کوچه ناکترن

نیمه شب بود . هوا کاملا صاف بود و هیچ ابری در آسمان یده نمی شد . کوچه ناکترن در سوکوتی مرگبار فرو رفته بود . پاراسلسوس دوباره بعد از 20 سال مجبور شده بود از آن کوچه عبور کند .
کوچه ای که از آن ، خاطره تلخی داشت وقتی در 18 سالگی با برادر بزرگترش از آن عبور می کرد ، روبرویی با جادوگر سیاه و بعد از آن تنها چیزی که یادش می آمد این بود که به او گفته بودند 1 ماه در بیهوشی بوده .
ولی باید از آن کوچه می گذشت با خودش کلی کلنجار رفته بود و به خود فهمانده بود که هیچ اتفاقی برایش نمی افتد ولی هنوز ته دلش احساس خوبی نداشت فقط میخواست از آن کوچه تنگ وتاریک هر چه زود تر عبور کند.
سعی می کرد خود را با خواندن ترانه سر گرم کند . آوازی قدیمی که از بچه گی با آن خو گرفته بود .
در حال گذشتن از کوچه بود که سایه ی شخصی را روی دیوار دید تمام وجودش را وحشت گرفته بود چوب دستیش را آماده کرده بود و با قدمهای محتاط جلو می رفت .
با آن شخص فاصله ی زیادی نداشت و بالاخره توانست چهره او را ببیند .
پتولمی بود دوست همبازی بچگیهایش نفسی عمیق کشید .
- سلام پتولمی ، تویی خیلی وحشت کرده بودم فکر کردم جادوگر سیاه است
لبخند ملیحی بر چهره ی پتولمی پدیدار شد .
- سلام پاراسلسوس
صدای پتولمی سرد و بی روح شده بود و دیگر آن شادابی گذشته را نداشت.
پاراسلوس کمی خیالش راحت شده بود اول اینکه دیگر تنها نبود و دیگری برای اینکه کسی با او همسفر شده بود که از همان دوران مدرسه تبحر خاصی در دفاع در برابر جادوی سیاه داشت .
هر دو با هم شروع به عبور از آن کوچه سرد و بی روح کردند هیچ کدام حرفی نمی زدند و جز صدای هو هوی چند جغد هیچ صدایی در کوچه نمی آمد .
بعد از مدتی بالاخره پاراسلوس سکوت مرگبار بین آن دو را شکست و گفت :
- ببینم تو این چند سال کجا بودی ؟ چه کار می کردی ؟ خیلی دنبالت گشتم ولی نتونسم پیدات کنم .
- همین دور و بر ها بودم
- الان چه کار می کنی من تو وزارت خونه یه شغل گرفتم
- مهم نیست
کاملا معلوم بود که از جواب دادن تفره می رود .
دیگر تقریبا به وسط های کوچه رسیده بودند و نمی شد از سر یا ته کوچه آنها را دید .
ناگهان پتولمی ایستاد و هینطور به پاراسلوس خیره شد.
- چیه چی شده چرا نمی آی ؟
پاراسلوس ناگهان حواسش به چوب دستی پتولمی رفت که در دستش آماده کرده بود و به سمت پاراسلوس نشانه رفته بود .
- میخوای چی کار کنی ؟ چی شده
پتولمی هیچ حرفی نمی زد
فقط چوب دستیش را به سوی پاراسلوس نشانه رفته بود .
دیگر می شد ترس را در چهر ه ی پاراسلوس دید اما پتولمی همان آرامی و سردی خود را داشت
- فهمیدم تو جادوگر سیاهی ؟
باز هم از پتولمی هیچ صدایی در نیامد
- ولی من دوستتم . نمیتونی با من این کار را بکنی
- تارانتالگرا
نوری سبز رنگ با سرعت به سوی پاراسلوس آمد اما او توانست هبود قبل از آنکه به او اصابت کند جای خالی بدهد
- چرابلس
این افسوس هم با جا خالی دادن پتولمی ب هدیوار اصابت کرده بود
دو جادوگر رو در روی یکدیگر ایستاده بودند و به هم نگاه می کردند
- پتولمی ما با هم دوستیم ، من دوست ندارم به تو آسیبی برسونم
- هیچ دوستی بین ما نیست
پتولمی با همان حالت سرد این جمله را گفته بود
- اواداکدورا
افسونی بود که به طرف پاراسلوس آمد بود که توانسته بود جای خالی بدهد
- کراسیاتوس کارس
باز هم پاراسلوس جای خالی داده بود .
پتولمی همه وردهایی را که بلد بود داشت یکی یکی و پشت سر هم به سوی پاراسلوس می فرستاد
- ریدا کتور کارس و ...
اما هیچ کدام از آنها به پاراسلوس نخورده بود
- اکسبلیارموس
در یک لحظه و در هجوم جملات پتولمی ، پاراسلوس توانسته بود او را خلع سلاح کند
- چرابلس
پاراسلوس درست حدس زده بود ، پتولمی یک جادوگر سیاه شده و پاراسلوس بعد از 20 سال دوباره گیر یک جادوگر سیاه افتاده بود با این تفاوت که اینبار توانسته بود او را شکست دهد .
با اینکه هنوز پتولمی را دوست داشت اما نمیتوانست به خود اجازه بدهد که او را رها کند چون با این کار جان چند نفر دیگر را به خطر می انداخت
او را به آزکابان تحویل داد و خود آرام آرام از آزکابان دور شد و تا وقتی که کاملا آزکابان از دیده ها ناپدید شد به پنجره ای اتاقکی که پتولمی در آن بود چشم دوخته بود و اشک می ریخت .

