كلبه سپيد

پروفسور دامبلدور در حالی که یک ابنبات لیمویی رو گوشه دهنش گذاشته بود و اون رو در طی زمان مزه مزه میکرد، نگاهی به بقیه اعضای محفل که دست و پای کوین-غارنشین رو بسته بودن تا سالم بمونن انداخت و نگاهی انداخت به تلما که با اصرار جیمز ذره بین هاش رو در اختیار محفل قرار داده بود تا هاگرید مینیاتوری رو پیدا کنن.

- میگم حالا این کوین-غالنشنین هنوژ همونژوری شحبت میکنه؟

بعد از اینکه پروفسور این کلمات رو بیان کرد کل محفل متعجب برگشتن سمتش

- چی؟
- اون ابنبات رو میشه از زیر زبونت دربیاری یا قورتش بدی؟

سیریوس بلک بعد از گفتن این با افتخار سرش رو بالا اورد که تونسته از پروفسور دامبلدور برای بار اول اشتباه بگیره.

کوین-غارنشین برگشت رو به سیریوس بلک و با صدای پروفسور دامبلدور گفت

- مشکل از ابنبات نیست، پروفسور اول معجون رو چشید که درست باشه، الان من صدای اون رو دارم و هیکل هاگرید با چشمای هاگرید، اون هیکل خودش رو داره و صدای من و هاگرید هیکل من رو داره با چشمای من.

جمعیت محفلی همه در عجب بودن از روش درست کردن این اتفاق ناخوشایند که جیمز پاتر به کوین-غارنشین نگاه میکرد

- ولی اگه غول های غارنشین ریش و سبیل نداشتن واقعا خوشگل میشدن ها، کوید رو ببینین. واقعا کوین اگه همچین قدی داشت با اون موهای بور و صورت گوگولی اش خیلی بهتر بنظر میرسید، شاید حتی بهتر از هاول. بیاین اصلا کاری بهش نداشته باشیم.
- نه این اصلا با نقشه من نمیخونه، اگه بخوایم کوین رو اینجوری نگه داریم من باید دوباره کلی نقشه بکشم.

دملزا در حالی که دستش رو روی پیشونیش گذاشت و به پشت صندلیش تکیه داد و چشماش رو بست تا دوباره تمرکز کنه برای نقشه کشیدن.

- من هستم که کمکت کنم. ببین اگه توی نقشه جایگزین سومت بیایم...

جیمز هنوز در حال صحبت کردن بود که دستش به لیوان روی میز خورد و اب ریخت روی همه نقشه های دملزا

- حواستو جمع کن چیکار میکنی مردک، کی از تو کمک خواست اصلا
- او ببخشید از عمد نبود

مرلین خیلی ریلکس ریش هاش رو انداخت روی کاغذها و کاغذ ها دوباره به حالت اول برگشت

- دعوا نکنید فرزندانم، چهارتا کاغذه دیگه این حرفا رو نداره
- بابا مرلین، شما که الان تونستین اینجوری با ریشتون کاغذ رو به حالت اول برگردونین.
نمیتونین با ریشتون هاگرید و پروفسور و کوین رو به حالت اولشون برگردونین؟

جمعیت محفلی از این پیشنهاد خوششون اومدو به به، چه چه کردن.

بله، کوین اشتباه کرده بود. اما برعکس چیزی که تصور می‌کرد، اشتباهش اصلا هم کوچیک نبود!

کوین می‌خواست بزرگ بشه. اما نه اون بزرگی‌ای که تنها به رشد جثه خلاصه می‌شه، بلکه کوین می‌خواست واقعا تبدیل به یک آدم بزرگی بشه که رشد کرده و بالغ شده و برعکس، هاگرید برگرده به دوران کودکی. از نظر کوین این موضوع خیلی بامزه بود که حالا این خودش باشه که مسئولیت مراقبت از هاگرید کوچولو رو برعهده بگیره.

اما خلاف انتظارش نتیجه این شده بود که کوین و هاگرید، تنها از نظر جثه جاشون رو با هم عوض کرده بودن و خبری از تغییر سنی که کوین به دنبالش بود نبود. ولی اگه خیال کردین عجایب این اشتباه تنها به همین‌جا ختم می‌شه، باید بگم اشتباه کردین چون این قصه سر دراز دارد! بالاخره وقتی یه کودک سه سال و نیمه پای ساخت معجون بشینه، خیلی هم نمی‌شه انتظار داشت که همه چیو درست انجام بده و یه معجون بی‌نقص ازش در بیاد.

