پدیدار بشود


استاد انتخابی
آیلین پرنتیس


---
داستان خوب و با احساسی بود، فقط یکم زیادی کوتاه بود... لطفا حواست باشه که تو پستای بعدیت جزئیات بیشتری بدی از اتفاقاتی که رخ می‌ده، احساسات شخصیتا یا دیالوگایی که ممکنه بینشون رد و بدل بشه.

تایید شد.

مرحله بعد: انتخاب یک شخصیت از لیست شخصیت‌های گرفته نشده و معرفی آن در تاپیک معرفی شخصیت.

بعد از اینکه چوبدستیمو گرفتم سمتش پرتلیوس و سندیوس منو گرفتن.پرتلیوس سعی میکرد چوبدستیمو بگیره و سندیوس واستاده بود جلوش که اون کثافت رو نزنم.
ته دلم میخواستم تبدیلش کنم به یک قورباغه،ولی پرتلیوس گفت مطمئن باش اگه اینکارو بکنی مک گونگال پدرتو درمیاره.
برام مهم نبود چون سری قبلی به مک گونگال گفتم اگه ی بار دیگه اون حرف رو بزنه به قورباغه تبدیلش میکنم.
سندیوس گفت برو به مک گونگال بگو ولی من فقط رفتم بیرون که برم سمت درخت افرام که همیشه زیرش اتیش روشن میکنم و جنگلو نگاه میکنم.
من نمیتونم الان برم خوابگاه گریفیندور و البوس رو صدا کنم تا با هم بریم برای همین اومدم توی هال.
تا حالا تو نیمه شب به هال نیومده بودم نور سبز از شیشه ای که به سمت دریاچه هست میاد تو و مارین ها رو میتونی ببینی.
به دریاچه نگاه کردم که همه جاش لجن داشت بغیر از شیشه خوابگاه که احتمالا یک جادو روش اجرا کردن.
خیلی قشنگتر از اون چیزی بود که همیشه میدیدم چون نیمه شبه نور سبز بیشتری داره.
رفتم به سمت خروجی اصلی و وارد راهرو شدم.
تو این راهرو،هم اشپزخونه هست و هم سیاهچال هایی که فیلیچ روانی میگه توش بچه ها رو از انگشت شصت پاشون اویزون میکردم تا پا به جاهای ممنوعه نذارن.
اگه من و البوس اونموقع تو مدرسه بودیم احتمالا تا الان هیچ انگشتی برامون نمونده بود.
ازپله ها رفتم بالا و تعداد انگشت شماری تو راهرو ها مونده بودن چون حدود سه دقیقه دیگه نیم شب میشه همه باید تو خوابگاهشون رو تخت باشن.
بدون اینکه کسی منو ببینه رفتم تو حیاط به سمت جنگل
همیشه از یک مسیر میرم که سال دوم با البوس علامتگذاریش کردیم که پامون به ریشه ای شاخه ای چیزی گیر نکنه
نزدیک بودم که دیدم دور و بر درخت یک نوری میاد
نور سفید
تاحالا ندیده بودم همچین نوری، دیدم که نور از یک موجودی شبیه اسب میاد اما اسب نبود
گفتم شاید تستراله اما تسترال ها رو که دیم بال داشتن و سیاه بودن
گفتم نکنه سانتوره اما سانتور نبود چون بالا تنه انسان نداشت
سرشو که اورد بالا یک دستی رو شونه ام حس کردم و قلبم اومد تو دهنم برگشتم و یک انسان رو دیدم با بیشتر از دو متر قد
هاگرید بود
بخاطر البوس با من صمیمی شد و واقعا ادم مهربونیه
بهم گفتش اینجا چیکار میکنی؟
جواب ندادم
پرسیدم اون همون چیزیه که فکرشو میکنم؟؟
گفت اگه وسوسه نشی خونشو بخوری بله،امشبم وقت بیرون موندن نیست احتمالا بخاطر این تک شاخ قراره بین اون ها و سانتور ها یک دعوای شدید پیش بیاد
اونا اجازه ندارن بیان اینجا،امیدوارم فایرنز این سری پادر میونی کنه و جنگ پیش نیاد مگرنه تعداد زیادی از تک شاخ ها از بین میرن،ممکنه بپرسه چرا خب چون سانتور ها تیرکمون اندازهای ماهرین
خیله خب، خیله برو، برو تو خوابگاهت که یک ربع از نیمه شب گذشته اگه نری جفتمونو توبیخ میکننن بدوووو
من رفتم سمت خوابگاه و تو راه داشتم فکر میکردم چی میشه اگه تو این جنگ یک تک شاخ بمیره و من خونشو بخورم
بنظرت اون خون پاک به لب های من میخوره؟...


