کارگاه داستان‌نویسی

«تصویر شماره ۱۵ داستان نویسی»
شب‌نشینیِ ناخواسته در عمارتِ «مالفوی»

هری، رون و هرمیون توی اون آینه‌ی قدیِ زوار در رفته، خودشون رو می‌دیدن. نه به عنوان خودشون، بلکه به عنوانِ «کالایِ لوکسِ قابلِ معامله». لوسیوس مالفوی با اون لبخندِ کج و معوج‌اش، انگار داشت تابلوی نقاشیِ ارزشمندی رو برانداز می‌کرد، نه سه تا نوجوانِ بخت‌برگشته که کلِ زندگی‌شون توی یه کوله‌پشتی جا شده بود.

چرا هری اونجا بود؟
خب، هریِ عزیزِ رده بود اگر اسم «ولدمورت» رو بلند بگه، حتماً یه اتفاقِ جادوییِ مثبت می‌افته! (آره، همیشه نقشه‌هاش همین‌قدر نبوغ‌آمیز بود). ولی خب، یه گروه «خبرچینِ جادویی» (اسنچرها) دستگیرشون کردن و چون لوسیوس تشنه‌یِ بازگردوندنِ اعتبارِ از دست‌رفته‌اش پیشِ اربابِ تاریک بود، اونا رو مستقیم برد توی چنگِ عقاب.

چه کسانی اونجا بودن؟
غیر از لوسیوسِ مغرور، نارسیسا با اون نگاه‌هایِ سرد و یخ‌زده‌اش (که انگار داشت لیست خریدِ روزانه‌اش رو چک می‌کرد) و دراکویِ بیچاره که رنگش از گچِ دیوار هم سفیدتر شده بود، فنریر گری‌بک هم حضور داشت. گری‌بک؟ اون موجودِ چندش‌آور که بویِ سگِ خیس و گوشتِ گندیده می‌داد، با اون دندون‌هایِ زرد و بلندش داشت دور و برِ هرمیون می‌چرخید. حسِ شکارچی‌بودنش فعال شده بود و انگار داشت فکر می‌کرد: «اول دستش رو بخورم یا پاش رو؟»

ماجرایِ اصلی (با یه چرخشِ خلاقانه)
وقتی هری رو آوردن وسطِ سالن، لوسیوس چوبدستی‌اش رو درآورد تا «مارکِ سیاه» رو احضار کنه. اما هرمیون، که همیشه مغزش سریع‌تر از تپشِ قلبش کار می‌کرد، یهو یادِ یه طلسمِ ممنوعه افتاد که سال‌ها پیش توی کتابخونه‌یِ خصوصیِ «بلک‌ها» خونده بود: *«طلسمِ بازتابِ آینه‌ای»

هرمیون زمزمه کرد: «Speculum Veritatem!»

یهو، تصویرِ توی آینه‌یِ قدی تغییر کرد. آینه دیگه فقط تصویرِ اتاق رو نشون نمی‌داد؛ شروع کرد به مکیدنِ تمامِ انرژیِ جادوییِ اطرافیان! لوسیوس و مرگخوارها شوکه شدن. اون‌ها که فکر می‌کردند هری رو گیر انداختن، ناگهان دیدن چوبدستی‌هاشون داره تبدیل به «ساقه کرفس» می‌شه! (جادویِ سیاه کجا، کرفس کجا!).

گری‌بک که می‌خواست به هری حمله کنه، پاش توی فرشِ گرون‌قیمتِ مالفوی‌ها گیر کرد و با صورت خورد زمین. نارسیسا هم که همیشه خیلی شیک و مجلسی بود، دید موهایِ بلوندش یهو صورتیِ جیغ شد. عمارت رفت روی هوا! همه چیز داشت می‌چرخید.

فرارِ قهرمانانه:
توی اون هرج‌ومرج، دابی (جنِ خونگیِ عزیزِ ما) که انگار یه مهمونیِ دیگه دعوت بود، با یه بشکنِ بلند وارد شد. اما این بار، دابی یه «معجونِ خواب‌آورِ غلیظ» رو همراهش آورده بود که از آشپزخونه‌یِ هاگوارتز دزدیده بود! یه قطره از اون معجون رو ریخت تویِ هوا. تمامِ مرگخوارها، از جمله لوسیوس و فنریرِ گرسنه، همون‌جا ایستاده چشماشون گرم شد و مثلِ درختِ بیدِ مجنون، یکی‌یکی ولو شدن رویِ زمین.

