نمایش پروفایل
ویرایش پروفایل
آگاهیرسانیها
جغددانی 
خروج
هري و هرميون، از جا پريدند...به سرعت و گوش به زنگ، به پشت سرشان برگشتند و ...
هري نميتوانست باور كند...اين حقيقت نداشت...اين امكان نداشت...امكان نداشت كه در اين برج آكنده از وحشت، اين اتفاق بيفتد...يا امكان نداشت، يا خيالات بود...يا خيالات بود، يا معجزه بود...
سيوروس اسنيپ، در حالي كه با چشماني بيروح او را نگاه ميكرد، از چهرهاش تمسخر مشخص بود...
ولي براي هري، يك ذره هم اهميت نداشت... او، براي اولين بار در توي عمرش، از ديدن آن چهرهي آشنا خوشحال بود...
صداي آواز قطع شده بود...حرارت دلپذيز لحظهاي، قطع شده بود...ققنوس آنها را تنها رها كرده بود...اما اين بار به همراه سيوروس اسنيپ...
اسنيپ، به آنها نزديك شد، و در حالي كه از چشمانش، بيروحي ميباريد، گفت:
ويزلي كجاست...؟ از همون اولش هم ميدونستم شماها از پس اين برج برنميآيد...
هري، زبانش بند آمده بود...هرمين هم همين طور...ولي هرميون، تمام تلاشش را بكار بست، و بعد اي صدايي حاكي از ناباوري، زيرلب گفت: گمش كرديم...
سيوروس، لحظهاي بيحركت ماند، و بعد در حالي كه برق ضعيفي در چشمانش ديده ميشد، با صداي بلندي گفت: خب ديگه...بريم...
و بيتوجه به آن دو، شروع كرد به حركت كردن...هري و هرميون، لحظهاي به هم نگاه كردند،و بعد، در حاليكه از اينكه ديگر در اين برج هولناك، تنها نبودند، به قدمهايي بلند و نيرويي تازه و نو، به دنبال او به راه افتادند...
در سكوتي سنگين، كه فقط صداي برخورد قطرات باراني كه همچون شلاقي، به پنجرهها ميخوردند، و صداي قدمهاي 6 پا، آن را ميشكست، پيش ميرفتند...ذهن هري، مملو از هزاران پرسش گوناگون بود، ولي نميتوانست آنها را بپرسد...پيش رفتند و پيش رفتند...تنها نوري كه فضا را روشن ميكرد، نور ضعيف مهتاب بود، كه از پنجرههاي نردهدار، به درون ميتابيد... آنقدر پيش رفتند، كه بار ديگر به پلكاني مارپيچ رسيد...پلكاني، با پلههايي كوتاه و رنگ و رورفته...پلكاني كه اينبار به سمت بالا ميرفت...پلكاني كه هيچ نردهاي نداشت، و از ديوارهاي سنگياش، سكوت آويخته شده بود...پلكان، جادويي بود، و درونش سكوتي هولناك و وحشتناك وجود دادشت...سكوت مطلق...
اسنيپ، لحظهاي مردد ماند، و بعد، بيهيچ حرفي، در حالي كه چوبدستياش را بالا گرفته بود،شروع به بالا رفتن از پلهها كرد...ولي هري از پشت او فرياد زد: ما نميتونيم رون رو همونجا رها كنيم...
اما ادسنيپ او را ناديده گرفت، و به رفتن ادامه داد، تا اينكه از نظر هري و هرميون كه هاج و واج مانده بودند، ناپديد شد... لحظاتي در سكوت سپري شد، تا اينكه صداي غرش وحشتناك از سمت بالاي پلهها آمد، و صداي قدمهاي اسنيپ قطع شد...
و بعد، ديگر هيچ صدايي نميآمد...هيچ صدايي.......................
خوش آمدید، Guest
›
کمک میخوای؟ از هری بپرس!
آنلاینها
کارت قورباغه شکلاتی
شبکه پرواز
کمک میخوای؟ از هری بپرس!
آنلاینها
34 کاربر(ها) آنلاین هستند (28 کاربر(ها) در حال مرور انجمن هستند)
32
مهمانان
2
اعضا
کارت قورباغه شکلاتی
کارت قورباغه شکلاتی
پرافتخارترین اعضای سایت جادوگران
شبکه پرواز
به شبکه پرواز خوش آمدید! شومینهها و دودکشها را باز کنید...
مدرسه علوم و فنون جادویی هاگوارتز - ترم 30
❖ امتیازات خانهها ❖
آخرین گروهبندیها
هافلپاف
ریونکلاو
گریفیندور
اسلیترین
پیام امروز
[[continious]] برج وحشت!
مشاهدهکنندگان این تاپیک:
1 کاربر مهمان
Re: برج وحشت....!
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
Re: برج وحشت....!
Re: برج وحشت....!
ادامه...
_________________________________________________
مسلما، نه هري توانايي اين را داشت كه رون را همانطور آنجا تك و تنها رها كند، و نه هرميون...رون به طور ناگهاني گم شده بود...از طرفي، هيچ چيزي درون آن محدودهي تاريك و وحشتناك، حتي نور طلسمات هم ديده نميشد...پس هيچ راهي براي يافتن رون نبود...
هري: هرميون...چي كار كنيم؟
هرميون شروع به هقهق كرد...
هري: كاش دامبلدور ميتونست بفهمه كه ما اينجا داريم چي ميكشيم...
هرميون(نالهكنان): نميتونيم رون رو همينجا رها كنيم...رون...اون ميميره...
ترق............
ناگهان هري و هرميون از جا پريدند،و گوش به زنگ، به طرف منبع صدا چرخيدند...اما در آن نور ضعيف، هيچچيزي جز سايههايي مبهم، ديده نميشد...
