تد ریموس لوپین
از دور شبیه مهتابیام.
ماگل
- تولد نقش
- 1386/07/11
- آخرین ورود
- پنجشنبه 22 تیر 1396 23:55
- عضویت
- 1386/07/10
- پستها
- 1495
در تخت کوچکش خوابیده بود و به سایه هایی که بر اثر تابش انوار ماه روی دیوار ایجاد شده بودند، نگاه میکرد. در ذهنش هر یک از سایه ها جان می گرفتند و تبدیل به موجوداتی می شدند که در کتابها تصویرشان را دیده بود. او میشد رهبر این لشکر خیالی و آنقدر به نبردهای مختلف روانه شان میکرد تا سرانجام پلکهایش روی هم می افتاد و به خواب می رفت و این سرگرمی محبوبش - که از زمان تنهایی هایش در خانه ی مادر بزرگ هم چنان با او بود، زمانی پیش از آنکه یک خانواده ی واقعی پیدا کند - محسوب میشد. اما آن شب سایه ها به خود شکل کودکی را می گرفتند، کودکی که او می دانست در راه است. سایه ی کودک روی دیوار راه می رفت، می دوید، می رقصید و دست و پا میزد؛ کودکی که او آرزو می کرد پسر باشد.
با شنیدن سر و صدایی از طبقه ی پایین، کودک خیالی محو شد و او گوشهایش را تیز کرد. با خودش فکر کرد:
به همین زودی برگشتن!
به سرعت از تختش پایین پرید و به طرف در دوید اما قبل از باز کردن در درنگ کرد. ضربان قلبش شدت گرفته بود و احساس نگرانی می کرد. افکار کودکانه اش مانع از ادامه ی مسیر میشد.
یه بچه ی واقعی، یه بچه از خودشون! اگه منو دیگه نخوان چی؟ اگه فراموشم کنن چی؟
دقایق در حالی که خیره به در ایستاده بود می گذشت تا اینکه با شنیدن صدای دستگیره ، چند قدم عقب رفت. پدرش آنجا بود و چیزی در آغوش داشت.
- تادیل، بیا ببین. تو صاحب یه داداش کوچولو شدی!
و در مقابل او زانو زد تا نوزاد را ببیند. تادیل با علاقه به آن صورت کوچک و چشمان درشت سبز رنگ نگاه کرد، لبخند زد و انگشتش را به طرف مشت گره کرده ی برادرش برد؛ دستان کودک از هم باز شد و دور انگشت او حلقه گردید.
فلش فوروارد - بیست سال بعد
صدای گامهایش سکوت جاری بر کوچه های متروکه ی دهکده را می شکست؛ گامهایی سریع و کوتاه. ذهنش لبریز از خاطرات بود و قلبش سرشار از تردید اما به خوبی می دانست که مقصد نهایی اینجاست و همین اطمینان بود که بر تردیدش چیره شده بود و او را در آن ساعت شب به خلوت ترین نقطه ی هاگزمید می کشاند. به تدریج کوچه ها پایان یافت و خود را در مقابل محوطه ی باز وسیعی دید، محلی که یک آسیاب بادی قدیمی به یادگار از زمان حضور ماگل ها در آن منطقه، تنها بنایی بود که دیده می شد. سایه ای مقابل آسیاب به آرامی می لغزید، مثل بازیهای دوران کودکیش.
باد ابرهای تیره را از مقابل قرص ماه کنار زد. نور مهتاب به سایه جان داد و تادیل برق سبز رنگ چشمان برادرش را دید.
- بالاخره پیدات شد... بـــر ا د ر !
لحن آسپیل نیشدار و طعنه آمیز بود؛ تادیل زیر لب زمزمه کرد:
- درست مثل همیشه!
و در حالی که به طرف او حرکت می کرد، با صدای بلندتری گفت:
- میتونه اینطوری نباشه، هنوزم دیر نیست.
- میتونست اینطوری نباشه ولی تو خودت خواستی!
- من هیچوقت نمی خواستم کار به اینجا بکشه، برادرم رو دوست داشتم...
صدای خنده ی بلند، تادیل را وادار به سکوت کرد.
فلش بک – پانزده سال قبل
صدای موسیقی و آواز در میان خنده های نا تمام دو پسر گم شده بود. پسر بزرگتر در حالی که هم چنان می خندید، گفت:
- یالا دیگه آسپیل، چشاتو ببند، اون طرفو نگاه کن.
آسپیل کوچک، سرش را بالا گرفت و چشمانش رو محکم بست و پشتش را به تادیل کرد.
