آینه‌ی وزرآ (نفاق‌انگیز)

همه چیز برای رفتن آماده است. کتاب ها را بسته ام، لباس هایم در چمدان است و از آنچه باید در قلعه باقی بماند، اطمینان دارم. اتاق دیگر شباهتی به محل زندگی من ندارد. جای خالی اشیا روی میز پیداست و کنار پنجره، گردی روشن تر از بقیه چوب نشان می دهد چراغم چند سال همان جا بوده است. شنل سفر را روی شانه می اندازم و دستم را به سمت چمدان می برم، اما پیش از برداشتنش، پرسشی که از صبح نادیده گرفته ام دوباره به ذهنم برمی گردد. اگر امروز مقابل آینه بایستم، هنوز همان مدرسه را خواهم دید؟

بیست سال پیش، هاگوارتز را بدون خودمان دیدم و از رونقش رضایت داشتم. اکنون قرار است زودتر از آنچه تصور می کردم، نبودنم را تجربه کند. شاید خواسته ام تغییری نکرده باشد. هنوز می خواهم این دیوارها پابرجا بمانند و جادویی که در آنها می آموزند، ارزش آموختن داشته باشد. اختلاف ما بر سر همین ارزش است؛ بر سر کسانی که باید پذیرفته شوند و خطری که دیگران ترجیح می دهند آن را خوش بینی بنامند. چمدان را کنار در می گذارم و راه اتاق آینه را در پیش می گیرم. دیدار کوتاهی خواهد بود. دلیلی ندارد چیزی را که خودم در ساختنش سهم داشته ام، از بررسی معاف کنم.

آینه در انتهای اتاق است و قابش زیر نور عصر همان درخشندگی آشنا را دارد. مقابلش می ایستم. این بار برای پیدا شدن تصویر منتظر نمی مانم؛ چهار نفر دور میز نشسته ایم. صندلی من خالی نیست. گودریک روبه رویم است، هلگا در سمت دیگر میز و روونا کنار دستم. کاغذی میانمان قرار دارد که پیش نویسش را می شناسم؛ پیشنهادهای من برای آینده مدرسه. در واقعیت، همین کاغذ ساعتی پیش بی امضا روی میز باقی ماند. در آینه، چهار نشان پای آن دیده می شود.

گودریک به یکی از بندها اشاره می کند و سر تکان می دهد. خبری از آن حالت آشنای صورتش نیست که معمولا پیش از مخالفت پیدا می شود. هلگا برگه دیگری جلو می کشد؛ فهرست کسانی که باید مقررات تازه را به اطلاعشان برسانیم. روونا نوشته را می خواند و بعد به من نگاه می کند. برای پاسخ دادن آماده می شوم، اما سوالی در نگاهش نیست. منظورم را فهمیده و پذیرفته است. هر سه منتظرند تصمیم بعدی را توضیح بدهم. من صحبت می کنم و آنها، به جای جست وجوی راهی برای متوقف کردنم، درباره اجرای دقیق پیشنهادهایم فکر می کنند.

دستم را از روی قفل شنلم برمی دارم. ظاهرا هنگام ورود هنوز آن را نگه داشته ام. منظره رضایت بخشی است؛ چهار جادوگر توانا که توانشان را صرف خنثی کردن یکدیگر نمی کنند. می دانم چه میزان از وقتمان می توانست حفظ شود اگر این توافق در واقعیت هم وجود داشت. نگاهم بیشتر روی روونا می ماند. از میان آن سه، بهتر می داند استدلالم از کجا آغاز شده است. همین فهمیدن، مخالفتش را آزاردهنده تر می کند. در تصویر، دیگر لازم نیست مقدمات را برایش تکرار کنم.

مدتی همان جا می ایستم. آینه بی نقص کار می کند؛ حتی پس از بیست سال. آنچه نشان می دهد، چیزی است که می خواهم و بیرون از این اتاق ندارم. با دانستن همین تفاوت، از مقابلش کنار می روم. چمدانم هنوز کنار در منتظر است. برای برداشتنش برمی گردم؛ نفس عمیقی میکشم و به طرف در خروجی حرکت میکنم.