---
با تک‌شاخ‌ها مهربان‌تر باشیم خب.

تایید شد.

مرحله بعد: انتخاب یک شخصیت از لیست شخصیت‌های گرفته نشده و معرفی آن در تاپیک معرفی شخصیت.

تصویر شماره ۱۸:
وقتی از خواب پریدم خود را در جنگلی تاریک با درختانی بلند دیدم در جای جای آن صدای پای موجود ناشناسی شنیده می‌شد تابحال چنین جایی را ندیده بودم خیلی عجیب بود سایه درختان کم کم داشتند می لرزیدند گمان کردم سرم گیج رفت که یکهو اسب سفیدی با شاخی در تاج سرش ظاهر شد تاریک بود ولی می درخشید عجیب بود در موردش شنیده بودم و هرگز از نزدیک ندیده بودم خواستم نزدیکش شوم که صدایی آمد به حرکت درامد و من نیز به دنبال او راه افتادم نمیدونستم دارم کجا میرم ولی بهش حس خوبی داشتم یکهو ایساد از موقعیت استفاده و سوارش شدم با سرعت زیادی حرکت کرد از دور میدیدمشون شبیه خودش بودند ولی با تعداد زیاد وقتی رسیدیم پیاده شدم و به سمتشان حرکت کردم نگاه همه من بودم وقتی به اونی که شاخش عجیب بود رسیدم دست روی سرش گذاشتم که ناگهان چشمانم بسته شد وقتی چشمانم را باز کردم در اتاقم بودم .



---
یکم پستت زیادی کوتاه بود ولی چون در کل خوب نوشته بودی این‌بار کوتاه میام. ولی لطفا حواست باشه که تو پستای بعدیت جزئیات بیشتری بدی از اتفاقاتی که رخ می‌ده، احساسات شخصیتا یا دیالوگایی که ممکنه بینشون رد و بدل بشه.

تایید شد.

مرحله بعد: انتخاب یک شخصیت از لیست شخصیت‌های گرفته نشده و معرفی آن در تاپیک معرفی شخصیت.