دراکو که وحشت‌زده بود، فقط نگاه کرد. هری، رون و هرمیون هم که انگار از دهانِ شیر برگشته بودن، نگاهی به این صحنه‌یِ مضحک انداختن. هرمیون یه چشمک به دراکو زد و گفت: «مویِ صورتی خیلی بهت میاد، دراکو!»

و بعد، با یه «تقِ» بلند، همگی محو شدن. اون‌ها عمارت رو پشتِ سر گذاشتن، در حالی که لوسیوس مالفوی، بزرگ‌خاندانِ اصیل، داشت خوابِ خوردنِ سوپِ کرفس می‌دید!


---
@dokhtark
لطفا حتما پیام‌شخصی‌ای که برات فرستادمو بخون. با ارفاق...

تایید شد!

مرحله بعد: ابتدا مطالعه معرفی گروه‌های چهارگانه هاگوارتز و سپس بر سر گذاشتن کلاه گروهبندی!

تصویر 18
راز درهٔ نقره‌ای
سرمای جنگل ممنوعه تا مغز استخوان می‌رسید. مه غلیظ و خاکستری‌رنگ، میان تنهٔ درختان کهنسال می‌پیچید و نور کم‌رمق ماه را در خود خفه می‌کرد. اولینا درک‌مور(Evelina Drakemoor)، ردا اسلیترینش را محکم‌تر دور خود پیچید و دستش را روی نشان نقره‌ای ترقوه‌اش فشرد؛ جایی که ضربان شدیدی از درد، گویی او را قدم‌به‌قدم به عمق این تاریکی می‌کشاند.
او تمام قوانین قلعه را زیر پا گذاشته بود. گذر از طلسم‌های ذوب‌شدهٔ دروازهٔ شمالی یک جرم سنگین بود، اما صدایی درون سرش—زمزمه‌ای که از دوران کودکی در خواب‌هایش می‌شنید—دیگر نجوا نمی‌کرد؛ فریاد می‌زد.
با هر گام بر روی خزه‌های نمناک، سوزش ترقوه‌اش شدیدتر می‌شد تا اینکه چشمش به قطرات درخشان روی زمین افتاد. رد خونی نقره‌ای و تابناک که مثل ستاره‌های کوچک روی خاک می‌درخشید. اولینا چوب‌دستی‌اش را بالا آورد، نور ضعیف «لوموس» را خاموش کرد و رد خون را تا لبهٔ یک درهٔ عمیق دنبال کرد.
آنجا، درست در مرکز تاریک‌ترین بخش جنگل، آن را دید.
موجود درخشان و باشکوهی میان درختان سپیدار ایستاده بود. پوستی به سپیدی برف تازه داشت و یال‌هایش مانند نور ماه سیال بودند. شاخ مارپیچ و بلورینش در تاریکی شب می‌درخشید، اما حضورش پر از دردی جانکاه بود. پهلوی تک‌شاخ شکافته بود و خون نقره‌ای‌رنگش روی خزه‌های سیاه می‌چکید.
تک‌شاخ سرش را چرخاند. چشمان ژرف و کهنسالش مستقیماً به اولینا دوخته شد. در همان لحظه، دردی که در سینهٔ اولینا می‌تپید آرام گرفت؛ انگار روح آن موجود و جادوی درون بدن اولینا به یکدیگر گره خورده بودند. تک‌شاخ برای کمک نالیده بود و از میان تمام جادوگران قلعه، تنها کسی که صدا و درد او را حس کرده بود، اولینا بود.
اولینا آهسته یک قدم به جلو برداشت. او دریافت که این زخم حاصل یک حملهٔ وحشیانه نیست؛ بلکه جادوی سیاهی است که توسط اساتید آکادمی برای استخراج جادوی خام تک‌شاخ به کار رفته است. او نه تنها یک موجود افسانه‌ای، بلکه راز پنهان خاندان خود و خیانت بزرگ قلعه را در برابر چشمانش می‌دید.
اولینا دستش را با احتیاط به سمت پوزهٔ درخشان تک‌شاخ دراز کرد. وقتی انگشتانش نوازشگرانه پوست گرم و نورانی او را لمس کرد، موجی از جادوی کهن در رگ‌هایش جریان یافت. او تصمیمش را گرفته بود؛ برای نجات این موجود و حفاظت از این جادوی پاک، حاضر بود در برابر کل قلعه بایستد.

