جادوگرام

هیچوقت یادم نمیره...
روزی که جغد از شومینه اومد تو بابام نامه رو گرفت و میگفت این نامه برای تو نیست، برای البوسه.
با اینکه البوس ۹ سالش بود اما پدرم نامه رو به من نمیداد و میگفت که البوس استثناء هست، این نامه هم حتما مال البوسه.
خلاصه که دو روز نامه رو به ما نمیداد و نامه رو میخوند تا اسمش عوض شه، اما در اخر حق به حق دار رسید و نامه ام رو پس داد.
#روزی_که_جادو_شروع_شد

# روزی که جادو شروع شد


به دستم نامه‌ای آمد، چه غوغایی که به پا شد
جهان یک‌باره جادو شد، زمانه با من آشنا شد

تازه از خواب برخاسته، پی چای و مربا بود!
که ناگه نام هاگوارتز، سرآغاز ماجرا شد

نوشته بود: «ای هوریس، تو را در مدرسه خواهیم»
دلم از شوق لرزید و نگاهم پر ز ضیا شد

پدر گفتا: «مراقب باش، جهان پر از طلسم است!»
مادر پرسید: «در آن مدرسه، خوراکی هم روا شد؟!»

من از آن لحظه فهمیدم که دنیا جای دیگر هست!
که هر دیوار و هر صندوق، درش سوی رؤیا ها شد

نه از دیگ و نه از معجون، هنوز آگاهی‌ام کم بود
ولی در ذهن من آن روز، هزاران فکر برپا شد

به فکر آن رفیقانی که فردا نام می‌یابند
که هر دیدار کوچکشان، کلید آشنایی‌ها شد!

کسی شاید وزیر آید، یکی استاد و یک نامی
چه خوش، گر بخت با تدبیر، رفیق روزگار ما شد

به فکر تخته‌ و میز، به فکر صندلی‌هایم
که شاید جای هر شاگرد، سرآغاز یک دنیا شد

نخستین فکر من این بود: «در آنجا شام چه باید بود؟»
که شوق علم و جادو نیز با شکمِ ما، هم‌نوا شد

ولی آن نامه در دستم، دگر یک برگ کاغذ نبود
در آن، آینده‌ای پنهان، به چشمم آشکارا شد

به راه افتادم و دیدم که دنیا تازه‌تر گشته‌ست
دل از دنیای دیروزم برید و رو به فردا شد

هنوز آن روز را گاهی به یاد خویش می‌آرم
که یک نامه رسید و عمر من تقسیم بر دو شد!

اگر پرسند از آن آغاز، بگویم با تبسم من:
«همان روزی که جادو آمد، هوریس هم، هوریسِ ما شد!»

اون روز، لونا لاوگود هنوز نمی‌دونست قراره چقدر با بقیه فرق داشته باشه؛ فقط نامه‌ای رو از جغدی گرفته بود که قرار بود زندگیش رو عوض کنه. پدرش دوربین رو بالا آورد و از لحظه‌ای عکس گرفت که دنیای جادو، برای اولین بار، درِ خونه‌شون رو زده بود.
#روزی_که_جادو_شروع_شد

والّو من نمی‌دونم کی این عکسو از ما گرفته! اصن تو خونه‌ی ما کسی دوربین نداشت! نه تو خونه... تو محله‌مونم کسی نداشت. به نظرم که یه نقّاشی یه تخیّلی کرده و یه چیزی کشیده و یه سری جزییاتم از خودش درآورده. دستش درد نکنه به هر حال. حالا موقع کشیدنم با خودش گفته «شاید یه چندتا کتاب ممنوعه هم این جا باشه! پس قلموی بادبزنیمو ورمی‌دارم و ضربه می‌زنم... هورکراکس هورکراکس هورکراکس... جاودانگی جاودانگی جاودانگی... علوم سیاه علوم سیاه علوم سیاه!» نقاشیه دیگه. طوری نی. اگه گفتین اون برتی بات نارنجیو چه مزه‌ای می‌داد؟