هري:ك...ك...ك...كي اونج...ج...ج...جاست؟
هرميون و هري با هم: لوموس!
بار ديگر، باريكهاي از نور از نوك چوبدستي خارج ميشه، و با اين نور، هري توانست آن منظرهي وحشتناك را ببيند...
منظرهاي بينهايت هولناك و وحشتناك... منظرهاي از موجوداتي كه در حالي كه پاهايشان را بر روي زمين ميكشيدند، در حالي كه در چشمانشان، جز سفيدي مطلق، چيز ديگري ديده نميشد، در حالي كه از سر و صورت پوزهمانندشان، خون قرمز تيرهاي ميآمد، در حالي كه دستان پر مويشان را بلند كرده بودند، به سمتشان ميآمدند... دندانهايي مثل چاقو تيز داشتند...دندانهايي زرد و كثيف... دندانهايي كه رويشان با خوني كه خشك شده بود، پوشانده شده بود...
هري، از وحشت ، چوبدستياش رها شد...
هري: ه...ه...هرمي...
هرميون: نههههههههههه....دي...دي...ديدمشون...!
هر دو، با قدمهايي به يك اندازه، در حال عقب رفتن بودند...باز هم تاريكي، آنها را در بر ميگرفت...
ناگهان، هري ايستاد...
هري: ببين...ب...ب...ب...به نظر من، ن...ن...ن...نريم توي ا...ا...ا...اون محوطه،ب...ب...ب...ب...به صلا حمونه.... اونحا خطرناكتر...ر...ر...ر هستش....
هرميون، چيزي نگفت، ولي هري، حرك سر او را به نشانهي تاييد، و همچنين، ايستادن او را حس كرد...
ناگهان، هرميون، به طور غيرمنتظرهاي فرياد زد: سكتوم سمپرا....!
ناگهان، پرتويي از نوك چوبدستيش خارج شد، فضا را براي لحظهاي روشن كرد، و وقتي به يكي از آن موجوداتي كه حالا ديگر خيلي نزديك شده بودند، خورد، هيچ اثري جز يك خراش نداشت...
هري، احساس كرد كه چيزي محكم به صورتش خورد...به زمين افتاد...ديگر دست هرميون را حس نميكرد...
صداي شكستن شيشه...صداي فريادها و غرشهايي وحشيانه...صداي جيغهايي وحشتزده...صداي فريادهايي براي كمك...صداي رعد و برق...
و در نهايت...
هري، در حالي كه چشمانش را اندكاندك باز ميكرد، آن را ديد... چيزي را ديد كه سرشار از اميد شد...چيزي را ديد كه سرشار از شجاعت شد...چيزي را ديد كه در آن لحظه اصلا انتظارش را نداشت...چيزي را ديد كه خوشحالي را كه خيلي وقت بود تجربه نكرده بود، به خودش بازگرداند...چيزي را ديد كه باور نميكرد واقعي است، ولي ميدانست كه بيدار است...
فاوكس...ققنوس باشكوه دامبلدور آنجا بود...
آوازي فضا را پر كرد، كه به هري، از واقعي بودن ققنوس، اطمينان بخشيد...آوازي كه باشكوهترين آوازي بود كه شنيده...آواز ققنوس...
هرميو، از فاصلهاي بسيار نزديك: ا...ا...ا...اين حق...ق...ق...قت نداره...!
_________________________________________________
مسلما، نه هري توانايي اين را داشت كه رون را همانطور آنجا تك و تنها رها كند، و نه هرميون...رون به طور ناگهاني گم شده بود...از طرفي، هيچ چيزي درون آن محدودهي تاريك و وحشتناك، حتي نور طلسمات هم ديده نميشد...پس هيچ راهي براي يافتن رون نبود...
هري: هرميون...چي كار كنيم؟
هرميون شروع به هقهق كرد...
هري: كاش دامبلدور ميتونست بفهمه كه ما اينجا داريم چي ميكشيم...
هرميون(نالهكنان): نميتونيم رون رو همينجا رها كنيم...رون...اون ميميره...
ترق............
ناگهان هري و هرميون از جا پريدند،و گوش به زنگ، به طرف منبع صدا چرخيدند...اما در آن نور ضعيف، هيچچيزي جز سايههايي مبهم، ديده نميشد...
هري:ك...ك...ك...كي اونج...ج...ج...جاست؟
هرميون و هري با هم: لوموس!
بار ديگر، باريكهاي از نور از نوك چوبدستي خارج ميشه، و با اين نور، هري توانست آن منظرهي وحشتناك را ببيند...
منظرهاي بينهايت هولناك و وحشتناك... منظرهاي از موجوداتي كه در حالي كه پاهايشان را بر روي زمين ميكشيدند، در حالي كه در چشمانشان، جز سفيدي مطلق، چيز ديگري ديده نميشد، در حالي كه از سر و صورت پوزهمانندشان، خون قرمز تيرهاي ميآمد، در حالي كه دستان پر مويشان را بلند كرده بودند، به سمتشان ميآمدند... دندانهايي مثل چاقو تيز داشتند...دندانهايي زرد و كثيف... دندانهايي كه رويشان با خوني كه خشك شده بود، پوشانده شده بود...
هري، از وحشت ، چوبدستياش رها شد...
هري: ه...ه...هرمي...
هرميون: نههههههههههه....دي...دي...ديدمشون...!
هر دو، با قدمهايي به يك اندازه، در حال عقب رفتن بودند...باز هم تاريكي، آنها را در بر ميگرفت...
ناگهان، هري ايستاد...
هري: ببين...ب...ب...ب...به نظر من، ن...ن...ن...نريم توي ا...ا...ا...اون محوطه،ب...ب...ب...ب...به صلا حمونه.... اونحا خطرناكتر...ر...ر...ر هستش....
