قلعه‌ی روشنایی!

ماتیلدا حس کرد که پنی در حرفش شکی وجود داشت ولی میخواست که یکم امید داشته باشه برای همین چیزی نگفت دوباره رو کرد به الیواندر و گفت:
- آقای اولیواندر!
- اسممو می شنوی بال در میاری
ابهتو می بینی شاخ در میاری
دوئلتو می بینم میگم هی بدم نی .... اولیواندر؟.... اولیواندر نداریم اینجا!

ماتیلدا پورکر فیس طور به پنه نگاهی کرد و دوباره روشو چرخوند و به الیواندر گفت:
- آقای اولیوندر خودتونین دیگه!
- من الیواندرم!
- به انگلیسی اولیواندر میشه دیگه؟
- انگلیسی حرف میزنی بگن شاخی
شاخ بودن به این چیزا نیست حاجی

ماتیلدا دو بار پوکر فیس طور به پنه نگاه کرد و دوباره گفت:
- میشه رپ نگین؟
- نه!.... بزرگی گفته:
فک میکنی موزیک شغل منه ولی نه
موزیک یه عشقه که توم شعله وره
- من دیگه نمیتونم... پنه کار خودته
- آقای اولی... ببخشید الیواندر...
- شما منو گریک صدا کن.
- گریک؟.... آخه زشته.... شما بزرگترین!
- سن فقط یه عدده عزیزم، فقط یه عدد!... مهم دله!
- خب گریک.....
- جان؟
- میشه بهمون کمک کنی؟
- شما جون بخواه..... حالا چه کمکی؟
- یه مشکلی برای ابرفورث پیش اومده!
- ابی.... اون همیشه مشکل داشت..... حالا چی هست؟
- به طور کاملا اتفاقی از هرچی حیوونه می ترسه.
- حتی بزش؟
- حتی بزش!
- اوه اوه پس قضیه خیلی جدیه... چیزی خورده؟ سرش به جایی خورده؟
- بطور خیلی اتفاقی... خیلی اتفاقی ما دستمون به چند تا چیز خورد یه معجونی درست شد و بطور خیلی اتفاقی تر دادیم ابرفورث خورد.
- تو این کارو کردی؟
- من و ماتیلدا!
- شما که هرکاری کنی خوب کردی ولی این ماتیلدا خیلی کار اشتباهی کرد... ای ماتیلدای بد!

ماتیلدا که با دهانی باز این گفت و گو رو دنبال میکرد، گفت:
- چرا اون خوب کرده من بد؟
- زیرا من صلاح را در این دیدم.
- پنه.... این چرا اینجوری شد؟
- بعد اون اتفاق یکم مشکل براش پیش اومده.... دو شخصیتی شده!
- وقتی بزرگتری اینجا وایساده با یکدیگر حرف نزنید.
- گریک...
- من سن پدرت را دارم دختر جان... نسل شما چقد عجیب هستند.

ماتیلدا که دیگه داشت دیوونه می شد، گفت:
- آقای الیواندر.... تورو جون عزیزت راهکار داری بگو
- بچه های این نسل چقدر عجله دارند.... ببین دختر جان راهکار این است.
- چیه؟
- دیگه همه چیز را نباید من بگویم نفر بعدی توضیح می دهد.

- الان به سر آبر چی میاد؟ ما باید چیکار کنیم؟

پنه لوپه سعی کرد هوش ریونکلاویش را به کار بگیرد.
- هیچی! از امروز به بعد یاد می گیریم بیشتر باهم هماهنگ باشیم! آبرفورث ام... طوریش نشده که! یه فوبیای ناچیز حیواناته!

اما مهربانی هافلپافی ماتیلدا به شدت گل کرده بود:
- اون از این به بعد از بزش می ترسه!
- بهتر! بزی که قراره طعام بیچارگانی همچون ما بشه، همون بهتر که کسی دوستش نداشته باشه!
- ولی... ولی... ما نمی تونیم این کارو باهاشون بکنیم! این کار... وحشتناکه! آبرفورث گناه داره!

