دارالمجانین لندن

جن خانگی درحالیکه میان زمین و هوا برای رهایی به سختی دست و پا می زد جیر جیر کنان گفت:
- ارباب دکتر سلاخی را کشت!وینکی تنها جن خانگی مسلح مرگخوار بود!وینکی به ارباب گزارش داد!وینکی از تو به سازمان حمایت از موجودات جادویی شکایت کرد!

ورونیکا درحالیکه جن بخت برگشته را از گردن نگه داشته بود با آسودگی به سمت میزی راه افتاد که بقایای تکه پاره بدن دامبلدور روی آن قرار داشت.
- ارباب اگر بفهمه در چه راهی داری فدا میشی بیشتر خوشحال میشه.یعنی خوشحالی و رضایت ارباب رو به گوشات ترجیح میدی؟وینکی چه جن بدی بود!سازمان حمایت هم خودش زیر نظر آرسینوسه اونم که راضیه به این کار پس دیگه بحثی نمیمونه!

قبل از اینکه وینکی بتواند اعتراض دیگری کند ورونیکا او را چنان کنار بقایای دامبلدور کوبید که با سطح میز یکی شد.
- خب...خب...حالا چی لازم داریم؟اول به طلسم که مریض دیگه نتونه تکون بخوره...پتریفیکوس توتالس!خوبه...این از قدم اول...

ورونیکا بدون توجه به چشم های وحشت زده وینکی که دیوانه وار در حدقه می گشت به سوی میز تجهیزاتی رفت که در گوشه ی اتاق قرار داشت.
-بذار ببینم اینجا چی داریم...ساطور؟چاقوی جراحی؟قیچی؟انبر دست؟نه...نه... این چیه؟

ورونیکا با حیرت وسیله ای فلزی را بالا گرفت که شباهت عجیبی به موچین داشت!
-یعنی این چی میتونه باشه؟

کراب با ذوق و شوق درحالیکه گوشه های دامنش را بالا گرفته بود دوان دوان جلو امد.
- من می دونم.موچینه...موچین!خانما باهاش ابروهاشونو بر میدارن به درد کار تو نمیخوره بده ش به من پس!مال من هفته قبل شکست!

ملت مرگخوار:

ورونیکا که از مشاهده منظره بر هم خوردن مژه های بلند و ریمل کشیده کراب دچار حالت تهوع شده بود چشم از آن منظره دل انگیز برداشت و ترجیح داد نگاهش را به وسیله مزبور بدوزد.
- هوم...فکر کنم حق با تو باشه هرچی هست به نظر نمیاد به درد بخوره فقط نمی دونم کدوم ابلهی گذاشته اینجا قاطی بقیه وسیله ها.

ورونیکا موچین مخصوص جراحی! را کناری انداخت و بی توجه به شیرجه ای که کراب روی هوا زد تا ان را بگیرد به طرف میز برگشت.
- دیگه چی اینجا داریم؟چکش؟این چیه؟قندشکن؟دریل؟چیز خوبیه شایدم بعدا به درد خورد و...ایول اره!خودشه!اره میکنیمش!

- survival mode!

وینکی این را فریاد زد و ترسان و لرزان به این سو و آن سو تیراندازی کرد! آرسینوس و کراب از سمت راست و لینی و وندلین از سمت چپ برای شکار جن خانگی می آمدند. در این بین ورونیکا در بالای میز جراحی اش ایستاده و قهقه های شیطانی می زد.

- یو هاهاهاها! فقظ یه جف گوش همه اش! بیگیریدش تسترال های بی خاصیت!

مرگخواران لحظه ای از حرکت ایستادند و به سمت ورونیکا برگشتند. حتی وینکی هم یواشکی سرش را بالا آورد و نگاهی به دکتر سلاخی انداخت. ناگهان سکوت برقرار شد. یکی از مرگخواران از سر جایش فریاد زد که:
- به ما گفتی "تسترالِ بی خاصیت"؟
- یو هاهاهاهاها! آره! گفتم! چون بچه پر رو ام!
- خب اگه بچه پرروِ که دیگه بحثی نیست. حـــــمـــــــلــــــــه!