هرميون، چيزي نگفت، ولي هري، حرك سر او را به نشانهي تاييد، و همچنين، ايستادن او را حس كرد...
ناگهان، هرميون، به طور غيرمنتظرهاي فرياد زد: سكتوم سمپرا....!
ناگهان، پرتويي از نوك چوبدستيش خارج شد، فضا را براي لحظهاي روشن كرد، و وقتي به يكي از آن موجوداتي كه حالا ديگر خيلي نزديك شده بودند، خورد، هيچ اثري جز يك خراش نداشت...
هري، احساس كرد كه چيزي محكم به صورتش خورد...به زمين افتاد...ديگر دست هرميون را حس نميكرد...
صداي شكستن شيشه...صداي فريادها و غرشهايي وحشيانه...صداي جيغهايي وحشتزده...صداي فريادهايي براي كمك...صداي رعد و برق...
و در نهايت...
هري، در حالي كه چشمانش را اندكاندك باز ميكرد، آن را ديد... چيزي را ديد كه سرشار از اميد شد...چيزي را ديد كه سرشار از شجاعت شد...چيزي را ديد كه در آن لحظه اصلا انتظارش را نداشت...چيزي را ديد كه خوشحالي را كه خيلي وقت بود تجربه نكرده بود، به خودش بازگرداند...چيزي را ديد كه باور نميكرد واقعي است، ولي ميدانست كه بيدار است...
فاوكس...ققنوس باشكوه دامبلدور آنجا بود...
آوازي فضا را پر كرد، كه به هري، از واقعي بودن ققنوس، اطمينان بخشيد...آوازي كه باشكوهترين آوازي بود كه شنيده...آواز ققنوس...
هرميو، از فاصلهاي بسيار نزديك: ا...ا...ا...اين حق...ق...ق...قت نداره...!
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
Re: برج وحشت....!
ناگهان دیدند رون در کنارشان ایستاده هری که از رفتار رون رنجیده بود گفت : رون اینجا جای این کارا نیست
اما رون از هری و هرمیون متعجب تر بود. او درحالی که به اطراف راهرو نگاه میکرد گفت : من به سمت اون جلو یک قدم برداشتم ولی وقتی که برگشتم پشت سرم رو نگاه کردم شما رو ندیدم بلند فریاد زدم و شما جوابم رو ندادین هرمیون گفت : فکر میکنم حق با رون باشه اینجا یک چیز غیر عادی وجود داره
هری در حالی که سعی میکرد بدون تمسخر حرف بزند گفت : توی این قلعه چیش غیر عادی نیست
هرمیون گفت : میدونین چیه ما در این جا بازیچه قدرت تاریک این برج شده ایم هر جا که میریم و هر کاری که میکنیم اونا از کار ما سر در میارند ولی این قسمت شاید کمی فرق داشته باشد
هری گفت : منظورت چیه ؟
هرمیون گفت : من مطمئن نیستم ولی فکر میکنم این راه با بقیه راهها فرق داشته باشه یعنی همونطور که ما همدیگر رو برای یک لحظه گم کردیم فکر میکنم حداقل بسیاری از موجودات اهریمنی هم نتونند ما رو تعقیب کنند هری خاست که علت قرار گرفتن این راهرو در اینجا را از هرمیون بپرسد اما در همون لحظه صداهای غرش و زوزه از پشت سرشون بلند شد چاره دیگری نداشتند هری به رون و هرمیون اشاره کرد تا دنبالش وارد آن راهروی سیاه بشوند هر سه آرام گفتند لوموس و سپس با گامهای نسبتا تند شروع به حرکت کردند هر چه جلوتر میرفتند همه چیز از جمله نور چوبدستیها و صداها مبهمتر میشد هری به رون نگاه کرد و متوجه شد که فقط سایه ای از رون رو میبیند
هری از پشت سرش صدای هرمیون رو شنید که گویی صداش از ته چاه در میومد هرمیون گفت : ما باید دستای همدیگر رو بگیریم وگرنه همدیگر رو گم میکنیم بلافاصله هری دست رون رو احساس کرد که ساعد دست راستش رو گرفته و دو دست دیگر که دستهای هرمیون بودند و بازوی دست چپشرو گرفته بودند آنها همین طور در دل تاریکی حرکت میکردند حال دیگر هیچ چیزی نمیدانستند یکی دوبار هری احساس کرد که چیزی در آن جلو حرکت میکند ولی بعد فهمید که اشتباه میکند هیچ کدومشون از وضع دیگری خبر نداشتند فقط میدونستند که همراه هم هستند ناگهان هری احساس کرد که دست رون از ساعدش به طور ناگهانی جدا شد هری برگشت و لحظه ای ایستاد تا شاید رون دستش رو بگیره اما این اتفاق نیفتاد هری بلند فریاد زد رون !!!اما هیچ جوابی نیومد کاملا مشخص بود که هرمیون از این رفتار هری به وحشت افتاده و فهمیده که اتفاقی افتاده اما بخاطر فضای اون قسمت از برج هرمیون هم نمیتونست با هری ارتباط بر قرار کنه ناگهان دستی مچ دست هری رو گرفت ولی این دست رون نبود بلکه یک دست بسیار لزج بود هری کاملا میتونست بوی متعفن صاحب آن دست رو احساس کنه احتمالا آن موجود میتونست در اون تاریکی آنها رو ببیند هری احساس کرد که ناخنهای آن موجود در دستانش فرو رفته اند بلافاصله چوبدستیش رو که در دست مخالفش بود بالا گرفت و فریاد زد سکتو سمپرا با اینکه نور طلسمش رو ندید و صدایی هم نشنید اما آن موجود دست هری رو رها کرد هری بلافاصله دوباره هرمیون رو گرفت و با هم شروع به دویدن کردن ناگهان چیزی دور پای هری گیر کرد و باعث شد که هری به زمین بیفته ولی هری محکم هرمیون رو نگه داشت تا مبادا او رو نیز گم کند اما موجودی که باعث افتادن هری شده بود داشت اون رو دوباره به سمت تاریکی میکشید هری احساس کرد که یکی از دستان هرمیون از او جدا شدند و ناگهان آن موجود هری رو ول کرد هری حدس زد که هرمیون به سمت آن موجود طلسمی رو فرستاده هری دوباره بلند شد و با هرمیون شروه به دویدن کردند کم کم دوباره فضاهای اطراف قابل دیدن میشدند و هری دریافت که از آن محل خارج شده اند بلافاصله صدای هرمیون رو شنید که با صدای وحشت زده گفت اونا چه موجوداتی بودند رون کجاست ؟ ناگهان هر دو ایستادند و به پشت سرشان نگاه کردند رون هنوز در آنجا بود.....