اشتباه دوم کوین رو از لرزه‌های بی‌امانی که با هر قدمی که کوین برمی‌داشت، به جون کلبه میفتاد می‌شد فهمید. شاید بگین چرا هاگریدی که در جمع بود گزینه‌ی بهتری برای حدس اشتباه دوم کوین نیست؟ پاسخ در اینه که خب... هاگرید به معنای واقعی کلمه مینیاتوری شده بود و از چشمان تیزبین همگان دور مونده بود طوری که همه خیال می‌کردن غیب شده.

همونطور که احتمالا تا حالا خودتون حدس زدین، اشتباه دوم کوین در این بود که هاگرید به سایز کوین و کوین به سایز هاگرید تبدیل نشده بود. بلکه کوین هیکلی هم اندازه یک غول غارنشین بالغ و هاگرید هیکلی به اندازه یک پیکسی پیدا کرده بود.

حالا تکلیف محفل ققنوس در مورد یه بچه سه ساله با سایز غول غارنشین و یک انسان بالغ با سایز مینیاتوری چی بود؟ پستای بعدی رو بنویسین یا بخونین تا متوجه بشین.

کوین با ذوق گفت:
ـ تو میشی من، منم میشم تو! من بالاخره بزرگ میشم!

هاگرید چند ثانیه فقط بهش زل زد.
ـ یعنی من کوچیک میشم؟!

ـ بله!

ـ اندازه تو؟!

ـ دقیقاً!

هاگرید چند لحظه با چشم‌های گرد به کوین خیره موند.
بعد دوباره سوال قبلیشو پرسید :
ـ یعنی تو رفتی بخش کتاب‌های ممنوعه؟!

کوین با خونسردی شونه بالا انداخت:
ـ خب آره دیگه! توی کتابخونه بود، منم خوندم!

کوین که انگار تازه یاد یه چیز مهم افتاده بود، یهو از جا پرید.
ـ وایسا ببینم

بعد با نگرانی به لباس‌های کوچیک خودش نگاه کرد.
ـ من وقتی بزرگ شم، این لباسا دیگه اندازه‌م نیست من حیثیت دارم
و قبل از اینکه کسی چیزی بگه، مثل موشک از جا کَنده شد و دوید سمت اتاق‌ها.

هاگرید داد زد:
ـ کجا میری؟!

کوین از دور فریاد زد:
ـ لباس بزرگ پیدا کنم

سلوینیا که آن طرف میز نشسته بود و داشت چای می‌خورد، سرش رو بالا آورد:
ـ این بچه حتی برای معجون خطرناک هم برنامه اضطراری لباس داره؟

کوین از داخل اتاق داد زد:
ـ شما نمی‌فهمین! علم مهمه، ولی حیثیت مهم‌تره!

سلوینیا زیر لب گفت:
ـ امیدوارم علمش هم به اندازه لباس پوشیدنش دقیق باشه...

همون لحظه صدای «پاق» بلندی از وسط کلبه بلند شد و پارچ خالی روی میز شروع کرد به لرزیدن.
اما قبل از اینکه کسی حرفی بزنه، بدن هاگرید شروع کرد به کوچک شدن... و همزمان صدای جابه جا شدن استخوان‌های کوین ..

_ شتررررق....
_ بوووووم....
_ تررررررق...
_ قژژژژژژژ...
_قوووووومپ
_...
داخل اتاق پیچید.

سلوینیا با وحشت از جاش بلند شد:
ـ یه چیزی اینجا طبیعی نیست

دود سیاهی کل کلبه رو گرفت و وقتی کنار رفت، هیچ‌کدوم از کوین و هاگرید سر جاشون نبودن!
روی صندلی، یک هاگرید مینیاتوری نشسته بود

و از اتاق، صدای کوین غول‌پیکر اومد:
ـ بچه‌ها...من فکر کنم یه اشتباه کوچولو کردم

بعد از هشت سال...
سوژه جدید: معجون معاوضه

کوین روی یک صندلی کوچیک در کنار هاگرید در کلبه سپید نشسته بود. آخر هفته بود و طبق معمول اعضای محفل در کلبه سپید جمع شده بودن تا معاشرت کنن، خستگی در کنن و لذت ببرن. البته بلطف طلسم فراخ! کلبه رو بزرگ کرده بودن و حالا همه توش جا میشدن.

