شاغل
جادوگر
همکار دیوان جادوگران
جادوگران پلاس
جادوآموخته
- تولد نقش
- 1404/10/23
- آخرین ورود
- امروز ساعت 13:46
- عضویت
- 1404/10/10
- پستها
- 291
فلور دلاکور
راهروهای قلعه در سکوت عمیقی فرو رفته بودند. شعلههای مشعلها گاهوبیگاه روی دیوارهای سنگی میرقصیدند و نور کمجانشان را به گوشههای تاریک راهرو میفرستادند. فلور، که ظاهراً قصد داشت پیش از بازگشت به خوابگاه کمی در قلعه قدم بزند، بیهدف از راهروهای پیچدرپیچ عبور میکرد. ذهنش اما جای دیگری بود؛ میان خاطراتی دور، عطر گلهای اسطوخودوس و آفتاب گرم سرزمینی که همیشه بخشی از وجودش را در آن جا گذاشته بود.
چند قدم دیگر برداشت تا اینکه چیزی در انتهای راهرو توجهش را جلب کرد. آینهای بلند با قابی طلایی و حکاکیهایی ظریف که گویی سالها در انتظار تماشاگرش نشسته بود. فلور نزدیکتر رفت. نوشتهی بالای آینه را خواند و لبخند کمرنگی روی لبانش نشست. نام آینه برایش عجیب بود، آینهی وزرآ؛ اما چیزی در ظاهرش وجود داشت که نمیتوانست او را از نزدیک شدن بازدارد.
درست مقابلش ایستاد. انتظار داشت تصویر خودش را ببیند؛ دختر جوانی با موهای روشن و چشمانی آبی که انعکاس نور مشعلها در آنها میدرخشید. اما تصویر بهآرامی تغییر کرد.
دیگر خبری از راهروی سرد هاگوارتز نبود.
آفتاب از میان شاخههای درختان میتابید و نسیم ملایمی پردههای سفید پنجرههای یک خانهی سنگی قدیمی را به حرکت درمیآورد. خانهای آشنا در جنوب فرانسه؛ با پنجرههای آبیرنگ، باغی پر از گلهای رنگارنگ و میز چوبی بزرگی که درست در وسط حیاط قرار داشت. بوی نان تازه و شیرینیهای خانگی انگار از قاب آینه بیرون میآمد و در فضای سرد راهرو میپیچید.
فلور پلک زد. این خانه را میشناخت. تمام گوشههایش را، حتی ترک باریکی را که سالها پیش روی یکی از گلدانهای سفالی کنار پلهها افتاده بود. این همان خانهای بود که خاطرات کودکیاش در دیوارهای آن ریشه دوانده بودند؛ جایی که زمانی تصور میکرد تمام دنیا به همان چند اتاق، همان باغ کوچک و آدمهایی که دوستشان داشت خلاصه میشود.
نگاهش به سمت حیاط رفت. مادربزرگ و پدربزرگش آنجا بودند. مادربزرگ روی صندلی همیشگیاش نشسته بود و با حوصله مشغول مرتب کردن گلهای تازهچیدهشده بود. پدربزرگ هم کمی آنطرفتر، پشت میز چوبی، روزنامهای در دست داشت و گاهوبیگاه با لبخندی مهربان چیزی به او میگفت. هر دو همانطور بودند که فلور به خاطر میآورد؛ با همان چهرههای آشنا، همان صداهای دلنشین و همان آرامشی که حضورشان به هر گوشهی خانه میبخشید.
اما چیزی در این تصویر وجود داشت که نفس فلور را برای لحظهای در سینه حبس کرد.
آنها زنده بودند. جوانتر از آخرین خاطرهای که فلور از آنها داشت، بیآنکه نشانی از گذر سالها و فرسودگی زمان در چهرههایشان دیده شود. فلورِ درون آینه هنوز فرصت داشت دستهایشان را بفشارد، صدایشان کند و بیدلیل برایشان از اتفاقات روزمره تعریف کند. هنوز میتوانست عصرها کنارشان بنشیند و به داستانهایی گوش دهد که شاید بارها و بارها شنیده بود، اما هیچوقت از شنیدنشان خسته نمیشد.
