کوچه ناکترن

جادوگر جوانی برای دیدن دوستش به کوچه ی ناکترن رفته بود . غافل از اینکه دوست او جادوگری بود سیاه و شیاد . او در کوچه قدم میزد و به سر در مغازه ها چشم دوخته بود . او دنبال مغازه ای میگشت که روی سردرش نوشته باشد :
انواع طلسمات جادویی توماس !
جروی تا کنون به مغازه ی تام نرفته بود و فقط یک بار او را در کافه ای دیده با ا آشنا شده و از آن پس دوستان ظاهرا خوبی برای یکدیگر بوده اند . تام مردی بود قد بلند و چهار شانه . همیشه ردا های زر دوز شده و طلایی به تن میکرد . این جروی را که تمام عمرش را در فقر زندگی میکرد را میآزرد . جروی بر خلاف تام ریز نقش بود و کمی هم ترسو . به همین دلیل اغلب سوژهی خنده داری برای تام میشد !
جروی : ای بابا پس این مغازه کجاس ؟ ... ا ایناهاش بهتره برم تو . ولی نگاه کن چقدر سرش شلوغه ! شاید بهتر باشه برم و یه روز دیگه بیام . آره همین کارو میکنم .
جروی میخواست برود که ناگهان تام از داخل مغازه او را دید و برایش دستی تکان داد : هی جروی ! بیا تو !
جروی زیر لب زمزمه کرد : اما ... اوه باشه !
جروی با تردید وارد مغازه شد . به مغازه خوب نگاه کرد . مغازه ی تر و تمیزی بود که قفسه های نقرهای دور تا دور آن چیده شده بود . روی قفسه ها هم همه چیز به چشم میخورد . مثل جمجمه های انسان و حیوانات شیشه هایی که داخلشان مایع هایی رنگی وجود داشت که ابته جروی حدس میزد که آن مایع ها زهر باشد .
جروی کم کم به پیشخوان مغازه و تام نزدیک میشد .
تام : هی جروی چی شده ؟ مرد باش ! چرا مث موش ها از یه کنار می یای ؟ اینجا چیزی داره که تو رو میترسونه ؟ ها ها ها ها !!!!
جروی که ناراحت شده بود قدم هایش را تند تر کرد گفت : نه من نمیترسم ! مگه باید بترسم ؟!
تام دستش را به طرف جروی دراز کرد و گفت : به هر حال خوش اومدی ! بیا اینجا بشین .
و به طرف صندلی ای اشاره کرد و ادامه داد : یه کم صبر کن من کار این مشتری ها رو راه بندازم بعد بریم یه کافه یه چیزی بخوریم .
جروی سرش را به نشانه ی تایید نشان داد و نشست .
نیم ساعت بعد کافه ی ناکترن
جروی و تام میزی را انتخاب کردند و روی صندلی هایشان نشستند . تام از این سر به طرف صاحب کافه فریاد زد : هی تو برای ما یه نوشابه ی کره ای بیار !
بعد روش را به جروی کرد و گفت : از خودت بگو ! خیلی وقت بود ندیده بودمت
جروی آهی کشید و گفت : چیزی ندارم که بگم . راستی تام تو تو اون مغازه چی میفروشی ؟
تام : همه چی ! از شیر مرغ تا جون آدمیزاد دارم !
جروی متفکرانه پرسید : یعنی چی ؟
تام : هیچی بابا ! باز تو ترسیدی ؟ من انواع طلسما رو با انواع کارآیی به مردم میفروشم . مثلا اگه یه نفر و دیدی که بخواد یه نفرو رو بکشه بهش بگو حتما به من سر بزنه !
جروی : اما تام این کار ...این کار که غیر قانونیه ! تو حق نداری این کارو بکنی !
تام که عصبانی شده بود فجیع به جروی گفت : هی تو اینجا نیومدی که بای من قانون رو شرح بدی من خودم از همه ی اینا خبر دارم ...
جروی با عصبانیت از جایش بلند شد و به میز تکیه داد بعد گفت : اگه از قانون خبر داری چرا این کارو میکنی ؟ تو هیچ میدونی طبق بند 4 ...
تام حرف او را قطع کرد و چوبدستی اش را بیرون آورد و به نشانه ی تهدید به سمت جروی تکان داد : ببین مرد ! همه باید با من موافق باشن من قانون بند و تبصره و این چیزا حالیم نمیشه . هرکی با من مخالف باشه با این طرفه .
سپس چوبدستی اش را تکان داد .
جروی هم بی توجه به نگاه های هراسان و ستیزه جوی اطرافیان چوبش را از ردای کهنه اش بیرون کشید و فریاد زد : من رو با اون یه تیکه چوب نترسون .
بعد شدید تر فریاد زد چرابلس !
طلسم قرمز رنگی با سرعت زیادی به طرف تام حرکت کرد و ...
تام به زمین افتاد اما پس از چند لحظه بلند شد و مانند جسدی که زنده شده باشد ایستاد . نگاهش بی روح و خشک شده بود.
جروی نفس راحتی کشید و با صدای آرام تری گفت : خودت رو معرفی کن . یالا !
تام با همان نگاه بیروح به جروی زل زد و گفت : من توماس سمپل یک جادوگر سیاه هستم !