کوین که کوچولو بود و از اون پایین به زور میتونست هاگرید رو ببینه تا جای ممکن سرشو آورد بالا و در حالی که یک لیوان نوشیدنی میخورد گفت:
_ عمو روبیوس؟

هاگرید که همزمان سه تا موز چپونده بود تو دهنش در حالی که درست نمیتونست حرف بزنه جواب داد:
_ هووووووم؟
- من میخوام بزرگ شم!

هاگرید یدفعه موزهارو قورت داد و گویی بار مسئولیت سنگینی از دوشش برداشته شده نفسی به راحتی کشید و گفت:
_ عجله نکن عمو جون! به وقتش بزرگ میشی!
_ نه من همین الان میخوام بزرگ شم!
_ بچه چرا چرت و پرت میگی! زبون به دهن بیگیر!

سپس هاگرید پارچ نوشیدنی بزرگی که کنار دستش بود رو برداشت و همه رو تو یه جرعه سر کشید و با پشت دستش لباشو پاک کرد!

کوین با لخند رضایت:
_ دیگه کار از کار گذشت!
_ بچه تو چقدر عجیب غریب حرف میزنی! چی چی از چی گذشت؟
_ اون نوشیدنی که خوردی معجون معاوضه بود عمو!
_ معجون چی چی؟ اصلا همچین معجونی نداریم ما! چقدر چاخانی تو بچه!

کوین قیافه گرفت و گفت:
_ داریم! خوبشم داریم! خودم تو یه کتاب ممنوعه تو کتابخونه هاگوارتز خوندم، یاد گرفتم و درست کردم!
_ چــــــــی؟؟ تو رفتی قسمت کتاب های ممنوعه؟ چطوری؟؟
_ اونش مهم نیست! مهم اینه که دوتامون معجون هارو خوردیم و تا چند دقیقه دیگه... تو میشی من، منم میشم تو! بدن هامون معاوضه میشه عمو! تو کوچیک میشی و من بالاخره بزرگ میشم!

@سلوینیا
@کوین کارتر

پایان سوژه!

کروشیو به لینی برخورد کرد و متاسفانه او بیهوش شد و کار را برای محفلی های پشت نرده ی خانه ی ریدل سخت تر کرد. پنه لوپه در حالی که به پیشانیش ضربه میزد، گفت:
- حتی هوش سرشار منم اینجا به کار نیومد! کسی دیگه ای تو مرگخوارا پیکسی نیست؟!

همه سرشان را به علامت نفی تکان دادند و پنه لوپه بیشتر حرص خورد!

خانه ی ریدل!

-جمعیت مرگخوار دیوونه شدن! همه به صف شین تا یه کروشیوی دیگه نصیبتون نکردم!

همه ی مرگخوار ها از ترس اینکه عاقبتشان مثل مرگخوار های بیهوش در سرتاسر حیاط شود، سر جای خود ایستادند. و خبرداری گفتند. اما آنها که محفلی نبودند! پس نظم و انضباط هم در کارشان نبود! پس صف بستن هم برایشان مشکل بود! بلاتریکس که دیگر طاقت بی عقلی مرگخوار ها را نداشت، فریاد کشید:
- حیف که میخوایم بریم دامبلدور رو بکشیم و به افراد زیادی نیاز داریم. ولی مرلین می دونه که اگه کار دیگه ای نداشتیم، چیکارتون می کردم!

سپس نگاهی به پشت نرده ها انداخت. اما محفلی ای ندید. اما او نگران شده بود!
- همه به کلبه ی سپید آپارات کنن!

و اولین نفر هم خودش رفت. محفلی های پشت نرده های خانه ی ریدل اما، داشتند از ترس می مردند. پس آنها هم تصمیم گرفتند به رون و بقیه بپیوندند!

جایی در اعماق کلبه ی سپید!

دامبلدور از صدای نگران محفلی ها، به وضوح لذت می برد و بخاطر همین، لبخند شیرینی بر لبان او نقش بسته بود! او خود را در اعماق کلبه ی سپید، جایی که هیچکس از آن خبر نداشت قایم کرده بود و به حرف های یارانش گوش سپرده بود. او خوشحال بود که بالاخره محفلی ها به فکر او افتاده بودند و روشنایی را بخاطر آورده بودند.