اما رون از هری و هرمیون متعجب تر بود. او درحالی که به اطراف راهرو نگاه میکرد گفت : من به سمت اون جلو یک قدم برداشتم ولی وقتی که برگشتم پشت سرم رو نگاه کردم شما رو ندیدم بلند فریاد زدم و شما جوابم رو ندادین هرمیون گفت : فکر میکنم حق با رون باشه اینجا یک چیز غیر عادی وجود داره
هری در حالی که سعی میکرد بدون تمسخر حرف بزند گفت : توی این قلعه چیش غیر عادی نیست
هرمیون گفت : میدونین چیه ما در این جا بازیچه قدرت تاریک این برج شده ایم هر جا که میریم و هر کاری که میکنیم اونا از کار ما سر در میارند ولی این قسمت شاید کمی فرق داشته باشد
هری گفت : منظورت چیه ؟
هرمیون گفت : من مطمئن نیستم ولی فکر میکنم این راه با بقیه راهها فرق داشته باشه یعنی همونطور که ما همدیگر رو برای یک لحظه گم کردیم فکر میکنم حداقل بسیاری از موجودات اهریمنی هم نتونند ما رو تعقیب کنند هری خاست که علت قرار گرفتن این راهرو در اینجا را از هرمیون بپرسد اما در همون لحظه صداهای غرش و زوزه از پشت سرشون بلند شد چاره دیگری نداشتند هری به رون و هرمیون اشاره کرد تا دنبالش وارد آن راهروی سیاه بشوند هر سه آرام گفتند لوموس و سپس با گامهای نسبتا تند شروع به حرکت کردند هر چه جلوتر میرفتند همه چیز از جمله نور چوبدستیها و صداها مبهمتر میشد هری به رون نگاه کرد و متوجه شد که فقط سایه ای از رون رو میبیند
هری از پشت سرش صدای هرمیون رو شنید که گویی صداش از ته چاه در میومد هرمیون گفت : ما باید دستای همدیگر رو بگیریم وگرنه همدیگر رو گم میکنیم بلافاصله هری دست رون رو احساس کرد که ساعد دست راستش رو گرفته و دو دست دیگر که دستهای هرمیون بودند و بازوی دست چپشرو گرفته بودند آنها همین طور در دل تاریکی حرکت میکردند حال دیگر هیچ چیزی نمیدانستند یکی دوبار هری احساس کرد که چیزی در آن جلو حرکت میکند ولی بعد فهمید که اشتباه میکند هیچ کدومشون از وضع دیگری خبر نداشتند فقط میدونستند که همراه هم هستند ناگهان هری احساس کرد که دست رون از ساعدش به طور ناگهانی جدا شد هری برگشت و لحظه ای ایستاد تا شاید رون دستش رو بگیره اما این اتفاق نیفتاد هری بلند فریاد زد رون !!!اما هیچ جوابی نیومد کاملا مشخص بود که هرمیون از این رفتار هری به وحشت افتاده و فهمیده که اتفاقی افتاده اما بخاطر فضای اون قسمت از برج هرمیون هم نمیتونست با هری ارتباط بر قرار کنه ناگهان دستی مچ دست هری رو گرفت ولی این دست رون نبود بلکه یک دست بسیار لزج بود هری کاملا میتونست بوی متعفن صاحب آن دست رو احساس کنه احتمالا آن موجود میتونست در اون تاریکی آنها رو ببیند هری احساس کرد که ناخنهای آن موجود در دستانش فرو رفته اند بلافاصله چوبدستیش رو که در دست مخالفش بود بالا گرفت و فریاد زد سکتو سمپرا با اینکه نور طلسمش رو ندید و صدایی هم نشنید اما آن موجود دست هری رو رها کرد هری بلافاصله دوباره هرمیون رو گرفت و با هم شروع به دویدن کردن ناگهان چیزی دور پای هری گیر کرد و باعث شد که هری به زمین بیفته ولی هری محکم هرمیون رو نگه داشت تا مبادا او رو نیز گم کند اما موجودی که باعث افتادن هری شده بود داشت اون رو دوباره به سمت تاریکی میکشید هری احساس کرد که یکی از دستان هرمیون از او جدا شدند و ناگهان آن موجود هری رو ول کرد هری حدس زد که هرمیون به سمت آن موجود طلسمی رو فرستاده هری دوباره بلند شد و با هرمیون شروه به دویدن کردند کم کم دوباره فضاهای اطراف قابل دیدن میشدند و هری دریافت که از آن محل خارج شده اند بلافاصله صدای هرمیون رو شنید که با صدای وحشت زده گفت اونا چه موجوداتی بودند رون کجاست ؟ ناگهان هر دو ایستادند و به پشت سرشان نگاه کردند رون هنوز در آنجا بود.....
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
Re: برج وحشت....!
Re: برج وحشت....!
هرمیون:کمک! چی میگی کمک کجا بوده...