و حمله به جن خانگی از سر گرفته شد. طلسم ها از چپ و راست به سمت جن خانگی می رفتند و او با گلوله جوابشان را می داد. مبلی که پشت سر آن سنگر گرفته بود، تنها چند ثانیه دیگر متلاشی شده و آن وقت دیگر پناهگاه امنی به حساب نمی آمد.

چشمان وینکی به دنبال سنگر دیگری برای دفاع از گوش هایش گشت. ناگهان چشمانش به روی صندلی لرد قفل شدند. شاید اگر او خودش را به صندلی لرد می چسباند دیگر بلایی به سرش نمی آوردند. جن خانگی خشابش را عوض کرد و به امید نجات، ماتریکس وار به سمت صندلی لرد سیاه شیرجه زد. در این لحظه آرسینوس ، هکتور و دراکو نیز به سمت وینکی حمله ور گشتند.

اسلوموشن:

- بـــــــــــیـــــــــــــگـــــــــــیـــــــــــــــــرشــــــــــــــــــــــ، عــــــــــــــــــــــــــــــارســــــــــــــــــــــــی!

هکتور در حالی که فریاد می زد به جن خانگی خیره شد که یکی از پاهایش را روی ماسک آرسی می گذاشت و دیگری را در حلق خودش(هکتور) فرو می کرد و برای جهش دومش آماده می شد. از طرفی دراکو نیز با یک تکل سوباسایی در هوا به سمت جن خانگی می آمد. روی صورت وینکی لبخند عریضی نشسته بود. آرسینوس از گوشه چشم نگاهی به جن خانگی و سپس به دراکو را انداخت و فریاد زد:

- دراکــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــو! نـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه!
- راکــــــــــــــــــــــــــــــتــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ!

فریاد دوم را وینکی زده و به سمت صندلی ارباب به پرواز در آمده بود. پشت سر او هکتور تنها مات و مبهوت و ویبره زن به کف کفش استوک دار دراکو خیره شده بود که هر لحظه به صورتش نزدیک تر می شد.

وینکی دستش را سمت صندلی لرد دراز کرده و هر لحظه به آن نزدیک تر می شد. سر انگشتانش تنها چند سانتی متر با صندلی لرد قدر قدرت فاصله داشتند که...

خروج از حالت اسلوموشن:

ناگهان میان زمین و هوا متوقف شد. جن خانگی دست و پا زد و با تمام وجود تلاش کرد که لااقل نوک انگشت پایش را به صندلی لرد برساند، اما فایده ای نداشت. دستی که گریبانش را گرفته بود این اجازه را به او نمی داد.

سرانجام دست، جن خانگی را بالا آورده و او را در مقابل یک جفت چشم قهوه ای قرار دادند. چشمان دکتر سلاخی پر از شادی و شور هیجان بودند.

- دِ گیم ایز آور وینکی!

وینکی نگران شده بود... چهره جن خانگی وفادار ولی بی اعصاب به شدت وحشت زده بود و چشمانش با حالتی عصبی میپرید.
- وینکی جن خانگی خوب بود. ولی وینکی نخواست چشمشو داد به پشمک!
- چشمتو مگه خواستیم؟
- پس دکتر سلاخی کجای وینکی رو خواست؟

ورونیکا چند ثانیه به وینکی نگاه کرد و سپس گفت:
- دکتر سلاخی؟

وینکی که به شدت میلرزید و پلک چشمانش از وحشت میپرید، با دیدن چهره متفکر ورونیکا اندکی آرام شد. از شدت لرزش بدنش کاسته شد و گفت:
- یعنی وینکی جن خانگی خوووب بود؟

ورونیکا چند بار دیگر کلمه "دکتر سلاخی" را زیر لب تکرار کرد، سپس دوباره نگاهش را به سمت وینکی برگرداند و با صدای بلند گفت:
- وینکی وقتی گوشش رو به دکتر سلاخی داد خیلی هم بهتر شد تازه!

