پرش به محتوای اصلی
جادوگرانخانه
جادوگران® | نخستین مرجع فارسی زبان هواداران هری پاتر
کمک می‌خوای؟ از ما بپرس!
آنلاین‌ها
کارت قورباغه شکلاتی
شبکه پرواز

کمک می‌خوای؟ از ما بپرس!

تصویر تغییر اندازه داده شده

آنلاین‌ها

122
نفر همین الان آنلاین‌اند 63 نفر در «انجمن»
0 عضو 122 مهمان
کجای سایت هستند؟
اعضای آنلاین

فعلاً عضوی آنلاین نیست؛ فقط مهمان‌ها.

50 عضو در ۲۴ ساعت گذشته وارد سایت شدند

کارت قورباغه شکلاتی

کارت قورباغه شکلاتی

پرافتخارترین اعضای سایت جادوگران

شبکه پرواز

شومینه‌های من

۴ مقصد

همهٔ شومینه‌ها

گالیون‌ و انرژی‌ جادویی خود را خرج کنید در: خرید چوبدستی از چوبدستی گستران و اجرای طلسم در اخگرهای نقره‌ای | آموزش اجرای سپر مدافع یا مهاجم در دخمه خاطرات | خرید جاروی پرنده از هفت دسته جارو | خرید خوراکی و کالا از زوپس مارکت جادوگران | خرید معجون از معجون‌سرای پاتیل‌طلا | خرید اقلام شوخی از شوخی‌کده فارس د ماره | درمان یا پیشگیری از بیماری در شفاخانه مرداب زیرین | فعالیت در رسانه‌های ویدئویی، تصویری، صوتی و متن‌کوتاه‌ جادوگران با خرید اشتراک جادوگران پلاس

آینه‌ی وزرآ (نفاق‌انگیز)

نوع تاپیک: رول‌نویسی تکی

مشاهده‌کنندگان این تاپیک: 1 کاربر مهمان
جادوگر جادوگران پلاس جادوآموخته
تولد نقش
1396/06/22
آخرین ورود
امروز ساعت 15:17
عضویت
1384/09/08
پست‌ها
1075
دیدار سوم: 2000 میلادی



چند روز پیش، مروپ و گلرت مرا به زندگی برگرداندند. از آن زمان، بیشتر وقتم صرف شنیدن شده است؛ نام فرمانروایان تازه، جنگ هایی که بدون حضور من آغاز شده و پایان یافته اند، جادوهایی که کشف شده اند و خاندان هایی که دیگر وجود ندارند. روزنامه ها روی میزم جمع شده اند و هر پاسخ، چند پرسش دیگر به دنبال دارد. باید بدانم در غیابم چه بر سر جهان آمده است. با این حال، هرچه بیشتر می شنوم، کمتر احساس می کنم چیزی را از دست داده ام.

پیش از این، خبر ظهور جادوگری قدرتمند یا حکومتی تازه، برای طرح نقشه ای کافی بود. همیشه سرزمینی بود که می شد گرفت، دانشی که باید به دست می آوردم یا کسی که شکست دادنش ارزش صرف وقت داشت. اکنون نقشه جهان را باز می کنم و پیش از آنکه درباره مرزهایش تصمیمی بگیرم، نگاهم به لبه کاغذ می رسد. همه چیز همین جا تمام می شود. حتی اگر بر تمام این سرزمین ها فرمان برانم، باز هم دستاوردم در محدوده همین نقشه باقی می ماند. از زمان بیداری، این محدودیت بیش از هر تغییری در جهان توجهم را جلب کرده است.

شاید بازگشت، چیزی را در من تغییر داده باشد. از مرز زندگی گذشته ام و دوباره این سوی آن ایستاده ام؛ دشوار است پس از چنین تجربه ای، تصرف چند شهر را نهایت جاه طلبی بدانم. درباره آنچه فراتر از جهان مادی قرار دارد، دانسته هایم هنوز کامل نیست، اما همین ندانستن جذاب است. قلمروهایی که بر نقشه نمی آیند، قدرت هایی که فرمانروایان زمین حتی از وجودشان خبر ندارند و جایگاهی که با گرفتن تاج پادشاه دیگری به دست نمی آید. پیش از دنبال کردنشان، می خواهم مطمئن شوم این میل تازه، صرفا هیجان روزهای نخست بازگشت نیست.

برای همین به سراغ آینه می روم. غبار قاب را با انگشت کنار می زنم و مقابل شیشه می ایستم. این بار نام کسی را که در تصویر ظاهر می شود می دانم. تام ریدل کنار من ایستاده است؛ وارثم، همان جادوگری که اخبار این روزها با عنوان لرد تاریکی از او یاد می کنند. صورت رنگ پریده و مارمانندش رو به پیش روست و چوبدستی اش را با اطمینان در دست دارد. منتظر فرمان من نیست. جای خودش را در جهان پیدا کرده و قصد دارد آن را گسترش بدهد.

مدتی نگاهش می کنم. در خبرهایی که درباره اش شنیده ام، هنوز نام های بسیاری هست که باید از سر راه بردارد، مقاومت هایی که باید بشکند و قدرتی که باید تثبیت کند. کار کافی برایش باقی مانده است. برای انجامش هم به حضور دائمی من احتیاج ندارد. در تصویر، کنار او ایستاده ام و رضایتم را می شناسم؛ خون من در این جهان صاحب اراده و قدرت است. لازم نیست خودم بر تمام تخت هایش بنشینم تا اثرم بر آن باقی بماند.

آینه خواسته ام را تایید می کند. از دیدن وارثم خشنودم، اما میلی ندارم چوبدستی ام را کنار چوبدستی او به سوی دشمنان زمینی اش بگیرم. می خواهم بدانم پس از واگذاشتن این میدان به او، تا کجا می توانم پیش بروم. از شیشه فاصله می گیرم و به اتاقم برمی گردم. روزنامه های باقی مانده را بعدا خواهم خواند. اکنون باید کتاب هایی را پیدا کنم که درباره قلمروهای فراتر از زندگی نوشته شده اند. تام می تواند برای فرمانروایی بر این سیاره بجنگد؛ من تازه متوجه شده ام که دیگر به این اندازه راضی نیستم.