رون در حالی در تاریکی دستان خود را برای یافتن تکیه گاهی به هر سو تکان میداد، گفت: اوه - وای آره ... فکر میکنم صاحب این برج با فرد و جرج برای خرید پودر تاریکی شون قرار داد بسته ... وای من هیچی نمی بینم
رون روی زمین نسشت و دستش را کورمال کورمال بر سطح سرد آن کشید و ناگهان با احساس مایع غلیظ و گرمی در زیر دستانش با انزجار گفت: اوه این چیه دیگه
صدای هرمیون در تاریکی به گوش رسید که پرسید: چی چیه ؟
رون با نگرانی پاسخ داد: این آب نیست
و سپس دستش را بر سطح زمین روی مایع گرم کشید و ناگهان گفت: هی فکر کنم هری رو پیدا کردم
هرمیون پرسید: کو ... کجاست ؟!
او در تاریکی مطلق دستانش را بر شانه ی رون گذاشت و پس آن که به کمک دست رون، جسمی را که در نزدیکی شان بود، لمس کرد با احساس پوست دریده ی روی آن نفسش را با صدای بلندی در سینه حبس کرد
رون سراسیمه پرسید: چی شده ؟
ولی هرمیون به جای پاسخ به او افسون لوموس را بار دیگر به زبان آورد، اینبار نوک چوب دستی با نور ملایمی روشن شد و هر دو آنها با دیدن هری که در خون سرخ خود غرق بود، با وحشت به عقب پریدند
هرمیون در حالی که با چشمان گرد شده به هری نگاه میکرد، گفت: کی – کی این کار رو کرد ؟
رون وحشت زده گفت: امکان نداره اون موجودات عجیب غریب بتونن چنین طلسمی به کار ببرن
هرمیون به سرعت به هری نزدیک شد و پس از آن که سر او را را بر روی زانوی خود قرار داد، در حالی که اشک می ریخت، گفت: داره نفس میکشه – باید یه کاری بکنیم
رون درمانده گفت: ولی چکار ... ما که نمی تونیم زخمهای جادوی سیاه رو مداوا کنیم
رون دستانش را بر روی زخمهای عمیق هری گذاشت تا جلوی خونریزی اش را بگیرد و هرمیون پس از یک سکوت طولانی امیدوارانه گفت: ققنوس – اشک ققنوس مداواش میکنه
رون با بی قراری گفت: آخه اشک ققنوس رو تو این برج تاریک از کجا بیاریم ؟
هرمیون درنگی کرد و سپس هیجان زده پاسخ داد: اوه صبر کن یادم اومد – قبل از اینکه به اینجا بیاییم، لوپین یه شیشه ی کوچیک به هری داد و گفت که اشک ققنوسه و خواست – خواست که در مواقع ضروری ازش استفاده کنه ... مطمئنم هنوز پیشش هست
هرمیون این را گفت و با عجله شروع به جستجو در جیبهای هری کرد و ناگهان با شادی فریاد زد " ایناهاش پیداش کردم " و به راستی در دستان او بطری کوچک نقش داری دیده میشد، که مایع بی رنگ درونش زیر نور چوب دستی می درخشید.
هرمیون بلافاصله در بطری را برداشت و قطراتی از مایع درونش را بر روی زخم های هری ریخت، که متعاقبش از سطح زخمها بخار ملایمی برخاسته و پوست آن بار دیگر ترمیم شد.
رون و هرمیون پس از بهبود زخمهای هری در اضطرابی کشنده منتظر تاثیر اشکهای ققنوس مانند، ولی انتظار آنها بیش چند ثانیه طول نکشید، که پلکهای هری تکان خورده و سپس آنها را به آرامی گشود. او در حالی که با سردرگمی زیر نور ملایم چوب دستی به رون و هرمیون می نگریست، گفت: ...
يكي ديگه از رول هاي زيباي نارسيسا...!
واقعا آفرين...مقدمه چيني براي ديدن بدن هري كه مثلا اول رون خون رو لمس ميكنه واقعا زيبا بود...واقعا لذت بردم...!
از خلاقيت و تخيلت هم خوب استفاده كردي...!و راه حل جالبي براي زخم هاي هري پيدا كردي...!ولي حيف...كه چنين سوژه اي رو زود تموم كردي...به همين راحتي اشك ققنوس رو بدست آوردن؟البته داستان غير منطقي نبود و كاملا قانع كننده بود...كه لوپين قبلا داده...درسته..ولي نمايشنامه هاي جدي(كه اين تاپيك الان از هدفي كه من داشتم خارج شده...هدف خيلي سخت بود...وحشت همراه با طنز...كه خيلي اجراش سخته پس بيخيال شدم...همين وحشت بهتره و بهتره جدي باشه...)داشتم ميگفتم..نمايشنامه هاي جدي ديگه نبايد مثل رول هاي عادي زودي اتافاق بيافته و تموم بشه...بايد كشش داد...
البته اينو بگم كه اين كارت بهترين كار بود...چون من كه هيچي به ذهنم نميرسيد كه چطور اشك ققنوس تو اون برج پيدا كنيم...خداراشكر كار مارو راحت كردي
كلا نمايشنامه هات تمام عناصر يك نمايشنامه عالي و جدي رو داره...ديالوگ هاي مفيد(نه خيلي كم و نه زياد)...توصيف صحنه كه يكي از پايه هاي نمايشنامه نويسي در اين تاپيكه...
فقط اين آخري كه انتخاب كردي از تو بعيد بود...من يكي عاشق پايان هاي تو هستم...ولي اين يكي كمي فرق داشت...اين نوع تموم كردن ها نويسنده بعيد رو تو منگنه قرار ميده...يعني نفر بعدي حتما بايد يه چيزي از هري بگه...
باور كن كه اينقدر خوبي هاش زياده كه نميشه گفت...پس فعلا بسه..يه موقع ترش ميكني...