وینکی یک لحظه لرزید. پاهای وینکی ضعف رفت. پلک چپ وینکی با حالتی عصبی پرید. دهان وینکی کج شد. کف از دهان وینکی خارج شد و در آخر مسلسل مرگبار و بزرگ خود را بیرون کشید .
- وینکی جن خانگی خوب بود. وینکی فقط به دستور ارباب گوششو داد به پشمک!
- خب من به نمایندگی از ارباب دارم میگم گوشت رو بده دیگه! جن مادر سیریوس!

همین که ورونیکا به حالت خشن و مادر سیریوسی در آمد وینکی خوف کرده مسلسل را بالا آورد و ماشه را کشید... در چند ثانیه دیوار ها سوراخ سوراخ شدند و ملت مرگخوار در هر گوشه ای که به چشم می آمد پناه گرفتند.

ورونیکا که خون جلوی چشمانش را گرفته بود، نعره زد:
- بگیرید این جن لامصبو! د تکون بخورید بوقی ها!

ملت مرگخوار به سرعت از جای خود بلند شده و به سمت وینکی که در حال عوض کردن خشاب مسلسل بود حمله کردند.

ورونیکا از مقام جدیدش بسیار راضی بود. این را می‌شد از نگاه‌های شیطانی‌اش به کیسه و البته حرکت بعدی‌اش فهمید! ورونیکا بی‌معطلی یکی از دست‌های دامبلدور را که به طرز چندش‌آوری از گونی بیرون زده بود می‌گیرد و به امید اینکه باقی بدنش به همراه آن از گونی خارج شود، دست را به سمت خود می‌کشد.

نتیجه‌ی این حرکت پرتاب شدن دست و فرود آمدنش بر روی سر مبارک لرد می‌شود. لرد با جهشی از جایش برمی‌خیزد و با انزجار دست را که از گوشش آویزان شده بود می‌کند.
- ما تصمیم گرفتیم فعلا شمارو با دامبلدور تنها بذاریم.

لرد پس از گفتن این حرف دست را به درون سطل‌زباله پرتاب کرده و از اتاق خارج می‌شود. ورونیکا آستینش را بالا می‌زند و دستش را به درون کیسه فرو می‌برد. سپس دستش را با یک عدد سر از آنجا خارج می‌کند و بغل گونی می‌گذارد.
- اوه چشماش شبیه لیلی‌ِ! فکر کنم وقتی دامبلدور می‌شده یادش رفته چشمای پاترو تحویل بده و مال خودشو بگیره. بهتره...

پیش از آنکه جمله‌ی اسنیپ بخواهد کامل شود، ورونیکا سریعا وارد عمل شده و چشمان متحرک دامبلدور که در گیجی به سر می‌برد را از حدقه در آورده و با یک نشانه‌گیری دقیق آن را درون سطل‌زباله می‌اندازد.

اسنیپ: ممنون ورونیکا.

ورونیکا با اشتیاق دست‌های خونینش را از گونی در آورده و به پایی که تنها با یک پوست به نیم‌تنه‌ی بالایی بدن وصل بود خیره می‌شود. دیری نمی‌پاید که با چاقویی به جانِ آن یک‌ذره پوست افتاده و پا را به طور کامل از بدن جدا می‌کند! مقصد نهاییِ این پا نیز جایی جز زباله‌دونی نیست.

مرگخوارانی که اطراف ایستاده بودند، ضمن تماشا کردن ورونیکا، همچنان به پچ‌پچ‌هایشان ادامه می‌دهند.