چند قدم آنطرفتر، مادرش از آشپزخانه بیرون آمد. پیشبندش را به دست گرفته بود و با لحنی آشنا کسی را برای صرف ناهار صدا میزد. پدرش هم در باغ مشغول رسیدگی به گلها بود و هر چند لحظه یکبار نگاهی به پنجره میانداخت تا مطمئن شود همهچیز مرتب است.
فلور نگاهش را از آنها گرفت و به مرکز تصویر دوخت. گابریل آنجا بود. نه با چهرهای خسته از روزهای دشوار، نه با ذهنی درگیر مسئولیتها و اتفاقاتی که زندگی پیش رویش قرار داده بود. گابریل هنوز همان کسی بود که فلور به خاطر داشت؛ با همان لبخند آشنا و شیطنتی که گاهی حتی جدیترین لحظات را هم به خنده تبدیل میکرد. کنار درخت قدیمی باغ ایستاده بود و با چیزی که در دست داشت، سعی میکرد توجه فلور را جلب کند.
او هنوز به بریتانیا نرفته بود. هنوز مسیر زندگی آنها را به سمت روزهایی متفاوت نکشانده بود. هنوز فاصلهای میانشان قرار نگرفته بود که برای پر کردنش به خاطرهها پناه ببرند. گویی زمان درست در همان نقطه متوقف شده بود؛ پیش از تمام رفتنها، پیش از تمام اتفاقات، پیش از آنکه هرکدام از آنها مجبور شوند بخشی از وجودشان را در جایی دور از این خانه جا بگذارند.
گابریل چیزی گفت و فلورِ درون آینه با خنده به سمتش دوید. فلورِ واقعی، بیاختیار لبخند زد.
نگاهش دوباره در باغ چرخید. همه آنجا بودند. تمام آدمهایی که روزگاری خانه را به خانه تبدیل کرده بودند. هیچ جای خالیای وجود نداشت، هیچ قاب عکسی قرار نبود جای کسی را پر کند و هیچ خاطرهای قرار نبود تنها راه دیدن چهرهی عزیزی باشد.
درختان همان درختان بودند. گلدانهای سفالی همانجا قرار داشتند. حتی صدای زنگ کوچک کنار در ورودی نیز در تصویر شنیده میشد. انگار آینه نه صرفاً یک آرزو، بلکه تکهای از گذشته را از میان سالها بیرون کشیده و درست مقابل چشمانش قرار داده بود.
اما تصویر به همینجا ختم نمیشد.
فلور خودش را دید که در باغ قدم میزند؛ نه با نگرانی از فردا، نه با حسرت دیروز و نه با ترس از اینکه روزی دیگر نتواند این لحظات را تجربه کند. او دیگر مجبور نبود میان خاطرات و واقعیت یکی را انتخاب کند. میتوانست تمام کسانی را که دوست داشت، در کنار خودش داشته باشد و مطمئن باشد که با غروب آفتاب، هیچکدامشان ناپدید نخواهند شد.
روی میز بزرگ حیاط، فنجانهای چای و بشقابهای شیرینی چیده شده بودند. همه دور میز جمع شده بودند و صحبتهایشان در هم میپیچید. صدای خندهی پدربزرگ، اعتراضهای شوخطبعانهی گابریل، حرفهای مادر و پدر و صدای آرام مادربزرگ، سمفونی آشنایی ساخته بود که فلور نمیدانست چقدر دلش برای شنیدنش تنگ شده است.
او حتی در آن تصویر، به چیزهای کوچکی دل بسته بود که شاید در روزهای گذشته هرگز به چشمش نیامده بودند؛ به دستهای چروکیدهی مادربزرگ، به صدای قدمهای پدربزرگ روی سنگفرش حیاط، به نگاه پرمحبت مادرش و به حضور بیدغدغهی گابریل.