تصویر شماره ی ۲۰
- ما پس از مرگ، زیبا می شویم
در کمال موت، دریا می شویم
خفته ایم، خوابگردانی عظیم‌
ما با مرگ...
تا خواست بگوید"زیبا می شویم"دست پیچک نامرئی ای از پیچک های واویلان جنگل خفته دور گلویش پیچید. در حالی که منتظر مانده بود صدای نرمش به او ندایی بدهد به خالیِ روبرویش خیره ماند. ناتوان در پنهان کردن نگاه پرسشگرش رو به چهره ی بی پروایش برگشت، پیچک را باز کرد:
- پس رویایی که قولش رو دادی کو؟
خندید و طنین خنده اش گنجشک های جنگل ممنوعه و دل او را لرزاند:
- اگه رویا رو ببینی که دیگه لذتی نداره.
دو دست ماهگونش، دستان سرد پسر را گرفتند و به جلو هدایت کردند، ناگهان پای پسر به چیزی در آن فضای خالی گیر کرد و تلو تلو خورد، دختر او را محکم تر گرفت و گفت:
- ششش! کولی بازی در نیار آقای از زیر پر قو در اومده!
پسر اجازه داد هدایت شود. اجازه داد دختر او را در پوچی هدایت کند، چون او همه چیز بود. لبخندی به پهنای صورت زد:
- از زیر پر یه قوی سیاه در اومده، اینو فراموش نکن.
- خوبه خودتم میدونی هر کاری کنی نمیتونی از زیر بلک بودن در بری آقای آلفرد.
- اما_
دنیا دورش لرزید و زمین‌ از زیر پایش فاصله گرفت. دهان باز مانده ی آلفرد را دستان سپید دختر بست:
- هنوز یاد نگرفتی تو این دنیای جادویی مثل ماگلا تعجب نکنی؟! داشتی میگفتی آلفرد.
نگاهش را از ارتفاع زیر پایش به دو چشمش دوخت. چشمانی که خود امنیت بودند، پس هراس را کنار گذاشت‌:
- داشتم می گفتم اما با تو میتونم سفید بشم.
- هیچ چیز ابدی نیست، تو موقتی سفید میشی. کافیه جیم زدنت لو بره که سایه ی سیاه خونواده رو سرمون قد علم کنه.
انگشتانش را میان گیسوان بلندش گره کرد، می‌خواست روشنیشان را مثل گنجشکی در دستانش بگیرد، روی قلبش بگذارد تا لانه کند و شاید سیاهی هایی که طی سالها جمع شده بودند را با آواز خود از سپیده دم پاک کند. چشمانش را بست تا جهان تاریک شود و اشک های خود را خاموش کند که دستان مهربانش صورتش را گرفتند:
- هی... امشب قرار نیست خبری از تاریکی باشه.
سر آلفرد را به بالا هدایت کرد:
- خاندان ما اسم ستاره ها رو روی بچه هاش میذاره که نور رو از آسمون بدزده و تو وجود نسلش قرار بده. در حالی که ستاره های واقعی اون بالان و روشنایی...
دست آلفرد را گرفت و روی سینه اش گذاشت.
- تپیدنیه، نه گرفتنی. یه جوجه پرستوئه، نه یه بید تنبل.
آلفرد لبخند زد و گفت:
- حتی اگه یه ستاره ی الکی باشم، تو بهم نور میدی.
- حالا که انقدر دنبال روشنایی ای، بذار از یه جهت دیگه هم روشنت کنم.
از زیر ردای آبی اش یک شیشه پروانه ی بلوری دزدیده شده از کلاس مراقبت از حیوانات جادویی درآورد. درش را باز کرد و بیخیال از همان ارتفاع انداخت و اجازه داد در ناکجاآباد بیفتد، دستش را وارد شیشه کرد و یک پروانه ی بلوری در آورد و در دستان آلفرد گذاشت:
- لذت دیدن رویا بهایی داره و اگه گفتی برادر خواب و رویا چیه؟
دستش را روی دست آلفرد گذاشت و فشار داد، صدای شکستن بال های پروانه ی بلوری در هوهوی باد گم شد:
- مرگه...
سیاهی ای زیر دست و پای آلفرد را در بر گرفت و به شکل اسبی در آمد. آلفرد خندید:
- تسترال‌! چطور نفهمیدم!
به سمت دختر برگشت و با لبخندی خورده مواجه شد‌. به دستان خونی اش نگاه کرد که خرده شیشه های پروانه در آن فرو رفته بود، به تسترال زیر پایش و به افقی که نمای هاگوارتز را داشت‌. او که با قربانی کردن یک پروانه نمی‌توانست تسترال ها را ببیند، پس چگونه...؟
گنجشک دلش دیوانه وار جیغ میزد و یخ در ذهنش جا خوش کرده بود، دستانش را به سمت دختر دراز کرد و فریاد زد:
- الکترا!
الکترا را باد بهاری با خود برد و تنها چیزی که از او ماند گرد و غبار ستاره بود، آلفرد روی تسترال ایستاد و با چشمان سوزناکش در ردپای درخشش او دست برد و در تکاپوی گیر انداختنش، پایش از روی سنترال در رفت و نفس نفس زنان از خواب پرید. آلفرد با لباس خواب پله های خانه ی اجدادی را طی کرد و به خروجی رسید. بدن نحیفی دارای ردی از تاریکی بر سر و صورت زیر نور ماه می درخشید و آلفرد این درخشش را دوست نداشت.
‌......
- لااقل یه چیزی بخور!
سیگنوس ظرفی از صدف های پروار شده را با دهانی پر به آلفرد تعارف کرد، آلفرد حرفی نزد.
- بچه ها! شب شده! بیاید توی سرسرا، میخوایم سرود یادبود رو بخونیم.
از نگاهشان چیزی جز غرور نمیبارید، چیزی جز تاریکی. آلفرد بی اعتنا به حرف خاله رزیتا سمت پنجره رفت و آن را باز کرد و رو به ستاره های آسمان گفت:
- حق داشتی این کارو کنی... زیادی برای این تاریک خونه روشن بودی.
سپس چشمانش را بست تا دنیا سیاه شود و پرستوی روشنایی دلش فضای بیشتری برای پریدن داشته باشد:
- ما پس از مرگ، زیبا می شویم
ما پس از مرگ، زیبا می شویم
ما پس از مرگ...



