دهکده لیتل هنگلتون

مورفین که مشغول امتیاز دادن به جیغ های جیمز،در مقابل جیغ های رز بود،با شنیدن حرف هری دوباره دچار سوزشی در ساعد دست چپش شد.
-میدونین شیه؟
-چیزی شده مورفین؟
-خب...شیزه...میدونین که من با لرد شیاه رابطه ی خونی دارم؟

هری با سوءزن پرسید:
-نکنه می خوای برگردی پیش ولدمورت؟

مورفین که با شنیدن نام لرد سیاه تبدیل به ژله شده بود،گفت:
-نه...اما اگه اژازه بدین منم توی ژلستون باشم تا توی ژنگ با شما ها بر علیه اونا بژنگم... .
-نــــــــــه...این امکان نداره.

و وقتی که دوباره اشک در چشمان مورفین جمع شد،جیغ جیمز به هوا رفت.
-عمو سیریوس.
-خب آخه...

هری با چشم غره ای سیریوس را ساکت کرد.
-کیا موافقن که مورفین رو به عنوان یکی از اعضای رسمی محفل قبول کنیم و بهش اجازه بدیم باهامون بجنگه؟

دمبل به سرعت تعداد دست های بالا رفته را شمرد و با خوشحالی گفت:
-اکثریت آرای موافقن.مورفین تو جلسه ی امشب شرکت می کنه.
مورفین

مورفین از راه پله خانه گریمولد که به اتاق خواب ها منتهی می شد پایین آمد و با فضای سوت و کور خانه مواجه شد.
- بشه ها؟ شما کژایین؟ کشی نیشت؟

پس از اینکه مورفین اطمینان یافت که آن دور و اطراف کسی از محفلی ها حضور ندارد مستقیم به سمت آزمایشگاه رفت.

روبه روی آزمایشگاه

آزمایشگاه و دستشویی چسبیده به هم بودند و در هر دو باز بود.
در افکار مورفین:
- شرا در اینا باژه؟ دشویی... آژمایشگاه... کشی هم که این اطراف نیشت... بهتره اول برم خودمو بشاژم... آخه شجوری؟ توی این مدت که من همش توی ترک بودم... اونا واقعا" منو پژیرفتن... حالا شه غلطی بکنم؟ جیمز شقدر خوشحال بود اژ اینکه من رو به بهبودی بودم... (او در همین حین آستین دست چپ ردایش را بالا می زند و به علامت شومش نگاه می کند) ولی من مرگخوارم... اومدم ماموریت... ارباب... لرد شیاه... تاریکی... ژلمت... کروشیو... توی محفل... دوشتی... رفاقت... شمیمیت... ترک اعتیاد... ژندگی شالم... از اونور ارباب... دستورات... ورزش... آخه من شیکار کنم...

- مرلینااااااااااااا عرررررررررررررررررررر عر عر عر عر عرررررررررررررررررر...

ناگهان احساسات پاک در مورفین فوران کرد! او که تحمل این همه کشاکش در دل را نداشت با شدت زد زیر گریه و روی زمین افتاد.
در همین لحظه کل محفلیون که به صورت کماندویی خود را مخفی کرده بودند و منتظر این بودند تا ببینید که مورفین بالاخره بر نفس مرگخواریتش غلبه می کند یا خیر خود را نمایان ساختند و نزد او رفتند.
- گریه نکن مورفین جان... ما کمکت می کنیم...

ریموس این حرف را زد و نزد مورفین رفت تا او را آرام کند. سیریوس نیز که دیگر دلش به رحم آمده بود گفت:
- پاشو برادر... بلند شو... گریه نکن. محفل ققنوس ازت حمایت می کنه.

دامبلدور:
- مالی، برو یه پارچ شربت آبلیمو بیار با آبلیموی زیاد. برای مورفین که تو ترکه خوبه.

او پس از اینکه این را گفت نزد مورفین رفت و او را در آغوش گرفت:
- تو از این به بعد به عضویت محفل ققنوس در میای و زندگیی پاک، همراه با عشق و محبت خواهی داشت و در کنار ما با پلیدی خواهی جنگید!

