تو را من چشم در راهم شباهنگام
در آندم که بر جا مدیران چون مرده ماران خفتگانند
در آن نوبت که بندد دست پیوزی به پای گلیدی دام
گرم یادآوری یا نه
من از یادت نمیکاهم
دیر زمانیست که رفته ای برادر و پس از رفتنت خواهر و مادر رول به عزا نشسته اند. از قضا منطق عده ای رشد کرد چه ربطی به ناموس رول داشت که اینگونه در انبوه اندوه رهایشان کردی؟آیا این چنین سزاوارشان بود؟
گراوپی از وقتی رفتی،نوای ناله ی ققنوس که هیچ،حتی فنگ نیز هاپ هاپ نمیکند.هدویگ از غم دوریت دیوانه شد و آنقدر با نوک به دیوار یورش برد که نوک طلایش آسیب دید و ما پول آن را نداشتیم که درمانش کنیم.چه دیر زمانیست درب گاراژ را بسته اند و خود میدانی یگانه منبع در آمد ما آن گاراژ بود.
دیشب در دانشگاه مشغول تدریس جواتی بود که دانشجویی پرسید:
چرا گراوپی در برابر خواسته ی مدیران کوتاه نیامد؟
جواب این جوجه جوات ها را چه بدهم؟چگونه ثابت کنم که رفتار ما درست بود؟چگونه بگویم که اگر رفاقت ارزش داشت،من نیز نباید از آن جزیره ی محبوب به این جهان که زمانی رهبرانش منفور بودند،بازگردم؟
بعد از کلاس به کتابخانه رفتم و کتاب رکورد های جواتی را ورق زدم.
همه اش گراوپ و هدویگ و مرلین:
رکورد فرود آمدن در شیکم مدیران:هدویگ
رکورد سرعت ترکاندن پیاز با مشت:گراوپی
رکورد صدای لنگ در هوا:مرلین کبیر
رکورد طول دستشویی،مرلین
رکورد آبجی کشون:گراوپ
...
تنها در یک جا نام من آورده شده بود.که خودت میدانی دیگر.نیازی به گفتنش نیست
گراوپی ارباب لرد ولدمورت در اندوه نبودنت،انقدر گریست که کور شد.دیشب به بچه ماگلی گیر داده بود و شکنجه اش میکرد
میگفت:جوراب این مشنگ،بوی پاهای گراوپم را میدهد.این مشنگ میداند که گراوپ من کجاست.
راست میگفت بنده مرلین.من نیز همان نظر را داشتم.هرچه باشد خواب های پشت وانت را که یادم هست.همیشه شصت پای چپت در دهان ما بود و آن بوی مطبوع هیچ گاه از یادم نمیروم.
ولی پسرک بی خبر بود از همه جا.ارباب وقتی دید که شکنجه ها راه به جایی نمیبرد،پسرک را به آلبوس دامبلدور سپرد.اما آلبوس هم نتوانست حرفی از زیر زبانش بکشد و در آخر چیزی از پسرک باقی نمانده بود که ارزش زیستن در این جهان را داشته باشد.تکه های بدنش را به مانتی دادیم.
خواستم حالی ازت پرسیده باشم.امیدوارم که بودن در سواحل جزایر بالاک،آن هم با ساحره های پنج از پنج،مرا از یادت نبرده باشد.
امضا:آرشی
آدرس دریافت کننده:جزایر بلاک
نام دریافت کننده:ادوارد جک
در آندم که بر جا مدیران چون مرده ماران خفتگانند
در آن نوبت که بندد دست پیوزی به پای گلیدی دام
گرم یادآوری یا نه
من از یادت نمیکاهم
دیر زمانیست که رفته ای برادر و پس از رفتنت خواهر و مادر رول به عزا نشسته اند. از قضا منطق عده ای رشد کرد چه ربطی به ناموس رول داشت که اینگونه در انبوه اندوه رهایشان کردی؟آیا این چنین سزاوارشان بود؟
گراوپی از وقتی رفتی،نوای ناله ی ققنوس که هیچ،حتی فنگ نیز هاپ هاپ نمیکند.هدویگ از غم دوریت دیوانه شد و آنقدر با نوک به دیوار یورش برد که نوک طلایش آسیب دید و ما پول آن را نداشتیم که درمانش کنیم.چه دیر زمانیست درب گاراژ را بسته اند و خود میدانی یگانه منبع در آمد ما آن گاراژ بود.
دیشب در دانشگاه مشغول تدریس جواتی بود که دانشجویی پرسید:
چرا گراوپی در برابر خواسته ی مدیران کوتاه نیامد؟
جواب این جوجه جوات ها را چه بدهم؟چگونه ثابت کنم که رفتار ما درست بود؟چگونه بگویم که اگر رفاقت ارزش داشت،من نیز نباید از آن جزیره ی محبوب به این جهان که زمانی رهبرانش منفور بودند،بازگردم؟
بعد از کلاس به کتابخانه رفتم و کتاب رکورد های جواتی را ورق زدم.
همه اش گراوپ و هدویگ و مرلین:
رکورد فرود آمدن در شیکم مدیران:هدویگ
رکورد سرعت ترکاندن پیاز با مشت:گراوپی
رکورد صدای لنگ در هوا:مرلین کبیر
رکورد طول دستشویی،مرلین
رکورد آبجی کشون:گراوپ
...
تنها در یک جا نام من آورده شده بود.که خودت میدانی دیگر.نیازی به گفتنش نیست

گراوپی ارباب لرد ولدمورت در اندوه نبودنت،انقدر گریست که کور شد.دیشب به بچه ماگلی گیر داده بود و شکنجه اش میکرد
میگفت:جوراب این مشنگ،بوی پاهای گراوپم را میدهد.این مشنگ میداند که گراوپ من کجاست.
راست میگفت بنده مرلین.من نیز همان نظر را داشتم.هرچه باشد خواب های پشت وانت را که یادم هست.همیشه شصت پای چپت در دهان ما بود و آن بوی مطبوع هیچ گاه از یادم نمیروم.
ولی پسرک بی خبر بود از همه جا.ارباب وقتی دید که شکنجه ها راه به جایی نمیبرد،پسرک را به آلبوس دامبلدور سپرد.اما آلبوس هم نتوانست حرفی از زیر زبانش بکشد و در آخر چیزی از پسرک باقی نمانده بود که ارزش زیستن در این جهان را داشته باشد.تکه های بدنش را به مانتی دادیم.
خواستم حالی ازت پرسیده باشم.امیدوارم که بودن در سواحل جزایر بالاک،آن هم با ساحره های پنج از پنج،مرا از یادت نبرده باشد.
امضا:آرشی
آدرس دریافت کننده:جزایر بلاک
نام دریافت کننده:ادوارد جک
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
[url=http://www.jadoogaran.org//images/pictures/ketabe-Rael.zip]الوهیم مرا به


) ... اما این را میدانم که من هیچوقت جلوی کسی را برای رسیدن به خواسته اش نگرفتم !
... میتونی از یک هافلپافی بپرسی 


وقتی گازت بگیره





خسته شدم. اصلا اگه نامه ننويسي من هم ديگه برات نامه نمينويسما.