-----
توضیحات بسیار زیبایی بود!
تایید شد!

مرحله بعد: ابتدا مطالعه معرفی گروه‌های چهارگانه هاگوارتز و سپس بر سر گذاشتن کلاه گروهبندی!
@aidasr7

(تصویر شماره 17)

🕯️ آخرین وداع با سدریک دیگوری

صدای باد سرد در گورستان می‌پیچید و مه سنگینی روی زمین نشسته بود. همه‌چیز در سکوتی عجیب فرو رفته بود؛ سکوتی که حتی صدای نفس کشیدن را هم سنگین می‌کرد.

چند قدم آن‌طرف‌تر، پیکر بی‌جان **سدریک دیگوری** روی زمین افتاده بود.

برای چند لحظه هیچ‌کس حرکت نکرد.

هری پاتر کنار او زانو زده بود. دست‌هایش می‌لرزید و اشک بی‌اختیار از چشمانش سرازیر می‌شد.

به سدریک نگاه می‌کرد؛ انگار هنوز نمی‌توانست چیزی را که مقابل چشمانش می‌دید باور کند.

**«سدریک... بلند شو...»**

صدایش شکسته بود.

**«لطفاً... فقط بلند شو...»**

اما جوابی نیامد.

هری سرش را پایین انداخت و دستان سدریک را گرفت. اشک‌هایش روی صورتش جاری شده بود.

من، **امیر پاتر**، چند قدم دورتر ایستاده بودم.

نمی‌دانستم چه بگویم.

هیچ جمله‌ای نمی‌توانست آن لحظه را تغییر دهد.

آرام به سمت هری رفتم و کنارش زانو زدم.

نگاهم روی سدریک ثابت ماند.

همان پسری که تا چند ساعت قبل زنده بود؛ کسی که شجاعانه در کنار دیگران ایستاده بود و حالا دیگر هیچ پاسخی نمی‌داد.

هری با صدایی لرزان گفت:

**«اون فقط می‌خواست برگرده خونه...»**

سرم را پایین انداختم.

گلوی من هم از بغض می‌سوخت.

آرام گفتم:

**«می‌دونم...»**

چند ثانیه سکوت کردیم.

باد سردی وزید و شنل‌هایمان را تکان داد.

هری هنوز دست سدریک را رها نکرده بود.

من به اطراف نگاه کردم؛ به چهره‌های وحشت‌زده، به چشمانی که پر از اشک بودند و به سکوتی که بر همه‌جا حاکم شده بود.

آن شب فهمیدم دنیای جادو فقط درباره طلسم‌ها، چوبدستی‌ها و ماجراجویی‌های هیجان‌انگیز نیست.

گاهی جادو نمی‌تواند کسی را نجات دهد.

گاهی قهرمان بودن یعنی با وجود ترس و اندوه، همچنان ایستادن.

هری برای آخرین بار به سدریک نگاه کرد.

اشک از صورتش پاک نکرد.

فقط آرام زمزمه کرد:

**«خداحافظ، سدریک...»**

من هم سرم را پایین آوردم و در سکوت با او وداع کردم.

در آن لحظه، میان آن همه تاریکی، یک حقیقت تلخ را فهمیدم:

**بعضی آدم‌ها برای همیشه در داستان ما می‌مانند؛ حتی وقتی دیگر کنارمان نیستند.**

و آن شب...

نام **سدریک دیگوری** برای همیشه در قلب ما باقی ماند. 🕯️

---

@AMIR.POTTERR
تایید شد!

مرحله بعد: ابتدا مطالعه معرفی گروه‌های چهارگانه هاگوارتز و سپس بر سر گذاشتن کلاه گروهبندی!

«به نام کسی که سکوت را فریاد می‌زند.»