چه کسی میدانست روزی همین چیزهای ساده، به بزرگترین آرزوی زندگیاش تبدیل شوند؟
نگاهش برای لحظهای به آسمان باغ افتاد. آبی و بیانتها بود. هیچ ابر تیرهای در آن دیده نمیشد و هیچ طوفانی در راه نبود. در آن دنیا، هیچکس قرار نبود برای همیشه برود. هیچ بیماری، هیچ فاصلهای، هیچ خداحافظی و هیچ اتفاق تلخی نمیتوانست این جمع را از هم بپاشد.
فلور آرام دستش را بالا آورد و نوک انگشتانش را روی سطح سرد آینه گذاشت. لبخندش کمکم رنگ دیگری گرفت. لبخندی آمیخته به دلتنگی، شگفتی و محبتی که حتی گذر زمان هم نتوانسته بود از عمق وجودش کم کند.
بهآرامی زمزمه کرد:
Oh, mon Dieu... Comme vous - m'avez manqué...
نقل قول:
فرانسوی حرف میزد، فلور برای مادر بزرگش فرانسوی حرف میزد، تا شاید جایی در آن دنیا، روزی صدای فلور به گوشش برسد.
چند لحظه سکوت کرد. نگاهش میان چهرههای آشنا میچرخید، گویی میخواست تکتک جزئیاتشان را به خاطر بسپارد. بعد، با صدایی آرامتر ادامه داد:
Je ne veux ni de couronne, ni de - richesse, ni d'une vie éternelle. Je veux seulement un jour de plus... Un seul jour, où personne ne part, où personne ne nous quitte, où le temps oublie de passer. Je veux entendre leurs voix sans craindre de les oublier, tenir leurs mains sans savoir que c'est la dernière fois, et rire avec eux sans me demander combien de souvenirs il me restera demain. Je veux rentrer à la maison et trouver toutes les lumières allumées, toutes les portes ouvertes et tous ceux que j'aime encore là, à m'attendre. Je donnerais tous les rêves du monde pour revivre ces instants simples, pour être encore cette petite fille qui croyait que rien de mauvais ne pourrait jamais arriver tant qu'elle était entourée de sa famille. Si seulement le temps pouvait être un peu plus gentil... Si seulement il pouvait nous laisser rester ensemble, juste un peu plus longtemps.
نقل قول:
چشم از آینه برنداشت. شاید برای نخستین بار در زندگیاش، فلور فهمیده بود که بزرگترین آرزویش نه رسیدن به چیزی تازه، بلکه بازگشت به چیزی است که دیگر نمیتواند داشته باشد. او نه به دنبال آیندهای باشکوه بود و نه رؤیای داشتن قدرتی خارقالعاده را در سر میپروراند. تنها میخواست برای یک بار دیگر، دور میز چوبی خانهشان بنشیند، صدای عزیزانش را بشنود و مطمئن باشد که فردا نیز همین تصویر را خواهد دید.
آینه همچنان همان منظره را نشان میداد. گابریل میخندید، مادربزرگ گلهایش را مرتب میکرد و پدربزرگ روزنامهاش را کنار گذاشته بود تا به صحبتهای دیگران گوش دهد. فلور بهآرامی لبخند زد و زیر لب گفت:
- Je vous aime... Tous. Pour toujour.
نقل قول:
بعد، دستش را از روی آینه برداشت. اما پیش از آنکه قدمی به عقب بردارد، برای آخرین بار به خانهی کوچک فرانسویاش نگاه کرد؛ به پنجرههای آبی، باغ پرگل و آدمهایی که تمام معنای خانه برایش بودند.
شاید آینه نفاقانگیز نامش را از آن جهت گرفته بود که آرزوهای پنهان آدمها را آشکار میکرد؛ اما فلور در آن لحظه احساس میکرد این آینه چیزی فراتر از یک آرزو به او نشان داده است: تمام چیزهایی را که زندگی از او گرفته بود و تمام چیزهایی را که هنوز در قلبش زنده نگه داشته بود.