در ضمن...از بروبچزي كه تو صفجه قبل پستاشون رو نقد نكردم عذر خواهي ميكنم...يه چند وقتي مشغول بودم و فقط ميتونستم بخونم...از اين به بعد نقد ميكنم دوباره...!
لرد ولدمورت...!
رون در حالی در تاریکی دستان خود را برای یافتن تکیه گاهی به هر سو تکان میداد، گفت: اوه - وای آره ... فکر میکنم صاحب این برج با فرد و جرج برای خرید پودر تاریکی شون قرار داد بسته ... وای من هیچی نمی بینم
رون روی زمین نسشت و دستش را کورمال کورمال بر سطح سرد آن کشید و ناگهان با احساس مایع غلیظ و گرمی در زیر دستانش با انزجار گفت: اوه این چیه دیگه
صدای هرمیون در تاریکی به گوش رسید که پرسید: چی چیه ؟
رون با نگرانی پاسخ داد: این آب نیست
و سپس دستش را بر سطح زمین روی مایع گرم کشید و ناگهان گفت: هی فکر کنم هری رو پیدا کردم
هرمیون پرسید: کو ... کجاست ؟!
او در تاریکی مطلق دستانش را بر شانه ی رون گذاشت و پس آن که به کمک دست رون، جسمی را که در نزدیکی شان بود، لمس کرد با احساس پوست دریده ی روی آن نفسش را با صدای بلندی در سینه حبس کرد
رون سراسیمه پرسید: چی شده ؟
ولی هرمیون به جای پاسخ به او افسون لوموس را بار دیگر به زبان آورد، اینبار نوک چوب دستی با نور ملایمی روشن شد و هر دو آنها با دیدن هری که در خون سرخ خود غرق بود، با وحشت به عقب پریدند
هرمیون در حالی که با چشمان گرد شده به هری نگاه میکرد، گفت: کی – کی این کار رو کرد ؟
رون وحشت زده گفت: امکان نداره اون موجودات عجیب غریب بتونن چنین طلسمی به کار ببرن
هرمیون به سرعت به هری نزدیک شد و پس از آن که سر او را را بر روی زانوی خود قرار داد، در حالی که اشک می ریخت، گفت: داره نفس میکشه – باید یه کاری بکنیم
رون درمانده گفت: ولی چکار ... ما که نمی تونیم زخمهای جادوی سیاه رو مداوا کنیم
رون دستانش را بر روی زخمهای عمیق هری گذاشت تا جلوی خونریزی اش را بگیرد و هرمیون پس از یک سکوت طولانی امیدوارانه گفت: ققنوس – اشک ققنوس مداواش میکنه
رون با بی قراری گفت: آخه اشک ققنوس رو تو این برج تاریک از کجا بیاریم ؟
هرمیون درنگی کرد و سپس هیجان زده پاسخ داد: اوه صبر کن یادم اومد – قبل از اینکه به اینجا بیاییم، لوپین یه شیشه ی کوچیک به هری داد و گفت که اشک ققنوسه و خواست – خواست که در مواقع ضروری ازش استفاده کنه ... مطمئنم هنوز پیشش هست
هرمیون این را گفت و با عجله شروع به جستجو در جیبهای هری کرد و ناگهان با شادی فریاد زد " ایناهاش پیداش کردم " و به راستی در دستان او بطری کوچک نقش داری دیده میشد، که مایع بی رنگ درونش زیر نور چوب دستی می درخشید.
هرمیون بلافاصله در بطری را برداشت و قطراتی از مایع درونش را بر روی زخم های هری ریخت، که متعاقبش از سطح زخمها بخار ملایمی برخاسته و پوست آن بار دیگر ترمیم شد.
رون و هرمیون پس از بهبود زخمهای هری در اضطرابی کشنده منتظر تاثیر اشکهای ققنوس مانند، ولی انتظار آنها بیش چند ثانیه طول نکشید، که پلکهای هری تکان خورده و سپس آنها را به آرامی گشود. او در حالی که با سردرگمی زیر نور ملایم چوب دستی به رون و هرمیون می نگریست، گفت: ...
يكي ديگه از رول هاي زيباي نارسيسا...!
واقعا آفرين...مقدمه چيني براي ديدن بدن هري كه مثلا اول رون خون رو لمس ميكنه واقعا زيبا بود...واقعا لذت بردم...!
از خلاقيت و تخيلت هم خوب استفاده كردي...!و راه حل جالبي براي زخم هاي هري پيدا كردي...!ولي حيف...كه چنين سوژه اي رو زود تموم كردي...به همين راحتي اشك ققنوس رو بدست آوردن؟البته داستان غير منطقي نبود و كاملا قانع كننده بود...كه لوپين قبلا داده...درسته..ولي نمايشنامه هاي جدي(كه اين تاپيك الان از هدفي كه من داشتم خارج شده...هدف خيلي سخت بود...وحشت همراه با طنز...كه خيلي اجراش سخته پس بيخيال شدم...همين وحشت بهتره و بهتره جدي باشه...)داشتم ميگفتم..نمايشنامه هاي جدي ديگه نبايد مثل رول هاي عادي زودي اتافاق بيافته و تموم بشه...بايد كشش داد...
البته اينو بگم كه اين كارت بهترين كار بود...چون من كه هيچي به ذهنم نميرسيد كه چطور اشك ققنوس تو اون برج پيدا كنيم...خداراشكر كار مارو راحت كردي
كلا نمايشنامه هات تمام عناصر يك نمايشنامه عالي و جدي رو داره...ديالوگ هاي مفيد(نه خيلي كم و نه زياد)...توصيف صحنه كه يكي از پايه هاي نمايشنامه نويسي در اين تاپيكه...