کم کم داشت خسته میشد که ناگهان صدای فریاد بلاتریکس، پرده ی گوش پیرمرد را پاره کرد!
- حمله!

دامبلدور صدای انواع طلسم و ورد ها را شنید که محفلی ها و مرگخوارا ها روانه ی هم می کردند! او صبر کرد که زمان مناسب، فرا برسد و بعد از تاریکی ها و پناهگاهش بیرون آمد. او دید که چیزی از نیرو های مرگخوار، غیر از بلاتریکس و هکتور باقی نمانده بود! جلو رفت و به جایی رسید که در دید همه بود. سپس فریاد زد:
- من اینجا هستم!

همه در جای خود میخکوب شدند و به پروفسور خیره شدند!
- بله! اینجانب آلبوس دامبلدور، به اطلاع شما می رسانم که من کاملا سالم و تندرستم!

و برای اثبات حرفش، چرخ و فلکی زد. و با اینکار، صد ها فک بر روی زمین افتاد! آلبوس ادامه داد:
- بله. یاران روشنایی، من و روشنایی را به فراموشی سپرده بودن! برای همین، اطلاعیه ای زدم که بلکه اونا نگران پروفسورشون بشن! خیلی وقت بود که محفلی ها و مرگخوار ها طلسم خاصی به دشمن خود روانه نکرده بودن. در واقع شما ها، جنگ بین خودتون رو به سادگی فراموش کردین. اما این دشمنیتون قدمت داره. و من، می خواستم که این رسم ادامه پیدا کنه!

بلاتریکس جوش آورده بود. خطاب به دامبلدور گفت:
- اسکل کردی؟
- جان؟! البته فرزند... این کلمه در فرهنگ پارسی ها نیست. سر کار گذاشتن درسته جانم! و اگه منظورت با اونه، آره!

بلاتریکس دیگر تحمل نداشت!
- من نمی تونم تو رو بین اینهمه محفلی بکشم! ولی کار دیگه ای می تونم بکنم! این طوری بعدا لرد عزیزم می تونه بیاد بکشتت!

قبل از واکنش محفلی ها، بلاتریکس طلسم نا آشنایی به دامبلدور زد. و بعد با هکتور به خانه ی ریدل آپارات کرد! همه دور پروفسورشان که به زمین افتاده بود، جمع شدند!
- پروف حالت خوبه؟!
- آب قند می خواین براتون بیارم؟
- اون طلسم چی بود که این شکلی شدین؟!

پروفسور از لای دندان هایش به سختی سخنی گفت!
- یاران، تا دقایقی پیش، مریضی من چیزی جز شایعه نبود! اما الان به حقیقت پیوسته! از این به بعد باید واقعا مواظب من باشید!

بلاتریکس طلسم "صد نوع بلا در دنیا" را روانه ی دامبلدور کرده بود!

بلاتریکس مرگخوارهارا به صف کرده بود و به هرفرد کروشیویی تقدیم میکرد.
-پس این لینی کجاس؟رفت کرابو بیاره خودشم گم شد؟کروشیو!

هکتور که سعی میکرد جاخالی بدهد،معجونی را از جیبش درآورد.
-بیا این آرومت میکنه...
-کروشیوووو!

در آن سوی نرده محفلی ها لینی که با طلسم فرمان مطیع آنان شده بود را با لبخندهای شیطانی سوی مرگخواران فرستادند.
به محض اینکه چشم بلاتریکس به لینی افتاد کروشیویی نثار او کرد.
-کجا بودی؟

پشت نرده ها
کریس توی سر خودش میزد.
-پنی بگو کجا بود دیگه!
-کجا بود؟
-تو باغچه!

لینی نیز این حرف را تکرار کرد.
-تو باغچه!

بلاتریکس قیافه متفکرانه ای به خود گرفت.
-مسخره میکنی یا؟

دوباره پشت نرده ها

-مسخره میکنه یا؟
-یا چی؟
-نه بابا رفته بوده دست به آب!

لینی نیز به بلاتریکس همین را گفت.
-نه بابا رفته بوده دست به آب!
-کی رفته بوده دست به آب لینی؟مشکوک میزنی.