پنه لوپه هم آن ته مَه های دلش، چنین احساسی داشت... پس تنها توانست کنار ماتیلدا بنشیند و پوفی از روی غم بکشد.
در یک لحظه که چشمش را بالا آورد، آقای اولیوندر را دید؛ پس به سرعت از جا پرید و با ذوق جلوی ماتیلدا که به آبر وحشتزده خیره بود، ایستاد.
- فهمیدم ماتیلدا!
- چی رو؟
- از آقای اولیوندر کمک می گیریم! اون خیلی عاقله! می دونی که!

ماتیلدا به آقای اولیوندر نگاه کرد؛ او با افکت طوری جلوی آملیا ایستاده بود و سعی می کرد چیزی با نام... چیز... ام... مخ را بزند.
- آقای اولیوندر چیه نانازی؟ منو صدام کن گری جون!
- ها؟

ماتیلداچشم های گشادش را از او گرفت.
- این؟ این عاقله؟
- آره دیگه! یکم... یکم عجیبه فقط!
- اصلا... چرا اینقدر عجیبه؟

پنه لوپه دوباره به آقای اولیوندر که " اسممو می شنوی بال در میاری
ابهتو می بینی شاخ در میاری" گویان بود، نگاه کرد.
- اون.... خب اون چند وقت پیش که سر ماموریت داشتیم دوتایی می رفتیم ویزن، به علت پاره ای از مسائل مرتبط با کهولت سن و اینا وسط خیابون خورد زمین! تا اومدم جمعش کنم یه تریلی هیژده چرخ از روی کلش رد شد! من گفتم خدا رو شکر خدا مرگم بده مرد! ولی نمرد! یه تیک از حافظه که مربوط به زندگی متاهلانش می شد برداشته شد، رپر شدن و خودزیادی جنتلمن بینیش در عوض تیک خورد. بعدش هرچی زنش اومد گفت به پیر به پیغمبر من زنتم این شونزده تام بچه هاتن زیربار نرفت! چتر شد گریمولد و ... خوب... این شد دیگه!
- بعد دقیقا کدوم خصوصیتش محفلیش کرد؟
- خوب اون چوبدستی سازه! و بسیار مهربون! خیلی مهربون آ!
- بازم مرلینو شکر! ... خوب... یعنی واقعا ازش کمک بخوایم؟ جواب می ده؟

پنه لوپه اما کمی... کمی تردید داشت.
- می ده!

خلاصه:
محفلی ها برای خوردن بز آبرفورث به او یک معجون دادند که خودشون هم درست نمیدونن چی هست! معجون باعث شده بود آبر از همه حیوانات بترسه و کسی را نشناسد. کسایی که معجون را درست کردند ماتیلدا و پنه بودند و تظاهر کردن از اول این را می خواستند.
ماتیلدا در حال قدم زدن در جنگل بود. برگه را از جیبش در آورد و نگاهی بهش انداخت. ناگهان آن چیزی را دید که خیلی وقت پیش باید متوجه اش می شود. پایین کاغذ پاره شده بود! به سرعت برگشت و به سمت پنه رفت.
-ماتیلدا! چوب آوردی؟
ماتیلدا به یاد آورد که از اول برای آوردن چوب به داخل جنگل رفته بود!
-آممم، هرچی گشتم چوب پیدا نکردم.
-تو جنگل چوب پیدا نکردی! مگه ممکنه!
-کریس! هیچ چیز غیر ممکن نیست! حالا انگار چی شده!
ماتیلدا این را گفت و خیلی آروم از جلو چشم کریس دور شد. پیش پنه رفت. پنه کنار درخت نشسته بود و تنها بود.
-پنی!
-تفکرم رو بهم نریز!
-پنه!
-گفتم تفکرم رو بهم نریز!
-پنه لوپه!
-ای کوفت! بگو چی می خوای؟!
-فهمیدم چرا معجون کار نمی کنه!
-واقعاً؟
-آره پایین کاغذ پاره شده بود!
-چی اگه اینطور پس...
هر دو به افق خیره شدند.
-پس کاغذ دست کیه!

- خب... گوش کنید!

همه ی محفلی ها از حرکت ایستادند و با دقت به پنه لوپه گوش و چشم سپردند!
- خودتون خوب می دونین که وضع ما الان بخاطر غذا چقدر بی ریخته! اصن هاگریدو نگاه کنین!