فقط اين آخري كه انتخاب كردي از تو بعيد بود...من يكي عاشق پايان هاي تو هستم...ولي اين يكي كمي فرق داشت...اين نوع تموم كردن ها نويسنده بعيد رو تو منگنه قرار ميده...يعني نفر بعدي حتما بايد يه چيزي از هري بگه...
باور كن كه اينقدر خوبي هاش زياده كه نميشه گفت...پس فعلا بسه..يه موقع ترش ميكني...
در ضمن...از بروبچزي كه تو صفجه قبل پستاشون رو نقد نكردم عذر خواهي ميكنم...يه چند وقتي مشغول بودم و فقط ميتونستم بخونم...از اين به بعد نقد ميكنم دوباره...!
لرد ولدمورت...!
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط لرد ولدمورت در 1384/9/10 23:53:05
این نیز بگذرد !
Re: برج وحشت....!
اکسپکتو پاترونیوم...!!!
موجودی که روی هری خم شده بود نا پدید شد...
هری هری حات خوبه حرف بزن هری!!
آه خوبم هرمیون ممنون تو جونم رو نجات دادی...
اوه هری خوشحالم که حالت خوبه بهتره از اینجا بریم هر چی بیشتر جلو میریم بیشتر تو خطرات فرو میریم من این رو تو کتاب(( نفرین های برج های نفرین شده خوندم
))
هری و رون:
هری خواهش میکنم بیا برگریدم....
هری: نه هرگز من باید به هدفی که براش نقشه کشیدم برسم...هری کجایی من نمیبینمت اگه میشه بیا نزدیک من تو این تاریکی هیچی بهتر از نزدیک هم بودن نیست...
هرمیون چقدر بدنت گرم شده...آه...چه لذتی داره... :bigkiss:
چی میگی رون من که اینجام پس این کیه تو بغل من داره تنفس میده...آخ چه بوی گندی میده دهنش این چیه؟؟؟
لوموس!!!
واییییییییییییی..خدای من این دیگه ...چ..چی ...ه؟
هری : بچه ها فکر کنم بهتره بزنیم به چاک...
هری من تو چاه شکمم احساس غرق شدن میکنم!!!
هرمیون: نترسید بابا این یه داکسی هست....آره یه داکسی هست... صبر کنید الان درستش میکنم
گمشودیوس!!!(معنی این ورد یعنی گم بشو و روی هر کی اجرا بشه گم میشه و پیدا کردن اون محال ممکنه)
رون: ممنون هرمیون داشتم بالا می آوردم من داشتم با یک داکسی لاو در ومیکردم...
سکتوم سمپرا!!!!
هری روی زمین می افته! هری هری حالت خوبه کجای من نمیبینمت....
لوموس!!لوموس! چرا کار نمیکنه نمیدونم شاید این قسمت از برج طلسم روش اجرا شده باشه.... اون چی بود هری چش شده...هری جواب بده هری خواهش میکنم جواب بده
رون:من من میرم کمک بیارم هرمیون..!
هرمیون:کمک! چی میگی کمک کجا بوده...
--------------------
در ادامه خواهید خواند....
موجودی که روی هری خم شده بود نا پدید شد...
هری هری حات خوبه حرف بزن هری!!
آه خوبم هرمیون ممنون تو جونم رو نجات دادی...
اوه هری خوشحالم که حالت خوبه بهتره از اینجا بریم هر چی بیشتر جلو میریم بیشتر تو خطرات فرو میریم من این رو تو کتاب(( نفرین های برج های نفرین شده خوندم
))هری و رون:
هری خواهش میکنم بیا برگریدم....
هری: نه هرگز من باید به هدفی که براش نقشه کشیدم برسم...هری کجایی من نمیبینمت اگه میشه بیا نزدیک من تو این تاریکی هیچی بهتر از نزدیک هم بودن نیست...
هرمیون چقدر بدنت گرم شده...آه...چه لذتی داره... :bigkiss:
چی میگی رون من که اینجام پس این کیه تو بغل من داره تنفس میده...آخ چه بوی گندی میده دهنش این چیه؟؟؟
لوموس!!!
واییییییییییییی..خدای من این دیگه ...چ..چی ...ه؟
هری : بچه ها فکر کنم بهتره بزنیم به چاک...
هری من تو چاه شکمم احساس غرق شدن میکنم!!!
هرمیون: نترسید بابا این یه داکسی هست....آره یه داکسی هست... صبر کنید الان درستش میکنم
گمشودیوس!!!(معنی این ورد یعنی گم بشو و روی هر کی اجرا بشه گم میشه و پیدا کردن اون محال ممکنه)
رون: ممنون هرمیون داشتم بالا می آوردم من داشتم با یک داکسی لاو در ومیکردم...
سکتوم سمپرا!!!!
هری روی زمین می افته! هری هری حالت خوبه کجای من نمیبینمت....
لوموس!!لوموس! چرا کار نمیکنه نمیدونم شاید این قسمت از برج طلسم روش اجرا شده باشه.... اون چی بود هری چش شده...هری جواب بده هری خواهش میکنم جواب بده
رون:من من میرم کمک بیارم هرمیون..!
هرمیون:کمک! چی میگی کمک کجا بوده...
--------------------
در ادامه خواهید خواند....
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
جادوگران 
Re: برج وحشت....!
Re: برج وحشت....!
Re: برج وحشت....!
هری مدتی به فکر فرو رفت واقعا جای هولنکی بود ولی او نباید نا امید میشد ناگهان دوباره صدایی از گوشه راهرو برخاست...
_ هری بیا کمکم کن !