افرادی که لایک کردند

شاغل جادوگر مدیر دیوان جادوگران جادوآموخته
تولد نقش
1405/07/13
آخرین ورود
امروز ساعت 15:09
عضویت
1405/07/13
پست‌ها
29
تام ریدل


ساعت از نیمه‌شب گذشته بود و طبقه هفتم بوی سنگ سرد و شمع خاموش می‌داد. تام ریدل بی‌صدا راه می‌رفت؛ هفت سال وقت داشت یاد بگیرد کجای این راهرو تخته‌سنگ‌ها لق‌اند و کدام تابلوها خواب سبک دارند. نشان ارشد روی سینه‌اش برق می‌زد و اگر کسی پیدایش می‌کرد، بهانه آماده بود. ولی کسی پیدایش نکرد. در آخر راهرو نیمه‌باز بود، و او مطمئن بود که دیشب بسته بود.

چند لحظه همان‌جا ماند و گوش داد. هیچ صدایی نمی‌آمد، جز تیک‌تیک آرام ساعتی که معلوم نبود کجاست. چوبدستی‌اش را بالا آورد و در را با نوک آن هل داد. میزها و صندلی‌ها را کنار دیوار روی هم چیده بودند، زیر لایه‌ای خاک که رد هیچ انگشتی رویش نبود. وسط اتاق، جایی که نور ماه از پنجره بلند می‌افتاد، چیزی بلند و پوشیده ایستاده بود و پارچه کهنه‌ای که رویش انداخته بودند تا روی زمین می‌رسید.

تام جلو رفت و پارچه را با دو انگشت کشید. قاب طلایی بود، با دو پایه پنجه‌مانند که در سنگ فرو رفته بودند و روی لبه بالایی‌اش حروفی کج و درهم حک شده بود. یک بار خواندشان و ابرو در هم کشید. بار دوم از آخر به اول خواند، و لبخند کوچکی روی صورتش نشست؛ از آن لبخندهایی که هیچ‌وقت به چشم‌ها نمی‌رسید.

جلوی آینه که ایستاد، اول فقط خودش بود: پسری بلندقد و رنگ‌پریده، با موهایی که مرتب‌تر از آن بودند که به وقت نیمه‌شب بیایند. بعد سطح آینه لرزید، مثل آبی که سنگی تویش افتاده باشد، و تالاری پیدا شد. سقفش آن‌قدر بلند بود که در تاریکی گم می‌شد و کفش پر بود از آدم‌هایی که سرشان پایین بود و جرئت نمی‌کردند نگاه بالا بیاورند. در انتهای تالار، روی صندلی‌ای با پشتی بلند، کسی نشسته بود که صورتش هنوز شکل نگرفته بود. تام یک قدم جلو رفت ولی همان لحظه صورت محو شد و تالار رنگ باخت.

نفسش را آرام بیرون داد و نگاهش را به همان نقطه دوخت. تصویر برگشت، ولی کمرنگ‌تر، مثل نقاشی‌ای که زیر باران مانده باشد. این بار خودش بود، تنها، وسط همان اتاق، و پشت سرش پنجره‌ای که فصل‌ها در آن عوض می‌شدند. برف می‌نشست و آب می‌شد، شکوفه‌ها باز می‌شدند و می‌ریختند، و برگ‌ها زرد می‌شدند و باز سبز. آدم‌هایی از کنارش می‌گذشتند. پسری که امروز سر میز اسلیترین کنارش می‌نشست، موهایش جوگندمی شد، خمیده شد و پشت عصایی از قاب بیرون رفت. شمع روی طاقچه آب شد، شمعی دیگر جایش گذاشتند، و آن هم آب شد. تام در میان همه این‌ها ایستاده بود و هیچ چیزش تغییر نمی‌کرد، نه یک چین کنار چشم، نه یک تار موی سفید. خودش در شیشه نگاهش را برگرداند و به او لبخند زد، با همان صورت هفده‌ساله. تام که هیجان‌زده شده بود به طرف شیشه خم شد تا بیشتر ببیند، ولی صورت مثل دود از هم باز شد.

انگشت‌هایش روی لبه قاب فشار می‌آوردند و نمی‌دانست کی آنجا گذاشته بودشان. شقیقه‌هایش می‌کوبید. هر بار که به شیشه زل می‌زد، تصویر لحظه‌ای برمی‌گشت و باز می‌لرزید و تا نیمه می‌رفت، و هر بار چیزی از سرانگشت‌ها و از پشت چشم‌هایش آرام بیرون کشیده می‌شد؛ مثل گرمایی که در هوای یخ‌زده از تن آدم می‌رود. قطره‌ای عرق از کنار شقیقه‌اش پایین آمد. دستش را از قاب کند و یک قدم عقب رفت. سینه‌اش بالا و پایین می‌رفت و انگشت‌هایش هنوز کمی می‌لرزیدند. به آن‌ها نگاه کرد، و چیزی در صورتش سخت شد.

- چه مرگته لعنتی؟ چرا اینقدر ازم داری انرژی می‌گیری؟!

صدایش در اتاق خالی پیچید و آینه جوابی نداد.

تام دست از تلاش کردن برداشت و عقب رفت.

به محض کم شدن فشار روی تام، در آینه تالار بی‌عجله و از لبه‌ها به سمت مرکز، پاک شد؛ مثل جوهری که روی کاغذ خیس پخش می‌شود. شیشه برای لحظه‌ای یکسره خالی ماند، طوری که حتی تصویر خود تام هم در آن نبود.

بعد آفتاب آمد. حیاط جلوی قلعه بود، روشن و شلوغ، پر از رداهای مشکی و کلاه‌های نوک‌تیزی که به هوا پرتاب می‌شدند و خنده‌هایی که از پشت شیشه شنیده نمی‌شد. در میان همه، خود تام ایستاده بود، با ردای فارغ‌التحصیلی‌ای که هنوز نپوشیده بود. این بار تصویر نمی‌لرزید و لازم نبود نگهش دارد.

مردی کنارش ایستاده بود؛ قدبلند، با موهای مشکی و چانه‌ای که تام هر صبح در آینه خوابگاه می‌دید. دستش روی شانه پسر بود و با غرور او را به آدم‌های اطراف نشان می‌داد. تام آن صورت را فقط یک بار دیده بود، در قاب عکسی خاک‌گرفته روی طاقچه خانه‌ای در دهکده‌ای که نمی‌خواست اسمش را به یاد بیاورد. آن‌طرف‌تر زنی بود، لاغر، با موهای کم‌پشت و لباسی که برایش گشاد بود. قاب‌آویز با نشان «S» که از گردنش آویزان بود جلب توجه‌ می‌کرد اما تام هیچ‌وقت ندیده بودش. هرچند چشم‌هایش را می‌شناخت. زن گریه می‌کرد و لبخند می‌زد.