و به هاگرید که کنار درختی خوابیده بود، اشاره ای کرد!
- اون از بس نخورده، تحمل نداره پاشه و نگهبانی بده. شکمش درد گرفته. ویزلی ها چی؟! شما ها شکمتون سوراخ نشده؟

ویزلی ها سرشان را به نشانه ی تایید، با شدت تکان دادند که حتی رون نزدیک بود برادر نیک بی سر بشود!
- حالا که این معجون خوبو ساختیم... و حالا که درست عمل کرده...

وقتی این حرف را زد، صورتش به طور عجیبی سرخ شد. میشد فهمید که خیلی هم حرفش درست نیست!
- نظرتون چیه که بریم بزرو بخوریم؟ آبرفورث که الان ازش می ترسه!

یاران روشنایی به یکدیگر نگاهی می اندازند. ویزلی ها انقدر خوشحال بودند که اشک در چشمانشان جمع شده بود. و بقیه هم شادی کنان کل جنگل را دور زدند و برگشتند! اما کریس متفکرانه گفت:
- خب... بعد اینکه درست شد، چی بهش بگیم؟
- بگیم بزرو سانتور خورد!
- حالا اصن این بحثو ول کن! تو و ماتیلدا چی ریختین تو معجون که آبرفورث به این وضع در اومده؟ چه معجونیه و اینکه... اصن این طوری شدن آبرفورث، جزو نقشه بود؟؟

ماتیلدا و پنه به هم نگاهی انداختند و تصمیم خود را گرفتند. هر دو با هم گفتند:
- معلومه!
- پنه، پس چرا وقتی آبرفورث اون شکلی شد، تو هم حیرت زده شده بودی؟
- حیرت زده بخاطر اثر معجونم شده بودم. و اون موقع از شدت خوشحالی نمی تونستم بگم که چه اتفاقی افتاده!
- خب حالا چه اتفاقی افتاده؟
- برین مقدمات حمله به بزو آماده کنین، بعدا بهتون میگم!
- چه مقدماتی؟
- چه می دونم؟ مثلا برین ورزش کنین تا موقع حمله، وضعیت بدنیتون خوب باشه. حالا دیگه من و ماتیلدا بریم خصوصی حرف بزنیم!

و دست ماتیلدا را گرفت و سریع او را از بقیه دور کرد! پنه، ماتیلدا را جایی برد که هیچکس آنها را نبیند. وقتی مطمئن شد، گفت:
- ماتیلدا! گند زدیم!

ماتیلدا هم با نگرانی به او نگاه می کند!
- یه چیزی اونورتر از گند. مگه فقط قرار نبود معجون بیهوشی باشه؟
- چرا! من مطمئن بودم. اما الان... فکر کنم یه چیزی ساختیم که آبرفورث از همه ی حیوونا بترسه! ولی من همه ی موادو از تو یکی از کتابا خونده بودم و مطمئنم که درسته. ماتیلدا، دوباره لیستو بخون!

ماتیلدا ورقه ای را از جیب شلوارش در آورد و با صدای آرام شروع کرد به خواندن:
- جوراب پا، علف هرز، سیبیل، مژه و ابرو، قارچ سمی، شاخه ی درخت. بعلاوه ی کلی تف که معجون، مایع بشه! خب... همه ی اینکارو که کردیم، پس مشکل کجاست؟
- نمی دونم. فقط باید امیدوار باشیم که واقعا روش تاثیر نذاره! راستی آبرفورث بدبخت بالای درخته! تو و چند نفر دیگه برین بیاریدش پایین! ما هم بریم بز رو گیر بندازیم!‌ بعد باید بزو زودتر بخوریمش. خام خام! بعدش باید این آبرفورث رو زودتر درست کنیم که پروف نفهمیده!
- باشه!
- برو تا زودتر شتکت نکردم! زودتر از قرارمون معجونو دادی بهش! اگه به موقع می دادی، شاید این اتفاقا پیش نمیومد!
- به الان فکر کن. نه به احتمالات قبل. حالا که شده! درستش می کنیم، بالاخره... تو عقابی و منم گورکن! تو هوایی درست می کنی، من زیر پوستی!
-

اما هر دو از جهات مختلف، شروع به حرکت کردند. آنها قطعا نگران بودند. اما هری و پروفسور قطعا نگران تر بودند. چون خیلی سخت بود که آنها را متوقف کنند. و بدتر اینکه، پروفسور هم نمی دانست چه بلایی به سر برادرش آمده بود! و چطور می شود اثر معجون را خنثی کرد. اما نمی گذاشت محفلی ها بلایی بیشتر از این، سر برادرش بیاورند! بالاخره... آنها نقشه ای برای متوقف کردن محفلی ها برای خوردن بز داشتند و آماده بودند که آن را اجرا کنند!