- اووف معلوم نیست چطوری منفجر شده که اینطوری نیست و نابود شده!
- بهتر! خودمون یه‌دونه نوشو می‌سازیم.
- یکی از گوشاش که اصلا تو صحنه جرم پیدا نشد.
- چطوره با گوش وینکی جایگزینش کنیم؟

وینکی که در صفِ میانیِ مرگخواران ایستاده بود، با شنیدن این جمله لرزشی کرده و به سرعت به صفِ انتهایی نقل مکان می‌کند. حتی قصد می‌کند تا به سمت در دویده و از آن خارج شود... ولی یقه‌اش توسط روحِ الادورای مرحوم گرفته شده و به صفِ ابتداییِ مرگخواران انتقال می‌یابد. ورونیکا با لبخندی باز از او استقبال می‌کند...

سوژه جدید!


بووووووم!


صدای انفجار تا فرسخ ها دور تر به گوش رسید و دنیای جادویی را مغتشش کرد!

-اسمشو نبر برگشته؟
-اون که برگشته بود.
-شاید دوباره برگشته!
-شایدم خشم خدایان باشه!مرلین عصبانی به نظر می رسید.
-نه. من این صدا رو می شناسم.این صدای عطسه عطسیوس عطاسیوس غول بزرگ دره گودیک بود.
-من که هنوز می گم اسمشو نبر برگشته.


اتاق جراحی دارالمجانین لندن:

-توضیح بدین!

-چی رو ارباب؟ این که چرا یه دارالمجانین اتاق جراحی داره؟
-خیر! این که نتیجه ماموریتتون چی شد!

-لینی...برای ارباب توضیح بده!
-هک...برای ارباب توضیح بده!
-مورگانا...برای ارباب توضیح بده!
-ورونیکا...

ورونیکا با عصبانیت گونی خون آلودی را که در دست های سیوروس قرار داشت گرفت و روی میز تشریح گذاشت.
-رد کنین بیاد بینیم با! دو ساعته ما رو علاف کردن! بفرمایین ارباب. خدمت شوما!

لرد سیاه با دیدن خونی که قطره قطره روی زمین می چکید چند قدم از میز فاصله گرفت.
-اینه؟

ورونیکا:بله ارباب...دامبلدوره. تمام و کمال...فقط کمی...منفجر شده!
لرد سیاه: چرا؟

فلش بک

-پدر...اهو اهو اهو...چرا اینجوری بودی پدر؟ چرا هرگز دست محبت به سر من نکشیدی که آخرش اینجوری بشم پدر؟ چرا سیاه و پلید بودی؟ الان پنجاه ساله نیومدم سر خاکت...می گفتن تو اونقدرغرق در سیاهی شده بودی که روی قبر خودت طلسم کار گذاشتی که هیچ جادوگر سفیدی نتونه بیاد برات گریه کنه. ولی می بینی پدر؟...من اومدم و گریه هم کردم و هیچی نشد. من مطمئن بودم این حرفا دروغه. تو ذاتت سفید بود. البته نمی دونم که چرا پنجاه ساله نیومدم اینجا...ولی مهم اینه که حالا اومدم...من همیشه به تو اعتماد کامل...

بوووووم!

پایان فلش بک!


ورونیکا: باور بفرمایین نمی دونیم ارباب. هنوز زنده اس. حتی انفجار هم نتونست بکشدش. ارباب به نظر من دامبلدور سنگ جادو رو از بین نبرده! درسته قورتش داده! هر اتفاقی میفته نمی میره. ولی دقت کردیم همه اجزاشو بیاریم...البته کمی غیر قابل استفاده شدن. بهتون قول می دیم ترمیمش کنیم. مثل روز اول!

لرد سیاه لبخندی زد.
-چی باعث شده فکر کنین روز اولش برای ما جالب بوده؟...ترمیمش می کنین...ولی نه مثل روز اول. همه اعضای بدنش رو پیدا می کنین. دست و پا و چشم و اعضای داخلی! ولی چیزی که باید بهش دقت کنین اینه که این اعضا رو از بدترین کاندیداها بگیرین. ما مایلیم یک دامبلدور داغون تحویل ما بدین! حواستون باشه که جلب توجه نکنین. سرو صدا نکنین. این کار باید تمیز و بی سرو صدا انجام بگیره. قربانیا رو انتخاب کنین و اعضای مورد نیاز رو یکی یکی برای دکتر ورونیکا بیارین که سر همش کنه.