مورفین نیز که خود را جم و جور کرده بود با فن فن گفت:
- من واقعا" اژ این همه رفاقت، دوشتی و محبت تحت تاشیر قرار گرفتم... من توبه می کنم... من به درگاه مرلین توبه می کنم که در شیاهی آشکار بودم.

در این لحظه جیمز سیریوس نیز به بالای سر موفین آمد و اورا نوازش کرد.
- عمو مورف!

هری:
- خیله خب بچه ها. مورفین رو ببرین تا استراحت کنه. تکلیف این موضوع هم روشن شد. امشب در مورد آماده سازی قوای محفل و وضعیت چوبدستی ها جلسه ای برگزار می کنیم...

خانه ریدل:

_ یک،دو،سه،چار،یالا تنبلا جون بکنین،پس ای وزیر دیگر احمق کجاست که من باید به شما تمرینات ورزشی بدم؟!

لرد در حالیکه صدایش از خشم می لرزید ادامه داد:

_ پس اون گروه تجسس مزخرف چی شد گری بک؟

فنریر هم که مدام حواسش پیش این بود که آیا رز موفق به اعتراف گرفتن می شود یا نه،بدبختانه صدای لرد را نشنید...

لرد:_ کروشیو!

گری بک از همه جا بی خبر ناگهان از شدت درد به روی زمین ولو شد و حرفی را که نباید،از دهانش در رفت:

_ آخ!وای!غلط کردم بابا تو سردابه رز داره ازش...به خدا تقصیر من نبود...تقصیر اینا بود!

ناگهان مرگخواران همگی با چهره هایی درب و داغان به لرد خیره شدند...

مرگخواران:

لرد:

کمی آنطرفتر سرداب خانه:

_ وزیر به زبون ناخوش ازت می پرسم میگی چه چیزی تو اون کله پوکته یا...یا بازم تشنته؟

وزیر که در چند روز اخیر کمی بیشتر از بیست تن آب خورده بود( )با بدبختی هرچه تمام تر گفت:

_ باشه،باشه اعتراف می کنم فقط به شرط این که...

_ به شرط چی؟پول؟

_ نه بابا به شرط اینکه...

_ ها لابد یه دست لباس نو؟

_ نه بابا به شرط اینکه بذاری برم دستشویی به خدا مثانه ام داره می ترکه...خواهش می کنم!

رز چند لحظه فکر کرد بعد گفت:خیلی خوب اما من پشت در دستشویی وایسادم که اگر خدایی نکرده فکری به اون مخت خطور کرد...

_ باشه باشه!قبول

رز او را از جا بلند کرد و دست و پا بسته او را تا در دستشویی رساند سپس خودش دم در ایستاد...

نیم ساعت بعد:

رز:

_ آخیش! چه لذتی داشت! خدا از خانومی کمت نکنه...

_ خیلی خوب خیلی خوب!همین الان جریانو تعریف می کنی...زود!

_ باشه بابا جریان از این قراره که...

در همین لحظه در به نرمی باز شد و چهره آرام () لرد ولدمورت نمایان شد.

رز و وزیر:

همان لحظات دفتر دامبلدور:

_ بابا آخه تو چرا نمی فهمی بهت میگم این یارو خیلی مشکوکه!

تانکس برای بار هزارم داشت به دامبلدور راجع به مورفین هشدار می داد،سرانجام دامبلدور به آرامی برخاست و گفت:

_ خیلی خوب نیمفادورا حالا که اینقدر اصرار داری قبول،اما باید اونو یه امتحان کنی تا ثابت بشه که اون نفوذی دشمنه،باشه؟

تانکس که دنبال این موقعیت بود بلافاصله پذیرفت و رفت تا با دیگران در این مورد بحث کند...

یک ربع بعدآشپزخانه گریمالد:

بعد از کلی بحث های بی نتیجه سرانجام سیریوس بلند شد و نظری داد که همه پذیرفتند:

_ آقایون،خانوما!به نظر بنده بهترین راه استفاده از شیوه در دیزی بازه حیای گربه کجا رفته است!

همه گیج و متحیر به او خیره شدند.