آن شب سوج در خوردن نوشیدنی زیاده روی کرده بود و حال خوبی نداشت.همین طور که تلو تلو می خورد از پاتیل درزدار خارج شد.آنقدر مست بود که حتی به یاد نمی آورد کجاست.بی هدف شروع به حرکت در کوچه های تاریک و مه آلود لندن کرد.ساعت بزرگ لندن به صدا در آمد و نشان داد که شب به نیمه رسیده.سوج بعد از چند دقیقه تلاش برای حرکت بر روی پا هایش دیگر خسته شد.به تابلویی در یکی از کوچه های تاریک و خلوت لندن تکیه داد و آرام به سمت پایین سر خورد.از میان تاریکی سایه ای به سمت او می آمد.صدای قدم هایش در کوچه ی خلوت منعکس می شد.آن سایه آرام آرام با قدم های سنگین به سمت سوج آمدودر مقابل سوج ایستاد.بسیار آرام با صدای خشک و دورگه اش گفت:دونبال من بیا.من به تو نیاز دارم.سرورم از دیدن تو خوشحال می شه.
سوج هیچ چیزی از حرف های آن مرد را نمی فهمید.خودش را بر روی مرد انداخت.مرد او را از روی خود بلند کرد و روی زمین انداخت.سوج به شدت به زمین سرد و نم ناک برخورد کرد.به سختی بر روی زانوهایش ایستاد.به سختی نوشته بر روی تابلو را خواند.بر روی تابلو نوشته شده بود:کوچه ی ناکترن.
سوج با خواندن این اسم کمی به خودش آمد ولی هنوز نمی دانست که مردی که می خواست او را با خود ببرد جادوگر خوبی است یا یک جادوگر سیاه بنا بر این ناگهان به طرز ماهرانه ای چوبدستیش را به سمت مرد گرفت و زمزمه کرد:چرابلس.
مرد ناگهان با همان صدای دورگه گفت:جادوگر سیاه.
مرد از سایه بیرون آمد و چهره اش نمایان شد.او مردی قد بلند با مو های بلندی به رنگ بلوند بود که بر روی چهره اش چروک های زیادی بود.سوج گفت:ابرکسس مالفوی.این امکان نداره.مگه تو نمرده بودی؟بعد از این که یک ماه غیب شدی همه فکر کردن مردی.
مالفوی لبخند تلخی زد وگفت:من در حال کمک کردن به سرورم بودم.حیف شد که به خودت اومدی.اگر هوشیار نمی شدی این اتفاق برات نمی افتاد.سپس چوب دستیش را به سمت سوج گرفت و زمزمه کرد:کروسیاتوس.
نوری از انتهای چوبدستیش خارج شد و به سوج برخورد کرد.سوج بر روی زمین افتاد.بر روی زمین پیچ و تاب می خورد و از درد فریاد می زد.مالفوی چوبدستیش را کنار گرفت.سوج کمی آرام تر شد.مالفوی با نفرت گفت:فقط یک فرصت بهت می دم تا به سوالم جواب بدی.چه کسان دیگه ای تو گروهی که دامبلدور برای مبارزه با لرد سیاه تشکیل داده حضور دارن؟
سوج اب دهانی به سمت مالفوی پرتاب کرد و گفت:شک نکن که هیچ چیزی بهت نمی گم.
مالفوی گفت:متاسفم.سپس چوبدستیش را به سمت سوج که دوبارهه بر روی زانو هایش ایستاده بود گرفت و آرام زمزمه کرد:آواداکداورا.
نور سبزی به سوج برخورد کرد و سوج دوباره به زمین افتاد و بی حرکت ماند.مالفوی رویش را برگرداند و آرام آرام از جسد سوج دور شد و در تاریکی شب گم شد.