---
چه پست احساسی و زیبایی بود.

تایید شد.

مرحله بعد: انتخاب یک شخصیت از لیست شخصیت‌های گرفته نشده و معرفی آن در تاپیک معرفی شخصیت.

تصویر شماره ی ۷ لحظه‌ای در گریمولد 🧙‍♂️

هری و اسنیپ در میان قفسه‌های بلند و پر از کتاب‌های گریمولد ایستاده بودند. گرد و غبار کهنه‌‌ای در هوا معلق بود و بوی کاغذهای پوسیده و جوهر قدیمی فضا را پر کرده بود. اسنیپ، با چهره‌ای عبوس و اخم‌های همیشگی، با بی‌حوصلگی به هری نگاه می‌کرد.

"این کتاب‌ها را سریع‌تر پیدا کن، پاتر. وقت ما محدوده." اسنیپ با لحنی تند گفت. هری که سعی داشت آرامش خود را حفظ کند، با دقت به دنبال کتاب مورد نظر می‌گشت.

اسنیپ که از کندی کار هری کلافه شده بود، ناگهان فریاد زد: "چرا نمی‌توانی ساده‌ترین کارها را هم درست انجام دهی؟" هری با نگاهی خشمگین به او پاسخ داد: "من تمام تلاشم را می‌کنم، پروفسور."

در همین لحظه، اسنیپ با صدایی آهسته‌تر و لحنی که هری آن را کمتر شنیده بود، گفت: "فقط امیدوارم که این تلاش‌ها کافی باشد." سپس دوباره به جستجو در میان کتاب‌ها پرداخت، اما این بار سکوت سنگینی بین آن‌ها حکمفرما بود.


---
با این‌که هنوزم جا داشت تا بیشتر داستانو توسعه بدی، ولی چون نسبت به قبل خیلی پیشرفت داشتی نمی‌خوام دوباره این‌جا نگهت دارم.
اما بهم بگو تو که می‌تونی اینقد خوب بنویسی پس چرا سریع ماجرا رو تموم ‌میکنی؟ بیشتر برامون بنویس! کاملا مشخصه که اگه بخوای می‌تونی یه داستان خوب بنویسی.

تایید شد.

مرحله بعد: انتخاب یک شخصیت از لیست شخصیت‌های گرفته نشده و معرفی آن در تاپیک معرفی شخصیت.

تصویر ۲۰ تو کلاس نشستیم.

خوشبختانه امروز درس تعوریه و کاری نمیکنیم استاد داره راجعبه روشهای پیشگویی صحبت میکنه حرفاش خسته کننده تر از از اونه که بشه گوش داد من با .. پایان کلاس پیشگوییبیمیلی گوش میدادم... تا اینکه زمان مورد علاقم رسید


چیزی که نوشتی خیلی کوتاهه در حالی که انتظاری که تو این تاپیک می‌ره اینه یه داستانی رو شرح بدی که حول موضوعی که داخل عکس می‌بینی بچرخه. شامل توصیفاتی از این که کجا و چطور، چه وقایع داره رخ می‌ده، حال و هوای شخصیتا چطوره یا حتی چه دیالوگایی بینشون رد و بدل می‌شه. می‌تونی چند تا از پستای نفرات قبل از خودت که تایید شدن رو بخونی تا بهتر متوجه بشی که منظورم چیه. منتظرم تا با یه پست جدید برگردی.

تایید نشد.