همه چیز از خیال شروع می‌شود. تک تک ماجراجویی ها، قهرمانی ها و داستان‌های افسانه‌واری که ما را به بهت وا می‌دارند از تفکری شروع شده‌اند که از خیال آنها واهمه نداشته. من و خانوادم همیشه می دانستیم که جادویی هستم، همیشه مطمئن بودیم که قرار است یک تفاوت واقعی ایجاد کنم اما در آن لحظه همه چیز رسمی شد. آن روز آن جغد برای من یک نامه نیاورد؛ بالهایی را به من تحویل داد که خیلی وقت پیش از کائنات سفارش داده بودم و همیشه در ذهنم با آن‌ها پرواز کرده بودم. دقیقا از آن موقع به خودم قول دادم، مطمئن شوم که از تک تک لحظات اوج گرفتنم لذت ببرم و بهترین آن‌ها را برای آیندگان ثبت کنم. نه فقط برای لذت! بلکه برای اینکه به همه یاد بدهم به بالهایی که قرار است به آنها اعطا شود ایمان داشته باشند.
[نوشته ی پشت کتاب «من جادویی»]

#روزی-که-جادو-شروع-شد

دابی هیچ وقت نامه‌ی ثبت نام هاگوارتز دریافت نکرد... ولی روزی که از طرف پروفسور دامبلدور قربان، نامه‌ی دعوت به استخدام در آشپزخانه‌ی هاگوارتز رو دریافت کرد هیچ وقت یادش نرفت! دابی همون‌قدر تسترال‌کیف شد که دانش‌آموز قربان‌ها از نامه خوشحال شد!

شنیده بودم که جادوآموزهایی که قراره به تازگی به هاگوارتز برن، نامه‌های خودشون رو با یه جغد دریافت می‌کنن. اما همیشه ممکنه هاگوارتز استثناهایی قائل بشه. خصوصاً اگه مامان شما مثل مامان من، آدم سمج و فرزند دوستی باشه. من مطمئنم که اگه ماگل بودیم، مامانم از اون مامان‌های ماگلی بود که وسط کلاس برام لقمۀ نون پنیر میوورد؛ بگذریم.

مامان من که پرورش دهندۀ هیپوگریف‌ها بود، اصرار داشت که خودش نامۀ من رو بیاره. برای همین نامه‌نگاری‌های بسیار و پی در پی با مدیر وقت هاگوارتز داشت تا ازش اجازه بگیره که بتونه همچین امری رو انجام بده. البته که مدیر هاگوارتز قبول نکرد. برای همین بود که مامان من از ویژگی‌های ره‌یابی هیپوگریفش استفاده کرد تا جغدی که داشت نامۀ هاگوارتز من رو میوورد رو پیدا کنه و در نبردی نابرابر، نامه رو از منقارش بقاپه و خودش اون رو برام بیاره!

#روزی_که_جادو_شروع_شد

اکثر جادوگرا نامه‌ی هاگوارتزشون رو، مخصوصاً نامه‌ی سال اولشون، به عنوان یادگاری نگه می‌دارن؛ اما این اتفاق هیچوقت برام نیوفتاد و نه تنها نامه‌ی سال اولم هیچ‌وقت به جمع یادگاری‌هام نرسید، بلکه حتی چیزی جز عنوان نامه رو نتونستم بخونم.

هیچوقت یادم نمیره که چطور وقتی جغد نامه رو گذاشت جلوم و بازش کردم و همین که چشمم به عبارت 'مدرسه علوم و فنون جادوگری هاگوارتز' افتاد، قبل از اینکه بفهمم چه اتفاقی افتاده، نامه خاکستر شده‌ام به خاطره ها پیوست.

#روزی_که_جادو_شروع_شد

بعنوان یه فرانسوی که کل خانواده‌ش در آکادمی جادویی بوباتون تحصیل کردن، هرگز انتظار نداشتم مدرسه علوم و فنون جادوگری هاگوارتز بخواد از من دعوت کنه تا در اونجا تحصیل کنم.

اما به نظر میاد ازدواج خواهرم فلور با بیل ویزلی و اقامتش در بریتانیا، پیوندی فراتر از یکی شدن دو خانواده به همراه داشته.

#روزی_که_جادو_شروع_شد

هیچ‌وقت اون روزو که مطمئن بودم بالاخره فرا می‌رسه از یاد نمی‌برم. مگه می‌شه دختر روونا ریونکلاو باشی و ساحره نباشی؟
منی که به دنبال این بودم اون روز اثباتی بر این باشه که دختر شایسته‌ی روونا ریونکلاو هستم، و مادرم که نگران چیزی بود که برای من فقط هزار سال طول کشید تا متوجه علتش بشم.

#روزی_که_جادو_شروع_شد