- کلک بی کلک... یه وقت نگاه نکنیا!
- نخیر!
تادیل در حالی که زیر چشمی برادرش را می پائید، به طرف کمد کوچکی رفت و بسته ای را در آورد.
- باز کنم؟
- یه کم صبر کن...
و بسته را به طرف او گرفت:
- تولدت مبارک داداش کوچولو!
آسپیل برگشت و به سرعت هدیه اش را گرفت و مشغول باز کردن کاغذ دورش شد. با دیدن آنچه درونش بود، جیغ بلندی کشید و خود را در آغوش تادیل پرت کرد:
- اینکه استرلینگه! راستی راستی داری میدیش به من؟ تو که خیلی دوسش داشتی!
- خب من برادرم رو بیشتر دوست دارم.
آسپیل با علاقه به مجسمه ی سانتور کوچک نگاه کرد و دوباره محکم به تادیل چسبید.
پایان فلش بک
- برادر... برادر... کدوم برادر؟ تو حتی خون اصیل هم توی رگهات نیست که بشه برادر حسابت کرد.
- خون اصیل؟ بزرگ شدن ما توی یه خونه به اندازه ی کافی ما رو یه خونواده نمیکنه؟
- نه! تو فقط هم خونه ی ما بودی، یکی که پدرم بهش لطف کرد، از بدبختی نجاتش داد. برای خانواده بودن باید هم خون باشی... هم خون!
فلاش بک – هفت سال قبل
- ولی اون هم خون ما نیست!
آسپیل این جمله رو آنقدر بلند گفت که تادیل در طبقه ی بالا به خوبی شنید. سرش را به دیوار تکیه داد و چشمانش را بست و از ته دل آهی کشید. یک ساعتی بود که شنونده ی گفتگوی بی پایان آسپیل و پدر و مادرش بود و هر وقت صدایش کمی بلند میشد، مرتب "هیس ، هیس" یا "تادیل میشنوه" را تکرار می کردند. چقدر زود کودکی را پشت سر نهاده بودند.
این بار با صدای بلندتری فریاد زد:
- خب بشنوه! هر چی میخوام، هر کاری میخوام بکنم... باید برادر بزرگت هم باشه، باید واسه اونم خرید، باید اونم بیاد. من این برادر زورکی رو نخواستم.
پایان فلش بک
- حق با توئه آسپیل، هم خون نبودم ولی خیلی بیشتر از تو کنار خونواده بودم. وقتی که مامان انحراف تو رو می دید و کارش شده بود گریه کردن، تو کجا بودی؟ وقتی که اولین بار از اهمیت اصالت توی مصاحبه ات حرف زدی و بابا از فرط عصبانیت هر چیزی دم دستش بود رو شکست، توی خونه بودی یا کاخ آرزوهات رو می ساختی؟!
- اونا هیچوقت اهمیت این موضوع رو درک نکردن، هیچوقت قدر خودشون رو ندونستن، بهترینا رو نمی خواستن، نه واسه خودشون و نه واسه من. ولی من اشتباه بابا رو تکرار نکردم. ببین الان من کجا ایستادم و اونا کجا؟ خواستم به اونا هم کمک کنم، خودشون نخواستن!
تادیل به تلخی خندید و سری تکان داد.
- اونا مثل تو بزرگی رو توی استکبار و از بین بردن رقیبا نمی بینن!
- چون تو با افکار و ایده های پوچت، مغزشون رو پر کردی. کاری کردی که حتی منو دیگه توی خونه راه نمیدن! بچه که بودیم همیشه تو در اولویت بودی، حالا هم که خونواده ام رو ازم گرفتی.
- من خونواده ات رو ازت نگرفتم آسپیل، خودت از دست دادی!
آسپیل دستش را به طرف گره ردایش برد:
- و حالا میخوام دوباره به دستش بیارم.
تادیل یک لحظه برق سرخ رنگی را در چشمان برادرش دید. تنها موضوع خانواده نبود، چند ماهی میشد که شایعات و گاهی اخبار جرم و جنایتهای او، چیزی که خودش نام بلند پروازی به آن داده بود را می شنید. دستش را روی جیبش گذاشت، جایی که انگار چوبدستیش هم برای ختم این قائله بی تابی می کرد؛ سپس او هم مشغول باز کردن گره ردایش شد.
با شنیدن سر و صدایی از طبقه ی پایین، کودک خیالی محو شد و او گوشهایش را تیز کرد. با خودش فکر کرد:
به همین زودی برگشتن!