تام چوبدستی‌اش را پایین آورد. دستش آرام بالا رفت، به طرف شیشه، به طرف جایی که صورت زن بود، و یک بند انگشت مانده به شیشه همان‌جا ایستاد. صدای ساعت دوباره شنیده می‌شد. به دست خودش نگاه کرد که در هوا مانده بود، و بعد به پسری که توی شیشه، زیر دست آن مرد، لبخند می‌زد؛ پسری که مثل بچه‌های دیگر بود، مثل همه بچه‌هایی که شب‌ها در خوابگاهی با تخت‌های آهنی زیر پتو بی‌صدا گریه می‌کردند. دستش آرام مشت شد.

احساس کرد صورتش از خشم آتش می‌گیرد. مشتش را عقب آورد و با تمام قدرت آن را به آینه احمقانه کوبید!

صدای شکستن در اتاق پیچید. ترکی از وسط صورت مرد گذشت و تا پایین قاب رفت، تکه‌ای کوچک کنده شد و با صدایی ریز روی سنگ افتاد، و خون از بند انگشت‌های تام راه افتاد و روی طلای قاب چکید. صورتش هیچ تغییری نکرد. برگشت و با همان آهنگ همیشگی قدم‌هایش به طرف در رفت.

دستش روی دستگیره بود که صدایی از پشت سرش آمد؛ ریز و تیز، مثل یخی که در سرمای شب دوباره بسته شود، و بعد صدای تکه‌ای که از روی سنگ بلند می‌شد و به جای خودش برمی‌گشت. تام چند لحظه بی‌حرکت ماند. شانه‌هایش صاف بود و دستگیره در مشتش سرد. برنگشت.

در پشت سرش بسته شد و راهرو همان‌قدر ساکت بود که پیش‌تر. چوبدستی‌اش را یک بار روی دست زخمی‌اش کشید و پوست، صاف و بی‌نقص، به هم آمد؛ حتی یک قطره خون روی آستینش نماند.

هفته بعد روزنامه‌های محلی، خبر از مرگ مشکوک اعضای خانواده ریدل در دهکده لیتل هنگلتون دادند.

افرادی که لایک کردند

شاغل جادوگر همکار دیوان جادوگران جادوگران پلاس جادوآموخته
تولد نقش
1404/10/23
آخرین ورود
امروز ساعت 15:38
عضویت
1404/10/10
پست‌ها
292
فلور دلاکور
راهروهای قلعه در سکوت عمیقی فرو رفته بودند. شعله‌های مشعل‌ها گاه‌وبیگاه روی دیوارهای سنگی می‌رقصیدند و نور کم‌جانشان را به گوشه‌های تاریک راهرو می‌فرستادند. فلور، که ظاهراً قصد داشت پیش از بازگشت به خوابگاه کمی در قلعه قدم بزند، بی‌هدف از راهروهای پیچ‌درپیچ عبور می‌کرد. ذهنش اما جای دیگری بود؛ میان خاطراتی دور، عطر گل‌های اسطوخودوس و آفتاب گرم سرزمینی که همیشه بخشی از وجودش را در آن جا گذاشته بود.

چند قدم دیگر برداشت تا اینکه چیزی در انتهای راهرو توجهش را جلب کرد. آینه‌ای بلند با قابی طلایی و حکاکی‌هایی ظریف که گویی سال‌ها در انتظار تماشاگرش نشسته بود. فلور نزدیک‌تر رفت. نوشته‌ی بالای آینه را خواند و لبخند کمرنگی روی لبانش نشست. نام آینه برایش عجیب بود، آینه‌ی وزرآ؛ اما چیزی در ظاهرش وجود داشت که نمی‌توانست او را از نزدیک شدن بازدارد.

درست مقابلش ایستاد. انتظار داشت تصویر خودش را ببیند؛ دختر جوانی با موهای روشن و چشمانی آبی که انعکاس نور مشعل‌ها در آن‌ها می‌درخشید. اما تصویر به‌آرامی تغییر کرد.

دیگر خبری از راهروی سرد هاگوارتز نبود.
آفتاب از میان شاخه‌های درختان می‌تابید و نسیم ملایمی پرده‌های سفید پنجره‌های یک خانه‌ی سنگی قدیمی را به حرکت درمی‌آورد. خانه‌ای آشنا در جنوب فرانسه؛ با پنجره‌های آبی‌رنگ، باغی پر از گل‌های رنگارنگ و میز چوبی بزرگی که درست در وسط حیاط قرار داشت. بوی نان تازه و شیرینی‌های خانگی انگار از قاب آینه بیرون می‌آمد و در فضای سرد راهرو می‌پیچید.

فلور پلک زد. این خانه را می‌شناخت. تمام گوشه‌هایش را، حتی ترک باریکی را که سال‌ها پیش روی یکی از گلدان‌های سفالی کنار پله‌ها افتاده بود. این همان خانه‌ای بود که خاطرات کودکی‌اش در دیوارهای آن ریشه دوانده بودند؛ جایی که زمانی تصور می‌کرد تمام دنیا به همان چند اتاق، همان باغ کوچک و آدم‌هایی که دوستشان داشت خلاصه می‌شود.

نگاهش به سمت حیاط رفت. مادربزرگ و پدربزرگش آنجا بودند. مادربزرگ روی صندلی همیشگی‌اش نشسته بود و با حوصله مشغول مرتب کردن گل‌های تازه‌چیده‌شده بود. پدربزرگ هم کمی آن‌طرف‌تر، پشت میز چوبی، روزنامه‌ای در دست داشت و گاه‌وبیگاه با لبخندی مهربان چیزی به او می‌گفت. هر دو همان‌طور بودند که فلور به خاطر می‌آورد؛ با همان چهره‌های آشنا، همان صداهای دلنشین و همان آرامشی که حضورشان به هر گوشه‌ی خانه می‌بخشید.

اما چیزی در این تصویر وجود داشت که نفس فلور را برای لحظه‌ای در سینه حبس کرد.

آن‌ها زنده بودند. جوان‌تر از آخرین خاطره‌ای که فلور از آن‌ها داشت، بی‌آنکه نشانی از گذر سال‌ها و فرسودگی زمان در چهره‌هایشان دیده شود. فلورِ درون آینه هنوز فرصت داشت دست‌هایشان را بفشارد، صدایشان کند و بی‌دلیل برایشان از اتفاقات روزمره تعریف کند. هنوز می‌توانست عصرها کنارشان بنشیند و به داستان‌هایی گوش دهد که شاید بارها و بارها شنیده بود، اما هیچ‌وقت از شنیدنشان خسته نمی‌شد.