سوروس اسنیپ

اسنیپ با قدم‌هایی آهسته مقابل آینه ایستاد. نگاهش بی‌تفاوت بود، درست مثل همیشه، اما وقتی تصویر درون آینه شکل گرفت، برای لحظه‌ای نفس در سینه‌اش حبس شد.

در انعکاس آینه، خانه‌ای گرم و روشن دیده می‌شد. لی‌لی با موهای سرخش کنار پنجره ایستاده بود و لبخند می‌زد. حلقه‌ای ظریف در انگشتش می‌درخشید، حلقه‌ای که نشان می‌داد همسر مردی است که همیشه دوستش داشته. اسنیپ ناخودآگاه به دست خودش نگاه کرد و حلقه‌ی مشابهی را در انگشتش دید.

صدای خنده‌ی کودکی از پشت سرش بلند شد. پسربچه‌ای با موهای سیاه و نامرتب و چشمانی سبز، دوان‌دوان به سمتش آمد و خودش را در آغوش او انداخت.

_ ..بابا..

اسنیپ برای چند ثانیه مات و مبهوت ماند. پسرک سرش را بالا گرفت و با همان چشمان سبز آشنا به او نگاه کرد. هری بود. نه پسری که مجبور بود از دور مراقبش باشد، نه کودکی که باید در برابرش نقش دشمن را بازی می‌کرد، بلکه فرزند خودش. پسری که می‌توانست بدون ترس او را در آغوش بگیرد و با افتخار پدرش صدایش کند.

لی‌لی از کنار پنجره نزدیک شد، دستش را روی شانه‌ی اسنیپ گذاشت و با لبخند گفت:
_ سوروس، شام سرد می‌شه.

نگاه اسنیپ میان همسرش و پسری که در آغوشش بود جابه‌جا شد. هیچ‌کس او را قضاوت نمی‌کرد، هیچ رازی میانشان نبود و هیچ‌کس مجبور نبود برای محافظت از دیگری، نقش آدمی بی‌رحم را بازی کند.

لبخند محوی روی لبانش نشست. دستش را به سمت تصویر دراز کرد، اما درست پیش از لمس سطح آینه، زمزمه کرد:

_ فقط یک بار... کاش فقط یک بار فرصت داشتم این زندگی رو تجربه کنم...

برای چند لحظه دیگر همان‌جا ماند. شاید این تنها جایی بود که می‌توانست همسر لی‌لی و پدر هری باشد، بدون آنکه گذشته از او چیزی بخواهد. .

امروز، میان دیوارهایی که هنوز سقفی بالای سرشان نیست، آینه ای ساختیم که قرار نیست چهره کسی را نشان بدهد. روونا از ابتدا بر همین تفاوت اصرار داشت؛ دیدن صورت برای هیچ کداممان کشف تازه ای نبود، اما دیدن چیزی که آدم حتی از خودش پنهان می کند، ارزش صرف وقت داشت. چهار چوبدستی را به سوی قاب گرفتیم و جادویمان را در شیشه به هم پیوند زدیم. برای چند لحظه، تصویر داربست ها در سطح آن لرزید و بعد همه چیز تاریک شد. گودریک قدمی جلو آمد، اما من زودتر مقابلش ایستادم. ترجیح می دهم نخستین کسی باشم که نتیجه کارمان را می سنجد.

انتظار دارم خودم را ببینم؛ شاید قدرتمندتر، شاید صاحب دانشی که هنوز به دست نیاورده ام. به جای آن، تالاری ظاهر می شود که بخشی از نقشه اش همین حالا زیر پای هلگا پهن است. دیوارها کامل شده اند، پنجره های بلند شیشه دارند و بالای میزها صدها شمع روشن معلق است. باد سردی که از میان سنگ های اطرافمان می گذرد، در آن سوی آینه راهی ندارد. سقف را نگاه می کنم؛ همان ارتفاعی که گودریک دیروز درباره دشواری ساختنش اعتراض داشت. ظاهرا در تصویری که آرزوی من ساخته، بالاخره دست از اعتراض برداشته و کارش را انجام داده است.