به سرعت از تختش پایین پرید و به طرف در دوید اما قبل از باز کردن در درنگ کرد. ضربان قلبش شدت گرفته بود و احساس نگرانی می کرد. افکار کودکانه اش مانع از ادامه ی مسیر میشد.
یه بچه ی واقعی، یه بچه از خودشون! اگه منو دیگه نخوان چی؟ اگه فراموشم کنن چی؟
دقایق در حالی که خیره به در ایستاده بود می گذشت تا اینکه با شنیدن صدای دستگیره ، چند قدم عقب رفت. پدرش آنجا بود و چیزی در آغوش داشت.
- تادیل، بیا ببین. تو صاحب یه داداش کوچولو شدی!
و در مقابل او زانو زد تا نوزاد را ببیند. تادیل با علاقه به آن صورت کوچک و چشمان درشت سبز رنگ نگاه کرد، لبخند زد و انگشتش را به طرف مشت گره کرده ی برادرش برد؛ دستان کودک از هم باز شد و دور انگشت او حلقه گردید.
فلش فوروارد - بیست سال بعد
صدای گامهایش سکوت جاری بر کوچه های متروکه ی دهکده را می شکست؛ گامهایی سریع و کوتاه. ذهنش لبریز از خاطرات بود و قلبش سرشار از تردید اما به خوبی می دانست که مقصد نهایی اینجاست و همین اطمینان بود که بر تردیدش چیره شده بود و او را در آن ساعت شب به خلوت ترین نقطه ی هاگزمید می کشاند. به تدریج کوچه ها پایان یافت و خود را در مقابل محوطه ی باز وسیعی دید، محلی که یک آسیاب بادی قدیمی به یادگار از زمان حضور ماگل ها در آن منطقه، تنها بنایی بود که دیده می شد. سایه ای مقابل آسیاب به آرامی می لغزید، مثل بازیهای دوران کودکیش.
باد ابرهای تیره را از مقابل قرص ماه کنار زد. نور مهتاب به سایه جان داد و تادیل برق سبز رنگ چشمان برادرش را دید.
- بالاخره پیدات شد... بـــر ا د ر !
لحن آسپیل نیشدار و طعنه آمیز بود؛ تادیل زیر لب زمزمه کرد:
- درست مثل همیشه!
و در حالی که به طرف او حرکت می کرد، با صدای بلندتری گفت:
- میتونه اینطوری نباشه، هنوزم دیر نیست.
- میتونست اینطوری نباشه ولی تو خودت خواستی!
- من هیچوقت نمی خواستم کار به اینجا بکشه، برادرم رو دوست داشتم...
صدای خنده ی بلند، تادیل را وادار به سکوت کرد.
فلش بک – پانزده سال قبل
صدای موسیقی و آواز در میان خنده های نا تمام دو پسر گم شده بود. پسر بزرگتر در حالی که هم چنان می خندید، گفت:
- یالا دیگه آسپیل، چشاتو ببند، اون طرفو نگاه کن.
آسپیل کوچک، سرش را بالا گرفت و چشمانش رو محکم بست و پشتش را به تادیل کرد.
- کلک بی کلک... یه وقت نگاه نکنیا!
- نخیر!
تادیل در حالی که زیر چشمی برادرش را می پائید، به طرف کمد کوچکی رفت و بسته ای را در آورد.
- باز کنم؟
- یه کم صبر کن...
و بسته را به طرف او گرفت:
- تولدت مبارک داداش کوچولو!
آسپیل برگشت و به سرعت هدیه اش را گرفت و مشغول باز کردن کاغذ دورش شد. با دیدن آنچه درونش بود، جیغ بلندی کشید و خود را در آغوش تادیل پرت کرد:
- اینکه استرلینگه! راستی راستی داری میدیش به من؟ تو که خیلی دوسش داشتی!
- خب من برادرم رو بیشتر دوست دارم.
آسپیل با علاقه به مجسمه ی سانتور کوچک نگاه کرد و دوباره محکم به تادیل چسبید.
پایان فلش بک
- برادر... برادر... کدوم برادر؟ تو حتی خون اصیل هم توی رگهات نیست که بشه برادر حسابت کرد.
- خون اصیل؟ بزرگ شدن ما توی یه خونه به اندازه ی کافی ما رو یه خونواده نمیکنه؟
- نه! تو فقط هم خونه ی ما بودی، یکی که پدرم بهش لطف کرد، از بدبختی نجاتش داد. برای خانواده بودن باید هم خون باشی... هم خون!