صدای قدم های پروفسور ترولانی در کلاس می‌پیچد. نگاهی به هری می‌اندازم. سکوت پیشه کرده است و دم نمی‌زند. از این کلاس متنفر است. بعد از اینکه هرماینی کلاس را برای همیشه ترک کرد من و هری و رون تنها شدیم و باید به نظرات کسی گوش فرا دهیم که حتی نمی‌داند ستاره ی شباهنگ چند قمر دارد.
کلاس شروع می‌شود.
«حالا از همتون می‌خوام نگاه کنید. به دور ها.»
چشمانم را می‌بندم. نیای به تماشای دور دست نیست. آنچه مادرم برایم به ارث گذاشته است باعث می‌شود آینده را بهتر از هرکسی ببینم. حتی بهتر از این پروفسور قلابی.
هری به دستم می‌کوفد.
«این دیگه چه وضعشه. خسته شدم.»
در جوابش می‌گویم:«گفته بودم امسال ی کلاس مزخرف داریم. نگفتم؟»
رون آرام سرش را تکان می‌دهد و می‌گوید:«ساکت شو آندریا.»
شانه هایم را بالا می‌اندازم.
شاید اگر من قرار بود این درس را تدریس کنم بچه ها به یک جایی می‌رسیدند.
هرکسی را بهر کاری ساختند و ترولانی برای این کار ساخته نشده است.


---
@کاترین
تایید شد!

مرحله بعد: ابتدا مطالعه معرفی گروه‌های چهارگانه هاگوارتز و سپس بر سر گذاشتن کلاه گروهبندی!

"تصویر شماره 20"

دقایقی میشد که قطار به ایستگاه هاگزمید رسیده بود؛ سال اولی‌ها با هاگرید راهی شده بودند و ما هم قرار بود با کالسکه‌ها به قلعه برویم.
سال گذشته داستان‌های ترسناکی راجع به این کالسکه‌ها و موجوداتی که آن‌ها را می‌کشیدند شنیده بودم. تسترال‌ها!
اسب‌های شوم و بدترکیبی که فقط زمانی می‌توانستی آن‌ها را ببینی، که در گذشته با مرگ ملاقات کرده باشی!
این حقیقت که این موجودات برای من نامرئی بودند تا حد زیادی آرامم کرد. من آن‌ها را نمی‌دیدم پس دلیلی برای ترسیدن وجود نداشت.
با سه نفر از دوستانم در گریفندور سمت محوطه‌ای که کالسکه‌ها آنجا بود راهی شدیم. من هم همراه آن‌ها داشتم به شوخی تدی لوپین می‌خندیدم؛ لحظه‌ای سرم را سمت نزدیک‌ترین کالسکه به خودمان چرخاندم و با دیدن اسب سیاه و زشتی که به آن بسته شده بود سر جایم خشک شدم.
این...این تسترال بود؟ چه وحشتناک بود و در عین حال با ابهت!
تدی یک گام جلوتر از من متوقف شد و سر به سرم گذاشت:
_ بیا دیگه اَل. نکنه واقعا می‌خوای سوار جاروت تا قلعه بیای؟
مغزم با سرعت شروع به پردازش کرد و تنم آنی یخ بست. من که...من که تا حالا مرگ کسی را ندیده بودم! امکان نداشت. هیچ خاطره‌ای در ذهنم نبود که مربوط به مردن کسی پیش چشمانم باشد.
یعنی فراموش کرده بودم؟
تدی یقه شنلم را گرفت و کشید؛ دنبالش رفتم و تمام مدت نگاهم به تسترال بود.
من کجا و چه زمانی، شاهد مرگ چه کسی بودم؟!


---
@Mahy
تایید شد!

مرحله بعد: ابتدا مطالعه معرفی گروه‌های چهارگانه هاگوارتز و سپس بر سر گذاشتن کلاه گروهبندی!