_ خیلی خوب توضیح می دم!ببینید ما همه در یک عملیات اتنحاری در آزمایشگاه،اتاق دامبلدور،آشپزخونه و دستشویی(برای این که ببینیم ترک کرده یا نه )

رو باز می کنیم و به انتظار می نشینیم تا اگه گربه حیا نداشت...

محفلی ها که تازه شیر فهم شده بودند با خوشحالی به به یکدیگر خیره شدند:

خیابان گریمولد
محفل ققنوس

سه روز از حضور مورفین در گریمولد میگذشت و اینک وقت آن رسیده بود تا خود را به آزمایشگاه محفل ققنوس برساند . او گمان میکرد که با ورود به آنجا قادر خواهد بود که از سلاح ویژه ی محفلی ها دیدن کند و تمام اطلاعات مربوط به آن را به اربابش گزارش کند ؛ از این رو سعی کرد بدون انکه توجه کسی را جلب کند به سمت آزمایشگاه قدم بردارد که در میان راه ناگهان ...

ـ مورفین تو اینجا چیکار میکنی؟

این صدای تانکس بود که باعث میخکوب شدن مورفین بر سر جای خودش شد.

- تو الان میبایست توی اتاق جیمز میبودی و با اون راجع به اسیب های اعتیاد صحبت کنی .

مورفین به سختی آب گلویش را قورت داد و با ترس گفت : از تو شه پنهون ... نه این شند روژ دارم شیر تکاملی ترک رو میگژرونم ، واشه همین ممکنه یه خورده درد داژته باژم واشه همین گفتم برم یه گوژه که اگه اژ درد داد ژدم یه وخت مژاحم کشی نشم !

تانکس که گویا بیش از پیش به مورفین مشکوک شده بود، نگاهی به او کرد و گفت : بهتره همین الان بری به اتاق جیمز ؛ چون منتظرته !

یک ساعت بعد ...
اتاق دامبلدور

- ولی آلبوس تو از کجا میتونی به همچین کسی اعتماد کنی ؟ از کجا معلوم که راست میگه ؟

دامبلدور مستقیم به چشمان تانکس خیره شده بود و هیچ حرکتی نمیکرد ؛ بطوریکه اگر کسی وارد اتاق میشد اورا با یک مجسمه اشتباه میگرفت !

ـ اصلا از کجا معلوم که جاسوس نیست ؟ چرا اینموقع سرش به سنگ خورده و میخواد یکی از ما باشه ؟ موقعی که ما میخوایم بهشون حمله کنیم !

سرانجام دامبلدور به حرف آمد ...

ـ دورا ، یکم زود قضاوت نمیکنی ؟

- اونو امروز نزدیک آزمایشگاه دیدم . به نظرت یه موتاد نزدیک آزمایشگاه ما چه کاری میتونه داشته باشه ؟

دامبلدور با آرامشی که باعث کلافگی هرچه بیشتر تانکس میشد ، گفت : از من میخوای باهاش چیکار کنم ؟ نکنه از من میخوای بندازمش بیرون ؟!

دامبلدور به تانکس خیره شده بود ...

- صبر کنین. بچه ها صبر کنین.

صدای فریاد لونا توی خوابگاه پیچید و دوستانی را که خواب بودند بیدار کرد. اونها هم کم کاری نکردند و به هر نحوی که بود خانواده ی لونا رو مورد عنایت خویش قرار دادند.

لونا بی توجه به ابراز احساسات(!) مرگخواران به سمت جمع کوچک کنار خوابگاه رفت و گفت: بچه ها وزیر دیگر منو مجبور کرده بود که مخفیانه از تمریناتون فیلم بگیرم. امروز که داشتم فیلم روز اول رو میدیدم به یه نکته ی مشکوک بر خوردم. بیاین شما هم ببینین.

لونا یه آی پد 2 از جیبش در آورد و در مقابل نگاه حسرت بار رز روشنش کرد.

نقل قول:

آنتونین گفت: خب. چیش مشکوک بود؟

لونا گفت: بابا چقدر شما خرین. مگه ندیدین آواداکداورا زد.

رز که هنوز نفهمیده بود گفت: خب مگه چیه. منم میزنم بیا. آواداکداورا.