چند قدم آن‌طرف‌تر، مادرش از آشپزخانه بیرون آمد. پیش‌بندش را به دست گرفته بود و با لحنی آشنا کسی را برای صرف ناهار صدا می‌زد. پدرش هم در باغ مشغول رسیدگی به گل‌ها بود و هر چند لحظه یک‌بار نگاهی به پنجره می‌انداخت تا مطمئن شود همه‌چیز مرتب است.

فلور نگاهش را از آن‌ها گرفت و به مرکز تصویر دوخت. گابریل آنجا بود. نه با چهره‌ای خسته از روزهای دشوار، نه با ذهنی درگیر مسئولیت‌ها و اتفاقاتی که زندگی پیش رویش قرار داده بود. گابریل هنوز همان کسی بود که فلور به خاطر داشت؛ با همان لبخند آشنا و شیطنتی که گاهی حتی جدی‌ترین لحظات را هم به خنده تبدیل می‌کرد. کنار درخت قدیمی باغ ایستاده بود و با چیزی که در دست داشت، سعی می‌کرد توجه فلور را جلب کند.

او هنوز به بریتانیا نرفته بود. هنوز مسیر زندگی آن‌ها را به سمت روزهایی متفاوت نکشانده بود. هنوز فاصله‌ای میانشان قرار نگرفته بود که برای پر کردنش به خاطره‌ها پناه ببرند. گویی زمان درست در همان نقطه متوقف شده بود؛ پیش از تمام رفتن‌ها، پیش از تمام اتفاقات، پیش از آنکه هرکدام از آن‌ها مجبور شوند بخشی از وجودشان را در جایی دور از این خانه جا بگذارند.

گابریل چیزی گفت و فلورِ درون آینه با خنده به سمتش دوید. فلورِ واقعی، بی‌اختیار لبخند زد.

نگاهش دوباره در باغ چرخید. همه آنجا بودند. تمام آدم‌هایی که روزگاری خانه را به خانه تبدیل کرده بودند. هیچ جای خالی‌ای وجود نداشت، هیچ قاب عکسی قرار نبود جای کسی را پر کند و هیچ خاطره‌ای قرار نبود تنها راه دیدن چهره‌ی عزیزی باشد.

درختان همان درختان بودند. گلدان‌های سفالی همان‌جا قرار داشتند. حتی صدای زنگ کوچک کنار در ورودی نیز در تصویر شنیده می‌شد. انگار آینه نه صرفاً یک آرزو، بلکه تکه‌ای از گذشته را از میان سال‌ها بیرون کشیده و درست مقابل چشمانش قرار داده بود.

اما تصویر به همین‌جا ختم نمی‌شد.
فلور خودش را دید که در باغ قدم می‌زند؛ نه با نگرانی از فردا، نه با حسرت دیروز و نه با ترس از اینکه روزی دیگر نتواند این لحظات را تجربه کند. او دیگر مجبور نبود میان خاطرات و واقعیت یکی را انتخاب کند. می‌توانست تمام کسانی را که دوست داشت، در کنار خودش داشته باشد و مطمئن باشد که با غروب آفتاب، هیچ‌کدامشان ناپدید نخواهند شد.

روی میز بزرگ حیاط، فنجان‌های چای و بشقاب‌های شیرینی چیده شده بودند. همه دور میز جمع شده بودند و صحبت‌هایشان در هم می‌پیچید. صدای خنده‌ی پدربزرگ، اعتراض‌های شوخ‌طبعانه‌ی گابریل، حرف‌های مادر و پدر و صدای آرام مادربزرگ، سمفونی آشنایی ساخته بود که فلور نمی‌دانست چقدر دلش برای شنیدنش تنگ شده است.

او حتی در آن تصویر، به چیزهای کوچکی دل بسته بود که شاید در روزهای گذشته هرگز به چشمش نیامده بودند؛ به دست‌های چروکیده‌ی مادربزرگ، به صدای قدم‌های پدربزرگ روی سنگ‌فرش حیاط، به نگاه پرمحبت مادرش و به حضور بی‌دغدغه‌ی گابریل.

چه کسی می‌دانست روزی همین چیزهای ساده، به بزرگ‌ترین آرزوی زندگی‌اش تبدیل شوند؟

نگاهش برای لحظه‌ای به آسمان باغ افتاد. آبی و بی‌انتها بود. هیچ ابر تیره‌ای در آن دیده نمی‌شد و هیچ طوفانی در راه نبود. در آن دنیا، هیچ‌کس قرار نبود برای همیشه برود. هیچ بیماری، هیچ فاصله‌ای، هیچ خداحافظی و هیچ اتفاق تلخی نمی‌توانست این جمع را از هم بپاشد.

فلور آرام دستش را بالا آورد و نوک انگشتانش را روی سطح سرد آینه گذاشت. لبخندش کم‌کم رنگ دیگری گرفت. لبخندی آمیخته به دلتنگی، شگفتی و محبتی که حتی گذر زمان هم نتوانسته بود از عمق وجودش کم کند.

به‌آرامی زمزمه کرد:
Oh, mon Dieu... Comme vous - m'avez manqué...
نقل قول:
خدای من... چقدر دلم برایتان تنگ شده بود...


فرانسوی حرف میزد، فلور برای مادر بزرگش فرانسوی حرف میزد، تا شاید جایی در آن دنیا، روزی صدای فلور به گوشش برسد.

چند لحظه سکوت کرد. نگاهش میان چهره‌های آشنا می‌چرخید، گویی می‌خواست تک‌تک جزئیاتشان را به خاطر بسپارد. بعد، با صدایی آرام‌تر ادامه داد:
Je ne veux ni de couronne, ni de - richesse, ni d'une vie éternelle. Je veux seulement un jour de plus... Un seul jour, où personne ne part, où personne ne nous quitte, où le temps oublie de passer. Je veux entendre leurs voix sans craindre de les oublier, tenir leurs mains sans savoir que c'est la dernière fois, et rire avec eux sans me demander combien de souvenirs il me restera demain. Je veux rentrer à la maison et trouver toutes les lumières allumées, toutes les portes ouvertes et tous ceux que j'aime encore là, à m'attendre. Je donnerais tous les rêves du monde pour revivre ces instants simples, pour être encore cette petite fille qui croyait que rien de mauvais ne pourrait jamais arriver tant qu'elle était entourée de sa famille. Si seulement le temps pouvait être un peu plus gentil... Si seulement il pouvait nous laisser rester ensemble, juste un peu plus longtemps.
نقل قول:
نه تاجی می‌خواهم، نه ثروتی و نه حتی یک زندگی جاودانه. من فقط یک روز دیگر می‌خواهم... تنها یک روز که در آن هیچ‌کس نرود، هیچ‌کس ما را ترک نکند و زمان فراموش کند که باید بگذرد. می‌خواهم صدایشان را بشنوم، بی‌آنکه بترسم روزی فراموششان کنم؛ دست‌هایشان را بگیرم، بی‌آنکه بدانم این آخرین بار است؛ و با آن‌ها بخندم، بی‌آنکه از خودم بپرسم فردا چند خاطره برایم باقی خواهد ماند. می‌خواهم به خانه برگردم و تمام چراغ‌ها را روشن ببینم، تمام درها را باز و تمام کسانی را که دوستشان دارم کنار هم ببینم. تمام رؤیاهای دنیا را می‌دهم تا بتوانم آن لحظات ساده را دوباره زندگی کنم؛ تا دوباره همان دختر کوچکی باشم که باور داشت تا وقتی خانواده‌اش کنارش هستند، هیچ اتفاق بدی نمی‌تواند رخ دهد. کاش زمان کمی مهربان‌تر بود... کاش اجازه می‌داد فقط اندکی بیشتر کنار هم بمانیم.