آن شب، وقتی لی‌لی از هاگوارتز برگشت، نامه‌ای از اسنیپ روی میز بود.
مدتی طولانی به آن خیره ماند و بعد نشست و دوباره خواندش.
رابطه‌ی آن دو همیشه ساده نبود؛ اسنیپ چیزهایی داشت که لی‌لی نمی‌توانست از آن‌ها چشم بپوشد، و لی‌لی چیزهایی داشت که اسنیپ نمی‌توانست بفهمد.
اما میان تمام دعواها و فاصله‌ها، چیزی هنوز باقی مانده بود که هیچ‌کدام نتوانسته بودند کاملاً از بین ببرند.
جیمز چند بار تلاش کرده بود نظر لی‌لی را عوض کند، اما این بار جوابش مثل همیشه نبود.
لی‌لی فقط گفت: «جیمز، من تو رو دوست ندارم.»
چند ماه بعد، او با اسنیپ ازدواج کرد.
زندگی‌شان آرام نبود، اما واقعی بود؛ پر از سکوت‌هایی که گاهی از حرف زدن سخت‌تر بودند.
وقتی هری به دنیا آمد، اسنیپ برای اولین بار چیزی داشت که واقعاً از دست دادنش می‌ترساندش.
لی‌لی نمی‌دانست این ترس قرار است بعدها چه چیزی از شوهرش بسازد.
سال‌ها بعد، نام ولدمورت دوباره در خانه‌های جادوگران زمزمه می‌شد.
اسنیپ بیشتر از همیشه ساکت شده بود و بعضی شب‌ها دیر به خانه برمی‌گشت.
لی‌لی می‌دانست چیزی را از او پنهان می‌کند، اما هنوز نمی‌دانست چه چیزی.
تا اینکه یک شب اسنیپ به او گفت: «اگر یک روز مجبور شدم انتخاب کنم، به من اعتماد کن.»
لی‌لی پرسید: «بین چی و چی؟»
اسنیپ جواب نداد.
همان شب، برای اولین بار لی‌لی از چیزی ترسید که هنوز اتفاق نیفتاده بود.
چند هفته بعد، پیشگویی‌ای به گوش ولدمورت رسید؛ پسری که قرار بود پایان او را رقم بزند.
و وقتی ولدمورت فهمید آن پسر، فرزند اسنیپ و لی‌لی است، دیگر هیچ‌چیز در زندگی آن خانواده مثل قبل نبود.



---
@Farzad_RahZad
راستش من دقیق متوجه نشدم راجع به کدوم تصویر نوشتی چون شماره رو مشخص نکردی (حدسم 3 هست). با این وجود به اندازه‌ای کافی خوب بود تا از این مورد عبور کنم.

تایید شد!

مرحله بعد: ابتدا مطالعه معرفی گروه‌های چهارگانه هاگوارتز و سپس بر سر گذاشتن کلاه گروهبندی!

بعد از سال‌ها، هاگوارتس دوباره به سوگ نشسته بود. ما هر سال، در سالگرد مدیر و دو پروفسور کشته‌شده در نبرد نهایی با ولدمورت، در ورودی مدرسه جمع می‌شدیم و به رسم یادبود، چوب‌دستی‌هایمان را برافراشته می‌کردیم. هرچند که به شخصه پروفسور لوپین و اسنیپ رو بسیار دوست داشتم و تعاریف و تمجیدهای بسیاری هم از مدیر قبلی هاگوارتس، یعنی پروفسور دامبلدور، شنیده بودم، اما مانند بسیاری از جادوگران جدید مدرسه، هیچ خاطره‌ای از آن‌ها نداشتم.

اما این فرق می‌کرد. پروفسور مک‌گونگال، بعد از تمام تلاش‌ها برای بازسازی دوباره هاگوارتس و مقتدر کردن دوباره مدرسه، از پیش ما رفته بود. راستش، خوشحال بودم که برای بار آخر تونستم با او حرف بزنم، هرچند که به خاطر تا نیمه‌شب در کتابخانه ماندن، نزدیک بود که تنبیه بشم.

اون شب، پروفسور در حالی مرا دید که به خاطر امتحان معجون‌سازی تا نیمه‌های شب در کتابخانه مانده بودم و بعد خوابم برده بود؛ طبق معمول، فلیچ پیر برای سرکشی اومده بود و گیرم انداخته بود. به لطف پروفسور، اون شب از تنبیه جون سالم به در بردم.

اما دقیقاً دو روز بعد، یکی از استادان او را در دفترش با همان لباس‌های همیشگی و عینکی که کمی پایین اومده بود، پیدا کرد. بالاخره دیگه لازم نبود نگران مدرسه باشه، اما بعد از فوت پروفسور، تمام قلعه ساکت شده بود و همه‌جا رنگ غم گرفته بود.