باران نم نم می بارید و باعث میشد که فضای کوچه ناکترن دهشتناک تر از قبل جلوه داده شود.
چندین جادوگر سیاه و بیچاره در حالیکه در گوشه و کنار تاریک خیابان به هم چسبیده بودند تا گرم شوند به خوابی ناآرام فرو رفته بودند.
در میان چک چک باران ، صدای قدم های فردی سیاه پوش به وضوح شنیده میشد.
از برداشتن قدم هایش میشد فهمید که عجله دارد...
درست در پشت او گربه ای خاکستری در حالی که چشمانش از دقت برق می زد به نرمی او را تعقیب میکرد.
در صدای باران و سیاهی شب نه صدایی از آن گربه شنیده میشد و نه بدن خاکستری اش در آن کوچه نفرت انگیز رد میشد.
مرد سیاه پوش ناگهان ایستاد و چرخی زد و چوبش را در کمال تعجب به طرف گربه گرفت و زیر لب گفت : فکر کردی! تا اینجا منو دنبال کردی...ولی اون قدر زرنگ و فرز نیستی!
چوبش را تکانی داد ولی ناگهان گربه محو شد و به جای او تراورز ، یک محفلی نیمه قدیمی ظاهر شد.او نیز چوبش را به طرف فرد مقابل اش گرفته بود : خوب دستتو رو کردم روزیه!؟خیلی زود به باید اعتراف کنی...
و فریاد زد :
_ چرابلس!
همه ی این اتفاقات در چند ثانیه صورت گرفت ولی فردی که گویا روزیه نام داشت ، سریع تر از آنی بود که تراوز فکر میکرد.
_ اکسپلیارموس!
وی ، طلسمی را که از طرف تراورز فرستاده شده بود را دفع کرد و در تعجب او در برابر دیدگانش ، طلسم برگشت و دقیقاً به سینه ی تراورز برخورد کرد و سپس با فریادی گوش خراش بر روی زمین در غلطید.
رعد و برقی بی صدا در آسمان زده شده و باعث شد که پوزخند همراه با پیروزی ای که بر لبان روزیه نشسته بود برای ثانیه ای دیده شود و دوباره همه جا تاریکی.
او در حالی که چوبش را به طرف محفلی بیهوش گرفته بود گفت : درست بود که می خواستی از من اعتراف بکشی ولی طلسم مدافع برای همین موقع ها خوبه.حالا هم شب شده وباید خداحافظیت رو بکنی!
_ آواداکداوارا!
برقی سبز رنگ چندی کوچه را روشن کرد و سپس دوباره خاموشی و فقط صدای پقدم هایی که دوان دوان دور میشد.