در یکی از پس توهای کوچه ی ناکترن ،حوضی کوچک و سبزی قرار داشت که خزه و جلبک با یکدیگر در خرد کردن آن رقابت داشتند.از آب کثیف درون آن درخشش بی فروغ سبزی بر می خاست که از هرچیزی در آنجا مرموز تر بود.

همه چیز آماده بود.تک تک اعضای بی جان کلبه ها و سنگ فرش کوچه ی نمور و باریک گویی انتظار می کشیدند.نور سبز رنگ آرامشی بی مورد را به کوچه هدیه می کرد و آمیزه ای متضاد از ترس و سکوتی دلنشین را عرضه می کرد.

صدای خش خش قلم پری از گوشه ی تاریک کنار حوض ضمیمه ای بی تناسب به آن خوف و آرامش بود.مردی خسته و فرسوده بر روی صندلی چوبی نشسته و مشغول نوشتن بود و بی وقفه می نوشت.

" ... مه سرد افکار فرسوده اش ،چشمان او. را بست و این پایان بود."

مرد آرام قلم پر را پایین آورد و آن را به همراه کاغذ پوستی روی صندلی گذاشت.سپس بلند شد و ردای سبزش را با دقت صاف کرد.سبزی ردا ،با همکاریی صمیمانه با نور سبز و مرموز حوض ،چین های صورت مرد را عمیق تر می کرد.

مرد کمرش را صاف کرد و به آن سوی حوض به دو راهی خیره شد. در همان موقع هیکل بزرگی همراه با گامهایی شمرده در نور سبز رنگ نمایان شد. چشمان ریز این تازه وارد از حوض و نور سبز رنگ آن متوجه مرد سبز پوش شد.

مرد سبز پوش و فرسوده نگاهی سریع به چهره ی تازه وارد کرد .اگر می توانست به نوشته اش کلمه ای برای توصیف صورت مرد اضافه کند،بی شک واژه ای را بر می گزید که خشم ،نفرت و زیرکی را یک جا در چهره اش توجیه کند.

مرد تازه وارد _که ردای سرخ مات و سیاهی به تن داشت_،یکی از چشمانش را تنگ کرد و روبروی او قرار گرفت.سپس با صدایی آرام شروع به صحبت کرد.آرامش صدایش همچون پادزهری، ترس و خوف را از میان می برد:

_انتخاب درستی کردی...

سپس با دستش به حوض و دیوارها اشاره کرد و گفت:

_حوض قدیمی ،دیوارهای خزه پوش...و همون نور سبز زیبا....می دونم انتخابت بی هدف نیست...

مرد اول سرش را تکان داد و گفت:

_البته که بی هدف نیست و تو هم هدفم رو می دونی...

نگاه بی تفاوت و زیرک مرد ،جدی تر شد.

_خب...منتظرم....امیدوارم دعوتت بی جهت نباشه....

مرد سبز پوش آرام به سمت او حرکت کرد و گفت:

_نامه ی تو در راه مقصد به دست من رسید....

چهره ی جادوگر مخاطب همچنان بی تفاوت بود.تلاشی خستگی ناپذیر را برای بستن ذهنش به کار می برد.

_چه توضیحی داری؟

_من کارهایی دارم که از چهارچوب برخوردهامون فرا تره...دلیلی وجود نداره....

_چرا وجود داره....تو باید جواب پس بدی.

چهره ی جادوگر دومی همچنان بی تفاوت بود:

_می خوای از طریق افسونت بفهمی؟....تو واقعا حاضر به چنین ریسکی هستی؟

چهره ی پیر و فرسوده ی مرد اول و چین و چروک هایش ،بیش از هرچیز در آن تلالو سبزرنگ هراسناک به نظر می رسید.

_البته که هستم.

او چوبدستی اش را بلند کرد و گفت:

_خواهیم دید.

مرد دوم حرکت آرامی کرد و ردایش موج کوچکی خورد.سپس چوبدستیش را بیرون کشید.

_البته ... اما نمیخوای حتی یک در صد احتمالاتی رو بررسی کنی که شاید از قلم انداخته ای؟

ردای سرخ ماتش که بی شباهت به رنگ سیاه نبود، همچنان موج آرامی می خورد گویی جریان بادی که وجود نداشت از درون مرد آن را به حرکت وا می داشت.حدس می زد که حریفش چه قصدی دارد.

مرد سبز پوش لبخند آرامی زد که با فرسودگی چهره اش هم خوانی داشت.سپس گفت:

_برای افشای حقیقت ....

مرد سرخ پوش مطمئن بود که با چه چیزی سروکار دارد.

_....آماده باش...

مردی که ردای سرخ مات به تن داشت، چرخی زد و به سوی دیگر حوض رفت در همین حین افسونی به سوی او فرستاد.

_اینکارسروس!

اما مرد سبزپوش آن افسون را دفع کرد...برای چند لحظه شک کرده بود.پس حریفش قصد اصلی او را فهمیده بود.چون او به هیچ وجه قصد اجرای افسون چرابلس را نداشت ..چرا که در درستکاری او شکی نبود و این همان مشکل بودکه باعث میشد که او بخواهد آن مرد سرخ پوش را در هم بشکند.

افسون خطا رفت و جادوگر اول خنده ی آرام دیگری کرد.

_تو هیچی نیستی.

سپس حرکتی کرد که با چهره ی پیرش نسبتی نداشت .با چند گام بلند به سرعت خود را به حوض رساند ...هردو با فریاد و همزمان دو ورد مختلف را اجرا کردند.