دانش آموزان پشت میزها نشسته اند. تعدادشان از تمام کسانی که برای نخستین سال مدرسه در نظر گرفته ایم بیشتر است. کتاب های بعضی چنان قطورند که کنجکاوم بدانم چه چیزی در آنها نوشته شده؛ دانشی که هنوز ثبت نشده، شاید جادویی که هیچ کداممان نمی شناسیم. پسری چیزی را به همکلاسی اش نشان می دهد و دختر روبه رویشان با حرکت چوبدستی اشتباهش را اصلاح می کند. چند نفر بحث می کنند، عده ای می خندند و کسی در انتهای میز، پنهانی طلسم کوچکی اجرا می کند. مدرسه به اندازه کافی زنده است که حتی مقرراتش را زیر پا بگذارند.

بعد چهار صندلی را می بینم. در انتهای تالار، روی سکویی بلند قرار دارند؛ نشان هایمان روی تکیه گاهشان پیداست، اما هیچ کس بر آنها ننشسته است. میان جمعیت دنبال خودمان می گردم. گودریک کنار شومینه نیست، هلگا میان میزها قدم نمی زند و روونا برگه ای را برای اصلاح از دست کسی نمی گیرد. من هم آنجا نیستم. با این حال، درس ادامه دارد. کسی برای حل اختلاف منتظر ورودمان نمانده و هیچ سری برای شنیدن فرمان من برنمی گردد. چهار جای خالی، در مدرسه ای که نبودن صاحبانشان آن را متوقف نکرده است.

از این منظره رضایت دارم. بیش از آنچه از دیدن تندیس خودم در میان تالار داشتم. تندیس را می توان در ویرانه هم برپا نگه داشت؛ اینجا هنوز چیزی ساخته می شود. نام من به اندازه کافی اهمیت دارد که بخواهم باقی بماند، اما نامی که فقط بر سنگ خوانده شود، حاصل کوچکی برای چنین زحمتی است. می خواهم کسانی که هرگز مرا ندیده اند، در جایی که ساخته ام بزرگ شوند و کاری کنند که بدون این مدرسه از عهده اش برنمی آمدند.

دستم را روی قاب می گذارم. آینه آینده را تضمین نمی کند؛ این را خودمان هنگام ساختنش تعیین کرده ایم. فقط خواسته ام را پیش چشمم گذاشته است. پشت سرم، سه نفر منتظر نتیجه آزمایش اند و کنار پایمان، نقشه قلعه هنوز گوشه های ناتمام دارد. نگاهم را از صندلی خالی خودم برمی دارم. حالا باید کاری کنم که روزی خالی ماندنش اهمیتی نداشته باشد.

در خلوت ترین راهروی قلعه، روی یک صندلی کوچک نشسته بودم و داشتم آرام ساندویچم را گاز میزدم.

- سلام راجر، خوبی پسر؟
پرفسور دامبلدور که گذرش به آنجا خورده بود، با مهربانی این را به راجر گفت. راجر هم خیلی اهل پاچه خواری نبود و میدانست دامبلدور خیلی رسمی نیست، پس ساندویچش را سمت پرفسور گرفت.
- سلام پرفسور، خوبم ممنون، شما چطورین؟ اوضاع چطوره؟ ساندویچ میخورین؟ از آخرش میدم که دهنی نباشه.
دامبلدور از رفتار جالب راجر خوشش آمد.
- بله من هم خوبم، ممنونم نمیخورم برام ضرر داره.
راجر آرام دستش را عقب کشید. پرفسور نرفت و صبر کرد تا راجر یکم دیگر از ساندویچش را بخورد.
- پسر جان، یه لحظه با من میای؟ میخوام یه چیزی نشونت بدم.
- بله پرفسور حتما.
به سمت کتابخانه رفتند و در راهروی نزدیک کتابخانه وارد اتاقی خاک گرفته شدند.