طلسم رز از کنار ایوان رد شد و به ارگ کثیف خورد.

لونا که شروع به کوبیدن سرش به دیوار کرده بود گفت: آخه ابله ها این که مشنگه. ورد بلد نیست.

بلیز که داشت از خوشحالی می ترکید گفت: پس نتیجه میگیرم این وزیر دیگر نیست . پس اگه اینو به لرد ثابت کنیم دست از سر کچلمون بر میداره.

آنتونی در حالی که که دو دستی بر سر بلیز کوبید گفت: آخه ابله. اگه این یه محفلی باشه و لرد بفهمه که دهنمون رو آسفالت میکنه.

مورفین روز به روز بیشتر از محفل ققنوس خوشش می آمد. صبح به صبح دامبلدور یواشکی بسته ای بزرگ تریاک و کرک به او میداد تا بین دوستانش تقسیم کند و مورفین هم از بخشش خود خوشحال بود.

صبح روزی بهاری ، مورفین از خواب بیدار شد و چشمش به نور ملایمی افتاد که از پنجره پیدا بود. سرش را از روی بالش پر قویش بلند کرد و به سمت لباس هایش رفت که مالی ویزلی برایش شسته و اتو کرده بود و روی صندلی گذاشته بود.

مورفین جلو رفت تا تی شرت مد روزش را از روی صندلی بردارد و بپوشد. مورفین لباسش را پوشید و شروع به انجام کش و قوس کرد. دستش را جلو کشید و چشمش به علامت شومش افتاد که روی دستش حک شده بود. ناگهان به یاد ماموریتی افتاد که باید انجام میداد! در تمام این سه روز ، کاملا وظیفه اش را از یاد برده بود. تمام دوستی هایی که با تمام مرگخواران داشت را از یاد برده بود!

در ذهنش رز را میدید که جیغ می زند. اینیگو را می دید که کلاه نظامی اش را روی سرش می چرخاند. در انجام تصمیمش مصمم شد و به سمت سالن اصلی به راه افتاد. امروز حتما وارد آزمایشگاه می شد تا نقشه ی محفلی ها را کشف کند.

خانه ی ریدل

- بدوین! بدوین! هی تو! روفوس! کلاغ پر بزن! کروشیو!

لرد سیاه با تهاجم صحبت میکرد و کروشیو می زد تا مرگخواران درست تمرینات را انجام دهند.

بالاخره شب فرارسید و مرگخواران بار دیگر دور هم جمع شدند.

- رز! یه شب دیگه هم این کارو بکن! ضرر نداره که! ما کار محفلی ها رو می فهمیم! اما باید بدونیم هم دستای وزیر کیا بودن!

- باشه! ولی فقط همین امشب! بعدش به لرد میگیم. تمام پیشگویی رو! تمام ماجرا رو!

میدان گریمالد

مورفین آرام آرام در حالی که داشت خوابش می برد به سمت محل بین دو خانه ی 11 و 13 حرکت کرد. قبلاً شنیده بود که محل محفل ققنوس مخفیه ولی همیشه فکر می کرد ملت الکی میگن.

در هوای گرگ و میش صبح زود رفت و بین دو تا خونه نشست و منتظر شد تا یک از اعضای محفل سر برسد.
حدود ساعت 8 صبح بود که سیریوس بلک و ریموس لوپین از خانه بیرون اومدند.
وقتی سیریوس پاش رو روی گردن مورفین گذاشت اون بدبخت عملی از خواب پرید و با صدای خماری گفت: لردی، دایی جون. بذار یه دقه دیگه بخوابم. بابا دیشب تا صبح مردم از خماری.

اما وقتی با قیافه های خشمگین سیریوس و ریموس مواجه شد با عجله گفت: خب ظاهراً برنامه عوض شده. آی خدا... شما را به خدا کمک کنین. خمارم... دارم می میرم... کمک...

سیریوس نگاهی آمیخته به نفرت به مورفین انداخت که اثرش با نگاه دلسوزانه ی ریموس به کلی از بین رفت.

ریموس با لحنی ناراحت کننده گفت: سریوس، گناه داره. بیا ببریمش تو.