چشم از آینه برنداشت. شاید برای نخستین بار در زندگی‌اش، فلور فهمیده بود که بزرگ‌ترین آرزویش نه رسیدن به چیزی تازه، بلکه بازگشت به چیزی است که دیگر نمی‌تواند داشته باشد. او نه به دنبال آینده‌ای باشکوه بود و نه رؤیای داشتن قدرتی خارق‌العاده را در سر می‌پروراند. تنها می‌خواست برای یک بار دیگر، دور میز چوبی خانه‌شان بنشیند، صدای عزیزانش را بشنود و مطمئن باشد که فردا نیز همین تصویر را خواهد دید.

آینه همچنان همان منظره را نشان می‌داد. گابریل می‌خندید، مادربزرگ گل‌هایش را مرتب می‌کرد و پدربزرگ روزنامه‌اش را کنار گذاشته بود تا به صحبت‌های دیگران گوش دهد. فلور به‌آرامی لبخند زد و زیر لب گفت:
- Je vous aime... Tous. Pour toujour.
نقل قول:
دوستتان دارم... همه‌تان را. تا ابد.


بعد، دستش را از روی آینه برداشت. اما پیش از آنکه قدمی به عقب بردارد، برای آخرین بار به خانه‌ی کوچک فرانسوی‌اش نگاه کرد؛ به پنجره‌های آبی، باغ پرگل و آدم‌هایی که تمام معنای خانه برایش بودند.

شاید آینه نفاق‌انگیز نامش را از آن جهت گرفته بود که آرزوهای پنهان آدم‌ها را آشکار می‌کرد؛ اما فلور در آن لحظه احساس می‌کرد این آینه چیزی فراتر از یک آرزو به او نشان داده است: تمام چیزهایی را که زندگی از او گرفته بود و تمام چیزهایی را که هنوز در قلبش زنده نگه داشته بود.

او می‌توانست هزاران سال زندگی کند، می‌توانست زیباترین قصرهای جهان را داشته باشد و می‌توانست به هر آرزویی که در ذهنش می‌گذشت برسد؛ اما هیچ‌کدام جای یک عصر ساده در آن خانه‌ی قدیمی را نمی‌گرفت.

چرا که بعضی از زیباترین رؤیاها، آن‌هایی نیستند که هنوز فرصت تحقق پیدا کردن دارند؛ بعضی‌هایشان خاطراتی هستند که آن‌قدر دوستشان داشته‌ایم که دلمان می‌خواهد برای همیشه در همان لحظه باقی بمانیم.

و آرزوی فلور دلاکور، در تمام سادگی و تلخی‌اش، همین بود:
کاش هیچ‌وقت مجبور نمی‌شد یاد بگیرد چگونه بدون کسانی که تمام دنیایش بودند، به زندگی ادامه بدهد.

افرادی که لایک کردند

.𝙈𝙤𝙣𝙨𝙩𝙚𝙧𝙨 𝙖𝙧𝙚 𝙧𝙚𝙖𝙡"
𝙂𝙝𝙤𝙨𝙩𝙨 𝙖𝙧𝙚 𝙩𝙤𝙤. 𝙏𝙝𝙚𝙮 𝙡𝙞𝙫𝙚 𝙞𝙣𝙨𝙞𝙙𝙚 𝙤𝙛 𝙪𝙨, 𝙖𝙣𝙙
".𝙨𝙤𝙢𝙚𝙩𝙞𝙢𝙚𝙨, 𝙩𝙝𝙚𝙮 𝙬𝙞𝙣
𝙎𝙩𝙚𝙥𝙝𝙚𝙣 𝙠𝙞𝙣𝙜 _
جادوگر جادوآموز
تولد نقش
1405/07/07
آخرین ورود
امروز ساعت 15:58
عضویت
1405/06/30
پست‌ها
62
هرماینی گرنجر

هرماینی درحالی که به دنبال هری راه افتاده بود گفت: هری کجا میری
_ بیا بریم خودت میفهمی
هری وارد یک اتاق شد و پشت سرش هرماینی،هری پرده روی یک اینه رو کشید و روبه هرماینی گفت: برو جلو خودتو توش ببین
رفتم نزدیک تر روبروی اینه ایستادم خودم رو دیدم ولی خوشحال بهترین دانش اموز هاگوارتز شدم همه جهانیان صلح کردن و غمی دیگر در جهان نیست
_ خب چس میبینی
_ خودم رو که خوشحالم بهترین دانش اموز هاگوارتز شدم و همه جهان صلح کردن باهم و غمی نیست
_ واقعا که بزرگترین ارزوت غیر از بهترین دانش اموز هاگوارتز غیر ممکنه
حالا که داشتپ بهش فکر میکردم واقعا غیر ممکنه که همه جا صلح باشه پس برای اینکه هرج مرجی اتفاق نیوفته یک ارزو نگهش میدارم
ولی واقعا همه ی دنیا یه روز صلح کنن و دست از جنگ بردارن
روبه هری گفتم: توچی میبینی
هری بدون معطلی گفت: خوانوادمو مادرم پدرم.....