- راجر این رو میبینی؟ این آینه ورزا هست.
راجر داشت وسایل خاک گرفته ی اتاق را میدید اما با حرف دامبلدور برگشت سمت آینه.
- جالبه! زیبا و خوش رنگه اصلا به این اتاق نمیاد.
- بله! زیباست اما خطرناک.
- چطور پرفسور؟
- خودت ببین، بیا و خودت رو در آینه ببین.
راجر آرام سمت آینه رفت، شیشه آینه تقریبا سبز زمردی بود، راجر خودش را در آینه ندید، به جایش مردی شنل پوش با شنل آبی تیره و بزرگی دید که بر تخت پادشاهی جهان تکیه زده و بر همه حکومت میکند. از همه قدرتمند تر بود و با دانشش قدرت بی نهایت به دست آورده بود. اما مردم جهان مشکلی نداشتند و او را دوست داشتند.
- چی میبینی؟
دامبلدور با کنجکاوی این را به زبان آورد.
- خودم رو که از همه باهوش تر هستم.
-هههه، دروغ نگو راجر تو الان هم از همه باهوش تری.اشکال نداره، این آینه عمیق ترین آرزوی آدم رو نشون میده.
- چرا من رو اوردید تا این رو ببینم؟
- برای اینکه خودت رو بیشتر بشناسی! مراقب باش خیلی ها برای اینکه آرزو هاشون رو ببینن عمرشون جلوی ای آینه گذشته. اما من میدونم تو باهوش تر از اینی که عمرت رو هدر بدی، برا رسیدن به اون شخص در آینه تلاش کن.
پرفسور دامبلدور رفت و راجر هم بلافاصله رفت تا وسوسه باعث بیشتر ماندنش نشود.
روز جالبی بود و راجر شب، هنگام خواب به راه های رسیدن به فرد در آینه فکر میکرد.

جینی ویزلی

اینه به من نشون بده موفقیت رو

روزی که جلوی اینه نفاق انگیز قرار گرفتم روز خوبی نبود اصلا حال روز خوبی نداشتم.
داشتم از توی راهرو رد میشدم تا برم خوابگاه که ی در دیدم دری که هیچ وقت ندیده بودم.
اروم و بی صدا واردش شدم ته اتاق یک اینه بود که داشت انگار منو به سمتش فرامیخواند.
ارام نزدیکش شدم،خودم رو اول در اینه ندیدم ولی بعدش خودم ضاهر شدم،اصلا شبیه به الانم نبودم یک جام دستم بود روش نوشته شده بودخدمات ویژه به هاگوارتز دقیقا جامی که خیلی دلم میخواست توی دوران زندگیم بگیرم.
لباس کوییدیچ تنم بود و در اون یکی دستم جام قهرمانی کوییدیچ در جام جهانی بود، خیلی خوشحال شدم فکر کردم اون اینده رو نشون میده، ولی پروفسور دامبلدور اومد و گفت داری بزرگترین ارزوتو میبینی نه؟
منم گفتم بله.
پروفسور من رو اتاق کرد بیرون ولی هنوز فکرم مشغول اون تصویر بود

گلرت گریندلوالد



آینه... به من نشان بده آنچه که عمیقاً از ته دل دوست دارم بشود.

من و آلبوس هر دو جوان هستیم و در خیابان‌های لندن قدم می‌زنیم. هر دو مغرور هستیم و پیروزی در چهره‌مان موج می‌زند. پر واضح است که آلبوس به عهدی که بسته بودیم وفادار مانده، باور دارد که دنیای آینده برای جادوگران، دنیای فرار و مخفی شدن از چشم ماگل‌ها نیست. پشت سرمان لندن زیباتر از همیشه، بی‌باک‌تر از همیشه، با آغوش باز پذیرای دنیای جادوییست. جادو در بندبند وجود شهر جریان دارد. قلعه‌هایی که روزگاری مخفی بودند، حالا سر به آسمان می‌سایند و جانوران شگفت‌انگیز دنیای جادو، به‌جای آنکه در بند باشند، همچون جادوگران و دیگر عناصر دنیای زیبایمان آزاد هستند.

سلوینیا در آیینه

با قدم‌های آروم به سمت آینه‌ی بزرگ و قاب‌گرفته از نقش‌ونگارهای طلایی رفتم. تصویر خودم رو توی سطح آینه می‌دیدم و ناخودآگاه چند لحظه بهش خیره موندم. آینه‌ی نفاق‌انگیز... همون آینه‌ای که به گفته‌ی دامبلدور، عمیق‌ترین و قوی‌ترین آرزوی قلبی آدم‌ها رو نشون می‌داد.

راستش برام جالب بود بدونم بعد از این همه سال زندگی، عمیق‌ترین آرزوی قلبی من چیه. شاید قدرتی فراتر از تصور، شاید فرمانروایی بر تمام موجودات جادویی یا حتی کشف رازی که قرن‌ها از چشم همه پنهون مونده بود!