_آواداکدآوارا !
_چرابلس!

افسون آواداکدآورای جادوگر پیر به مایع سبز درون حوض رفت اما برخلاف تصور هیچ خراش یات شکستگی در کف حوض دیده نشد .گویی آن مایع از جنس همان افسون بود .اما افسون چرابلس به پیر مرد خورد و باعث شد گویی از جنس افکار نقره ای از بدنش خارج شود .جادوگر سفید که اکنون باز در سمت دیگر حوض بود گفت:

_می دونستم!....البته آن چنان غیر منتظره نبود.

_اما این باعث نمیشه که من نکشمت .آواداکدآورا!

باردیگر افسون مرگبار در فواره ی حوض فرو رفت و در مایع مخلوط شد. جادوگر سرخ پوش گفت:

_حقه ی خودت ،افسون هات رو بی استفاده کرده...

در همان وقت جادوگر سرخ پوش جستی زد و به آن سوی حوض ،به طرف حریفش پریدهردو چوبدستی هایشان را تکان های عجیبی دادند ،و پرتو ارغوانی رنگ جادوگر سبز پوش بلاخره به جادوگر سرخ پوش اثابت کرد و او در حوض افتاد.

جادوگر لکه ی سیاه رنگی را از روی ردایش پاک کرد و بی توجه به ،پیکر جادوگر سرخ پوش به سمت قلم پر و کاغذ پوستیش رفت.سپس آن دو را درون حوض انداخت.


______________________
برای جادوگر ها اسمی انتخاب نشد تا خیلی زود آشکار نشه که کدوم سفید و کدوم سیاه هستن.

کوچه ناکترن از همیشه خلوت تر ، تاریک تر و کثیف تر بود ، بوی غذای مانده از همه طرف به مشام میرسید و در صدد بود تا نقش مهمتری در رعب انگیز تر کردن کوچه ایفا کند !
دو جادوگر قدیمی که زمانی با یکدیگر دوست بوده اند ، اکنون در مقابل یکدیگر ایستاده بودند و در حالیکه انگشتانشان را دور چوبدستی هایشان قفل کرده بودند ، با نگاهی سرشار از نفرت به یکدیگر مینگریستند ! ولی اکنون در دیده هایشان اثری از مشاهده دوست قدیمی رویت نمیشد ، تنها چیزی که مشخص بود این بود که آن دو که زمانی یکی از وفادارترین دوستان یکدیگر بودند ، به سمت خوبی و بدی روی برده بودند ؛ گریگور ویچ به سمت خوبی رفته و یکی از جادوگران درست کار بود و کاراکتاکوس بورک به سمت سیاهی و تبهکاری قدم برداشته بود ، البته پیوستن بورک به سیاهی تنها نظر ویچ در مورد او بود ، مدرکی در دست نداشت ولی مصمم بود که به هویت واقعی او پی ببرد ، تنها چیزی که اکنون در ذهنش جاری بود استفاده از افسون چرابلس بود ، این افسون چون معجون راست گویی ، واقعیت را برای ویچ روشن میکرد و او در نظر داشت که در اولین فرصت آن را روی دوست دیرینه اش امتحان کند ! حال یا افسون سیاه و تبهکار بودن او را مشخص میکرد و یا باعث میشد که خودش 3 روز زجر بکشید ؛ بر خلاف رفتارش ، صمیمانه خواستار بازگشت طلسم و مجروح کردن خودش بود ، در این صورت ... در این صورت او به بی گناهی دوستش پی میبرد ، دیگر چه اهمیتی داشت که زجر بکشد .
در حالیکه در درونش عاجزانه به معبودش التماس میکرد که بی گناهی جادوگری که در مقابلش ایستاده بود را به او ثابت کند ، چوبدستی اش را بلند کرد و در حالیکه ناتوانی در صدایش محسوس بود ، فریاد زد : چرابلس !
افسون سپیدی از درون چوبدستی اش فوران کرد و به سوی جادوگر مسنی که رو در رویش ایستاده بود وحشیانه هجوم برد ، به بدن او اصابت کرد ؛ نه ! امکان نداشت !
ویچ فریاد زد : نه ! برگرد ، بهت التماس میکنم که کمانه کن به سمت من ، منو بیهوش کن ، از درون با من مبارزه !
ولی افسون وارد بدن بورک شده بود ، لحظه ای هاله ای بدنش را احاطه کرد و از بین رفت ، بورک که وحشت در تک تک سلول های بدنش آشکار بود ، لحظه ای به خودش نگاه کرد و سپس به چهره ویچ خیره شد !
افسونی که توسط گریگور ویچ ایجاد شده بود ، نشان میداد ، که کاراکتوس بورک جادوگر سیاه است ، ولی چه اهمیتی داشت ، همه چیز از دست رفته بود !
تنها چیزی که الان حائز اهمیت بود این بود که آن دو در نظر دارند با یکدیگر دوئل کنند ، دوئلی کوتاه ، ولی در عین حال مهم و سرنوشت ساز !

گریگور در حالیکه به صورت دوست از دست رفته اش خیره شده بود گفت : حاضری شروع کنیم ؟ امروز یکی از ما به دست دیگری از بین خواهیم رفت ! پس بدرود ! ولی فراموش نکن که من حاضرم بمیرم ولی از نفرین های سیاهی که تو استفاده میکنی استفاده نکنم !

کاراکتاکوس لبخند سردی زد و گفت : بدرود ! خواهیم دید ، که مجبور به این کار خواهی شد ! تو از طلسم سیاه استفاده میکنی !

