جادوگرام

شنیده بودم که جادوآموزهایی که قراره به تازگی به هاگوارتز برن، نامه‌های خودشون رو با یه جغد دریافت می‌کنن. اما همیشه ممکنه هاگوارتز استثناهایی قائل بشه. خصوصاً اگه مامان شما مثل مامان من، آدم سمج و فرزند دوستی باشه. من مطمئنم که اگه ماگل بودیم، مامانم از اون مامان‌های ماگلی بود که وسط کلاس برام لقمۀ نون پنیر میوورد؛ بگذریم.

مامان من که پرورش دهندۀ هیپوگریف‌ها بود، اصرار داشت که خودش نامۀ من رو بیاره. برای همین نامه‌نگاری‌های بسیار و پی در پی با مدیر وقت هاگوارتز داشت تا ازش اجازه بگیره که بتونه همچین امری رو انجام بده. البته که مدیر هاگوارتز قبول نکرد. برای همین بود که مامان من از ویژگی‌های ره‌یابی هیپوگریفش استفاده کرد تا جغدی که داشت نامۀ هاگوارتز من رو میوورد رو پیدا کنه و در نبردی نابرابر، نامه رو از منقارش بقاپه و خودش اون رو برام بیاره!

#روزی_که_جادو_شروع_شد

اکثر جادوگرا نامه‌ی هاگوارتزشون رو، مخصوصاً نامه‌ی سال اولشون، به عنوان یادگاری نگه می‌دارن؛ اما این اتفاق هیچوقت برام نیوفتاد و نه تنها نامه‌ی سال اولم هیچ‌وقت به جمع یادگاری‌هام نرسید، بلکه حتی چیزی جز عنوان نامه رو نتونستم بخونم.

هیچوقت یادم نمیره که چطور وقتی جغد نامه رو گذاشت جلوم و بازش کردم و همین که چشمم به عبارت 'مدرسه علوم و فنون جادوگری هاگوارتز' افتاد، قبل از اینکه بفهمم چه اتفاقی افتاده، نامه خاکستر شده‌ام به خاطره ها پیوست.

#روزی_که_جادو_شروع_شد

بعنوان یه فرانسوی که کل خانواده‌ش در آکادمی جادویی بوباتون تحصیل کردن، هرگز انتظار نداشتم مدرسه علوم و فنون جادوگری هاگوارتز بخواد از من دعوت کنه تا در اونجا تحصیل کنم.

اما به نظر میاد ازدواج خواهرم فلور با بیل ویزلی و اقامتش در بریتانیا، پیوندی فراتر از یکی شدن دو خانواده به همراه داشته.

#روزی_که_جادو_شروع_شد

هیچ‌وقت اون روزو که مطمئن بودم بالاخره فرا می‌رسه از یاد نمی‌برم. مگه می‌شه دختر روونا ریونکلاو باشی و ساحره نباشی؟
منی که به دنبال این بودم اون روز اثباتی بر این باشه که دختر شایسته‌ی روونا ریونکلاو هستم، و مادرم که نگران چیزی بود که برای من فقط هزار سال طول کشید تا متوجه علتش بشم.

#روزی_که_جادو_شروع_شد

هعی. عجب دورانی بود.
اون زمان که شما جوونا نبودید ببینید چه شد. پدر ما تصمیم داشت به یه سفرِ خطرناک بره و منم فرزند ارشد خانواده بودم. شرایط طوری شده بود که با یازده سال سن، باید چنتا کارِ بزرگ میکردم:
۱. حرفای پدرم رو که همون روز رسیدنِ نامه راجع به دلیل رفتنش بهم گفت، هضم میکردم.
۲. قیدِ حضور و تحصیل در هاگوارتز رو میزدم! منِ طفل اصیل‌زاده‌ی یازده ساله!
۳. کسب‌وکارِ پدر رو در کوتاه مدت یاد میگرفتم و ادامه میدادم؛ و تا نگذارم در نبودِ پدر، شغل خانوادگی‌مون و اعتبارمون لکه‌دار بشه.

منِ طفل معصوم، همه‌ی این کارارو کردم، ولی اینا از تحصیل محرومم نکردن؛ بخاطرِ آموزش‌های مادرم بود، هیچ ماده‌درسی‌ای توی هاگوارتز نبود که من ازش سردرنیارم!

تصویر هم مربوط به زمانیه که پدر برای اینکه دلمِ درگیرِ هاگوارتز نشه، قبل رفتنش نامه‌ی دعوت رو هم برداشت و با خودش برد. اونموقع یکم از دلخور شدم؛ ولی بعد که توضیح داد و منم بزرگتر شدم، تصمیمش رو تحسین میکردم.