سیریوس با خشم گفت: مگه دیوونه شدی؟ اون یه مرگخواره. ما رو برای 2 گرم تریاک به لرد می فروشه.

مورفین که احساس کرد به شخصیتش توهین شده با خشم گفت: مهندش چرا توهین میکنی؟ من شما را به زیر 5 گرم نمی فروشم. باور کن اشلاً شرف نمیکنه.

بالاخره پس از جر و بحث بین ریموس و سیریوس تصمیم بر این شد که مورفین را به دفتر آلبوس ببرند و طبق نظر دامبلدور با او رفتار کنند.


دقایقی بعد در دفتر آلبوس دامبلدور

- به خدا من پشیمونم... اونا می خوان که منو با ژور ترک بدن. اشلاً یهو این تلخکی ما رو قطع میکنند. بابا آخه کشی نیشت بگه لامشب، اول یه بست کم کن، بعد دو تا کم کن، اگه هم پشر خوبی بود اضافه کن.

دامبلدور چند دقیقه فکر کرد و گفت: فقط به یه شرط می تونی توی خونه بمونی. باید چوبدستیت رو تحویل بدی و تا وقتی که ترک نکردی اونو پس نگیری. توی این مدت از خونه هم بیرون نمیری.

بعد از اینکه مورف این شرط رو قبول کرد، دامبلدور رو به ملتی که توی دفتر جمع شده بودن کرد و ادامه داد: دوستان محفلی من. این بدبخت فهمیده راه تام ریدل غلطه و دوست داره به ما بپیونده. ما هم باید بهش عشق بورزیم و کمکش کنیم از منجلاب اعتیاد بیرون بیاد.

در چند ساعت بعد کارهای محفلی ها مورفین را به شدت متعجب می کرد. اونها جوری باهاش رفتار می کردند که انگار یکی از اعضای خونوادشون بود.

مالی براش شربت آبلیمو درست کرده بود. ریموس باهاش گرگم به هوا بازی میکرد تا درد خماری از یادش بره، هری در مسئله ی روانشناختی باهاش صحبت می کرد و هر کس به نحوی کمکش می کرد.

- عمو

مورفین که به جیغ های بنفش جیمز عادت نداشت پرشی به ارتفاع 3 متر و 15 سانتی متر انجام داد و به رکورد جهانی نزدیک شد.

نگاهی به اطراف کرد و جیمز رو دید.

جیمز گفت: عمو، من خوشگل ترین یویوم رو اوردم تا تو باهاش بازی کنی که دوباره نری از اون چیز بدا بکشی انگل جامعه بشی.

مورفین که بغضی به اندازه ی هندونه در گلویش گیر کرده بود و اشک در چشمانش حلقه رده بود طی یه صحنه ی بسیار رومانتیک جیمز رو در آغوش گرفت و آنقدر فشارش داد که مهره ی 2 تا 6 کمر جیمز شکست.

در حالیکه پنج روز تا زمان حمله محفلیون به مرگخواران باقی مانده بود، گروه شکنجه گر به رهبری رز و مشارکت مستقیم سایر مرگخوارن هنوز موفق نشده بودند که "وزیر دیگر" را وادار به اعتراف کنند.

از انسو لرد سیاه که از نبود مرگخوار عزیزش بشدت ناراحت و گرفته بود، شخصا آموزش ویژه مرگخوارن را بر عهده گرفت و زندگی مرگخواران را علنا به جهنمی تبدیل بزرگ کرد.

شب بیست و پنجم در حالیکه مرگخواران نای راه رفتن نداشتند در استراحتگاه عمومی جمع شدند تا در مورد حوادث اخیر تصمیم نهایی را بگیرند.

رز خسته از تمرینات روزانه و شکنجه کردن های شبانه، خودش را به اولین مبل رساند و بر رویش افتاد. آنگاه با ناراحتی آهی کشید و گفت:

- اینیگو، به نظر من "وزیر دیگر" جاسوس محفلی ها نیست و هیچ نقشه ای برای نابودی مرگخواران نداره، البته این حرف من به این معنی نیست که افکار پلیدی نداره اما من یکی قانع شدم که جاسوس یا خرابکار نیست.