چوبدستی ها همزمان به کار افتاد ، تنها صدایی که به گوش میرسید ، نفرین های دو جادوگر بود : سکتوسمپرا ، اکسپلیارموس ، کروشیو ، پتریفیکوس توتالوس ، ایمپریوس کارس ، ایمپدی منتا ، آواداکداورا ... !
سکوت ناگهانی سراسر کوچه ناکترن را در بر گرفت ! نه ! گریگور در حالیکه سر قول خودش که مبنی بر استفاده نکردن از جادوی سیاه بود ایستاده بود و اکنون بیجان در حالیکه به کاراکتاکوس چشم دوخته بود از این دنیای فانی کوچ کرد !

نسیمی میوزید...دو جادوگر با شنل روبه روی یکدیگر ایستاده بودند!آنها در یکی از کوچه های مخوف ناکترن بودند!کوچه ای که 10 سال بود حتی جادوگران سیاه هم جرات حضو در آنجا را نداشتند!کوچه ای که دامبلدور گریندل والد را شکست داده بود!

فرد جادوگری که یکی از مرگخواران لرد ولدمورت بود،دارای شنلی سیاه بود و فقط صورتش معلوم بود!علامتهای زخم بر تمام صورتش نمایان بود و موهایش به رنگ قهوه ای به نظر میرسید!چشمانش آبی بود!کمی آنطرف تر ديدالوس ديگل یکی از اعضای محفل ققنوس که طرفدار سرسخت هری پاتر هم بوده است قرار دارد!او هم شنلی مشکی بر تن دارد!ولی او تمام بدنش مشخص بود...بدنی لاغر و دارای موهای سیاه رنگ!چشمانش به رنگ قهوه ای بودند و نیشخندی بر روی لبانش نقش بسته بود!

بالاخره یاکسلی چوبدستیش را در آورد و دیگل هم مثل یک آینه به سرعت همان کار را انجام داد!یاکسلی پیش خود فکر کرد:
-این دوئل نیست!من باید اونو شکست بدم!نامردی هم بکنم هیچی نمیشه!

1..2..
-کریشیو!
ورد به طرف دیگل رفت او هم با با سرعت برگشت و با حرکتی چوب دستی که تا به آن روز فقط از دامبلدور چنین کاری دیده شده بود.
-چرابلس
این همان وردی بود که دیگل مدت ها برای یاد گرفتنش تلاش کرده بود!وردی که دامبلدور قبل از مرگش به او آموزش داده بود!با این کار میخواست بفهمد که اصلا آن شخصیت سیاه است یا خیر!چون در کوچه ناکترن افراد غیر مرگخوار هم حضور داشتند و آنها هم برای اینکه جلب نظر کنند با جادوگران عادی مبارزه میکردند!دامبلدور به او گفته بود هیچوقت شخصی را بدون دلیل نکشد!
یاکسلی اینبار به جای دفع ورد به رنگ ورد خیره شد!لرد مبارزه با این لرد را به او یاد داده بود!کافی بود که مغزش رو ببندد تا اطلاعات از آن خارج نشود..پس همینجوری ایستاد تا بتواند با این کلک دیگل را از پا در بیاورد!کار سختی بود و اگر دیگل مطمئن میشد او سیاه است کارش تموم بود!ورد آرام به او نزدیک شد و درست به قفسه سینه اش خورد!انگار بدنش را در آب یخ انداخته باشند..چیز سردی به طرف مغزش میرفت و او سعی میکرد با آن مقابله کند!بالاخره دوباره آن سرما جای خود را به گرما داد!او هنوز همانجا افتاده بود ولی هیچ احساس ضعفی نمیکرد!
دیگل با تعجب به او خیره شده بود!بعد از چند ثانیه افتاد زمین و به شدت از درد به خود پیچید،همین باعث شد تا یاکسلی ایستاد و به او خیره شده بود!میدانست چون او ورد را گول زده بود آن ورد تاثیر زیاد بدی بر روی بدن دیگل نداشت!درست حدس زده بود!دیگل به هوش آمده بود و به سختی از روی زمین ایستاد!
-تووو...تووو جادوگرررر...سیاه هستی!

یاکسلی اجازه نداد که به حرفش ادامه دهد! وردی دیگری به طرف دیگل رفت!از نور قرمز ورد معلوم بود که طلسم فرمان است!دیگل که انگار دستش بسته شده باشد با نگرانی به آن ورد نگاه کرد!عرق سر بر روی پیشانی اش جمع شده بود!بالاخره چند ثانیه ملال آور گذشت و ورد به او برخورد کرد!ابتدا به زمین افتاد ولی با سرعت ایستاد!لبخندی بر روی لبهای یاکسلی نقش بسته بود!
-صدای سگ در بیاور!
-هاپ هاپ هاپ!
یاکسلی زد زیر خنده!به صورت وحشتناکی میخندید و از این کار لذت میبرد!ناگهان به طرف دیگل رفت و چوب دستیش را گرفت!دستانش را گرفت و... !