و باز هم پشت نرده ها

-شک کرد!
-شک کرد؟

پنی خیلی سعی کرد جیغ نزند.
-ایبابا بسه دیگه!خودم میدونم چی باید بگه!

سپس تکرار کرد.
-من دامبلدور رو دیدم درحالی که با سه تا محفلی از خیابون پشت خونه ریدل رد میشد!

لینی نیز همین را گفت.بلاتریکس با دهانی باز فقط به لینی نگاه میکرد.
-مگه میشه؟ینی اونا زودتر از ما رسیدن؟کروشیو!

پنه با خوشحالی گفت:
- اگه نقشه خوب پیش رفت و اگه سلامت پروف تایید شد، به همه حتی مرگخوارا شام میدم! سه سیخ جیگر، سیخی شیش هزار. سه سیخ جیگر‌ شیخی سیش هزار...

محفلی ها به همدیگر نگاه کردند. تا آن موقع فکر می کردند که پنه لوپه باهوش ترین فرد در ریونکلاو و محفل بود. اما نباید آدم به چشم خود اطمینان کند! همه می خواستند جمله های پنه ادامه پیدا نکند. اما بهانه ای نداشتند. اما ماتیلدا ناگهان چیزی به یاد آورد و با تعجب به پنه لوپه چشم دوخت.

- دوغ گاز دار، گاز دوغ دار...
- پنی؟

پنه لوپه حرف های پر مفهوم خود را برای لحظه ای قطع کرد و به ماتیلدا خیره شد!
- میگم پنی... یهو وسطای داستان ظاهر شدی و گفتی شیشه مربا رو در بیار. بعد یه چیز بگم؟ مگه تو توی کلبه سپید نبودی؟!
- چی؟ یعنی این همه رول گذشت، تو نفهمیدی؟
- آخه کسی به این موضوع اشاره ای نکرده بود!
- باید خودت می فهمیدی دیگه!

او گلوی خود را صاف کرد و شروع کرد به تعریف کردن!

فلش بک!

- زیر پاهام علف سبز شد!
- برای من کدو در اومد!
- کاشکی برای من استیک در می اومد!
- بسه!
همه به پنه لوپه ی عصبانی خیره شدند. دیگر ماتیلدایی آنجا نبود که به او بگوید:
- جیغ نکش!

پس او با خیال راحت جیغ بنفشی کشید و خود را خلاص کرد. او فکر می کرد که ادوارد علنی به او گیر نمی دهد. اما مثل اینکه او هم به جوش آورده بود!
- پنی! من گفتم دو سه بار در روز مُجازی! اما الان شد چهار تا!
- از کجا می دونی؟!
- رون از طرف ماتیلدا پیغام آورد!

و پنه لوپه با شنیدن این حرف، هر چه فحش در دنیا بود نثار ماتیلدا کرد! لحظه ای مدیتیشن به سبک تاتسویا موتویاما در کلاس را به یاد آورد و در این لحظه، تنها چاره مدیتیشن بود. بعد گذشت پنج دقیقه، لبخندی بر روی لبان پنه شکل گرفت. گویا مدیتیشنش را با موفقیت به پایان رسانده بود!
- خب... ما سه نفر رو برای معطل کردن مرگخوارا در خونه ی ریدل داریم! و اون سه تا... تعریفی ندارن. یعنی اینکه بالاخره آدم برا نگه داشتن یه گروه، به فکر نیاز داره. که اونا خب... رک بگم! اونا مغز کافی ندارن!

رون گفت:
- یعنی میگی که تو خیلی باهوشی و می خوای بری اونجا و مارو تنها بذاری؟!
- دقیقا!

اما با نگاه های خشمگینانه ی محفلی ها، به تته پته افتاد!
- یعنی اینکه... من دوست دارم که اینجا بمونم. اما آخه من مطمئنم که نمی تونن مرگخوار ها رو معطل کنن. حداقل بهتره که معطل کنیم اونا رو که نیان اینجا. بعدشم، دوست دارین تلفات بدیم؟ می خواین ماتیلدا، گادفری و کریس بخاطر مغز کافی نداشتن، قربانی بشن؟

همه محفلی ها سرشان را به علامت منفی تکان دادند. اما ناگهان مردی راهش را از میان جمعیت سفید باز کرد و به جایی رسید که صورتش واضح دیده شود!
- اصلا نگران نباش پنی! برو... یه ریونکلاوی دیگه برای مدت کوتاهی جای مغز سرشارتو پر می کنه!