آبرفورث کمی معجون رو مزه مزه کرد. طعم آشنایی نبود و این نگرانش میکرد. داداشش همیشه بهش میگفت نره تو جنگل ممنوعه و نوشیدنی های مشکوک بخوره ولی اون هیچوقت حرفشو گوش نکرده بود. به آرومی از سر جاش بلند شد و با قیافه یه عالمه محفلی وحشت زده رو به رو شد.

-پارتی بوده اینجا؟ شما ها هم از این نوشیدنی خوردین؟ شماها کی هستین اصلا؟

محفلی ها نمیدونستن دقیقا چه اتفاقی افتاده، همه به پنه خیره شدن تا شاید اون بدونه دقیقا چه بلایی سر آبرفورث آوردن ولی پنه هم مثل بقیه حیرت زده به آبرفورث خیره شده بود.

-چه خبره اینجا؟ چرا حرف نمیزنین باهام؟ چیزی رو صورتمه؟ موهام سر جاشن؟ چرااا همتون زل زدین بهم.

بزی که از بقیه نگران تر بود به آبر نزدیک شد و لیسی به دستاش کشید و بعد با چشمای مظلوم بهش نگاه کرد. وقتی جوابی نگرفت دوباره این کار رو تکرار کرد تا بالاخره آبر سرش رو به طرف بز خم کرد.

-وااااااای

آبر صد متر به هوا پرید و رکورد پرش با نیزه المپیک رو جا به جا کرد. یه افتخار دیگه برای هاگوارتز و لندن، آبر غیورمند اهل هاگزمید تونسته بود رکورد المپیک رو جابه جا کنه و برای همیشه اسمشو تو تاریخ ثبت کنه. اما حیف که این پرش از رو شجاعت نبوده بلکه دیدن یه بز به اون نزدیکی تمام اتم های بدنش رو به حرکت وا داشته بود.

-این حیوون درنده رو از من دور کنین، الان تیکه پارم میکنه.

آبرفورث در حال بالا پایین پریدن تو بغل پنه لوپه افتاد و گریه کنان بهش گفت:

-منو از دست این نجات بده خانم، من از بز ها میترسم.

اون موقع بود که پنه لوپه فهمید محفلی ها آبرفورث رو شکونده بودن و قبل اینکه دامبلدور بفهمه باید سریعا درستش کنن. پنه لوپه نمیدونست که دامبلدور از پشت درخت ها با چشمایی پر از اشک به اتفاقات افتاده نگاه میکنه.

محفلی ها در حال ریختن نقشه بودند. ماتیلدا بطری شیشه ای در دستش را تکان تکان می داد. دامبلدور از دور نگاه متفکرانه ای به معجون کرد.
_هوممممم... فکر فکر فکر آهان ! نه نمیدونم چیه!
هری که واقعا نمی توانست باور کند چقدر دامبلدور در این موضوعات تخصص دارد.(!) تصمیم گرفت که صبر کند و ببیند چه اتفاقی خواهد افتاد.
محفلی ها به سمت ابرفورث رفتند .چشم هایشان برق می زد .آبرفورث خواب بود .آنها آرام آرام آمدند که بز را بر دارند : آبرفورث بیدارشد !
پنه داد زد :
_بگیریدش!
_اما اگه بگیریمش می فهمه !
_اینهمه نقشه رو توضیح دادم! هنوزم! هلیوسا رو داریم!
آبرفورث دادمیزند. محفلی ها می گیرندش. ماتیلدا در معجون را باز می کند و در حلقش می ریزد!
پنه داد می زند :
_چی کار می کنید؟! معجون رو باید بعد خوردن بز می دادید به خوردش!
_ااا اشکالی نداره! یک خورده اش رو نگه می دارم.
_اون فقط یک بار کار می کنه!