حالا آنها بالای یک ساختمان بودند!ساختمانی نیمه کاره!مه همه جا را فرا گرفته بود!دیگل به دستور یاکسلی به طرف لبه ساختمان رفت!یک قدم دیگه بر میداشت از آن ارتفاع به زمین میخورد!مردم با تعجب از آن پایین به او خیره شدند!بیشتر آنها جادوگر سیاه بودند و از این کار لذت میبردند ولی همه آنها هم ته دلشان برای او میسوخت.قیافه دیگل خسته به نظر میرسید و نا امید بود!هر کدام چیزی میگفتند!یاکسلی هنوز میخندید!به دیگل دستور داد که به یک قدم جلوتر برود!او هم یک قدم دیگه برداشت و حالا یاکسلی بالای ساختمان تنها بود!با خنده ای شیطانی و با صدای بلند گفت:
-ارباب ماموریت شما انجام شد!بالاخره من جز یاران وفادار شما میشوم!
حرفش را با صدای آرام تر تکرار کرد و خود را غیب کرد!پایین ساختمان مردم دور دیگل را گرفته بودند!او دیگر در این دنیا نبود!دیگر آن نیشخند بر روی لبانش نبود و جای آن را قطرات خون گرفته بود!شخصیتی که شوخ طبع بود و همیشه با هری پاتر شوخی میکرد دیگر در این دنیا نبود..جادوگری که برای یافتن یکی از جان پیچ های لرد به هری کمک زیادی کرده بود دیگر نمیتوانست به او کمکی بکند!روح از بدن او جدا میشد و به آسمان میرفت!حالا بدنش فقط آنجا بود و مردم هنوز بالاسرش بودند!ابتدا پولهای درون جیبش را برداشتند و همه بی شک میدانستند که این کار جادوگران سیاه است که پول دوست دارند!مردم دیگر هم با ناراحتی او را بلند کردند و به طرف دیاگون بردند!باید برای او مراسم تدفین بزرگی میگرفتند!او برای خدمت به جادوگران مرده بود!امروز تمام جادوگران جهان از این اتفاق غمگین بودند!

ساحره ای به نام وهستیا جونز در حالی که گیاهی را زیر بغل خود محکم گرفته بود با عجله در کوچه ی دیاگون می دوید هر چند ثانیه یک بار صدای معترضانه کسانی که به انها تنه میزد بدرقه راهش میشد اما جونز بی توجه به این صداها به دویدن ادامه می داد می دانست مقصدش یک گلخانه کنار کوچه ی ناکترن است تابلوی گلخانه از دور معلوم بود .جونز در مغازه را با شدت باز کرد و بی توجه به 3 مشتری فریاد کشید:
مایکل مایک توضیح بده!
اقای مایک پیرمردی حدودا 65 ساله بود ما موی سفید و دو دندان افتاده .سالها بود که در گلخانه مایک کار میکرد، یک گلخانه نمور و پر عنکبوت با انواع و اقسام گیاهان جادویی .
اقای مایک در حالی که لبخند بر لب داشت به وهستیا جونز گفت:وهستیای عزیزم مشکلی پیش اومده که صبح به این زودی با این عجله به اینجا اومدی؟!
وهستیا که از شدت خشم صورتش برافروخته بود فریاد زد:لازم نیست نقش بازی کنی این پیچکی که تو به من دادی نفرین شده است در صورت کوچکترین تماس با دست من دور گلوم میپیچه و خفه ام میکنه
مایکل نگاهی به مشتریان وحشت زده اش انداخت و گفت :وهستیای عزیز این چه حرفیه که میزنی؟
خانم جونز با لحنی تمسخر امیز همراه با عصبانیت گفت :شوهر من کاراگاه با اصرار من بود که تو الان تو ازکابان نیستی من برات یه فرصت خواستم
بعد به مشتریانی که به سرعت از مغازه خارج میشدند نگاهی انداخت و افزود: من مشتری دائمی تو بودم چطور دلت امد؟
مایکل نذاشت وهستیا حرفش را ادامه بدهد و گفت:من واقعا نمیدانم تو چه میگویی خانه ی من بالای گلخانه است چرا نمیایی و چایی میل نمیکنی؟!
جونز که عقب عقب به سمت در خروجی میرفت وحشتزده گفت:بیایم که خیلی راحت کارم را یکسره کنی ؟مایکل مایک من الان از اینجا میرم اما نیم ساعت دیگه با عده ای کارمندان وزارت سحر و جادو بر میگردم تا تو در ازکابان با خیال راحت درباره ی انواع و اقسام قتل های فجیع فکر کنی!
سپس دستش را برای یافتن در خروجی در پشت سرش حرکت داد اما متوجه شد که در قفله
مایکل مایک در حالی که لبخندی بر لب داشت گفت:وهستیای عزیز تو دقیقا کجا میخواستی بری؟وزارت خانه یا ان دنیا؟
بعد قهقه ای شیطانی سر داد
وهستیا از فرصت سو استفاده کرد چوبدستی اش را از جیب ردایش بیرون کشید و فریاد زد :((چرا بلس))
افسون دقیقا به مایک اصابت کرد مایک در حالی که تلو تلو میخورد زیر لب گفت:من جادو گری سیاه هستم
وهستیا میدانست وقت زیادی ندارد با افسون دیگری طنابی ظاهر کرد و به سوی مایک رفت تا دست و پایش را ببندد .به محض اینکه پاهایش را بست افسون از بین رفت و مایکل مایک از حالت خلسه بیرون امد و متوجه حال خود شد بی درنگ چوبدستیش را بیرون کشید و به سمت وهستیا جونز افسون اواداکداورا را جاری ساخت