ورونیکا با شنیدن مقام جدیدی که به او اعطا شده بود بسیار ذوق زده شد.

-ساحره نداریم! اربابت از چی متنفره؟
-از ساحره!
-واو! اربابتم مثل پروفسور ماست؟
-نه...ارباب کلا از هر چیزی که تمرکزشونو به هم بزنه و حواسشونو از کشت و کشتار پرت کنه متنفرن.
-مثلا؟
-مثلا تو!...اصلا شماها تو دار المجانین چیکار میکنین؟ کار و زندگی ندارین؟ برین محفلتون خب.

اعضای محفل مثل زنبورهای فعال به این طرف و آن طرف میدویدند و بی هدف وسایل را جابجا میکردند.
جینی روپوش سفید رنگش را پوشید و شروع به معاینه کرد.
-پروفسور دامبلدور برای هممون کار پیدا کرد.سیاها جمیعا بترکین. ما همگی شفابخش شدیم. بچه هامونم قبل از فارغ التحصیل شدن شاغل شدن. از همین الان که تو هاگوارتزن حقوقشون به حسابشون تو گرینگوتز واریز میشه.کار همه ما آماده اس.در این جامعه، شایسته سالاری حاکمه.

رودولف از این شایسته سالاری انگشت به دهان مانده بود. ولی هنوز چیزی عوض نشده بود. او ساحره میخواست!
-من ساحره میخوام.

جینی چوبی شبیه چوب بستنی از روی میز برداشت. ولی نمی دانست چه استفاده ای باید از آن بکند. سوراخ گوش رودولف توجهش را جلب کرد.
-وضعیت روانی تو بدجوری به هم ریخته.آروم بگیر. میخوام گوشتو معاینه کنم.

رودولف چنان نعره زد که ملت محفلی ناچارا گوش هایشان را گرفتند...

بالاخره کمی آرام شد و گفت:
- لیلی؟ منو کجا آوردی عزیزم؟

همین که لیلی میخواست جواب دهد مودی ضربه ای به سر رودولف زد و غرید:
- بهت میگم بگو اربابت از چی متنفره؟

دوباره همان حس عجیب به سراغش آمد... نمیدانست چه بر سرش می آید که میخواهد اطلاعات لرد را به آنها بدهد ولی این را میدانست که این جمع همگی محفلی هستند... نمیتوانست ریسک کند و راست بگوید، پس گفت:
- ارباب از چی متنفرن؟! من فقط ساحره میخوام!

چشم جادویی مودی با سرعتی سرسام آور در جایش میچرخید که نشان از خشم او میداد پس در نتیجه مودی یک پس گردنی دیگر به رودولف زد و یک نگاه خشمگین هم به ساحره ها انداخت و غرید:
- یک لحظه با من بیاید به بیرون از اتاق...

لیلی، جینی و هرمیون آب دهانشان را قورت دادند و همراه با مودی از اتاق خارج شدند.

- خوب... همه چیزو توضیح بدید!

لیلی با تردید نگاهی به چشم جادویی مودی انداخت و گفت:
- چیو دقیقا باید توضیح بدیم؟

- اینکه اون مرتیکه ی بوقی چقدر از معجون رو خورد.

- خوب حالا نمیشد همونجا این سوال رو بپرسی و مارو تا اینجا نیاری بیرون؟ :vay:

- از اصول اولیه ی کارآگاهان اینه که نباید جلوی دشمن اطلاعات رد و بدل کنن... ضمنا تو چی گفتی؟! نکنه شما ها هم دارید به بیماری الگوشادیسم دچار میشید؟!

هرمیون ابتدا یک قدم از مودی فاصله گرفت و گفت:
- خوب... چیزه... میدونی... فکر کنم که ماهم داریم به بیماری دچار میشیم!