امشب همه ما در حالی اینجا دور هم جمع شده‌ایم که برای از دست دادن کسی غمگینیم که با او کلی خاطره داشتیم. به کنارم نگاه می‌کنم. همه بچه‌ها با چشم‌هایی اشک‌آلود ایستاده‌اند. در نهایت، همه با هم چوب‌دستی‌هایمان رو بالا می‌گیریم و فریاد می‌زنیم:

«لوموس!»

نگاهم به گوشه حیاط می‌افتد که گربه‌ای کوچک در حال بازی است. ناخودآگاه لبخند می‌زنم و اشک‌هایم را پاک می‌کنم و زمزمه می‌کنم:

«ممنون، پروفسور.»


---
@Bunny_Tae
تایید شد!

مرحله بعد: ابتدا مطالعه معرفی گروه‌های چهارگانه هاگوارتز و سپس بر سر گذاشتن کلاه گروهبندی!

داشتم نزدیک کلبه ی هاگرید قدم می زدم هوا گرم بود و نسیم دل پذیری می امد به سمت چپ نگاه می کردم لونا لاوگود را دیدم ازش خوشم می امد چون دختری بود که تفاوت هایش را پنهان نمی کرد داشت غروب می شد . چشمم به جنگل ممنوعه افتاد ، پروفسور مک گوناگل و دامبلدو و بقیه ی اساتید گفته بودن که هیچ وقت دانش اموزان نباید به جنگل ممنوعه بروند . نور درخشان نقره ای لا به لای درختان پیدا شد ، از سر کنجکاوی به سمت جنگل رفتم . اساتید گفته بودن دانش اموزان نباید وارد جنگل ممنوعه بشوند ولی هیچ وقت نگفته بودند که نباید نزدیک جنگل شد . احساس کردم نو نقره ای که لا به لای دختان بود داشت بزرگ تر می شد ، کسی حواسش به من نبود . نه لونا نه دراکو و نه حتی هاگرید که با فنگ از کلبه بیرون امده بودند و داشت برقک ها را برای کلاس اماده می کرد . کمی شک کردم ،‌ چوب دستیم را در اوردم . چوبی با طول بیست و هشت سانتی متر که از چوب سرو بود درونش تار موی تک شاخ بود . قطرش دو سانتی متر بود و ته چوب دستیم خط های برجسته ی باریکی داشت. به نزدیک جنگل رسیدم ، ناگهان تک شاخ بزرگ نقره ی زیبایی درون جنگل ایستاده بود . در کتابی خوانده بودم در جنگل ممنوعه تک شاخ ها در عمق جنگل زندگی می کردن نمی دارنم چرا این یکی انقدر از عمق جنگل دور شده بود . زیبا ترین چیزی بود که در زندگیم دیده بودم ، ارام وارد جنگل شدم . دستی به یال زیبا تک شاخ کشیدم . بسیار نرم بود ، بسیار زیبا بود . در همان لحظه صدای قدم های بزرگ هاگرید را شنیدم .‌ قبل از اینکه هاگرید بیاید اروم به طرف در ورودی رفتم . از راهرو گذشتم و وارد سالن عمومی شدم .

---
@لیا
تایید شد!

مرحله بعد: ابتدا مطالعه معرفی گروه‌های چهارگانه هاگوارتز و سپس بر سر گذاشتن کلاه گروهبندی!