-هاگرید؟هاگرید خوابیدی؟پاشو ببینم تو این موقعیت!

هاگرید بلند شد و به محفلیون خیره شد.
-ماهی رو خوردید؟

محفلی ها پوکرفیس به هاگرید خیره میشوند.
-ماهی؟
-اره دیگه!از همون دریا که وسط جنگل بود گیرفتمش!

پنه سعی کرد روی کله هاگرید بزند،اما نهایتا دستش به شکم او رسید.
-آخه وسط جنگل دریا کجا بود؟بیاین بریم بز آبرفورث رو بقاپیم!

ماتیلدا سرش را میخاراند.
-آره.ولی چطوری؟

...
...
...
-آها یافتم!بهش ورد بیهوشی میزنیم بعد میریم تو کار بزه.
-خب بیدار شه چی؟
-ورد فراموشی میزنیم که یکم از اتفاقات امروز رو یادش بره.بعد میگیم ما خوابیدیم سانتور اومد بزتو خورد

محفلی ها که از سخن قاطع پنی قانع شده بودند.به سمت آبرفورث رفتند.

پشت بوته ها

دامبلدور سعی میکرد هری را که جلوی او را برای رفتن به سمت محفلی ها میگرفت کنار بزند.
-فرزندم برو اونور!
-نه پروفسور...
-من رو بز برادرم حساسم!اینا میخوان بخورنش!
-میدونم پروفسور.شما صبر کنید،مگه تا الان دوبار نقششونو بهم نریختیم؟بازم بهم میزنیم!

در جنگل ممنوعه :

- رون ! ممکنه اون اپرای مسخرتو بس کنی ؟
رون با صدایی آهنگین گفت :
- ما میمیرییییییم !
پنه لوپه غرولند میکند و چشم هایش را رو به بالا میچرخاند و سعی میکند آنقدر داد بزند که صدایش به هاگرید برسد :
- چیزی پیدا کردی ؟
هاگرید که پاچه های شلوارش را تا زانو بالا زده و در رودخانه دنبال ماهی میگردد میگوید :
- نه ، خب ، اومممم ، صبر کن ...
دستش را تا آرنج توی آب فرومیبرد و چشمهایش گرد میشوند و برق میزنند ...
-فکر کنم یه چیزی پیدا کردم بچه ها !
گادفری‌ دست از کار کشید ...
ماتیلدا دست از کار کشید ...
پنه لوپه دست از کار کشید ...
سوجی دست از کار کشید ...
و رون صدایش را خفه کرد ...
چند لحظه بعد 5 جفت چشم به ماهی بزرگ توی دست هاگرید خیره شده بودند ...
پنه لوه زیر لب بدون اینکه چشم از ماهی بردارد گفت : حمله ...
و گروهی از محفلیون خیلی وحشیانهخیلی محترمانه و با آرامش به سمت هاگرید قدم برداشتند .
.
.
.
.
نیم ساعت بعد ، همگی دور آتش در حال خوردن سهم خود :
ماتیلدا جیغ جیغ کنان گفت :
- سهم من کم بود !
پنه لوپه چشم غره ای رفت و گفت :
- ماتیلدا سهم همه به یک اندازه بود و اگه نمیدونستی باید بگم که همینشم از خدات باشه ! وگرنه تا حالا از گرسنگی مرده بودی دختر !
رون در حالی که دهنش پر است داد میزد :
- بچه ها اونجا رو !
تمام سر ها به سمتی که رون اشاره میکند برمیگردد .
- گروهای دیگه دارن میان !



ادامش با دوست بعدی ...

خلاصه:دامبلدور برای اینکه مقاومت محفلی ها زیاد شه اونارو بدون آب و غذا به جنگل ممنوعه میفرسته و خودشم برای نظارت نامحسوس میره اونجا.محفلی ها هرکاری میکنن چیزی برای خوردن گیر نمیارن و آخرسر میفهمن که آبرفورث که تو سفره تفریحیه وضعش خوب شده و به اون جغد میفرستن که بیاد کمکشون کنه...