پس از این جمله ی هرمیون، جینی گفت:
- راستش... در مورد معجون... اون کل معجون رو سر کشید!

- کل معجون رو سر کشید؟! بعدشم ما پشت سرش معجون راست گویی دادیم بهش؟! :vay: همینه که داره چرت و پرت میگه... دو تا معجون قاطی پاتی شدن تو معدش.

پس از این جملات مودی و ساحرگان به همراه ملت محفلی دوباره وارد اتاق شدند و مودی یک پس گردنی دیگر به رودولف زد و گفت:
- نگفته بودی اربابت از چی بیشتر متنفره.؟

- میگم میو... میگم من ساحره میخوام!

سوژه زیبا ... ا نه ببخشید پاک...نه تمیز... نه اینم نیس...کجاس خووو
عوا.... اها پیداش کردم
سوژه نو!
این شما و این هم سوژه جدید



بعد ترها که به آن روز فکر میکرد هرگز یادش نمی آمد اصلا به چه دلیل از خانه زد بیرون! چکار داشت و از کجا آن سه ساحره جذاب و متاسفانه محفلی سر راهش سبز شدند! و چرا داشت در آن قسمت شهر لندن پیاده روی میکرد...

داشت در خیابانی خیس و بارانی که بوی خوش خاک در آن پیچیده بود، راه می رفت که موهای بلند و براق و قرمزی حواسش را پرت کرد. شکی نداشت که صاحب آن موها تنها می تواند یک ساحره جذاب باشد.هنوز کاملا به آن ساحره و دو دوستش نزدیک نشده بود که شروع کرد.
- من علاقه ویژه ای به ساحره های مو قرمز دارم.

ساحره ناگهان چرخید و انگار چشم هایش برق زده باشند, خنده ای سر داد.
- ببین کی اینجاست! رودولف‍ــــ !!! ببین هرمیون؟ رودولفه!
نگاه هرمیون انگار میگفت "نه مزاحم اسم بهتریه" اما پاسخ چشم و زبانش یکی نبود.چون از خوشی بالا پرید.
- آخ جووووون! رودولف! بیایید . بیایید با هم بریم!

و دست های رودولف را کشید. بوی عطر هرمیون انگار رودولف را گیج کرده بود. همیشه او به ساحره ها می گفت چه کنند.ولی حالا...
- کجا بریم؟

- بریم گردش با یه جادوگر جذاااااب. نوشیدنی میخوای رودولف؟

رودولف به نظر می رسید دستپاچه شده است اما تقریبا خونسرد ماند.
- من علاقه ویژه ای به ساحره هایی دارم که نوشیدنی تعارف می کنن جینی!

و نوشیدنی را لاجرعه نوشید.شاید اگر چشمش را نبسته بود متوجه لبخند های شیطانی روی لب های سه ساحره میشد... اما خوب....ساحره کش بودن همیشه هم خوب نیست! یک نفر باید اینرا به رودولف میگفت!
چند لحظه ای بیشتر از نوشیدن آن نوشیدنی کذایی نگذشته بود که احساس کرد دنیا دور سرش می چرخد .صدای لی لی انگار هشیارش کرد.
- رودولف؟ عزیزم نمیای؟

چیزی در وجود رودولف به جنبش افتاد! چیزی شبیه عشق ! ( ببخشید؟)
- لی لی؟ با من بودی؟