صبحي كاملا متفاوت. مثل روزهای دیگه نبود همه جای ناكترنخلوتبود هيچ كس به این طرف و آن طرفكوچه نمي رفت. دو مرد با لباس هاي كاملا متفاوت رو به وري هم ايستاده بودند و با سرعت به طرف يكديگر میرفتند.
سكوت خيابان را فرا گرفته بود.همه جا تاريك بود.هوا خشك تر شده بود.صداي چيزي به گوش نمي رسيد ختي نفس كشيدن.كوچه در سکوت عجیبی فرو رفته بود شاید مردم شهر بی خبر از سیاهی وپلیدی بودند.فقط فريادهايي عجيب توانست اين سكوت را بر هم زند.
-آواداكداورا.
-آواداكداورا.
........................................................................
كوچه شلوغترين روز خود رو مي ديد.دقيقا وسط كوچه مردم دور دو جسد حلقه زده بودند.هيچ كس از جايش تكان نمي خورد.پچ پچ عجيبي بين مردم به راه افتاده بود كه ناگهان از آسمان آبي چند نفر ناشناس با سرعت غير قابل تصوري به سمت آن دو جسد شيرجه زدند و پس از ثانيه هايي اندك آن دو جسد را همراه خود بردند.
........................................................................
-تام گاليون داري ميخوام اين كتابو بخرم.
-چقدر ميخواي؟
-15 گاليون.
-بيا بگير.
-ممنون .
يك هقته از آن حادثه گذشته بود و مردم بدون ياد آوري آن در كوچه ناكترن قدم مي زدند.انگار كه آن كوچه امن ترين جاي دنياست. تمام مردم مشلوغ خريدن اجناس خود بودند. فقط يك حادثه عجيب ديگر مي توانست دوباره مردم را به وحشت بياندازد.

ظهر بود و اشعه­هاي سوزان خورشيد بر سطح سنگفرش شده­ی کوچه­ی ناکترن مي­تابيد. ساحره­ای جوان همانطور که تکه کاغذی در دست داشت با سرگرداني از يک طرف کوچه به طرف ديگر تاب مي­خورد؛ هيکل فربه­ای داشت و کلافه به نظر مي­رسيد.
- از اين طرف که نگاه مي­کنم درسته اما...
سپس نقشه­اش را صد و هشتاد درجه چرخاند و ادامه داد:
- از اين زاويه مثه اينه که اشتباه اومدم! ... اوه، خدای من!
کيفش را بر روی شانه بالا کشيد و همانطور که به اندک جادوگران حاضر در آن مکان تنه ميزد جلو رفت.
- ببخشيد خانم، کمکي از دست من برمياد؟
ثانيه­ای بعد برتا جورکينز همراه با ديوي گاجيون، جوان بلند قامتي که با خوشرويي او را به صرف نوشيدني کره­ای دعوت کرده بود وارد يک کافه­ی قديمي شد.
او بی­توجه به ظاهر مخوف کافه و بوي متعفني که در فضای دم کرده­ی آنجا پيچيده بود پشت يکي از ميز و صندلي­ها نشست، نفس عميقي کشيد و گفت:
- واقعاً نياز به يکم استراحت و يه نوشيدني داشتم! متشکرم!
و ليوان خاک گرفته را از جادوگر پذيرفت.
در تمام مدتی که برتا با لذت نوشيدني­اش را سر مي­کشيد ديوي گاجيون سخنان جالبی به ميان آورده و او را مي­خنداند؛ جوان دلفريبي به نظر مي­آمد.
سرانجام برتا دور دهانش را پاک کرد و گفت:
- به من که خيلي خوش گذشت! از آشنايي با شما بي­نهايت خوشحال شدم! ... حالا اگه اجازه بديد...
اما جادوگر دستش را نه با حالتی دوستانه بلکه بسيار عجيب و هراس­انگيز بر روی دست برتا فشرد و مانع برخاستن او شد.
هرچند برتا هيچوقت برای تفکر ارزشی قائل نبود و کله­شق مي­نمود اما در امور جادويي هيچ کم و کاستي نداشت. او قبل از جادوگر چوبدستش را بيرون کشيد و گفت: "چرابلس!"
بلافاصله برق سرخ­رنگی در چشمان ديوي گاجيون پديدار شد و با صدايي که ديگر به جای مهر و عطوفت نشان از حرص و طمع داشت شروع به حرف زدن نمود.
- اون کيسه­ای که به کمرت بستي به نظر پر از گاليون مياد! ... اين انگشتر ياقوت هم خيلي جذابه!
برتا دستش را از ميان دستان او بيرون کشيد و از جا پريد، به سرعت کافه را ترک کرد و با ديدن جادوگر سياه در تعقيب خود بی­درنگ فرياد زد:
- کمــک! يکي کمک کنه! خواهش ميکنم...
زبان برتا با ديدن چندين و چند جادوگر که گرد او جمع مي­آمدند و نگاه حريصشان را به کيفش دوخته بودند بند آمد.
- نه! ... نه... نه... نه!
لحظه­ای بعد صداي زجه­هاي دخترک خاموش شد و با پراکنده شدن جادوگران، پيکر بي­جانش قابل مشاهده گشت.

عزيزم اگه بخواي ميتوني از شومينه استفاده کني مطمئن تره
اوه عمه من ديگه بچه نيستم...آپارات راحت تر و سريع تره
تو تا وقتي من زندم همون سارا کوچولو هستي
سارا بوسه اي بر گونه ي عمه اش زد
و زن و شوهر پير را ترک کرد
پوپ
سارا مک کارتني يکي از کارمندان موفق وزارت سحر و جادو در بخش رسيدگي به شکايات بود که بعد از يک روز خسته کننده براي صرف شام به منزل عمه پيرش رفته بود...شام بسيار عالي و شب به ياد ماندني اي را گذرانده بود و حالا به سمت خانه ميرفت تا به تخت خوابش پناه ببرد و براي يک روز کاري ديگر آماده شود
هواي سرد زمستاني را در ريه هايش کشيد و غيب شد

مسير خانه تاحالا انقدر طولاني نشده بود....بعد از گذشت چند دقيقه که در هوا معلق بود به شدت بر روي سنگ فرش يخ زده ي خياباني افتاد..زانوانش زخم شده و قادر به ايستادن نبود..به زحمت خود را از زمين بلند کرد..هواي سردو سوز دار زمستاني ريه اش را آزرد آستين ردا را بر روي دهان و بيني اش گذاشت...او کجا بود..؟؟کوچه اي متروکه که تير هاي چراغ برق قديمي اي در آن به چشم ميخورد که نور آن تمام تلاش خود را ميکرد که در مقابل سرما و نسيم سردي که مي وزيد مقاومت کند..ولي عاقبت نسيم موفق شد و تنها کور سوي روشنايي از بين رفت ..