يك شب مهتابي بود و قرص كامل ماه سخاوتمندانه به خانه ها درختها و آدمها مي تابيد و باد شادمانه در ميان كوچه ي ناكترن مي وزيد و سنگفرش كف كوچه را نوازش مي كرد و به دور آتش پير مرد مي چرخيد. پيرمردي در مقابل آتش نشسته بود و تعداد زيادي كودك دور او حلقه زده بودند و به داستان بيوولف و گرندل كه او تعريف مي كرد گوش مي كردند. پيرمرد داستان را با آب و تاب زيادي تعريف مي كرد داستان هيولاي گرندل كه به دست بيوولف قهرمان كشته شد.هيولايي كه هزار چهره داشت و هزار سر! ناگهان صداي آه و ناله هاي كودكان برخاست:
-:..اه..نمي شه همشو امشب بگي؟
پيرمردي لبخندي زد و گفت: نه پسر جون الان ديگه خيلي ديره ..اين پيرمرد هم بايد بره بگيره بخوابه...!
-:يعني بيو ولف مي تونه ..گرندل رو بكشه، پدر بزرگ؟!
-: آْلبوس عزيز ...بهتره كه تا فردا صبر كني..
طولي نكشيد كه بچه ها از كنار پيرمرد قصه گو پراكنده شدند و هركدام به سوئي رفتد. پيرمرد هم بلند شد و همزمان آه بلندي كشيد و چوبش را بيرون كشيد و به سمت آتش گرفت تا با وردي آن را خاموش كند، اما:
-: صبر كن پيرمرد مي خوام بدونم ...ديگه چه داستانهايي بلدي..داستانهايي در مورد جادوي سياه ..مي خوام بدونم والفريك هم مي تونه گريندوالد رو شكست بده يا نه؟ مي خوام بدونم خاندان مشهور دامبلدور مي تونن گرينوالد رو شكست بدن يا گرندوالد با اين كار براي خودش شهرتي جاودانه مي خره؟
پيرمرد از حرفهاي اين مرد سياه پوش كه به طور ناگهاني در مقابلش ظاهر شده بود و اينچنين سوالي مي پرسيد يكه خورد. اما خودش را كنترل كرد و با چهره اي گشاده گفت :
-: براي اين كار مي توني بري پيش يه پيشگو ...من كاساندرا تريلاني رو بهت پيشنهاد مي كنم .
-:اما من دوست دارم كه والفريك پير اين ها رو براي من بگه ..بزرگ خاندان دامبلدور ...
پيرمرد به شدت از حرفهاي مرد سياه پوش تعجب كرده بود .اين سوالهاي بي ربط چه معني اي دارد؟ شايد هم دوستش اريك باشد كه باز هم مي خواهد با او شوخي بي مزه اي بكند ! اما چه دليل دارد كه اريك يك همچين شوخي بي مزه و نامربوطي با والفريك قصه گو بكند!؟اگر اين مرد خود گريندوالد باشد چه !؟ اگر اين مرد يك جادوگر سياه باشد چه؟ جواب اين سوال را راحت مي توانست بيابدفقط كافي است كه يك ورد بر زبان بياورد.ذهنش را متمركز كر و و در ذهنش با صداي بلند فرياد زد:
-:چراپلس...!
ناگهان دنيا در مقابل چشمش تيره و تار شد. مرد سياه پوش در مقابل چشمش به هيولايي بزرگ و سياه تبديل شد و صدايي در ذهنش پيچيد: "جادوگر سياه"!!
حالا والفريك پير در مقابل بزرگترين جادوگرسياه ايستاده بود ..جادوگري كه مي خواست با نابود كردن افراد سرشناس هم به شهرت و هم به قدرت برسد.يك جادوگر سياه نوپا اما ماهر و چيره دست!
گريندوالد مهلت نداد تا والفريك پير آرامش خودش را بدست آورد چوبدستي اش را بالا آورد به سمت سينه ي او گرفت و گفت:
-: فكر كنم ديگه منو شناختي پيرمرد..آره ..منو شناختي ..احتمالا زياده روي كردم اما ..خب مشكلي نيست..آواداكداورا!!
پرتو سبز به سمت پيرمرد شليك شد اما پيرمرد در اثر ضعفي كه بر او چيره شده بود تعادلش را از دست داد و به زمين افتاد و در نهايت خوش شانسي پرتو از كنار گوشش رد شد. والفريك پير در اثر اين سقوط ناگهاني كمي به خود آمد.خوشبختانه چوب جادويش در دستش بود.بلافاصله پرتوي به سمت گريندوالد فرستاد اما جادوگر سياه، جوان و چالاك بود. بلافاصله طلسم را منحرف كرد و يك طلسم مرگبار ديگر فرستاد.پيرمرد ناگهان ناپديد شد و طلسم به سنگفرش هاي كف خيابان برخورد كرد.ناگهان با سرعني باور نكردني پرتو قرمزي به سمت گريندوالد آمد و او را به گوشه اي پرت كرد . در نتيجه چوبش از او جدا شد و به گوشه ي ديگري رفت.پيرمرد كه لبخند پهني بر صورتش نقش بسته بود گفت: درس اول جوون هيچ وقت توي دوئل بدون خلع سلاح كردن حريفت طلسم ديگه اي نفرست.
اما ناگهان صداي گريندوالد از پشت سر او شنيده شد:
درس دوم پيرمرد..هيچ وقت به اون چيزي كه مي بيني اطمينان نكن..اون فقط يك تصوير مجازي بود..آواداكداورا..
چشمان والفريك پير از حيرت درشت شد و در نهايت بدنش براي بار دوم بر روي زمين افتاد.اما اين بار بي جان...
========
والفريك پير: آلبوس پرسيوال "والفريك"‌برايان دامبلدور: پدربزرگ آلبوس دامبلدور...
گريندوالد: كسي كه آلبوس دامبلدور اونو شكست داد.