او میتوانست هزاران سال زندگی کند، میتوانست زیباترین قصرهای جهان را داشته باشد و میتوانست به هر آرزویی که در ذهنش میگذشت برسد؛ اما هیچکدام جای یک عصر ساده در آن خانهی قدیمی را نمیگرفت.
چرا که بعضی از زیباترین رؤیاها، آنهایی نیستند که هنوز فرصت تحقق پیدا کردن دارند؛ بعضیهایشان خاطراتی هستند که آنقدر دوستشان داشتهایم که دلمان میخواهد برای همیشه در همان لحظه باقی بمانیم.
و آرزوی فلور دلاکور، در تمام سادگی و تلخیاش، همین بود:
کاش هیچوقت مجبور نمیشد یاد بگیرد چگونه بدون کسانی که تمام دنیایش بودند، به زندگی ادامه بدهد.
راهروهای قلعه در سکوت عمیقی فرو رفته بودند. شعلههای مشعلها گاهوبیگاه روی دیوارهای سنگی میرقصیدند و نور کمجانشان را به گوشههای تاریک راهرو میفرستادند. فلور، که ظاهراً قصد داشت پیش از بازگشت به خوابگاه کمی در قلعه قدم بزند، بیهدف از راهروهای پیچدرپیچ عبور میکرد. ذهنش اما جای دیگری بود؛ میان خاطراتی دور، عطر گلهای اسطوخودوس و آفتاب گرم سرزمینی که همیشه بخشی از وجودش را در آن جا گذاشته بود.
چند قدم دیگر برداشت تا اینکه چیزی در انتهای راهرو توجهش را جلب کرد. آینهای بلند با قابی طلایی و حکاکیهایی ظریف که گویی سالها در انتظار تماشاگرش نشسته بود. فلور نزدیکتر رفت. نوشتهی بالای آینه را خواند و لبخند کمرنگی روی لبانش نشست. نام آینه برایش عجیب بود، آینهی وزرآ؛ اما چیزی در ظاهرش وجود داشت که نمیتوانست او را از نزدیک شدن بازدارد.
درست مقابلش ایستاد. انتظار داشت تصویر خودش را ببیند؛ دختر جوانی با موهای روشن و چشمانی آبی که انعکاس نور مشعلها در آنها میدرخشید. اما تصویر بهآرامی تغییر کرد.
دیگر خبری از راهروی سرد هاگوارتز نبود.
آفتاب از میان شاخههای درختان میتابید و نسیم ملایمی پردههای سفید پنجرههای یک خانهی سنگی قدیمی را به حرکت درمیآورد. خانهای آشنا در جنوب فرانسه؛ با پنجرههای آبیرنگ، باغی پر از گلهای رنگارنگ و میز چوبی بزرگی که درست در وسط حیاط قرار داشت. بوی نان تازه و شیرینیهای خانگی انگار از قاب آینه بیرون میآمد و در فضای سرد راهرو میپیچید.
فلور پلک زد. این خانه را میشناخت. تمام گوشههایش را، حتی ترک باریکی را که سالها پیش روی یکی از گلدانهای سفالی کنار پلهها افتاده بود. این همان خانهای بود که خاطرات کودکیاش در دیوارهای آن ریشه دوانده بودند؛ جایی که زمانی تصور میکرد تمام دنیا به همان چند اتاق، همان باغ کوچک و آدمهایی که دوستشان داشت خلاصه میشود.
نگاهش به سمت حیاط رفت. مادربزرگ و پدربزرگش آنجا بودند. مادربزرگ روی صندلی همیشگیاش نشسته بود و با حوصله مشغول مرتب کردن گلهای تازهچیدهشده بود. پدربزرگ هم کمی آنطرفتر، پشت میز چوبی، روزنامهای در دست داشت و گاهوبیگاه با لبخندی مهربان چیزی به او میگفت. هر دو همانطور بودند که فلور به خاطر میآورد؛ با همان چهرههای آشنا، همان صداهای دلنشین و همان آرامشی که حضورشان به هر گوشهی خانه میبخشید.
اما چیزی در این تصویر وجود داشت که نفس فلور را برای لحظهای در سینه حبس کرد.