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
⚡ 𝓒𝓪𝓽𝓬𝓱 𝔂𝓸𝓾𝓻 𝓸𝔀𝓷 𝓼𝓷𝓲𝓽𝓬𝓱, 𝓘’𝓶 𝓫𝓾𝓼𝔂 𝓼𝓪𝓿𝔦𝓷𝓰 𝓽𝓱𝓮 𝔀𝓸𝓻𝓵𝓭. 🔥
تصویر تغییر اندازه داده شده

مرگخوار شاغل جادوگر جادوآموخته
تولد نقش
1405/07/06
آخرین ورود
امروز ساعت 15:29
عضویت
1405/07/02
پست‌ها
45
بارتی کراوچ پسر

پس از چندین بار گشتن، بالاخره آینه را در یکی از انباری‌های عجیب اما جذاب هاگوارتز پیدا می‌کنم. جستجو به‌دنبال چنین چیزی، آن هم با پای مصنوعی و هیبت سنگین مودی میان این همه راهرو و پله ساده نبود. صبر کردم اثر معجون مرکب از بین برود تا شاید تصویر شفاف‌تری از چیزی که ندارم به من نشان بدهد. خوب می‌دانم که بهرحال قرار است با چیزی روبه‌رو بشوم که حتی خودم هم نمی‌توانم به خوبی حدس بزنم. احتمالاً در اجرای نقشه‌ام موفق شده‌ام و ارباب تاریکی دوباره به اوج قدرت می‌رسد. شاید هم آرزوی نهان قلبم از بین رفتن دامبلدور باشد؟ نه. فکر نمی‌کنم. همین که بدانم ارباب تاریکی برگشته...

بالاخره در مقابل آینه می‌ایستم. در آینه چه می‌بینم؟ جام قهرمانی کوییدیچ! من به‌عنوان جستجوگر تیم ملی انگلستان، جام قهرمانی را بالا گرفته‌ام و پدرم که خودش زمانی بازیکن تیم ملی بوده و در دوره‌ای ریاست فدراسیون را بر عهده داشته، در کنارم ایستاده و با لبخندی بی‌نظیر دارد من را تشویق می‌کند و به من افتخار می‌کند. پشت سرم، ارباب تاریکی را می‌بینم که چهره‌ای انسانی و صمیمی دارد و کاملاً مشخص است من محبوب‌ترین و بلندپایه‌ترین مرگخوار او هستم. به نظر نمی‌رسد دنیا به آن تاریکی که اربابم می‌خواسته باشد. بیشتر به دنیایی شبیه است که خودم دوست داشتم در رکاب ارباب میسر شود.

از جلوی آینه کنار می‌روم. هنوز برای رسیدن به این نقطه دیر نیست. با انگیزه‌ی مضاعف، جرعه‌ای از معجون مرکب می‌خورم و می‌روم.

افرادی که لایک کردند

ویرایش شده توسط بارتی کراوچ در 1405/8/24 17:44:02
پشتیبان ارباب تاریکی باشید تا به دنیای جادوگری شما آسیبی نرسد.
جادوگر جادوگران پلاس جادوآموخته
تولد نقش
1396/06/22
آخرین ورود
امروز ساعت 15:17
عضویت
1384/09/08
پست‌ها
1075
دیدار دوم: 1010 میلادی



همه چیز برای رفتن آماده است. کتاب ها را بسته ام، لباس هایم در چمدان است و از آنچه باید در قلعه باقی بماند، اطمینان دارم. اتاق دیگر شباهتی به محل زندگی من ندارد. جای خالی اشیا روی میز پیداست و کنار پنجره، گردی روشن تر از بقیه چوب نشان می دهد چراغم چند سال همان جا بوده است. شنل سفر را روی شانه می اندازم و دستم را به سمت چمدان می برم، اما پیش از برداشتنش، پرسشی که از صبح نادیده گرفته ام دوباره به ذهنم برمی گردد. اگر امروز مقابل آینه بایستم، هنوز همان مدرسه را خواهم دید؟

بیست سال پیش، هاگوارتز را بدون خودمان دیدم و از رونقش رضایت داشتم. اکنون قرار است زودتر از آنچه تصور می کردم، نبودنم را تجربه کند. شاید خواسته ام تغییری نکرده باشد. هنوز می خواهم این دیوارها پابرجا بمانند و جادویی که در آنها می آموزند، ارزش آموختن داشته باشد. اختلاف ما بر سر همین ارزش است؛ بر سر کسانی که باید پذیرفته شوند و خطری که دیگران ترجیح می دهند آن را خوش بینی بنامند. چمدان را کنار در می گذارم و راه اتاق آینه را در پیش می گیرم. دیدار کوتاهی خواهد بود. دلیلی ندارد چیزی را که خودم در ساختنش سهم داشته ام، از بررسی معاف کنم.

آینه در انتهای اتاق است و قابش زیر نور عصر همان درخشندگی آشنا را دارد. مقابلش می ایستم. این بار برای پیدا شدن تصویر منتظر نمی مانم؛ چهار نفر دور میز نشسته ایم. صندلی من خالی نیست. گودریک روبه رویم است، هلگا در سمت دیگر میز و روونا کنار دستم. کاغذی میانمان قرار دارد که پیش نویسش را می شناسم؛ پیشنهادهای من برای آینده مدرسه. در واقعیت، همین کاغذ ساعتی پیش بی امضا روی میز باقی ماند. در آینه، چهار نشان پای آن دیده می شود.

گودریک به یکی از بندها اشاره می کند و سر تکان می دهد. خبری از آن حالت آشنای صورتش نیست که معمولا پیش از مخالفت پیدا می شود. هلگا برگه دیگری جلو می کشد؛ فهرست کسانی که باید مقررات تازه را به اطلاعشان برسانیم. روونا نوشته را می خواند و بعد به من نگاه می کند. برای پاسخ دادن آماده می شوم، اما سوالی در نگاهش نیست. منظورم را فهمیده و پذیرفته است. هر سه منتظرند تصمیم بعدی را توضیح بدهم. من صحبت می کنم و آنها، به جای جست وجوی راهی برای متوقف کردنم، درباره اجرای دقیق پیشنهادهایم فکر می کنند.

دستم را از روی قفل شنلم برمی دارم. ظاهرا هنگام ورود هنوز آن را نگه داشته ام. منظره رضایت بخشی است؛ چهار جادوگر توانا که توانشان را صرف خنثی کردن یکدیگر نمی کنند. می دانم چه میزان از وقتمان می توانست حفظ شود اگر این توافق در واقعیت هم وجود داشت. نگاهم بیشتر روی روونا می ماند. از میان آن سه، بهتر می داند استدلالم از کجا آغاز شده است. همین فهمیدن، مخالفتش را آزاردهنده تر می کند. در تصویر، دیگر لازم نیست مقدمات را برایش تکرار کنم.

مدتی همان جا می ایستم. آینه بی نقص کار می کند؛ حتی پس از بیست سال. آنچه نشان می دهد، چیزی است که می خواهم و بیرون از این اتاق ندارم. با دانستن همین تفاوت، از مقابلش کنار می روم. چمدانم هنوز کنار در منتظر است. برای برداشتنش برمی گردم؛ نفس عمیقی میکشم و به طرف در خروجی حرکت میکنم.