آنتونین و روفوس هم به تایید سری تکان دادند.

- پس پیشگویی تریلانی پی میشه؟

لونا با کمی من ومن که نشان میداد به حرفهایش اطمینان کاملی ندارد گفت:

- میگم شاید ما راه رو اشتباهی رفتیم. اصلا برای من یک سوال بزرگ پیش اومده و اونم اینه با توجه به اینکه تعداد محفلی ها خیلی کمتر از ماست، چطور می خوان ارتشی رو شکست بدن که در بالاترین سطح بکار گیری جادوی سیاه به سر میبره، تعدادش زیاده و رحم هم نداره؟!

ایوان کمی راستتر نشست و گفت:
- نکنه اونا اسلحه ای، طلسمی چیزی دارن که می تونه اونا رو پر قدرتمندتر از ما بکنه؟

با این شنیدن جمله ایوان زمزمه های تایید از هر سو بلند شد. اما جز فرضیه چه مدرکی در این مورد داشتند؟ چاره نبود باید برای اطمینان از این فکر هولناک، اطلاعات بدست می اوردند.

ایوان که موافقت جمع او را سر شوق اورده بود ادامه داد:
- چطوره همین امشب بریم و .... ام...بریم و ... این... بوی چیه داره میاد؟

بوی عجیبی فضا را احاطه کرده بود. مرگخوران شروع به جستجو برای یافتن سر منشا این بو شدند تا اینکه همه با شنیدن صدای خشم الود لینی به سمت مرلینگاه شتافتند.

- داری اینجا چه غلطی میکنی!
- من...خیلی ببخشیدا... ادم شوی دشت شویی چیکار میکنه!... نکن!؟ میگم من که کاری نمی کردم...فقط داشتم شمدد اعشاب می کردم!
- تمدد اعصاب هان!... بلند شو ببینم... اون چیزای سفید چیه پشتت قایم کردی! دوباره شروع کردی ... برم همین الان به ارباب بگم!!
- نه جون خودت هر کاری بگی می کنم فقط به لرد شیاه هیشی نگو!

لینی بی توجه به التماس های مرفین به سمت اتاق لرد سیاه براه افتاد اما درست وقتی در استانه خارج شدن از اتاق بود اینیگو دستش را گرفت و او را متوقف کرد.
- صبر کن لینی... یه فکر بکری به ذهنم رسیده!
-
- ما می تونیم از عملگی مورفین اینبار استفاده کنیم... چرا اینجوری نگام می کنید.... گوش کنید... مورفینو می فرستیم سمت جاییکه خانه گیریمولد اونجاست...
- که شی بشه؟؟؟!!!

اینیگو بی توجه به حرف مورفین ادامه داد:

- اونجا مورفین نقش یه آدم کاملا خمار رو بازی می کنه که زیاد مواد زده، خب اونا هم سفیدن دیگه، دل رحمن، با عاطفه و .. مطمئنا میان کمکش...

اینیگو رویش را به سمت مرفین کرد و گفت:
- اگه می خوای به لرد چیزی نگیم باید اینکارو به بهترین وجه انجام بدی... باید کاری کنی که اونا رو سر رحم بیاری تا ببرنت خونه... پات رسید اونجا باید بفهمی دارن چیکار می کنن... مفهمومه یا همه ما تفهیمت کنیم!
-

محفل

دامبلدور به گوشه و كنار دفترش خيره شد. دفتر وي،اتاق دلپزيري بود با يك شومينه مرمري، كه روبرويش پنجره هاي درازي رو به سرماي بيرون داشت. دامبلدور با يك لرزش خفيف از جاي خويش بلند شد، بسوي پنجره رفت و به مه سردي كه به شيشها فشار مياورد خيره شد. ناگهان، صداي خشكي از پشت سرش شنيده شد.
- همه تو سالن جمع شدن،البوس.
دامبلدور به آرمي رو به ريموس كرد و گفت:
باشه،ميام.