همه با نگاه های پرسشگرانه گفتند :
- کی؟
- من! یعنی گریک الیواندر!

همه ی محفلی ها چپ چپ او را نگاه کردند. اما ریونکلاوی های دیگر از نظیر یوآن و ادوارد نتوانستند خود را کنترل کنند و اعتراض را از سر گرفتند!
- تو؟ وقتی یوآن اینجاست، دیگه برا چی تو، تازه وارد؟!
- اصن یوآن که هست. ادواردو چی میگی؟ شیطونه میگه بیام براتا!
- هوش سرشار فقط تو رگ من و ادوارد جریان داره...

رون اشاره ای به پنه کرد و آرام به او گفت:
- سریع آپارات کن که صحنه ی خورده شدن گریکو ندیدی! من سعی می کنم نجاتش بدم اما ممکنه که از گشنگی اونو بخورم. به هرحال... اون به احتمال نودو نه درصد از هر لحاظ خورده میشه! بدو تا دیر نشده!

پنه لوپه نگاهی به او انداخت. اما بعد شانه ای بالا انداخت و به پشت نرده های خانه ی ریدل آپارات کرد!

پایان فلش بک!

- همین بود قضیه؟ امیدوارم گریک خورده نشده باشه!
- آره! حالا دیگه بیاین به کار مهممون برسیم!

لینی به اطرافش نگاه کرد و سه محفلی رو دید که بالا سر شیشه وایستادن و بهش خیره شدن. سعی کرد که با حرکات سریع محفلی ها رو گیج کنه ولی بعدش متوجه شد که این کار سودی نداره. برای این سعی کرد با ضربه های شدیدی شیشه رو بشکنه. وقتی اونم موفق نبود چوب دستیش رو در آورد و سریع طلسمی اجرا کرد.
-کروشیو

طلسم لینی به شیشه برخورد کرد و برگشت به سمت خودش. صحنه ها اسلوموشن شدن و لینی میتونست طلسم رو ببینه که خیلی آروم و سوت زنان به شیشه برخورد میکنه و بعد همونطور سوت زنان به طرف خودش برمیگرده. اسلوموشن تموم شد و لینی از درد به خودش میپیچید. محفلی ها برای لحظاتی به لینی و شیشه نگاه کردن، بعد به هم نگاهی انداختن و از خنده زیاد رو زمین افتاده و غلت زدن.

بالاخره شکنجه لینی تموم شد و اون با موهایی پریشون از رو زمین بلند شد و دوباره به محفلی ها نگاه کرد. محفلی ها هم خندشون بند اومده بود و از رو زمین بلند شدن و به لینی نگاه کردن.
-چی میخواین از جون من؟ من پولدارم پول میدم بهتون. من گرداننده سایتم دسترسی میدم بهتون. اگر بذارین برم بیرون بهتون اینقد پول میدم که دسترسی دیگه نیازی نداشته باشین. قول میدم به کسی هم نگم.

محفلی ها به فکر فرو رفتن. محفل به پول زیادی نیاز داشت و شاید اگر مقداری پول دستشون رو میگرفت میتونستن خیلی کارها باهاش بکنن. گادفری به عنوان اولین نفر آرزوش رو اعلام کرد.
-با این همه پول میتونم کلی کلاه جادویی دیگه بگیرم، تو هر کدوم یه خرگوش قایم کنم.

تا کریس اومد درباره آرزو هاش حرف بزنه پنه لوپه دونه ای پس گردنی به جفتشون زد و با عصبانیت گفت:
-یادتون رفته پروف زندگیش در خطره و مرگخوارا میخوان حمله کنن؟

لینی فرصت رو غنیمت شمرد و سریعا چوب دستیش رو از جیب کوچیک پیکسلیش در آورد. چوب دستی رو به سمت محفلی ها گرفت و گفت:
-آهااا ، حواستون پرت شد. الان یه بلایی سرتون میارم که نفهمین از کجا خوردین ... ایمپریو !