تصویر شماره ۴،صحنه: کتاب‌خانه‌ی هاگوارتز، بعد از ظهری ساکت
جینی پشت میز چوبی قدیمی نشسته بود، و نور نارنجی غروب از پنجره‌های بلند روی صفحه‌ی کتابش افتاده بود. دریکو با قدم‌های آرام و نگاه مغرور نزدیک می‌شود و میگوید:
_خب ببین کی کتاب می‌خونه… یه ویزلی! باورم نمی‌شه چیزی جز دستور پخت سوپ یا راه‌های ارزون زندگی پیدا کرده باشی!
جینی بدون اینکه سرش را بلند کند میگوید:
_متأسفم، دریکو، اینجا بخش «کتاب‌های مفید برای کسانی که مغز ندارن» نیست، باید بری جای دیگه دنبالش بگردی.
دریکو با لبخندی تمسخر آمیز میگوید:
_زبون تندی داری، ویزلی. برای کسی که خانوادش هنوز با جارو چوبی به مهمونی می‌ره، زیادی پررو شدی.
جینی کتابش را می‌بندد و یه چشم های دریکو زل می زند.
_حداقل ما با جارو می‌ریم چون بلدیم پرواز کنیم. تو فقط یاد گرفتی از سایه‌ی بابات فرار کنی.
دریکو کمی جا خورد اما سریع خودش را جمع کرد و گفت:
_از تو انتظار نداشتم اینقدر باهوش جواب بدی، ویزلی… شاید اون گریفندور لعنتی داره روت تأثیر می‌ذاره.
جینی گفت:
_یا شاید فقط دارم یاد می‌گیرم چطور با آدمایی که ارزش ندارن، وقت تلف نکنم.
دریکو کمی از او دور می‌شود، و در سکوت کتاب‌خانه تنها صدای ورق خوردن کتاب جینی باقی می‌ماند.



---
مکالمه‌ی بین جینی و دراکو عالی بود!

تایید شد.

مرحله بعد: انتخاب یک شخصیت از لیست شخصیت‌های گرفته نشده و معرفی آن در تاپیک معرفی شخصیت.

بر اساس تصویر شماره ۸

*فضاسازی: خودتون رو در ساختمان اصلی وزارت سحر و جادو در قلب لندن تصور کنید؛ در یکی از طبقات پایین ساختمان اتاقی تاریک و نمناک واقع شده که مربوط به ظبط و بایگانی اسناد سال های ۱۹۸۰ تا ۱۹۹۰ هست. با بی‌حوصلگی وارد اتاق می‌شید، چوب دستیتون رو می چرخونید تا لوموس اجرا شه و عنوان متنی که رئیستون دستور داده پیدا کنید رو در ذهن مرور می‌کنید، تو همین فکر هستید که ناگهان چشمتون به مجموعه برگه‌ای که روی زمین افتاده می‌خوره؛ اول با این قصد که اون رو به فقسه مربوطه برگردونید از روی زمین برمی‌دارید اما بعد از چند خط خوندن برگه اول، نظرتون عوض می‌شه. روی برگه نوشته شده...*

عنوان: روزنوشته ۰۳۷
نویسنده: ناشناس
رده‌بندی: فوق سری
*
*
*

۲۹ جولای ۱۹۸۱
-۲۳:۵۸
بارون تازه متوقف شده، من قدم‌زنان همراه با همکارم روفس اسکریم‌جیور به سمت محل قرار ملاقات می‌رم، این یک جلسه راهبردی بین شخص وزیر سحر و جادو، میلی‌سنت‌ بگنولد و مدیر مدرسه علوم و فنون جادوگری هاگوارتز و رهبر محفل ققنوس آلبوس دامبلدور هست؛ احتمالا مشاوران اون‌ها هم حاضر خواهند بود.

-۰۰:۰۴
ما پشت در محل قرار هستیم. مکان ویژه‌ای برای این جلسه انتخاب شده؛ خونه امنی متعلق به وزارتخونه در مرکز لندن، یک کافه-رستوران عادی و ماگلی به نظر می‌رسه، چراغ‌های داخلش در حال حاضر خاموش هستن و پلاکارد عقب در نشون می‌ده که تعطیله، نکته اینه که به محض اینکه فردی شاغل در وزارتخونه یا ویزنگاموت دستگیره در این ساختمون رو فشار بده رمزتاز فعال می‌شه و جادوگر و همراهاش به اتاق سری منتقل می‌شن. طبق چیزی که به گوشم خورده تا الان ۵ بار از این اتاق استفاده شده که ۳ بار به اشتباه و تصادفی بوده و ساختش به زمان شورش اجنه بر‌می‌گرده.