سوسوی خورشید از میان ابرها بر روی شیشه ی پنجرها نور می انداخت.
درب مغازه ها آرام یکی پس از دیگری باز میشدند و آرام رفت و آمد مردم در کوچه دیاگون شروع شد.
در آن گوشه،درکنار جعبه های کثیف و سیاه،راهی برای ورود به کوچه دیگری وجود داشت.کوچه ای کاملا متفاوت با دیاگون.ويريديان آرام وارد کوچه شد.به دور و ور خود نگاهی انداخت و بعد با توجه به چاله کوچکی که جلوی پایش بود قدمی برداشت.به اولین مغازه ای که رسید وارد شد و بدون سلام از فروشنده پرسید:
ببخشید کجا میتونم معجون سریانوس رو پیدا کنم؟
فروشنده زنی با موهای فرفری و جولیده بود که لباس صورتی رنگی همراه با دمپایی های آبی رنگ پوشیده بود.پروشنده اول نگاهی به ویریدیان کرد بعد با لحن شیرینی گفت:
سلام
و بعد به کنار پنجره رفت و نگاهی به خورشید انداخت و گفت
.به به.امروز آفتاب از کجا درامده که من همچین آدمی رو به مشتری گرفتم؟
خب خب جناب.بفرمایید بشینیداین همه عجله برای چی؟
فروشنده با دستانش ویریدیان رو به نشستن بر روی صندلی قهوه ای رنگ دعوت کرد.
ويريديان هیچ کاری نکرد.حتی از جایش تکان نخورد.
زن که این را دید به آرامی دستی بر موهایش کشید و لیوانی چای به وی داد.
ويريديان که از رفتارش خجالت کشیده بود به آرامی از زن تشکر و لیوان را گرفت.
ويريديان به دعوت فروشنده به بر روی صندلی نشست و لیوان چای را نزدیک دهان خود برد.قبل از این که چای را بنوشد چیز عجیبی دید.یا بهتر چیز عجیبی به مشامش رسید.
چای بوی سم میداد!!
ويريديان چیزی به روی خود نیاورد. و آرام دستش را به سمط چوبش برد.
و بعد:چرابلس
طلسم به زن برخورد کرد.لیوان چای از دست زن افتاد و زن بر روی مبلی ولو شد.
ويريديان نگاهی به زن انداخت و پیش خود گفت:من کتاب طلسمهای جادوگری رو نوشتم ولی هنوز ...ولش کن.باید سریع از اینجا برم.

کوچه ناکترن از همیشه خلوت تر ، تاریک تر و کثیف تر بود ، بوی غذای مانده از همه طرف به مشام میرسید و در صدد بود تا نقش مهمتری در رعب انگیز تر کردن کوچه ایفا کند !
دو جادوگر قدیمی که زمانی با یکدیگر دوست بوده اند ، اکنون در مقابل یکدیگر ایستاده بودند و در حالیکه انگشتانشان را دور چوبدستی هایشان قفل کرده بودند ، با نگاهی سرشار از نفرت به یکدیگر مینگریستند ! ولی اکنون در دیده هایشان اثری از مشاهده دوست قدیمی رویت نمیشد ، تنها چیزی که مشخص بود این بود که آن دو که زمانی یکی از وفادارترین دوستان یکدیگر بودند ، به سمت خوبی و بدی روی برده بودند ؛ گریگور ویچ به سمت خوبی رفته و یکی از جادوگران درست کار بود و کاراکتاکوس بورک به سمت سیاهی و تبهکاری قدم برداشته بود !
تنها چیزی که الان حائز اهمیت بود این بود که آن دو در نظر دارند با یکدیگر دوئل کنند ، دوئلی کوتاه ، ولی در عین حال مهم و سرنوشت ساز !

گریگور در حالیکه به صورت دوست از دست رفته اش خیره شده بود گفت : حاضری شروع کنیم ؟ امروز یکی از ما به دست دیگری از بین خواهیم رفت ! پس بدرود ! ولی فراموش نکن که من حاضرم بمیرم ولی از نفرین های سیاهی که تو استفاده میکنی استفاده نکنم !