طلسم دوباره همونقدر آروم و سوت زنان به شیشه برخورد کرد و به سمت خود لینی برگشت. اثرات طلسم ایمپریو باعث می شد که لینی هرکاری که محفلی ها بخوان رو انجام بده. چشمای پنه لوپه برقی زد و به آرومی شیشه رو از لینی برداشت و گفت :
-راحتر تر از چیزی بود که فکر میکردم. حالا میتونیم حسابی معطلشون کنیم.

- اون شیشه لعنتی رو از تو کیفم در بیار! اونی که پره!

پنه لوپه مدتها بود که اعصاب نداشت.

- باشه دیگه! بیا!
ماتیلدا پیروزمندانه شیشه مربا را بیرون آورد و به پنه لوپه داد.

- می گم آ... تو چرا تو کیفت شیشه مربا داری؟
- توش آلوچه نگه می دارم! برای گیرانداختن ولدمورت به شدت کارآمده!
- آها! یادم می مونه!
- و الانم قراره از همین ترفند استفاده کنیم!

پنه لوپه نگاهی به اطراف انداخت و سعی کرد با شب کوری اش کنار آمده و لینی را پیدا کند. خوشبختانه تنها بود و در یک گوشه با یک ملخ حرف می زد.

کریس سنگی را پرت کرد تا حواس لینی را به آن طرف جمع کند؛ و دقیقا به همین شکل لینی با گوش های تیزش صدا را شنید و به پشت نرده ها پرپر زد.
- کسی اونجاست؟

لینی جلوتر آمد و با دیدن شیشه آلوچه ها با شادی گفت:
- آخ جون! حالا برای ارباب جونم آلوچه می برم و خوشحالش می کنم! به هیشکیم هیچی نمی گم! کاملا تک خوری می کنم! ولی... چجوری ببرمش؟

لینی سعی کرد با تلاش بیشتر شیشه را جلو ببرد اما... دریغ از یک حرکت کوچک! و این همان چیزی بود که محفلیون می خواستند. ماتیلدا از پشت سرش به آرامی جلو رفت و در یک حرکت انتحاری، لینی را در شیشه حبس کرد.

خلاصه:محفلی ها از پیش دامبلدور رفتن،دامبلدورم برای اینکه اونارو برگردونه تو روزنامه میزنه که مریضه و به زودی میمیره،اما مرگخوارا هم این خبر رو میبینن و بلاتریکس ارتشی درست میکنه تا به سمت کلبه سپید هجوم ببرن و دامبلدور رو بکشن،محفلی ها به همراه ارتش ویزلی منتظرن که از پروفسور دفاع کنن بجز سه نفر که پشت نرده های خونه ریدل موندن تا مرگخوارا رو به هر نحوه ای معطل کنن،ماتیلدا کریس و گادفری!اما دعواشون میشه و حتی تا مرز دویل پیش میرن تا بلاتریکس اون سمت خونه ریدل هم با مرگخوارا دعواش میشه و محفلی ها با شنیدن صداش،به خودشون میان...
.........................................................................
-ما چیکار کردیم؟بدویید معطلشون کنیم.

وسط های راه گادفری ایستاد.
-بریم اونجا چیکار؟دویست تا مرگخوار اونجان میزنن میکشنمون!

سه محفلی با ناامیدی روی زمین مینشینند.

آن سوی نرده ها

-من میزنم اونو میکشم!
-آروم باش بلا!مگه چی...
-سکوت!هیس!حرف نباشه.خودش کجاس؟

لینی جلو آمد.
-رفت دست به آب.تو باغچه.

بلاتریکس عصبانی تر میشود.
-سه تا دست به آب تو خونه ریدل هست!بعد رفته تو باغچه؟!آدم...اگه تا پنج دیقه دیگه نیاد خودم میرم و میکشمش!

لینی که میبیند وضعیت وخیم است تصمیم میگیرد کراب را پیدا کند.همانطور که پیکسی باغچه را دور میزند متوجه حرکتی پشت نرده ها میشود.

پشت نرده ها هم محفلی ها برگ برنده شان را میبینند.

-اگه لینی رو بگیریم،حسابی معطلشون میکنیم!حتی شاید نقششون به هم بخوره!

گادفری دوباره سعی میکند مخالفت کند.
-به این راحتیا هم نیست بی سر و صدا...
- ی پیکسیه دیگه!ی شیشه مربا میندازیم روش میگیریمش!

ماتیلدا گفت:
-باشه،ولی تو هنوز قدرتای یه پیکسی رو نفهمیدی!