شاغل جادوگر جادوآموخته
تولد نقش
1396/06/14
آخرین ورود
امروز ساعت 14:32
عضویت
1392/11/08
پست‌ها
189
سوروس اسنیپ

اسنیپ با قدم‌هایی آهسته مقابل آینه ایستاد. نگاهش بی‌تفاوت بود، درست مثل همیشه، اما وقتی تصویر درون آینه شکل گرفت، برای لحظه‌ای نفس در سینه‌اش حبس شد.

در انعکاس آینه، خانه‌ای گرم و روشن دیده می‌شد. لی‌لی با موهای سرخش کنار پنجره ایستاده بود و لبخند می‌زد. حلقه‌ای ظریف در انگشتش می‌درخشید، حلقه‌ای که نشان می‌داد همسر مردی است که همیشه دوستش داشته. اسنیپ ناخودآگاه به دست خودش نگاه کرد و حلقه‌ی مشابهی را در انگشتش دید.

صدای خنده‌ی کودکی از پشت سرش بلند شد. پسربچه‌ای با موهای سیاه و نامرتب و چشمانی سبز، دوان‌دوان به سمتش آمد و خودش را در آغوش او انداخت.

_ ..بابا..

اسنیپ برای چند ثانیه مات و مبهوت ماند. پسرک سرش را بالا گرفت و با همان چشمان سبز آشنا به او نگاه کرد. هری بود. نه پسری که مجبور بود از دور مراقبش باشد، نه کودکی که باید در برابرش نقش دشمن را بازی می‌کرد، بلکه فرزند خودش. پسری که می‌توانست بدون ترس او را در آغوش بگیرد و با افتخار پدرش صدایش کند.

لی‌لی از کنار پنجره نزدیک شد، دستش را روی شانه‌ی اسنیپ گذاشت و با لبخند گفت:
_ سوروس، شام سرد می‌شه.

نگاه اسنیپ میان همسرش و پسری که در آغوشش بود جابه‌جا شد. هیچ‌کس او را قضاوت نمی‌کرد، هیچ رازی میانشان نبود و هیچ‌کس مجبور نبود برای محافظت از دیگری، نقش آدمی بی‌رحم را بازی کند.

لبخند محوی روی لبانش نشست. دستش را به سمت تصویر دراز کرد، اما درست پیش از لمس سطح آینه، زمزمه کرد:

_ فقط یک بار... کاش فقط یک بار فرصت داشتم این زندگی رو تجربه کنم...

برای چند لحظه دیگر همان‌جا ماند. شاید این تنها جایی بود که می‌توانست همسر لی‌لی و پدر هری باشد، بدون آنکه گذشته از او چیزی بخواهد. .
Yeah...We will return to peak...

The greatest tragedy in life isn't death; it's living without a purpose...!


تصویر تغییر اندازه داده شده
جادوگر جادوگران پلاس جادوآموخته
تولد نقش
1396/06/22
آخرین ورود
امروز ساعت 15:17
عضویت
1384/09/08
پست‌ها
1075
دیدار اول: ۹۹۰ میلادی



امروز، میان دیوارهایی که هنوز سقفی بالای سرشان نیست، آینه ای ساختیم که قرار نیست چهره کسی را نشان بدهد. روونا از ابتدا بر همین تفاوت اصرار داشت؛ دیدن صورت برای هیچ کداممان کشف تازه ای نبود، اما دیدن چیزی که آدم حتی از خودش پنهان می کند، ارزش صرف وقت داشت. چهار چوبدستی را به سوی قاب گرفتیم و جادویمان را در شیشه به هم پیوند زدیم. برای چند لحظه، تصویر داربست ها در سطح آن لرزید و بعد همه چیز تاریک شد. گودریک قدمی جلو آمد، اما من زودتر مقابلش ایستادم. ترجیح می دهم نخستین کسی باشم که نتیجه کارمان را می سنجد.

انتظار دارم خودم را ببینم؛ شاید قدرتمندتر، شاید صاحب دانشی که هنوز به دست نیاورده ام. به جای آن، تالاری ظاهر می شود که بخشی از نقشه اش همین حالا زیر پای هلگا پهن است. دیوارها کامل شده اند، پنجره های بلند شیشه دارند و بالای میزها صدها شمع روشن معلق است. باد سردی که از میان سنگ های اطرافمان می گذرد، در آن سوی آینه راهی ندارد. سقف را نگاه می کنم؛ همان ارتفاعی که گودریک دیروز درباره دشواری ساختنش اعتراض داشت. ظاهرا در تصویری که آرزوی من ساخته، بالاخره دست از اعتراض برداشته و کارش را انجام داده است.

دانش آموزان پشت میزها نشسته اند. تعدادشان از تمام کسانی که برای نخستین سال مدرسه در نظر گرفته ایم بیشتر است. کتاب های بعضی چنان قطورند که کنجکاوم بدانم چه چیزی در آنها نوشته شده؛ دانشی که هنوز ثبت نشده، شاید جادویی که هیچ کداممان نمی شناسیم. پسری چیزی را به همکلاسی اش نشان می دهد و دختر روبه رویشان با حرکت چوبدستی اشتباهش را اصلاح می کند. چند نفر بحث می کنند، عده ای می خندند و کسی در انتهای میز، پنهانی طلسم کوچکی اجرا می کند. مدرسه به اندازه کافی زنده است که حتی مقرراتش را زیر پا بگذارند.

بعد چهار صندلی را می بینم. در انتهای تالار، روی سکویی بلند قرار دارند؛ نشان هایمان روی تکیه گاهشان پیداست، اما هیچ کس بر آنها ننشسته است. میان جمعیت دنبال خودمان می گردم. گودریک کنار شومینه نیست، هلگا میان میزها قدم نمی زند و روونا برگه ای را برای اصلاح از دست کسی نمی گیرد. من هم آنجا نیستم. با این حال، درس ادامه دارد. کسی برای حل اختلاف منتظر ورودمان نمانده و هیچ سری برای شنیدن فرمان من برنمی گردد. چهار جای خالی، در مدرسه ای که نبودن صاحبانشان آن را متوقف نکرده است.