نور ماه از بين ابر هاي سياه...به آن فضا مي تابيد که خود باعث به وجود آمدن رعب و وحشت بيشتري در وجود آدمي ميشد...مغازه هاي متروکه اي در دو طرف خيابان به چشم ميخورد..گويي سالها هيچ کس در اين خيابان قدم ننهاده بود...سارا نگاه نافذ خود را بر تک تک نقاط خيابان افکند ولي هيچ نشانه اي از حيات نيافت..

ناگهان در 20 قدم جلوتر او زني با يک شمع و لباس خواب سفيد بلندي ظاهر شد....زن جلوتر مي آمد . موهاي بلند مشکي اي داشت که تا کمرش ميرسيد..جوان بود شايد چند سال از سارا بزرگتر بود....نزديک سارا شد در يک قدمي او ايستاد...با صداي زير گرفته اي گفت:ميدونم گم شدي...نگران نباش عزيزم....بيا من کمکت ميکنم و لبخندي پر معنا به سارا تحويل داد..نميدانست چه کند..ميتوانست نرود...و تا صبح سرگردان بماند..

زن جوان به نظر خطر ناک نمي آمد چه کاري ميتوانست بکند...زن برگشت و چند قدمي به سمت خانه برداشت سارا همچنان برجاي خود ميخکوب شده بود...ولي عاقبت تصميم خود را گرفت به دنبال او حرکت کرد...زن لبخندي به رضايت زد..سارا زير لب گفت:از لطفتون ممنون ولي اينجا کجاست؟؟
زن نيم نگاهي به سارا انداخت و گفت:توي اين محل نميتوني آپارات کني ..فردا صبح درشکه اي به سمت مرکز لندن ميره اونوقت ميتوني بري خونه...

سارا ديگر هيچ نگفت..اون زن از کجا ميدونست که او در مرکز لندن زندگي ميکند....وارد خانه شدند..وضعيت خانه نيز مانند مغازه هاي بود تار هاي عنکبوت در همه جا به چشم ميخورد ميز کوچک دايره شکلي در وسط اتاق قرار داشت به همراه دو صندلي و کاناپه ي کهنه اي نيز در گوشه اي ديگر شمع نيمه سوخته اي در جا شمعي کوچکي بر روي ميز قرار داشت...زن يک صندلي براي سارا عقب کشيد و خود به سمت آشپزخانه رفت:جلوي در ايستاد وگفت:قهوه ي تلخ يا شيرين...سارا با صداي آرامي گفت:تلخ
و بر روي صندلي نشست و مشغول تماشاي خانه شد....زن پس از 2دقيقه ظاهر شد....چندان خوب چيده نشده...

سارا که جا خورده بود گفت:نه قشنگه

زن روبروي سارا بر روي صندلي نشست...قهو ه ي بدرنگي در فنجان ترک خورده اي را روبروي او گذاشت...چشمانش را ريز کرد و مستقيم به سارا خيره شد...سارا هم به او نگاه کرد چقدر زيبا بود....فنجان قهوه را برداشت و به لبانش نزديک کرد...لبخند رضايت بر لبان زن نقش بست.ولي انگاه حسي او را از اين کار منع کرد و سريع فنجان را برو روي ميز گذاشت..لبخند زن محو شد..وگفت:نميخوري؟؟
سارا گفت:نه فقط حس ميکنم بايد برم دستشويي ميشه نشونم بديد؟؟
زن لحظه اي مکث کرد وبا انگشت در کرم رنگي را نشان داد سارا به سرعت از جاي خود بلند شد و به سمت در رفت وارد شد...در را نيمه باز گذاشت و سيفون را کشيد آرام چوب دستي خود را بيرون کشيد و با حرکت کوچکي به چوب دستي زير لب گفت:چرابلس...بخار سياه رنگي در هوا به وجود آمد که در بين آن کلمه ي جادوگر سياه به چشم ميخورد...

ناگهان در باز شد..و نفرين کراشيو بود..که او را بر روي زمين..افکند..به خود ميپيچيد...ناگهان درد تمام شد..فنجان از روي ميز بر روي زمين افتاده بود.و تمرکز زن را به هم زده بود...سارا به زحمت خود را به عقب کشيد و چوبدستي را برداشت...به تمام توان خود نفرين بيهوش کننده را فرياد زد زن بر روي زمين افتاد..سارا از جاي برخاست و روي بدن زن رد شد...به سرعت خود را به در رساند و تمام توان خود ميدويد..ناگهان به يک فرعي رسيد...بر روي تابلويي که به زحمت خوانده ميشد ناکترن حک شده بود...وحشت سارا بيشتر شد..ناگهان ياد حرف زن افتاد..اينجا نميتوني آپارات کني...به امتحانش ميارزيد...چشمان خود را بست عرق سردي بر پيشانيش نشسته بود دو دقيقه بعد در جلوي درب خانه اش بود...نفس نفس زنان به داخل رفت و در را پشت سر خود بست بر روي زمين نشست..حالا تنها اشک بود که ميتوانست وحشتش را تسکين دهد....