سالن پذيرايي پر از افرادي بود كه دور تا دور ميز طويل و قديمي نشسته بودند.روشني اتاق، ازچراغ فانوسي عجيبي بود كه درست بالاي ميز شناور بود٠البوس به آرامي به سوي ميز رفت و بر نزديكترين صندلي نشست٠بيشتر كساني كه دور ميز نشسته بودند با نگاهشان وي را دنبال كردند٠مالي سرفه كوتاهي نمود و گفت:خب؟ منو اين وقت از خونم كشوندي بيرون كه بشيني بهمون مث فيلسوفا خيره بشي؟
-نچ. خبر رسيده كه مرگخوارا دارن كلي تمرين ميكنن كه باهامون بجنگن٠خيلي سخت دارن تمرين ميكنن٠بايد ما هم آماده شيم.


خانه ريدل

صداي زير و رساي لرد فرياد كشان در خانه طنين انداخت:
هوووي٠٠٠تندتر. اينجوري ميخواين محفلو شكست بدين؟ شرم آوره٠ اين ايوانو بگين غذاي نجيني عزيز منو بياره. نبود سوروسو بيارين بخوره. معلوم نيست اين وزير ديگر كجا گم و گور شده. يك تيم ميفرستين بگردن پيداش كنن٠
مرگخواران بعد از شنيدن اين، نگاه معني داري به يك ديگر كردند.


شكنجگاه وزير ديگر
-هووومك٠٠٠تو ميگم پشت اون جوراب چقدر مث گري بك ميموني؟
گري بك سرجاي خود ميخكوب شد و من من كنان رو به وزير، كه دستانش بسته بود ،گفت: فنرير كيه؟ نميشناسم٠
- هااا.... فرزندم بجان ملكه و سازمان اينترپل من نگفتم فنرير،از كجا ميدوني اسمش فنريره.اگه نميشناسيش؟ راستشو بگين كي هستين؟

- خب من از کجا میدونستم! به نوچه هام گفتم برین وزیرو بیارین اینو آوردن. گفتن خیلی با ارزشه. داره نفت میشه انگار کم کم.

- برو بذارش همون جا که بود! ما وزیر دیگر رو میخوایم.

آنتونین بعد از دوبار کوبیدن سرش به دیوار به فنریر پشت کرد و به سمت حیاط به راه افتاد. برنامه ی روزانه شروع شده بود و اگر وزیر دیگر می فهمید که آنتونین غایب است ، مطمئنا از حکمش برای کشتن مرگخواران استفاده میکرد.

آنتونین پاورچین، پاورچین جلو اومد و پشت صف طویل مرگخواران ایستاد تا همراه آن ها شروع به دویدن کند. وزیر دیگر هم زیر چتری که راه راه سفید و قرمز بود ، روی صندلی راحت پیک نیک نشسته بود و به عینک آفتابی اش ور می رفت و آب پرتقالش را می خورد.

بالاخره موقع نرمش شد و وزیر از جا برخاست تا نرمش دهد. همین که چند حرکت کششی انجام شد ، چند نفر در حالی که جوراب زنانه روی سر خود کشیده بودند ، از دور دست نمایان شدند و جلو تر آمدند تا درست به پشت سر وزیر رسیدند. یکی از آنان که بی شباهت به فنریر نبود ، گونی سفیدی بالا برد و روی سر وزیر فرو آورد. وزیر در گونی گیر کرد و همه ی مرگخواران جلو پریدند.

فنریر با غرور گونی را روی شانه اش انداخت و جلو تر از همه به راه افتاد.

- دنبالم بیاین. یه جای امن برای قایم کردنش سراغ دارم.

10 دقیقه بعد - محل امن فنریر

صدای شلپ شلپ آب در فضا پیچیده و رز موهای وزیر دیگرو گرفته و هی سرشو توی آب فرو میکنه تا شکنجه ش بده. و بقیه ی مرگخوارا نگاه میکنن.

- حالا اعتراف میکنی یا نه؟

وزیر دیگر موهایش را کنار میزند اما قبل از اینکه بتواند کامل بگوید من کاری نکردم ، بار دیگر آب را جلوی خویش می بیند.

رز بار دیگر وزیر را تا مرز خفگی پیش می برد.
- من ... هن هن...کاری ... هن هن...نکردم!

- که اینطور!

و بار دیگر شکنجه از اول!