هری روبه ران اشاره کرد((:هیس))
ران گفت ((: نصف شبی راه افتادیم تو جنگل ممنوعه که چی ؟)) هری گفت ((: دنبال دراکو.))
ران روبه هری با حالتی نگران گفت ((: اونو دیدی ؟ اینجا چکار می کرد ؟))
هری ران رو ساکت کرد . ساعت ۱۰ دقیقه از نیمه شب گذشته بود . ران و هری در جنگل روبه جلو زیر شنل نهان ساز پیش می رفتند . هر دقیقه هری به این فکر می افتاد که پدرش هم زیر این شنل تا حالا اینجا اومده بوده یا نه ؟
بعد از چند دقیقه جلو رفتن ران جیغ خفیفی کشید ((: خون ! این خون نقره ایی هست هرماینی راجبعش‌ گفته بود مال تک شاخه !
هری مانند ران آشفته بود .
هری و ران یواش تر از قبل جلو رفتن بعد ران ایستاد و به سمت چپ هری اشاره کرد . ۱۰ تا مرگ خوار آنجا ایستاده بودند و ملفوی و ولدمورت وسط آنها ایستاده بودند . چند متر آن ور تر تک شاخ زیبایی ولی زخمی نشسته بود .
ولدمورت روبه مرگ خوار ها گفت ((:من تا امروز بسیار ضعیف بودم ولی با خوردن خون این تک شاخ ( خنده ای شیطانی سر داد ) قوی خواهم شد .
هری و ران از ترس نه تکان می خوردند نه حرف می زدند .
بعد نامش مگو جلوی تک شاخ نقره ای رنگ زیبا رفت و با خنجر آن را کشت و خونش را مکید .
بعد از چند دقیقه با صدایی سرحال رو به دراکو ملفوی گفت ((: این پسر از امروز جزوی از ماست و وظیفه ی کشتن لجن تبار ها را دارد . هری و ران جلو رفتند و صورت یکی از مرگ خوار ها را دیدند . او کسی نبود جز لوسیوس
ملفوی پدر دراکو !


---تایید شد!

مرحله بعد: ابتدا مطالعه معرفی گروه‌های چهارگانه هاگوارتز و سپس بر سر گذاشتن کلاه گروهبندی!