آنها زنده بودند. جوانتر از آخرین خاطرهای که فلور از آنها داشت، بیآنکه نشانی از گذر سالها و فرسودگی زمان در چهرههایشان دیده شود. فلورِ درون آینه هنوز فرصت داشت دستهایشان را بفشارد، صدایشان کند و بیدلیل برایشان از اتفاقات روزمره تعریف کند. هنوز میتوانست عصرها کنارشان بنشیند و به داستانهایی گوش دهد که شاید بارها و بارها شنیده بود، اما هیچوقت از شنیدنشان خسته نمیشد.
چند قدم آنطرفتر، مادرش از آشپزخانه بیرون آمد. پیشبندش را به دست گرفته بود و با لحنی آشنا کسی را برای صرف ناهار صدا میزد. پدرش هم در باغ مشغول رسیدگی به گلها بود و هر چند لحظه یکبار نگاهی به پنجره میانداخت تا مطمئن شود همهچیز مرتب است.
فلور نگاهش را از آنها گرفت و به مرکز تصویر دوخت. گابریل آنجا بود. نه با چهرهای خسته از روزهای دشوار، نه با ذهنی درگیر مسئولیتها و اتفاقاتی که زندگی پیش رویش قرار داده بود. گابریل هنوز همان کسی بود که فلور به خاطر داشت؛ با همان لبخند آشنا و شیطنتی که گاهی حتی جدیترین لحظات را هم به خنده تبدیل میکرد. کنار درخت قدیمی باغ ایستاده بود و با چیزی که در دست داشت، سعی میکرد توجه فلور را جلب کند.
او هنوز به بریتانیا نرفته بود. هنوز مسیر زندگی آنها را به سمت روزهایی متفاوت نکشانده بود. هنوز فاصلهای میانشان قرار نگرفته بود که برای پر کردنش به خاطرهها پناه ببرند. گویی زمان درست در همان نقطه متوقف شده بود؛ پیش از تمام رفتنها، پیش از تمام اتفاقات، پیش از آنکه هرکدام از آنها مجبور شوند بخشی از وجودشان را در جایی دور از این خانه جا بگذارند.
گابریل چیزی گفت و فلورِ درون آینه با خنده به سمتش دوید. فلورِ واقعی، بیاختیار لبخند زد.
نگاهش دوباره در باغ چرخید. همه آنجا بودند. تمام آدمهایی که روزگاری خانه را به خانه تبدیل کرده بودند. هیچ جای خالیای وجود نداشت، هیچ قاب عکسی قرار نبود جای کسی را پر کند و هیچ خاطرهای قرار نبود تنها راه دیدن چهرهی عزیزی باشد.
درختان همان درختان بودند. گلدانهای سفالی همانجا قرار داشتند. حتی صدای زنگ کوچک کنار در ورودی نیز در تصویر شنیده میشد. انگار آینه نه صرفاً یک آرزو، بلکه تکهای از گذشته را از میان سالها بیرون کشیده و درست مقابل چشمانش قرار داده بود.
اما تصویر به همینجا ختم نمیشد.
فلور خودش را دید که در باغ قدم میزند؛ نه با نگرانی از فردا، نه با حسرت دیروز و نه با ترس از اینکه روزی دیگر نتواند این لحظات را تجربه کند. او دیگر مجبور نبود میان خاطرات و واقعیت یکی را انتخاب کند. میتوانست تمام کسانی را که دوست داشت، در کنار خودش داشته باشد و مطمئن باشد که با غروب آفتاب، هیچکدامشان ناپدید نخواهند شد.
روی میز بزرگ حیاط، فنجانهای چای و بشقابهای شیرینی چیده شده بودند. همه دور میز جمع شده بودند و صحبتهایشان در هم میپیچید. صدای خندهی پدربزرگ، اعتراضهای شوخطبعانهی گابریل، حرفهای مادر و پدر و صدای آرام مادربزرگ، سمفونی آشنایی ساخته بود که فلور نمیدانست چقدر دلش برای شنیدنش تنگ شده است.