-خوب معلومه که با تو بودم؟ کی به جز یه جادوگر جذاااااب ترسناک و قوی میتونه عزیز من باشه ؟ بیا بریم!
برای رودولف به نظر می رسید که دنیا به انتها رسیده است. آنقدر گیج و خوشحال و مست بود که حتی نفهمید جایی که لی لی به آن قدم گذاشت, یک باغ یا پارک یا هرچیزی شبیه آن نبود! مقصد لی لی دارالمجانین شهر لندن بود.... یا به طور دقیق طبقه هفتم دارالمجانین... اتاق 666
رودولف علی رغم گیج بودن هایش متوجه شد که میان جمعی از محفلیون محاصره شده است.
- اینجا؟ لی لی قرار بود بریم گردش!؟
- خوب اومدیم دیگه! بیا‍! اینم نوشیدنی اش عزیزمممم
این کلمه اخر انگار عمدی بود. چون به نظر می رسید موجوداتی شروع به وز وز کردن در ذهن رودلف کرده بودند تا دست دراز کند و محتوی فنجان کوچک را بنوشد.
وقتی به خود آمد احساس میکرد بسته شده است.... بسته؟ چرا؟ هنوز نمیدانست! صدای خشن مودی به گوشش رسید.
- بیدار شد! بگو ببینم لسترنج اربابت از چی متنفره؟
چیزی در دهان رودلف چرخید... خواست بگوید میوه اما نمیدانست چرا باید بگوید ؟ اینها محفلی بودند.
لیلی: رودی؟ جواب بده! بخاطر مـــــــــــــــــــن!
موهای سر رودولف سیخ شد. میان عشق و حقیقت و وفاداری سردرگم شده بود...به شدت احساس میکرد که باید به یک تیمارستان فرار کند....
ولی..... حالا از یک تیمارستان چطور باید می گریخت! دنبال قمه هایی گشت که وجود نداشتند و فریادش به هوا برخاست
- ارباااااااااااااب

تا حالا فیلم دیده‌اید؟ فیلم‌هایی هستند که یک اتفاق ساده باعث اتفاقات بزرگ و غیر قابل پیش‌بینی می‌شوند، و قهرمانان داستان را در موقعیت‌هایی باورنکردنی قرار می‌دهند. مثلا فیلم ۱۳ روح که نقطه‌ی اوج داستان، یک نفر خرابکاری کرده و دیوارهایی که روح‌های خطرناک را در اتاق‌ها حبس می‌کند برداشته و جهنم به زمین می‌آید. در دارالمجانین هم دقیقا همین اتفاق در حال رخ دادن بود... (اسمایلی فضاسازی‌های ویولت بودلر در پست‌های جدی )

- اینجا چه خبره؟

هلگا دامنش رو بالا گرفته بود (حالا نه اونقدر تا قوزک پاش) و منوی مدیریت به دندون داشت و روی تک پا بین راهروها گشت میزد که با این صحنه روبرو شد:

جناب لودر، این چنگکاش (یا هر چی اسمشه!) رو بلند کرده بود و یک توربین فشار قوی رو به سمت گوشه‌ی دیوار میبرد تا لهش کنه...

لودر: نصبش کنه! *

بنده: ... تا نصبش کنه... واستا بینم... به چی؟ اوه!

اون کنج دیوار، یک فروند گرگینه‌ی صورتی نشسته بود و با چشمانی منتظر به توربین نگاه میکرد.

- Bring it on!

- آیم کامینگ... آیم کامینگ... اون دماغو بیار جلو..

- لودو.. ملت دارن نگاه میکنن... توضیح بده چه خبره خو !

- اهم..اهم... دارم توربین به دماغ تدی نصب میکنم.

خب البته همه ی ما داریم می‌بینیم که چیکار میکنه... مسئله این بود که چرا!

- شماها چت باکسو نخوندین؟ اون روزی که تدی اشک تو دماغش دلمه زد و قرار شد ازش برای تامین نیروی کل این خراب شده استفاده کنیم؟!

- باید فرصت‌ها رو به ظرفیت تبدیل کرد!‌

- ... ظرفیت رو به فرصت!

- همون...هممم... همون؟

- بی‌خیال تدی... دارم روشنش میکنم.. آماده‌ای؟

-

و سوئیچ آن (ON) همانا و و دارالمجانین همچون نورافکنی در قلب لندن شدن، همان (اسمایلی شرکت هیولاها... قسمت اول... آخرش... جیغ بووو! ) به زودی پلیس و خبرنگار و آتش نشانی و مردم بیکار مشنگ توجهشون جلب میشد!