کاراکتاکوس لبخند سردی زد و گفت : بدرود ! خواهیم دید ، که مجبور به این کار خواهی شد ! تو از طلسم سیاه استفاده میکنی !

چوبدستی ها همزمان به کار افتاد ، تنها صدایی که به گوش میرسید ، نفرین های دو جادوگر بود : سکتوسمپرا ، اکسپلیارموس ، کروشیو ، پتریفیکوس توتالوس ، ایمپریوس کارس ، ایمپدی منتا ، آواداکداورا ... !
سکوت ناگهانی سراسر کوچه ناکترن را در بر گرفت ! نه ! گریگور در حالیکه سر قول خودش که مبنی بر استفاده نکردن از جادوی سیاه بود ایستاده بود و اکنون بیجان در حالیکه به کاراکتاکوس چشم دوخته بود از این دنیای فانی کوچ کرد !

نسیمی میوزید...دو جادوگر با شنل روبه روی یکدیگر ایستاده بودند!آنها در بیابانی قرار داشتند!بیابانی که تا فرسخ ها آنطرف تر اثری از هیچ موجودی زنده ای نبود!حتی کاکتوس هم آن اطراف نبود!

فرد جادوگری که یکی از مرگخواران لرد ولدمورت بود،دارای شنلی سیاه بود و فقط صورتش معلوم بود!علامتهای زخم بر تمام صورتش نمایان بود و موهایش به رنگ قهوه ای به نظر میرسید!چشمانش آبی بود!کمی آنطرف تر ديدالوس ديگل یکی از اعضای محفل ققنوس که طرفدار سرسخت هری پاتر هم بوده است قرار دارد!او هم شنلی مشکی بر تن دارد!ولی او تمام بدنش مشخص بود...بدنی لاغر و دارای موهای سیاه رنگ!چشمانش به رنگ قهوه ای بودند و نیشخندی بر روی لبانش نقش بسته بود!

بالاخره یاکسلی چوبدستیش را در آورد و دیگل هم مثل یک آینه به سرعت همان کار را انجام داد!یاکسلی پیش خود فکر کرد:
-این دوئل نیست!من باید اونو شکست بدم!نامردی هم بکنم هیچی نمیشه!

1..2..
-کریشیو!
ورد به طرف دیگل رفت او هم با با سرعت برگشت و با حرکتی چوب دستی که تا به آن روز فقط از دامبلدور چنین کاری دیده شده بود.
-آوداکداورا
یاکسلی اینبار به جای دفع ورد وردی دیگری به طرف دیگل رفت!از نور قرمز ورد معلوم بود که طلسم فرمان است!دیگل که انگار دستش بسته شده باشد با نگرانی به آن ورد نگاه کرد!عرق سر بر روی پیشانی اش جمع شده بود!بالاخره چند ثانیه ملال آور گذشت و ورد به او برخورد کرد!ابتدا به زمین افتاد ولی با سرعت ایستاد!لبخندی بر روی لبهای یاکسلی نقش بسته بود!
-صدای سگ در بیاور!
-هاپ هاپ هاپ!
یاکسلی زد زیر خنده!به صورت وحشتناکی میخندید و از این کار لذت میبرد!ناگهان به طرف دیگل رفت و چوب دستیش را گرفت!دستانش را گرفت و پق!

حالا آنها بالای یک ساختمان بودند!ساختمانی نیمه کاره!مه همه جا را فرا گرفته بود!دیگل به دستور یاکسلی به طرف لبه ساختمان رفت!یک قدم دیگه بر میداشت از آن ارتفاع به زمین میخورد!مردم با تعجب از آن پایین به او خیره شدند!هر کدام چیزی میگفتند!یاکسلی هنوز میخندید!به دیگل دستور داد که به یک قدم جلوتر برود!او هم یک قدم دیگه برداشت و حالا یاکسلی بالای ساختمان تنها بود!با خنده ای شیطانی و با صدای بلند گفت:
-ارباب ماموریت شما انجام شد!بالاخره من جز یاران وفادار شما میشوم!
حرفش را با صدای آرام تر تکرار کرد و خود را غیب کرد!پایین ساختمان مردم دور دیگل را گرفته بودند!او دیگر در این دنیا نبود!دیگر آن نیشخند بر روی لبانش نبود و جای آن را قطرات خون گرفته بود!