او حتی در آن تصویر، به چیزهای کوچکی دل بسته بود که شاید در روزهای گذشته هرگز به چشمش نیامده بودند؛ به دستهای چروکیدهی مادربزرگ، به صدای قدمهای پدربزرگ روی سنگفرش حیاط، به نگاه پرمحبت مادرش و به حضور بیدغدغهی گابریل.
چه کسی میدانست روزی همین چیزهای ساده، به بزرگترین آرزوی زندگیاش تبدیل شوند؟
نگاهش برای لحظهای به آسمان باغ افتاد. آبی و بیانتها بود. هیچ ابر تیرهای در آن دیده نمیشد و هیچ طوفانی در راه نبود. در آن دنیا، هیچکس قرار نبود برای همیشه برود. هیچ بیماری، هیچ فاصلهای، هیچ خداحافظی و هیچ اتفاق تلخی نمیتوانست این جمع را از هم بپاشد.
فلور آرام دستش را بالا آورد و نوک انگشتانش را روی سطح سرد آینه گذاشت. لبخندش کمکم رنگ دیگری گرفت. لبخندی آمیخته به دلتنگی، شگفتی و محبتی که حتی گذر زمان هم نتوانسته بود از عمق وجودش کم کند.
بهآرامی زمزمه کرد:
Oh, mon Dieu... Comme vous - m'avez manqué...
نقل قول:
خدای من... چقدر دلم برایتان تنگ شده بود...
فرانسوی حرف میزد، فلور برای مادر بزرگش فرانسوی حرف میزد، تا شاید جایی در آن دنیا، روزی صدای فلور به گوشش برسد.
چند لحظه سکوت کرد. نگاهش میان چهرههای آشنا میچرخید، گویی میخواست تکتک جزئیاتشان را به خاطر بسپارد. بعد، با صدایی آرامتر ادامه داد:
Je ne veux ni de couronne, ni de - richesse, ni d'une vie éternelle. Je veux seulement un jour de plus... Un seul jour, où personne ne part, où personne ne nous quitte, où le temps oublie de passer. Je veux entendre leurs voix sans craindre de les oublier, tenir leurs mains sans savoir que c'est la dernière fois, et rire avec eux sans me demander combien de souvenirs il me restera demain. Je veux rentrer à la maison et trouver toutes les lumières allumées, toutes les portes ouvertes et tous ceux que j'aime encore là, à m'attendre. Je donnerais tous les rêves du monde pour revivre ces instants simples, pour être encore cette petite fille qui croyait que rien de mauvais ne pourrait jamais arriver tant qu'elle était entourée de sa famille. Si seulement le temps pouvait être un peu plus gentil... Si seulement il pouvait nous laisser rester ensemble, juste un peu plus longtemps.
نقل قول:
نه تاجی میخواهم، نه ثروتی و نه حتی یک زندگی جاودانه. من فقط یک روز دیگر میخواهم... تنها یک روز که در آن هیچکس نرود، هیچکس ما را ترک نکند و زمان فراموش کند که باید بگذرد. میخواهم صدایشان را بشنوم، بیآنکه بترسم روزی فراموششان کنم؛ دستهایشان را بگیرم، بیآنکه بدانم این آخرین بار است؛ و با آنها بخندم، بیآنکه از خودم بپرسم فردا چند خاطره برایم باقی خواهد ماند. میخواهم به خانه برگردم و تمام چراغها را روشن ببینم، تمام درها را باز و تمام کسانی را که دوستشان دارم کنار هم ببینم. تمام رؤیاهای دنیا را میدهم تا بتوانم آن لحظات ساده را دوباره زندگی کنم؛ تا دوباره همان دختر کوچکی باشم که باور داشت تا وقتی خانوادهاش کنارش هستند، هیچ اتفاق بدی نمیتواند رخ دهد. کاش زمان کمی مهربانتر بود... کاش اجازه میداد فقط اندکی بیشتر کنار هم بمانیم.