از این منظره رضایت دارم. بیش از آنچه از دیدن تندیس خودم در میان تالار داشتم. تندیس را می توان در ویرانه هم برپا نگه داشت؛ اینجا هنوز چیزی ساخته می شود. نام من به اندازه کافی اهمیت دارد که بخواهم باقی بماند، اما نامی که فقط بر سنگ خوانده شود، حاصل کوچکی برای چنین زحمتی است. می خواهم کسانی که هرگز مرا ندیده اند، در جایی که ساخته ام بزرگ شوند و کاری کنند که بدون این مدرسه از عهده اش برنمی آمدند.

دستم را روی قاب می گذارم. آینه آینده را تضمین نمی کند؛ این را خودمان هنگام ساختنش تعیین کرده ایم. فقط خواسته ام را پیش چشمم گذاشته است. پشت سرم، سه نفر منتظر نتیجه آزمایش اند و کنار پایمان، نقشه قلعه هنوز گوشه های ناتمام دارد. نگاهم را از صندلی خالی خودم برمی دارم. حالا باید کاری کنم که روزی خالی ماندنش اهمیتی نداشته باشد.
ویرایش شده توسط سالازار اسلیترین در 1405/8/23 18:28:09
جادوگر جادوآموز
تولد نقش
1405/06/31
آخرین ورود
امروز ساعت 14:56
عضویت
1405/06/31
پست‌ها
116
در خلوت ترین راهروی قلعه، روی یک صندلی کوچک نشسته بودم و داشتم آرام ساندویچم را گاز میزدم.

- سلام راجر، خوبی پسر؟
پرفسور دامبلدور که گذرش به آنجا خورده بود، با مهربانی این را به راجر گفت. راجر هم خیلی اهل پاچه خواری نبود و میدانست دامبلدور خیلی رسمی نیست، پس ساندویچش را سمت پرفسور گرفت.
- سلام پرفسور، خوبم ممنون، شما چطورین؟ اوضاع چطوره؟ ساندویچ میخورین؟ از آخرش میدم که دهنی نباشه.
دامبلدور از رفتار جالب راجر خوشش آمد.
- بله من هم خوبم، ممنونم نمیخورم برام ضرر داره.
راجر آرام دستش را عقب کشید. پرفسور نرفت و صبر کرد تا راجر یکم دیگر از ساندویچش را بخورد.
- پسر جان، یه لحظه با من میای؟ میخوام یه چیزی نشونت بدم.
- بله پرفسور حتما.
به سمت کتابخانه رفتند و در راهروی نزدیک کتابخانه وارد اتاقی خاک گرفته شدند.

- راجر این رو میبینی؟ این آینه ورزا هست.
راجر داشت وسایل خاک گرفته ی اتاق را میدید اما با حرف دامبلدور برگشت سمت آینه.
- جالبه! زیبا و خوش رنگه اصلا به این اتاق نمیاد.
- بله! زیباست اما خطرناک.
- چطور پرفسور؟
- خودت ببین، بیا و خودت رو در آینه ببین.
راجر آرام سمت آینه رفت، شیشه آینه تقریبا سبز زمردی بود، راجر خودش را در آینه ندید، به جایش مردی شنل پوش با شنل آبی تیره و بزرگی دید که بر تخت پادشاهی جهان تکیه زده و بر همه حکومت میکند. از همه قدرتمند تر بود و با دانشش قدرت بی نهایت به دست آورده بود. اما مردم جهان مشکلی نداشتند و او را دوست داشتند.
- چی میبینی؟
دامبلدور با کنجکاوی این را به زبان آورد.
- خودم رو که از همه باهوش تر هستم.
-هههه، دروغ نگو راجر تو الان هم از همه باهوش تری.اشکال نداره، این آینه عمیق ترین آرزوی آدم رو نشون میده.
- چرا من رو اوردید تا این رو ببینم؟
- برای اینکه خودت رو بیشتر بشناسی! مراقب باش خیلی ها برای اینکه آرزو هاشون رو ببینن عمرشون جلوی ای آینه گذشته. اما من میدونم تو باهوش تر از اینی که عمرت رو هدر بدی، برا رسیدن به اون شخص در آینه تلاش کن.
پرفسور دامبلدور رفت و راجر هم بلافاصله رفت تا وسوسه باعث بیشتر ماندنش نشود.
روز جالبی بود و راجر شب، هنگام خواب به راه های رسیدن به فرد در آینه فکر میکرد.

افرادی که لایک کردند

اگر تا آخر خوندی افرین
اگر نه از اول بخون.کاریت ندارم


جادوگر جادوآموز
تولد نقش
1405/07/07
آخرین ورود
امروز ساعت 15:58
عضویت
1405/06/30
پست‌ها
62
جینی ویزلی

اینه به من نشون بده موفقیت رو

روزی که جلوی اینه نفاق انگیز قرار گرفتم روز خوبی نبود اصلا حال روز خوبی نداشتم.
داشتم از توی راهرو رد میشدم تا برم خوابگاه که ی در دیدم دری که هیچ وقت ندیده بودم.
اروم و بی صدا واردش شدم ته اتاق یک اینه بود که داشت انگار منو به سمتش فرامیخواند.
ارام نزدیکش شدم،خودم رو اول در اینه ندیدم ولی بعدش خودم ضاهر شدم،اصلا شبیه به الانم نبودم یک جام دستم بود روش نوشته شده بودخدمات ویژه به هاگوارتز دقیقا جامی که خیلی دلم میخواست توی دوران زندگیم بگیرم.
لباس کوییدیچ تنم بود و در اون یکی دستم جام قهرمانی کوییدیچ در جام جهانی بود، خیلی خوشحال شدم فکر کردم اون اینده رو نشون میده، ولی پروفسور دامبلدور اومد و گفت داری بزرگترین ارزوتو میبینی نه؟
منم گفتم بله.
پروفسور من رو اتاق کرد بیرون ولی هنوز فکرم مشغول اون تصویر بود

افرادی که لایک کردند

ویرایش شده توسط جینی ویزلی در 1405/8/23 13:09:51
⚡ 𝓒𝓪𝓽𝓬𝓱 𝔂𝓸𝓾𝓻 𝓸𝔀𝓷 𝓼𝓷𝓲𝓽𝓬𝓱, 𝓘’𝓶 𝓫𝓾𝓼𝔂 𝓼𝓪𝓿𝔦𝓷𝓰 𝓽𝓱𝓮 𝔀𝓸𝓻𝓵𝓭. 🔥
تصویر تغییر اندازه داده شده

نصب جادوگران روی آیفون

  1. در Safari دکمه «اشتراک‌گذاری» (Share) را بزن.
  2. گزینه «Add to Home Screen» (افزودن به صفحه اصلی) را انتخاب کن.
  3. روی «Add» بزن. آیکن جادوگران به صفحه اصلی اضافه می‌شود.