برتی بعد از نگاهی به تابلو مغازه ( کافه سیاه در سیاه ) وارد شد و در را به روی نوری که از کوچه ناکترن می رسید بست. شیشیه ها کدر بود و فقط یک چراغ بنفش رنگ در کافه روشن شده بود. برتی خود را در یک اتاق مربع شکل دید که طرف راستش پپیشخوان مغازه قرار داشت و طرف چپ میز و سندلی گذاشته بودن. روبروی در ، در سمت شمالی کافه یک قفسه پر از ظرف و لیوان و بطری قرار داشت. برتی وارد شد و پشت پیشخوان نشست : « یک نوشدنی آلبالو لطفا ! »
صاحب کافه مردی با چهره خشن بود! او دستش را درون یک قفسه برد. یک بطری بیرون آورد و جلوی برتی روی میز کوبید !
برتی با ناراحتی گفت : « متشکرم ! »
سپس به جادوگر کنار دستش نگاهی انداخت. بیشتر جادوگرانی که در این کافه می آمدند مرگخوار بودند . اما این جادوگر که شنلی سیاه و کلاهی عجیب داشت به نظر مرگخوار نمی آمد. از صورتش مشخص بود که جادوگر خوبی هم نیست. برتی فقط یک راه برای کشف واقعیت دید. به سمت او برگشت و گفت : « ببخشید آقا ، اسم شما چیه ؟ »
مرد نگاهی حاکی از تمسخر به او کرد و گفت : « جاگسون ، تو چی هستی ؟ »
برتی سعی کرد خودش را کنترل کند و گفت : « من برتی هیگز هستم ! »
مرد گفت : « او ... کجا کار می کنی ؟ ما که همچین پول دار نیستیم ! وضع تو چطوره ؟ »
این جمله خیلی چیز ها را برای برتی روشن کرد : « وضع من خیلی خوب نیست ! اما بد هم نیست ! ببینم به نظرت کدوم یکی از مغازه های اطراف بهتره ؟ »
- « من مغازه بورگین و بارکز رو بیشتر دوست دارم !»
شک برتی تبدیل به یقین شد. چوبدستی اش را در حالی که می گفت « من بیشتر به این کافه علاقه دارم !» کشید و زیر لب زمزمه مرد : « چرابلس »
نوری بنفش رنگ از چوبدستی خارج شد اما ناگهان برگشت و به برتی خورد و او ناگهان بیهوش شد !
صاحب کافه گنار جاگسون آمد و پرسید : « چی شده رفیق ؟ »
- « هیچی ! می خواست من به سیاه بودن اعتراف کنم ! اما نفهمید که من ورد پروتگو رو خوندم !»
<*><*><*><*><*><*><*><*><*><*><*><*>
دیگه نبینم ضد جادوگران سیاه چیزی بنویسید ها ! ما مرگخواریم ! سیاهیم ! نسل اندر نسل هم سیاه بودیم تا خود سالازار !!!

باران به شدت میبارید . اسمان غم زده بود و پشت سر هم صدای رعد و برق در فضا میپیچید . ساحره ی جوانی به اهستگی در خیابان قدم میزد . کوچه ی ناکترن تنها جایی بود که میشد شبها در انجا قدم زد . باز هم صدای رعد و برق امد . قطرات باران به زمین میخورد و بعد کمانه میکرد . ساحره ایستاد . نفس عمیقی کشید و به بالای خیابان نگاه کرد . شخصی از بالای خیابان می امد . قدم هایش نا میزان بود و انگار که به سختی راه میرفت . ساحره ایستاد . دستش را به سمت جیب بارونی خود برد . موهای خیسش در دهانش میرفت . شخص شنل پوش متوجه او شد . بلافاصله انگار که دوست نداشت کسی او را ببیند , که با ان ردای پاره و خون الود و لباسی سرتاسر مشکی انطور لنگ لنگان از انجا میگذشت , چوبدستی اش را کشید و نعره زد :
_ اوداکداورا !
ساحره چنان به سرعت عکس العمل نشان داد که جادوگر , جاخورد .
_ پروتگو !
اما این طلسم زیاد تاثیری نداشت . با این حال شانس هم کمک او بود و این طلسم از کنارش گذشت . ساحره دوباره به خود امد و متوجه شد جادوگر شروع به دویدن کرده است . صدای قدم هایش در فضا میپیچید و در صدای نعره ی رعد گم میشد .... ساحره چوبدستی اش را بالا گرفت و گفت :
_ چرابلس !
با اینکه اطمینان داشت که ان مرد جادوگر سیاه و بدی است این افسون را روانه ی او کرد . نور ابی رنگی لحظه ای چرخید و سپس جادوگر روی زمین افتاد .
_ من بدم ! اره ! من یک ادمکش هستم ! من جادوگری سیاه هستم !
ساحره به سرعت به طرف جادوگر دوید و کنار او نشست . از زانوی او به شدت خون بیرون میزد .
_ چه بلایی سرتون اومده ....
ساحره با اینکه میدانست کمک کردن به او کار درستی نیست , نمیتوانست او را به حال خود رها کند . جادوگر چوبدستی اش را بالا اورد ولی قبل از اینکه بتواند کاری انجام دهد ساعقه ای به شدت به قلب او برخورد کرد . ساحره جیغ زد و به بدن بیجان جادوگر خیره ماند که حالا مثل چوب خشک شده بود .....