چشم از آینه برنداشت. شاید برای نخستین بار در زندگیاش، فلور فهمیده بود که بزرگترین آرزویش نه رسیدن به چیزی تازه، بلکه بازگشت به چیزی است که دیگر نمیتواند داشته باشد. او نه به دنبال آیندهای باشکوه بود و نه رؤیای داشتن قدرتی خارقالعاده را در سر میپروراند. تنها میخواست برای یک بار دیگر، دور میز چوبی خانهشان بنشیند، صدای عزیزانش را بشنود و مطمئن باشد که فردا نیز همین تصویر را خواهد دید.
آینه همچنان همان منظره را نشان میداد. گابریل میخندید، مادربزرگ گلهایش را مرتب میکرد و پدربزرگ روزنامهاش را کنار گذاشته بود تا به صحبتهای دیگران گوش دهد. فلور بهآرامی لبخند زد و زیر لب گفت:
- Je vous aime... Tous. Pour toujour.
نقل قول:
دوستتان دارم... همهتان را. تا ابد.
بعد، دستش را از روی آینه برداشت. اما پیش از آنکه قدمی به عقب بردارد، برای آخرین بار به خانهی کوچک فرانسویاش نگاه کرد؛ به پنجرههای آبی، باغ پرگل و آدمهایی که تمام معنای خانه برایش بودند.
شاید آینه نفاقانگیز نامش را از آن جهت گرفته بود که آرزوهای پنهان آدمها را آشکار میکرد؛ اما فلور در آن لحظه احساس میکرد این آینه چیزی فراتر از یک آرزو به او نشان داده است: تمام چیزهایی را که زندگی از او گرفته بود و تمام چیزهایی را که هنوز در قلبش زنده نگه داشته بود.
او میتوانست هزاران سال زندگی کند، میتوانست زیباترین قصرهای جهان را داشته باشد و میتوانست به هر آرزویی که در ذهنش میگذشت برسد؛ اما هیچکدام جای یک عصر ساده در آن خانهی قدیمی را نمیگرفت.
چرا که بعضی از زیباترین رؤیاها، آنهایی نیستند که هنوز فرصت تحقق پیدا کردن دارند؛ بعضیهایشان خاطراتی هستند که آنقدر دوستشان داشتهایم که دلمان میخواهد برای همیشه در همان لحظه باقی بمانیم.
و آرزوی فلور دلاکور، در تمام سادگی و تلخیاش، همین بود:
کاش هیچوقت مجبور نمیشد یاد بگیرد چگونه بدون کسانی که تمام دنیایش بودند، به زندگی ادامه بدهد.
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
.𝙈𝙤𝙣𝙨𝙩𝙚𝙧𝙨 𝙖𝙧𝙚 𝙧𝙚𝙖𝙡"
𝙂𝙝𝙤𝙨𝙩𝙨 𝙖𝙧𝙚 𝙩𝙤𝙤. 𝙏𝙝𝙚𝙮 𝙡𝙞𝙫𝙚 𝙞𝙣𝙨𝙞𝙙𝙚 𝙤𝙛 𝙪𝙨, 𝙖𝙣𝙙
".𝙨𝙤𝙢𝙚𝙩𝙞𝙢𝙚𝙨, 𝙩𝙝𝙚𝙮 𝙬𝙞𝙣
𝙎𝙩𝙚𝙥𝙝𝙚𝙣 𝙠𝙞𝙣𝙜 _
𝙂𝙝𝙤𝙨𝙩𝙨 𝙖𝙧𝙚 𝙩𝙤𝙤. 𝙏𝙝𝙚𝙮 𝙡𝙞𝙫𝙚 𝙞𝙣𝙨𝙞𝙙𝙚 𝙤𝙛 𝙪𝙨, 𝙖𝙣𝙙
".𝙨𝙤𝙢𝙚𝙩𝙞𝙢𝙚𝙨, 𝙩𝙝𝙚𝙮 𝙬𝙞𝙣
𝙎𝙩𝙚𝙥𝙝𝙚𝙣 𝙠𝙞𝙣𝙜 _





از اول بخون.کاریت ندارم