رزالین داشت بی حوصله به فضای مرموز و عجیب کلاس نگاه میکرد. این کاملا غیر ضروری بود. این فقط یک کلاس پیشگویی است.
تنها دلیلی که او اینجا بود این بود که میخواست مادرش را بپیچاند تا مجبور نشود کلاس رونز باستانی را بگیرد.
او اینبار با لونا لاوگود، دختر ریونکلایی نشسته بود و لونا داشت طوری او را نگاه میکرد انگار روحش را می‌خواند. به خاطر مرلین! رزالین امیدوار بود سلامت روان این لونا، به اندازه ظاهرش خوب باشد. خوشبختانه برای همه، لونا قصد نداشت با او صحبت کند.
آن طرف تر دوستش، ویکتوریا، با گرنجر نشسته بود و داشت به حرف هایش گوش می‌داد و انگار هر لحظه آماده نفرین کردن کسی بود. ویکتوریا بعد اینکه او و مارتا تصمیم گرفتند کلاس پیشگویی را بردارند، بر خلاف میلش آمد چون میخواست با دوستانش باشد.
حالا که حرفش شد؛ مارتا چند میز آن‌ور تر با یک پسر هافلپافی ظاهرا خجالتی نشسته بود و پسر کاملا از حرف های مارتا سرخ شده بود. پسر بیچاره ! حتما دارد با او لاس می‌زند و سر به سرش می‌گذارد؛ همان مارتای همیشگی.
او هنوز نمی‌داند چرا مارتا اینجاست. مثل همه کارهایی که مارتا انجام می‌دهد و دیگران نمیدانند چرا. او به محض شنیدن حرف رزالین گفت این سرگرم کننده است و تصمیم گرفت بیاید.
احتمالا چریتی عاقل ترین عضو گروهشان است. چون از اول تصمیم گرفته بود که نمی‌خواهد وارد این دیوانگی شود.
همان لحظه تریلانی با حال و هوای همیشگی اش وارد شد و موقع رد شدن از کنار او طوری نگاهش کرد انگار همان لحظه در حال مردن است! رزالین هیچوقت قرار نیست به این عادت کند.
تریلانی سرجایش رفت و با حالتی مرموز گفت: دانش آموزان امروز می‌خواهیم از کارت‌های مقدس تاروت برای پیشگویی استفاده کنیم!
به خاطر مرلین! چرا این زن همیشه اینطور رفتار می‌کند؟ در جنبه مثبت، حداقل اینبار شیوه اش کمتر از گوی بلورین و برگهای چای احمقانه است.
همان لحظه یک دسته کارت تاروت روی میزها ظاهر شد.
تریلانی با همان لحن ادامه داد: یکنفر کارت ها را بگیرد، نصف دسته را برعکس بگذارد و بعد با با کل دسته بر بزند و در حین بر زدن کمی از جادویش به کارت ها منتقل کند. بعد به شریکش بدهد تا برایش سه کارت بکشد و پیشگویی کند.
رزالین فورا کارت ها را قاپید. او هیچ علاقه ای نداشت هر کارتی برای لونا بکشد و چیزی در موردش بفهمد.
روبرو رزالین، مارتا به راحتی و بدون مشکل دسته کارت را گرفت و پسر هافلپافی سعی می‌کرد حتی به مارتا نگاه هم نکند در حالی که ویکتوریا با همان نگاه "من امروز کسی را از زنده بودن پشیمان خواهم کرد" زودتر از گرنجر که خم شده بود، دسته کارت را برداشت.
رزالین حتی سعی نکرد پوزخندش را پنهان کند. این کلاس بدون ویکتوریا خیلی خسته کننده میشد.
چند دقیقه بعد تریلانی اعلام کرد: ‌کافی است. کارت ها را به شریک تان بدهید.
روبرویش لونا داشت با آرامشی عجیب و خاص سه کارت از دسته بیرون می‌کشید، در حالی که میز کناری گرنجر با وسواس و دقت یک معجون ساز ماهر داشت اینکار انجام می‌داد.
لحظه ای بعد تریلانی سراغ مارتا رفت و به کارت ها نگاهی انداخت و چهره اش ناخوانا شد؛ مثل همیشه.
رزالین حتی نفهمیده بود پسر هافلپافی چه زمانی بالاخره جرئت کرد کارت ها را از مارتا بگیرد.
تریلانی شروع کرد: دختر عزیزم...من برایت مشکل میبینم...تصمیمی بد و ناگهانی میگیری...مشکلات و تغییرات در راه هستند...باید با همه آنها سازگار شوی و آنها را کنترل کنی تا تباه نشوی...
مارتا که کاملا سرگرم شده به نظر می‌رسید، اذعان کرد: که اینطور پرفسور.
رزالین به سختی نگاهی به کارتهای مارتا انداخت؛ ابله در معکوس و برج و دو سکه در حالت مستقیم. به جز بخش اخر، باقی حرف های تریلانی خیلی هم بیراه نبودند.
تریلانی به کارش ادامه داد، مثل همیشه با پیشگویی هایی هشدار آمیز، و بعد چند نفر دیگر، به ویکتوریا رسید. کارت هایش چندان خوب نبودند؛ عشاق و شوالیه جام در حالت معکوس و ملکه شمشیر در حالت مستقیم.
تریلانی با همان حالت قبلی گفت: کسی را میبینم...شخصی خواهد آمد...اما برای تو مناسب نیست و حرف هایش پوچ است...باید با بصیرت و عقل از او بگذری...و درگیر حیله هاش نشوی...
ویکتوریا بدون واکنش، با همان چهره ای که کل مدت کلاس داشت، فقط نگاه کرد. احتمالا دارد نصف هاگوارتز را لیست میکند.
متاسفانه نفر بعدی رزالین بود.
رزالین ناگهان فهمید که کارت های خودش را هنوز ندیده است! ارابه و سرباز چوب‌دست در حالت مستقیم و پنج شمشیر در حالت معکوس. این خوب نیست!
تریلانی رسید و احتمالا او هم این را فهمید چون نگاهش تغییر کرد. تریلانی شروع کرد: دخترم...چیزی وجود دارد...مسیری جدید در پیش رو داری...اما دشمنانی هم داری که روبرویت خواهند ایستاد...برای گذر کردن باید شمشیرت را غلاف کنی...یا تا حد نابودی بجنگی...
رزالین به سختی فرصت کرد بگوید "چی؟ پرفسور؟" قبل اینکه تریلانی با دادن نگاهی عجیب و با همدردی به او، از کنارش عبور کند و سراغ نفر بعدی برود.
رزالین واقعا برگ های چای را به تاروت ترجیح می‌داد. شاید همان اول نباید این کلاس را میگرفت.



---
@Rosalind
تایید شد!

مرحله بعد: ابتدا مطالعه معرفی گروه‌های چهارگانه هاگوارتز و سپس بر سر گذاشتن کلاه گروهبندی!