شب آرامی بود، کوچه ناکترن خلوت به نظر می رسید و سکوت کوچه را فرا گرفته بود. اما کمی نگذشت که صدای پاهای دو مرد سکوت حاکم را شکست. کسی که جلوی دیگری پیش می رفت نفس نفس میزد دیگر توان راه رفتن هم نداشت ،نمی توانست بایستد. در حالی که نفس نفس میزد بر روی زمین زانو زد.
مرد بسیار کوتاه قد بود و موهای جلو سرش ریخته بود چشمان درشتی داشت و آشفتگی سراسر وجودش را گرفته بود. ظاهرا قدرتش بسیار تضعیف شده بود زیرا دیگر توان راه رفتن هم نداشت .
مرد دیگر که ظاهری آراسته داشت در امتداد اوبا گام های بلند خود حرکت میکرد پیروزی در صورت کشیده باریکش موج میزد و حس انتقام در چشمانش نمایان بود و به مردی که روی زمین افتاده بود نزدیک شد، جلو رفت روبروی او قرار گرفت ، چوبدستی اش را بیرون آورد و آن را روبروی دیگری گرفت مرد که دیگر امیدی به زنده ماندن نمیدید شروع به التماس کرد:
-ببین مالسیبر تو میتونی من رو ببخشی ازت خواهش میکنم هر چی بخوای بهت میدم فقط فقط با من این کار رو نکن
- وقتت تمومه تو لیاقت زنده موندن رو نداری فعلا انگشتر رو پس بده .
مرد دست در جیبش کرد و انگشتر رو بیرون آورد. مالسیبر انگشت رو از او گرفت .
- حدس میزدم پیش تو باشه.تو لیاقت این انگشتر رو نداری این انگشتر با ارزش تر از اوون چیزیه که فکر میکنی ،اما این انگشتر به کسی میرسه که لیاقتشو داشته باشه.
و انگشتر رو در انگشتش کرد ناگهان نور خارق العاده از جمجمه ای که به طور برجسته روی انگشتر هک شده بود ساطر شد انگشتر هر لحظه برافروخته تر می شد .
- توا ینجووری نبودی. تو دوست من بودی بهترین لحظات رو کنار هم بودیم.چطور میتونی بخاطر یه انگشتر من رو بکشی.چراب.....
اما قبل از اینکه ورد را به طور کامل تلفظ کند نوری از چوبدستی مالسیبر خارج شد و به او برخورد کرد و او را چند متری به عقب پرتاب کرد.
مالسیبر:همیکه میخوام تو رو بکشم باید مطمئن بشی.دیگه چرا از ورد ها استفاده می کنی.
مالسیبر بار دیگر با چوبدستی روی مرد که التماس در چشمانش موج میزد متمرکز کرد و وردی را با نفرت تمام زیر لب زمزمه کرد نوری از چوبدستی او ساطر شد و به مرد برخورد کرد .درد سراسر وجود مرد را فرا گرفته بود و صداهای فریاد او آرامش دیاگون را بر هم زده بود.بلاخره مالسیبر تصمیم گرفت همه چیز را تمام کند
مالسیبر:آواکداورا
لحظه ای بعد دوباره سکوت حاکم شد مالسیبر با گامهای بلندش از آنجا دور میشد کم کم آرامش به کوچه ناکترن بازگشت

یا لطیف


- گفتم از جلوی راهم برو کنار!
بنجی فنوبک با لحن تندی این جمله را گفت و در زیر شنلش چوب دستی اش را آماده نگه داشت . رو بروی او مرد درشت هیکل و کچلی ایستاده بود ! روی سرش خالکوبی یک اژدها دیده می شد ! مرد دستانش را باز کرد و به کوچه ی تاریک و خلوت ناکترن نگاهی انداخت :
- به نظر تو اینجا کجاست ؟ خونه ی خاله ! این جا ناکترنه ! و من هر کاری بخوام می تونم انجام بدم ! حالا هر چی گالیون داری بریز بیرون ! یالا !
بنجی نفسش را بیرون داد ، به اطراف نگاهی کرد و با آرامش جواب داد : ولی تو نمی تونی به من دستور بدی !
مرد پوزخندی زد و با صدای تقریبا بلندی گفت : انگار ! این پسر کوچولو نمی خواد به حرف من گوش کنه! باید یه گوشمالی کوچولو بدمش ! کروش...
قبل از اینکه مرد ورد خود را بر زبان بیاورد بنجی ورد " چرابلس " را به سوی او فرستاده بود ! قیافه مرد برای لحظه ای در هم رفت ! بنجی با سرعت جلو رفت ، یقه ی شنل مرد را در دستانش گرفت و او را بلند کرد :
- تو شغلت اینه یا مست کردی ! ها ؟
چشمان مرد با حالتی عجیب در داخل حدقه اش می چرخید :
- من از این کار لذت می برم ، اعمال زشت روحم رو آرامش می ده !
- می خوای همین جا کارت رو یکسره کنم ! می دونی که می تونم !
بنجی با حالت انزجار به مرد نگاه کرد ، قطره های آب از زیر شنل مرد به زمین می چکید ، بنجی او را به طرف دیوار پرتاب کرد ! زیر لب گفت : لعنت به جادوگران سیاه ! لعنت به کوچه ی ناکترن !