هری برگشت و رون رو دید که اون هم ماده لزجی که بر روی بدنش بود از او کمک میخواست
هری خاست که به سمت صدا برود اما
ناگهان صدایی رو از فاصله بسیار دور شنید دوباره ایستاد و با حیرت به اطرافش نگاه کرد هری مطمئن بود که این یکی هم صدای رون است ولی مگه میشه دو تا رون وجود داشته باشند
رون ( که جلوی هری بود ) دوباره فریاد زد : هری بیا کمکم کن من اینجا گیر افتادم
هری لحظه ای به فکر فرو رفت با خود فکر کرد هیچ وقت در این برج لعنتی اتفاقی نیفتاده که به سود من باشه پس این هم تله هست هری رویش رو از سمت رون برگردوند و به راهروی سیاه پشت سرش نگاه کرد راهروی خوف انگیزی بود ولی غریزه هری بهش میگفت این راه امن تره این راه رو انتخاب کن
هری در یک آن برگشت و با آخرین سرعتی که میتوانست در جهت مخالف رون شروع به دویدن کرد حدسش درست بود ان موجود رون نبود بلکه خودش رو شبیه رون دراورده بود و بلافاصله شیونی سر داد و دود شد و به هوا رفت هری برگشت و به سمت منبع صدای اصلی حرکت کرد بعد مدتی به یک دو راهی رسید حالا باید توی کدوم یکی میرفت ؟ ناگهان از یکی از راهروها صدای جیغ و فریاد رون به گوش رسید هری چوبدستیش رو بالا گرفت و خاست که وارد آن راهرو بشود ولی نگهان یادش افتاد که قبلا هم در یک چنین حالتی گرفتار شده بود اون موقع به سمت صدا حرکت کرده بود اما به رون و هرمیون نرسیده بود پس حتما این هم یک تله هست غریزه هری به او میگفت که از راهروی دیگر برو
هری سرش رو گرفت بالا و فریاد زد : میدونی چیه تو دیگه نمیتونی به این راحتی من رو فریب بدی صدام رو میشنوی ؟
ناگهان صدای فوق العاده هولناکی از سوی راهرویی که همین الان از آن عبور کرده بود در تمام برج پیچید هری وحشت زده به پشتش نگاه کرد اما هیچ چیز معلوم نبود
هری چوبدستیش رو بالا گرفت و جرقه ای رو به سمت راهرو فرستاد لحظه ای سکوت بر قرار شد سپس جرقه صدای خفه ای رو درست کرد هری متوجه شد که آن موجود با هری فاصله چندانی ندارد ناگهان صدایی از پشت سرش شنیده شد رون از این طرف !
اینبار هری حاضر بود قسم بخورد که این صدای هرمیون واقعی هست و از آن یکی راهرو میاید اما هم زمان با صدای هرمیون صدای خش خش آن موجود از روی زمین بلند شد و هری فهمید که آن موجود دنبال هری کرده است هری برگشت و با آخرین سرعتی که داشت دنبال رون هرمیون شروع به دویدن کرد...
_ هری بیا کمکم کن !
هری برگشت و رون رو دید که اون هم ماده لزجی که بر روی بدنش بود از او کمک میخواست
هری خاست که به سمت صدا برود اما
ناگهان صدایی رو از فاصله بسیار دور شنید دوباره ایستاد و با حیرت به اطرافش نگاه کرد هری مطمئن بود که این یکی هم صدای رون است ولی مگه میشه دو تا رون وجود داشته باشند
رون ( که جلوی هری بود ) دوباره فریاد زد : هری بیا کمکم کن من اینجا گیر افتادم
هری لحظه ای به فکر فرو رفت با خود فکر کرد هیچ وقت در این برج لعنتی اتفاقی نیفتاده که به سود من باشه پس این هم تله هست هری رویش رو از سمت رون برگردوند و به راهروی سیاه پشت سرش نگاه کرد راهروی خوف انگیزی بود ولی غریزه هری بهش میگفت این راه امن تره این راه رو انتخاب کن
هری در یک آن برگشت و با آخرین سرعتی که میتوانست در جهت مخالف رون شروع به دویدن کرد حدسش درست بود ان موجود رون نبود بلکه خودش رو شبیه رون دراورده بود و بلافاصله شیونی سر داد و دود شد و به هوا رفت هری برگشت و به سمت منبع صدای اصلی حرکت کرد بعد مدتی به یک دو راهی رسید حالا باید توی کدوم یکی میرفت ؟ ناگهان از یکی از راهروها صدای جیغ و فریاد رون به گوش رسید هری چوبدستیش رو بالا گرفت و خاست که وارد آن راهرو بشود ولی نگهان یادش افتاد که قبلا هم در یک چنین حالتی گرفتار شده بود اون موقع به سمت صدا حرکت کرده بود اما به رون و هرمیون نرسیده بود پس حتما این هم یک تله هست غریزه هری به او میگفت که از راهروی دیگر برو
هری سرش رو گرفت بالا و فریاد زد : میدونی چیه تو دیگه نمیتونی به این راحتی من رو فریب بدی صدام رو میشنوی ؟
ناگهان صدای فوق العاده هولناکی از سوی راهرویی که همین الان از آن عبور کرده بود در تمام برج پیچید هری وحشت زده به پشتش نگاه کرد اما هیچ چیز معلوم نبود
هری چوبدستیش رو بالا گرفت و جرقه ای رو به سمت راهرو فرستاد لحظه ای سکوت بر قرار شد سپس جرقه صدای خفه ای رو درست کرد هری متوجه شد که آن موجود با هری فاصله چندانی ندارد ناگهان صدایی از پشت سرش شنیده شد رون از این طرف !
اینبار هری حاضر بود قسم بخورد که این صدای هرمیون واقعی هست و از آن یکی راهرو میاید اما هم زمان با صدای هرمیون صدای خش خش آن موجود از روی زمین بلند شد و هری فهمید که آن موجود دنبال هری کرده است هری برگشت و با آخرین سرعتی که داشت دنبال رون هرمیون شروع به دویدن کرد...
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!