.......................................................................................
نیمه های شب بود و محفلی ها از گرسنگی رنج میکشیدند،صدای شکم هاگرید و رون سکوت جنگل را میشکست.

ناگهان سایه مردی روبروی محفلی ها افتاد.مردی که بالای سرش دو شاخ بزرگ داشت و ریشی انبوه.محفلی ها چوبدستی هایشان را بدست گرفتند و...
-پتروفیکوس توتالوس!
-وینگاردیوم له ویوسا!
-اکسپلیارموس!

مرد غول نما روی زمین افتاده بود،محفلیون رفتند تا چهره مرد را مشاهده کنند.
-آبرفورث؟نه!

آبرفورث نه تکان میخورد نه حرف میزد.حتی پلک نمیزد.لحظات سختی بود محفلی ها در غم فراق دوست بودند.

آن طرف بوته ها که دامبلدور بسیار از هوش سرشار محفلی ها قبطه میخورد،ورد پتروفیکوس توتالوس را خنثی کرد.

آبرفورث از جایش پرید.

-آبرفورث تو زنده...
-زهر نجینیو زنده شدی!زهر تسترالو زنده شدی!واقعا این بز زبون بسته رو نمیبینید رو کول من؟
-ام خب...ما فکر کردیم اون شاخاته.اخه سایه افتاده بود...

آّبرفورث پوکر فیس به افق خیره شد.
-خب حالا برای چی منو کشوندید اینجا؟
-برای اینکه گالیون بیاری بریم سه دسته پارو صفا مفا!

آبرفورث کمی قرمز رنگ میشود.
-خب،باید بهم میگفتید دقیق تر...من...پولام توی جزیره مونده!

محفلی ها پوکرفیس به آبرفورث و بزش خیره میشوند.ناگهان از آن میان ماتیلدا فریاد میزند:
-بزش!
-چی؟

ماتیلدا محفلی ها بغیر از آبرفورث رو یه گوشه جمع میکنه.
-بیاید بزه آبرفورث رو بخوریم.

همه محفلی ها با خوشحالی به هم نگاه میکنند.دیگر دوره خوردن پروانه،برگ،خاک و دیگر محفلی ها به سر رسیده است.

رون از آن میان میگوید:
-مگه من مسعول دادن ایده های خوردن موجودات نبودم؟

در میان بوته ها

پروفسور دامبلدور از پیراهنش یک پیراهن و یک معجون مرکب پیچیده در میاورد.

_پروف اینارو از کجا آوردی یهو؟
_من همیشه برای روز مبادا معجون مرکب پیچیده همرامه و لباسم برا محکم کاری آوردم فرزندم.
_چه آینده نگر پروف.

هری معجون مرکب پیچیده را میخورد و لباس را میپوشد و از بوته ها بیرون میخزد؛ملت محفلی رو به هری کرده و مات و مبهوت میمانند.
_تو کیستی ای غریبه؟
_من...من چیزم دیگه...چیز...آها،راهنمای کسانی که به جنگل میامم و توریستا.
_من تا حالا همچین چیزی نشنیده بودم.
_حالا دیگه هست دیگه
_چی می خوای حالا؟
_اومدم بگم که اون موجود اصلا خوردنی نیست،کرم داره،سمیه،بدمزس،مریضتون میکنه.
_خب الان ...

هری میان حرفش میپرد.
_میدونم روده بزرگه داره روده کوچیکه رو میخوره.
_نه،از اون خیلی وقته گذشته،همین که الان زنده ایم و توسط همدیگه خورده نشدیم خیلیه،وگرنه الان هاگرید فقط زنده مونده بود.
_خب مردن با آرامش بهتره از خوردن این موجوده که زهرش میسوزونه معدتونو و بعد مانند اسید از بدتون به بیرون میریزه و با زجر میمیرید بهتره اینکارو انجام ندین.

و موجود را به آنطرف جنکل پرت میکند.
محفلی ها با صورتی ناراحت و سر افکنده و شکست خورده میشوند و نا امید میشوند،و هری نیز به میان بوته ها میرود.

در میان بوته ها

_آفرینم فرزندم کارت عالی بود.
_ممنون پرف.
_نباید بزاریم نقشهدیگه ای بکشن.