با همین فکرها، یک قدم دیگه جلو رفتم و نگاهم رو به آینه دوختم. تصویرم کم‌کم تغییر کرد و چیزی که دیدم، برای چند ثانیه من رو سر جام میخکوب کرد.

نه خبری از تخت پادشاهی بود، نه قصرهای باشکوه و نه گنجینه‌های پر از طلا و جواهر!

در عوض، خودم رو دیدم که با همون لباس مجلل آبی‌رنگم روی یک مبل سلطنتی لم داده بودم. جلوی روم یک میز بزرگ قرار داشت که از انواع کیک‌های شکلاتی، شیرینی‌های خامه‌ای، ماکارون‌های رنگارنگ، تارت میوه‌ای و ظرف‌های پر از شکلات پر شده بود. حتی چند مدل غذای خوشمزه هم گوشه‌ی میز جا خوش کرده بودن!

سلوینیای داخل آینه با خیال راحت مشغول خوردن بود. یه تکه کیک شکلاتی توی یک دستش داشت و با دست دیگه سراغ شیرینی‌ها می‌رفت. جالب‌تر از همه اینکه با وجود اون همه خوراکی، حتی یک گرم هم به وزنش اضافه نشده بود!

چند لحظه با چشم‌های گرد شده به تصویر خیره موندم. بعد یکی از ابروهام رو بالا بردم و لبخند کجی روی لبم نشست.

ـ خب... راستش انتظار نداشتم این‌قدر خوب من رو بشناسی!

دوباره به تصویر نگاه کردم. سلوینیای داخل آینه حالا با لذت داشت یه ماکارون صورتی می‌خورد، انگار نه انگار که قراره بعدش سراغ بقیه‌ی خوراکی‌ها هم بره!

نگاهم دوباره روی میز پر از خوراکی چرخید و لبخندم پررنگ‌تر شد.

شاید برای بعضی‌ها بزرگ‌ترین آرزو، قدرت بی‌نهایت یا جاودانگی باشه، ولی ظاهراً آرزوی من خیلی ساده‌تر بود؛ اینکه هرچقدر دلم می‌خواد بخورم، بدون اینکه لازم باشه نگران حتی یک گرم اضافه‌وزن باشم!

همونطور که از اسم تاپیک و توضیحات پست اول مشخصه، شما در این تاپیک می‌تونین هرچند بار که می‌خواین حضور پیدا کنین و با مشخص کردن این که چه شخصیتی رو انتخاب کردین، در قالب یه رول تک‌پستی بنویسین که به نظرتون اون شخصیت چه چیزی در آینه وزرآ / نفاق‌انگیز می‌بینه.

اگه قصد شرکت در تاپیک عکاس‌خانه تبلیغاتی هاگوارتز رو هم دارین، می‌تونین عکس آرزویی که در آینه دیده می‌شه رو هم داخل پستتون قرار بدین.

فراموش نکنین در بازه‌ی زمانی مشخص‌شده تمام رول‌های ارسالی در این تاپیک 10 گالیون برای شما به ارمغان میاره.

یکی از اشیاء جذاب تو دنیای هری پاتر که برای هر شخصیت تصویر منحصر بفردی رو نمایش می‌ده، آینه‌ی نفاق‌انگیز یا وزرآ (آرزوی برعکس) (Erized Mirror) هست. طبق گفته‌ی آلبوس دامبلدور تصویری که این آینه به هرکس نشون می‌ده در این جمله خلاصه می‌شه: "دقیقا عمیق‌ترین و قوی‌ترین آرزوی قلبی ما رو نشون می‌ده، نه چیزی بیشتر نه کم‌تر."

در این تاپیک تک‌پستی شما می‌تونین هر شخصیتی رو که می‌خواین انتخاب کنین و از دیدگاه خودتون در قالب یک پست تکی بنویسین که به نظرتون اون شخص چه چیزی رو در آینه می‌بینه.

لطفا در ابتدای هر پستی که می‌زنین حتما مشخص کنین که چه شخصیتی رو انتخاب کردین و فراموش نکنین انتخاب شخصیت‌های تکراری که دیگران قبل از شما در موردش نوشتن کاملا مجازه، چون نگاه هرکدوم از ما به هر شخصیت ممکنه متفاوت باشه یا حتی در صورت شباهت به شکل دیگه‌ای روایت بشه.