- می تونم آقای والد رو ببینم!

این جمله را ساحره ای با صدای نسبتا لرزان از از زنی که با ظاهری خشن در کافه کار می کرد، پرسید. خیلی تلاش کرده بود تا با خودش کنار بیاید و به این محله پا بگذارد. ولی چاره ای نداشت! خیلی ها به او گفته بودند که فقط "والد" است که فرمول ساخت معجون ضد فراموشی را دارد و محله ناکترن جاییست که می توان او را یافت!

به هر حال او مجبور بود! بخاطر شوهرش که همه زندگی اش بود، باید این معجون را بدست می آورد! اما هیچ ذهنیتی از کسی که قرار بود ملاقاتش کند، نداشت. البته فضای رقت بار و کثیف و همچنین مواجه شدن با افرادی که برخوردهای زننده ای داشتند، از ابتدای ورودش به این محله، مسلما نوید بخش نبود!

شلیک خنده از سوی ساحره کافه چی، باعث شد که یکه بخورد:

- آقای والد....آقای والد..... اگه گریندی* بفهمه که تو آقا صداش کردی، حتما عاشقت می شه خانوم کوچولو!

و بعد لبخند زشتش را به او نشان داد و به میزی در انتهای کافه اشاره کرد! جایی که یک جادوگر جوان، نشسته بود و دودستی یک لیوان نوشیدنی را می فشرد!

باور نکردنی بود! یک فرد آراسته و موقر! آن هم در آن محله! ..... این باعث شد که ورونیکا* با اعتماد به نفس بیشتری به طرف میز برود....

- می دونم برای چی اومدی! یعنی توی کل ناکترن الان می دونن که یه ساحره خوش چهره، می خواد گریندی رو ببینه!

آرامش صدای والد، باعث می شد ترسناک به نظر برسد! آرامشی مخوف! و وحشت آورتر اینکه از وقتو وارد ناکترن شده بود، فقط از یک نفر سراغ والد را گرفته بود و اکنون می دید والد منتظرش بوده! ..... دیگر نمی دانست که می نواند به او اعتماد کند، یا خیر! همه می دانستند که جادوگران سیاه در این محله کم نیستند.

- تو معجون مخصوص منو می خوای! باشه!بهت می دمش!

او دستش را در جیب ردایش فرو برد و یک شیشه معجون را روی میز گذاشت! این در حالی بود که هنوز یک کلمه هم از دهان ورونیکا خارج نشده بود!

- معجون من برای به خیلیا کمک کرده! من استاد امور مربوط به مغز هستم! مغز و حافظه! کسی تا حالا نتونسته جلوی من چفت شدگی رو اجرا کنه!

نمی دانست، چه کند! مردی مشکوک روبرویش نشسته بود و به رایگان معجونی را که او مدت ها به دنبالش بود، به او تعارف می کرد! اما اگر او یک جادوگر سیاه بود، می توانست با معجون داخل شیشه، جان شوهرش را بگیرد! باید وردی را که یاد گرفته بود، به زبان می راند. یا سیاه بودن والد مشخص می شد و یا..... مهم نبود! چند ساعت بیهوشی به کل ماجرا می ارزید!

پس فریاد زد:
- چرابلس!

و دیگر هیچ.....!
---------------------------------------------------------
*گریندل والد
*ورونيكا اسمتلي


پ.ن. در این داستان جادوگر سیاهی وجود نداشت!