-۰۰:۰۵
من و روفس دستگیره رو می‌گیریم و توی یک پلک به هم زدن خودمون رو در راهروی ورودی اتاقی دلباز می‌بینیم. هر دیوار با کاغذ دیواری قرمز یکنواختی، که طرح های طلایی نماد وزارتخونه یعنی حرف ام روش پراکنده شدن، پوشونده شده. جلو می‌ریم، میز چوبی و مستطیلی شکل طویلی در مرکز اتاق دیده می‌شه. این میز با صندلی های چوبی‌ زمختی که چندان راحت به نظر نمی‌رسه محاصره شده. چراغ های دیواری کلاسیک به همراه شومینه مرکزی اتاق نور کافی رو ایجاد می‌کنن تا ما بتونیم تابلو های نقاشی قرن هجدهمی متعدد و شمشیر وصل شده روی دیوار رو ببینیم. دوتا صندلی انتخاب می‌کنیم و منتظر می‌مونیم تا بقیه برسن.

-۰۰:۱۰
وزیر رسید، کت بلند و کلاه ماگلی تیره رنگی به تن داره، خیلی ها اونو آدم توانا‌تری نسبت به وزیر قبلی، هارولد مینچام، که نتونست از قدرت‌گیری دیوانه‌وار مرگ‌خوارها جلوگیری کنه می‌دونن اما فکر می‌کنم بحث اصلی اینجاست: آیا اصلا وقتی باقی مونده که کسی بتونه جلوی لرد سیاه رو بگیره‌؟
بعد از خوش و بش کوتاه روی صندلی می‌شینه و بلافاصله از ما درخواست گزارش وضعیت می‌کنه

-۰۰:۲۳
صحبت ما و وزیر تموم نشده که آلبوس دامبلدور وارد اتاق می‌شه، با لبخند و آرامش به سمت وزیر می‌ره. وزیر بلند می‌شه.
-آلبوس!
-میلی‌سنت عزیزم!
گرم‌گیری دوستانه اون‌ها خیلی طول نمی‌کشه و هر کس پشت میز می‌شنیه. کمی بعد فرانک لانگ باتم سر به زیر داخل می‌آد، شرط می‌بندم چند لحظه بیشتر پشت در مونده تا کامل مطمعن بشه هیچ مرگ‌خواری این دور و اطراف نیست؛ اون آدم محتاطیه.

-۰۰:۳۲
روفس و آقای لانگ باتم اطلاعات جدید دو گروه درمورد موقعیت و نقشه‌های مرگ‌خوارها رو به اشتراک گذاشتن. وزیر واکنش نشون می‌ده؛
-این خیلی نگران‌کننده هست آلبوس. ما چاره‌ای نداریم جز این‌که فوری و رودررو با اونا مواجه بشیم.
-نباید مستقیم به سراغشون بری. از بیرون ممکنه اینطور به نظر برسه که وزارتخونه به عنوان یک نهاد مشروع شانس بیشتری برای موفقیت داره اما قبول کن که اون‌ها نظم و منابع بیشتری دارن...
سکوتی از یأس برقرار می‌شه. نگاهم به شومینه جلب می‌شه آتشش حجیم تر از قبل می‌سوزه. سرم رو برمی‌گردونم تا بحث رو پیش ببرم.
-آقایون، به هر صورت ما یک راهبرد کلی نیاز داریم. نباید اشتباه وزیر قبلی رو تکرار کنیم.
همه به تایید سر تکون می‌دن. فرانک لانگ باتم ادامه می‌ده
-اما این خیلی سخته. ما هنوز کامل رفتار طرف مقابلمون رو نمی‌دونیم، اگر اشتباه بکنیم افراد بیشتری رو از دست می‌دیم.
روفس گفت:
-پس بیاید تصویر دقیق‌تری از میدان نبرد بگیریم.
و شروع کرد به توضیح دادن ابزارها و عادت های کلی مرگ‌خوارها