فلاش بک – هفت سال قبل
- ولی اون هم خون ما نیست!
آسپیل این جمله رو آنقدر بلند گفت که تادیل در طبقه ی بالا به خوبی شنید. سرش را به دیوار تکیه داد و چشمانش را بست و از ته دل آهی کشید. یک ساعتی بود که شنونده ی گفتگوی بی پایان آسپیل و پدر و مادرش بود و هر وقت صدایش کمی بلند میشد، مرتب "هیس ، هیس" یا "تادیل میشنوه" را تکرار می کردند. چقدر زود کودکی را پشت سر نهاده بودند.
این بار با صدای بلندتری فریاد زد:
- خب بشنوه! هر چی میخوام، هر کاری میخوام بکنم... باید برادر بزرگت هم باشه، باید واسه اونم خرید، باید اونم بیاد. من این برادر زورکی رو نخواستم.
پایان فلش بک
- حق با توئه آسپیل، هم خون نبودم ولی خیلی بیشتر از تو کنار خونواده بودم. وقتی که مامان انحراف تو رو می دید و کارش شده بود گریه کردن، تو کجا بودی؟ وقتی که اولین بار از اهمیت اصالت توی مصاحبه ات حرف زدی و بابا از فرط عصبانیت هر چیزی دم دستش بود رو شکست، توی خونه بودی یا کاخ آرزوهات رو می ساختی؟!
- اونا هیچوقت اهمیت این موضوع رو درک نکردن، هیچوقت قدر خودشون رو ندونستن، بهترینا رو نمی خواستن، نه واسه خودشون و نه واسه من. ولی من اشتباه بابا رو تکرار نکردم. ببین الان من کجا ایستادم و اونا کجا؟ خواستم به اونا هم کمک کنم، خودشون نخواستن!
تادیل به تلخی خندید و سری تکان داد.
- اونا مثل تو بزرگی رو توی استکبار و از بین بردن رقیبا نمی بینن!
- چون تو با افکار و ایده های پوچت، مغزشون رو پر کردی. کاری کردی که حتی منو دیگه توی خونه راه نمیدن! بچه که بودیم همیشه تو در اولویت بودی، حالا هم که خونواده ام رو ازم گرفتی.
- من خونواده ات رو ازت نگرفتم آسپیل، خودت از دست دادی!
آسپیل دستش را به طرف گره ردایش برد:
- و حالا میخوام دوباره به دستش بیارم.
تادیل یک لحظه برق سرخ رنگی را در چشمان برادرش دید. تنها موضوع خانواده نبود، چند ماهی میشد که شایعات و گاهی اخبار جرم و جنایتهای او، چیزی که خودش نام بلند پروازی به آن داده بود را می شنید. دستش را روی جیبش گذاشت، جایی که انگار چوبدستیش هم برای ختم این قائله بی تابی می کرد؛ سپس او هم مشغول باز کردن گره ردایش شد.
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط تد ریموس لوپین در 1387/9/27 22:24:48
ویرایش شده توسط تد ریموس لوپین در 1387/9/27 23:11:19
ویرایش شده توسط تد ریموس لوپین در 1387/9/27 23:26:39
ویرایش شده توسط تد ریموس لوپین در 1387/9/27 23:11:19
ویرایش شده توسط تد ریموس لوپین در 1387/9/27 23:26:39



رو می گم ارباب ،نارسیسا اون روز گفت که چقدر انیتا و این پسره ی کثیف ژولیده بهم می این ولی من گفتم این پسره ی محبوب و زیبا اصلا هم به اون دختره نمی اد.
) هم سوار شه!! [/i]
يادتونه وقتي بچه بوديم، چه روزاي خوشي داشتيم؟ شما توي يتيم خونه بودين و من توي قصر پدرم...! اوه!
... چيز! آهان! يادتونه دفعه ي اولي كه همديگه رو ديديم؟ 

ولی می تونین مطمئن باشین که هری و رون از همون روز اول پایۀ کلاسای خصوصیش بودن و با بی شرمی و به صدای بلند همه چی رو موقع صبحونه توی سرسرا تعریف می کردن!!! وقتی شنیدم که هرمیون هم جدیدترین متدهای تغییر شکل رو توی کلاسای تقویتی مک گونگال یاد میگیره، هیچ تعجب نکردم!
پس تختم چطوری خیس شده بود؟

... خبرا چقدر دیر میرسه ... من مدت ها پیش مردم !


مــــــامــــــــان جـــــون!