#روزی_که_جادو_شروع_شد البته برای من، شکل دیگه‌ای داشت:)

راستش نمی‌دونم روز اولی که کل فامیل منو از توی جعبه چوب‌کبریتم‌ بیرون کشیدن تا ورودم به هاگوارتز رو تبریک بگن باید بخاطر خدشه‌دار کردن خوابم می‌گرفتم می‌زدمشون یا صرفا جواب تبریکشون رو با سر میدادم، ولی اون موقع خواب‌تر از اونی بودم که بتونم هیچ‌کدوم از این دو مورد رو انجام بدم.
#روزی-که-جادو-شروع-شد

طریقه‌ی مهوتوکورو بر این است که پس از پنج سال تحصیل روزانه، پذیرش‌نامه‌ای از مسئولین مدرسه به سوی جادوآموز پرواز کند تا نشانی باشد از این که فرد چنان نیرویی داشته که بتواند به طود شبانه‌روزی تحصیل کند.

خاطرم هست که در زادروز یازده سالگی‌ام، قلبم در قفسه‌ی سینه به تپش درآمده بود‌. در ظاهر کتاب می‌خواندم؛لیکن دیدگانم به پنجره دوخته شده بودند و انتظار پرواز کبوتر نامه‌رسان را می‌کشیدند. هراس داشتم که مبادا نتوانم به تحصیل شبانه‌روزی بپردازم.

چند ثانیه؟ چند ساعت؟ باری، کبوتر سپیدبا رقعه‌ای به دستم رساند که خبر از پذیرشم می‌داد. کبوتر با نغمه‌اش والدینم را مطلع کرده بود تا بیایند و دریابند که اکنون، جادوآموز شبانه‌روزی مهوتوکورو به شمار می‌آیم. تبسم بر لبم نقش بسته بود و به گمانم، تا نخستین آزمون شبانه‌روزی رخت بر نبست.

در آن اوان، گمان می‌بردم چرخ گردون همواره به ابتسام و شکرخند خواهد گذشت. در گذر سال‌ها، زندگی را درد و رنج بی‌پایان می‌پنداشتم و اکنون...نمی‌دانم، نمی‌دانم!
#روزی که جادو شروع شد.

نوشتن و امضا کردن صد ها و صد ها نامه قبل از شروع هر ترم در هاگوارتز ، بله قربان زمان ما قلم تند نویس نبود و تک تک نامه ها دونه به دونه نوشته میشدن . و این وظیفه خسته کننده بر سر من افتاده بود که هر سال قبل از شروع سال جدید تحصیلی صد ها نامه را بنویسم و امضا کنم .
البته هنگامی که دانش آموزان سال اولی را که بسیار از آمدن به هاگوارتز خوشحال هستن را میدیدم ، خستگی را فراموش میکردم

#روزی_که_جادو_شروع_شد

عکس اپلود نشد
اون روز رو به خوبی یادمه رون در حالی که داشت به ما پز میداد که رفیق هری پاتر جغد خونمون صاف رفت تو پنجره
پرسی جغد بیچاره رو برداشت و گذاشت داخل قفسش و نامه هارا ازش گرفت
وقتی داشت نامه هارا نگاه میکرد دید که نامه هاگواتز منم هست و گفت هی جینی امسال داخل هاگواتز قراره ببینمت شیطونی نکنی
منم نیم ساعت بعد دوزاریم افتاد بعدش به افتخار من و اینکه احتمالا قراره یک گریفندوری دیگر به خانواده اضافه بشه جشن گرفتیم
#روزی_که_جادو_شروع_شد

فرزندانم، شاید با خودتون فکر کنید که عکاسی در دوران مرلین وجودی نداشته، اما نگران نباشید. قلموهای جادویی، نقاشی‌های بسیار بسیار رئالی را از لحظه به لحظه زندگیمان به تصویر می‌کشیدند.
این تصویر از دور‌ترین خاطرات این پیرمرد بوده و هست. به عنوان کسی که از اولین افرادیست که نامه‌ی هاگوارتز رو دریافت کرده، به هیچ وجه تصور نمی‌کردم که در دورانی که جادوگر بودن جرمی نابخشودنی قلمداد میشد، زیر نظر استادی بزرگ همانند سالازار اسلیترین به چنین مرلینی تبدیل بشم.

#روزی_که_جادو_شروع_شد