-۰۲:۲۶
تا الان بیشتر مطالب رو جمع‌بندی کرده بودیم. وزیر خیلی راضی به نظر نمی‌رسید. قبول کردن برتری مرگ‌خوارها براش سخت بود. با بی رمقی رو به دامبلدور گفت:
-چیز دیگه‌ای مونده آلبوس؟
-خب راستش رو بخواید،جناب وزیر، مهم‌ترین چیز مونده، یک پیش‌گویی.
همه متعجب شدن. پیشگویی مهم؟ اگر این‌قدر مهم هست چرا تا الان اشاره‌ای بهش نکرده بود؟
شخصا همیشه نسبت به دامبلدور مردد بوده‌ام؛ اون جادوگر قابل‌احترام و بسیار توانایی هست اما به نظرم اعتماد عمومی‌ای که نسبت به اون وجود داره قابل‌توجیه نیست، این رویداد فقط تردید منو بیشتر می‌کنه.
-منظورت چیه؟
-فقط میتونم بگم این پیشگویی ولدمورت رو خیلی به ترس انداخته.
-ما توی مخفی‌ترین جای ممکن هستیم، چطور نمی‌تونی جزئیات بیشتری به من بدی!؟
-باید به من اعتماد کنی میلی‌سنت.
وزیر کمی فکر کرد و بعد سر تکون داد. چهره‌ش نسبت به قبل جدی‌تر بود،با شناختی که از ایشون دارم این نشونه خوبی هست؛ به این معنی که نسبت به چند لحظه پیش آرامش خاطر بیشتری داره.

-۰۲:۲۹
حرف های پایانی دارن رد و بدل می‌شن، شعله شومینه بلندتر از همیشه می‌سوزه و این من رو دیوونه کرده. همزمان که بقیه مشغول صحبت هستن از جام بلند می‌شم. می‌خوام هیزم رو جابه‌جا کنم اما ابزار رو پیدا نمی‌کنم پس تصمیم می‌گیرم از شمشیری که کنار شومینه آویخته شده استفاده کنم. فکر میکنم گابلین‌ساز باشه، نقره‌ای، شفاف و مزین شده به سه یاقوت قرمز. اون رو به سمت شومینه می‌گیرم..
-صبر کن!
دامبلدور رو به من داد زد، بلند شد و به سمت آتش اشاره کرد؛ چیزی در وسط شعله قرار داشت، کنار شومینه اومد و دستش رو به سمت من دراز کرد تا شمشیر رو بگیره. به وزیر نگاه کردم، آروم سرش رو تکون داد، پس شمشیر رو به دامبلدور سپردم.
زانو زد و آتش رو برانداز کرد. چوب‌دستیش رو بیرون آورد و جلوی آتش تکون داد. رنگ آتش سرخ به بنفش با رگه‌هایی از قرمزی تغییر کرد.
دامبلدور دستش رو داخل آتش برد. چیزی که از آتش بیرون آورد موردانتظار نبود، یک نامه...

-۰۲:۳۴
از: کنسرسیوم سرمایه‌گذاران جادوگری بینی-قرمز و امور مالی گابلینی
به: محفل ققنوس
لانگ‌ باتم پرسید:
-چرا بانکدار‌ها به ما نامه فرستادن؟
-گمان می‌کنم میخوان کمک کنن فرانک، جنگ ادامه‌دار به نفع اون‌ها نیست.
دامبلدور با شمشیر نقره‌ای نامه رو باز کرد:

این پیش‌گویی هشدارآمیز از معتبرترین سانتورها به دست ما رسیده و لازم دانستیم تا با شما در میان بگذاریم، تفسیر رو به خودتون می‌سپاریم:

نبرد دو بار پایان می‌یابد
*
وزیر پرسید:
-پناه بر ریش مرلین! این چه معنی‌ای می‌تونه داشته باشه آلبوس؟
-نمی‌دونم، باید بهش فکر کنم
آلبوس دامبلدور که گیج و شگفت‌زده در فکر فرو رفته بود، تصمیم گرفت جلسه رو زودتر ترک کنه.
-من باید به هاگوارتز برگردم، از دیدنتون خوشحال شدم جناب وزیر، روفس، کارآگاه.
با دامبلدور و فرانک لانگ باتم خداحافظی کردیم. من و روفس و وزیر تصمیم گرفتیم کمی بیشتر بمونیم و مسائل دیگه‌ای رو به گفت‌وگو بزاریم.

-۰۲:۵۴
برگشتم خونه. هر چه‌قدر فکر می‌کنم نمیتونم پیشگویی رو رمزگشایی کنم. دیگه تا دو ماه نمی‌خوام هیچ پیشگویی‌ای بشنوم. بهتره بخوابم فردا روز طولانی‌ای در پیش دارم.





پ.ن:یه کم زدم جاده خاکی امیدوارم موردپسند باشه!


b]---
کاملا مورد پسند واقع شد.

تایید شد.

مرحله بعد: انتخاب یک شخصیت از لیست شخصیت‌های گرفته نشده و معرفی آن در تاپیک معرفی شخصیت. [/b]