غرب جنگل،لشکر شکست خورده محفلیون

پنه با چهره ای ناراحت رو به گادفری کرد و با چهره ای غمگین و ملتمسانه به او نگاهی انداخت.
_یه فکری دارم؛میشه از کلات یه کاغد و جوهر و یه جغد دراری؟
_همونطور که گفتم کلاه من کیف دستی هرمیون نیست دیگه.

وقتی گادفری این حرف را گفت و بعد حرفش را تمام کرد،او احساس کرد چیزی تیز و خیس که مانند چوبی بود زیر گلویش بود،رنگ از چهره اش پریده بود،بله!پنه یک تکه چوب کوچک که خیس بود را تیز کرده بود،چهره ای ترسناک پیدا کرده بود و لبخند شیطانی میزد.
_اگه اون چیزایی که من خواستمو از تو کلات در نیاری الان میمیری و کبابت میکنم و میخورمت،تو وقتی میتونی از کلات پیانو دراری میتونی این چیزا هم دراری از کلات.

گادفری آب دهان خود را قورت میدهد و با ترس و لرز چیز هایی که پنه می خواست را دراورد.
پنه قلم را در جوهر زدو شروع به نوشتن بروی نامه شد.
_بنظرتون به کی بفرستم؟محفلیی نمیشناسم پولدار باشه همشون شپش تو جیبشونه.
_بهترین آدم آبرفورثه تازگیا خوب پولی از هاگزهد درآورده و چندتا کله گنده هم میان هاگزهد هر ماه و تازه گفتن وزیر سحر جادو هم اومده تازگیا اونجا؛پولش از پارو بالا میره جارو تکه سان۹۰ هم خریده،الانم با بزش تو جزایر قنارین،بنظرم به اون نامه بفرستیم خیلی خوبه .(البته تعریف از خود نباشه یه پست برای جذابیت )
_ریئس سحر و جادو!جارو تکه سان۹۰!جزایر قناری!شوخی میکنی؟
_باور کن من میدونم دیگه.

پنه بی درنگ شروع به نوشتن میکند:
آبرفورث عزیز،ما گالیونی در بسات نداریم،غدا های ما نیز تمام شده و در جنگل سرگردانیم .اگه میشه با مقداری پول به غرب جنگل بیا ما داریم هلاک میشیم.

در میان بوته ها

_نباید بزاریم اون نامه رو بفرستن،من الان آتیشش میزنم با ورد.
_از لای بوته ها چجوری می خوای ورد بزنی پرو،میفهمن که.

غرب جنگل،لشکر شکست خورده محفلیون

پنه نامه را به جغد میدهد و جغد پراوز کننان میرود ؛پروفسور دامبلدور با ورد ها سعی به نابودی جغد داشت اما نتوانست.

چند ساعت بعد جزایر قناری

آبرفورث بر روی تخت در کنار دریا لم داده بود و داشت آخر نوشیدنی آب پرتقال خود را میخورد و عینک آفتابی بر چشم داشت و در کنارش بزش همین وضعیت را داشت و در حال آفتاب گرفتن بود،آبرفورث در حال تماشا آفتاب از پشت عینکش بود ناگهان جغد آمد و مهکم به صورت آن خورد،نوشیدنی را بر روی زمین انداخت و نامه را بازکرد و خواند.
_همیشه میدونستم نوشیدنی کره ای که من تو هاگزهد درست میکردم بهتر از این آبمیوه هاس.

از روی تخت خود بلند شد و به راه افتاد و بزش به همراه او رفت.

خیلی آنطرف تر در میان بوته ها

_میدونستم اینجوری میشه؛نکنه اونا به مرگخوارا درخواست غدا و پول کردن!نکنه خواهش و التماسم کرده باشن!یا شایدم بدتر!

قطره اشکی از چشم آلبوس دامبلدور به بیرون سرازیر میشود و آن را با پیراهنش پاک میکند.
_چقدر براشون زحمت کشیدم تا بفهمن نباید کاراشونو به کسی دیگه بدن ولی این کارو کردن و حالی همچی خراب شده،نکنه به مرگخوارا نامه داده باشن!واقعا کار بی عشقی انجام دادن.
_به دلت بد راه نده پروف امیدوارم اینجوری نباشه.