شبی از شب‌های ریونکلاو

لونا ، لینی و لیسا در یه لحظه متوقف شدن و به گابر خیره شدن.

-

لیسا با شک میگه: نکنه شاهدت یه سوسک که خریدیش.

گابر میاد حرف بزنه که یهو ابولهل از پشتش(!)در می یاد:دختر مونگل سوسک هفت جد ابادته!

گابر:ای فرو مایه قرار بود خیلی خفن از تو رونمایی بکنم.

ابولهل:مگه من جاروی پرنده ام که می خوای رو نماییم بکنی!

در همین هنگام لینی لونا و لیسا سخت در پی راهی برای فرار از این مخمصه بودند اما مغز هایشان یاری یشان نمی کرد.

گابر بر میگرده سمت اون سه دختر:خب دیه تیموم شد مدرکارو رد کن ویاد.

درهمین لحظه بحرانی مغز لونا به کار می افته:خوب ما در هر صورت این مدارکو بهت نیدیم!

گابر:منم یه راست میرم پیش دامبلدور.

لینی:ولی به نظر میاد اول باید از این اتاق خارج شی و خوب باید با یه ابولهول بری دفتر دامبلدور که میشه نتیجه گرفت از چنگ ما نمی تونی در بری.

گابر میخنده:ها ها ها هر هر هر ... یه ابولهول رو میتونید شکست بدید!

همه چوب هاشونو در میارن و به هم نگاه میکنن.

گابر فریاد میزنه:وینگاردیوم لویوسا.

مدارک از دست لیسا میپره بیرون ولی به دست هیچ کس نمیرسه و از پنجره می افته پایین.

دخترا به این حالت به پنجره نگاه می کنن و میرن از پنجره ببینن مدارک کجا افتاده و وقتی از پنجره سرشونو بیرون میکنن درمی یابن که هفت خان رستم برای پس گرفتن مدارک لازمه.
پسرهای ریون استاده بودند و همه داشتن به مدارک نگاه می کردن که مرلین خم شد و مدارکو بر داشت و بلند بلند خوند.

الفرد:یعنی با این میریم خارجه تحصیل میکنیم.

مرلین:درسته با این مدرک خوشبخت میشیم.

ترورس:میریم فرنگ با دخترای فرنگی...

در همین موقع بالای سر پسرا دخترا واستاده بودند و به این گریه میکردند که باز هم باید در این قلعه از مد افتاده بشینند و برای تفریح سبزی پاک کنند.

بگو یک کلمه از پست گویندی نفهمیدم پس از لونا ادامه میدهیم!

[spoiler=خلاصه سوژه]دامبلدور قصد داره از هر گروه یک نفر رو برای تحصیل به خارج از کشور بفرسته و اون کسی که از ریون انتخاب شده گابریل دلاکوره. این وسط فقط لیسا ، لونا و لینی از ماجرا خبر دارن و مدرک رو از گابر میدزدن. این در حالیه که گابر تا سه روزه دیه باید بره و بدون مدرک اجازه رفتن نداره. این وسطم بین لیسا ، لینی و لونا دعوا شده که کدوم اسمشونو تو مدرکه بنویسن و برن. گابر میدونه که مدارک رو اون سه تا دزدیدن اما مدرکی برای افشاسازی نداره ، اما ابوالهولی که پشت سرشه ، انگار از همه چیز با خبره![/spoiler]

- اممم تو واقعا میتونی شاهد من بشی؟

ابوالهول بادی به غبغب انداخت و گفت: آره اشکالی داره؟

گابر که از خوش حالی سر از پا نمیشناخت بلافاصله گفت: در عوض چی میخوای؟

- هوووم یه ابوالهول چه آرزویی داره جز اینکه ...

با نشانه ی ابوالهول گابر جلوتر رفت و گوششو به اون نزدیک کرد.

- موافقم.

یکی از کلاسا:

لیسا مدارک به دست از این میز به اون میز میپرید و لونا و لینی هم به دنبالش.

لینی نفس نفس زنان گفت: لیسا زودباش بده ، من ناظر ریونم ، من آستاکبار دارم ، من باید برم!

لونا پشت سرش فریاد زد: نخیرم من گولاخ ترم. من ناظر ریونم ، من مشاور ایفای نقشم ، من من من!

لیسا مدارکو بالاتر گرفت و گفت: منم ناظرم ، من خوشگل ترم ، مال خودمه! بتون نمیدم.

- غـــــــــیـــــــــــــژ

هر سه با تعجب دست از تلاش کشیدن و به در خیره شدن.

گابر به حالت در آستانه ی در نمایان شد. لیسا بلافاصله مدارکو پشت سرش قایم کرد و همراه لینی و لونا از رو نیمکت پرید پایین.

گابر تابی به موهاش داد و گفت: مدارکو بدین تا مدرکتون نکردم. میدونین از چی حرف میزنم پس خودتونو به نفهمی نزنین!

هر سه نگاهی به هم انداختن و لونا گفت: خب آره دست مائه. ولی تو هیچ مدرکی نداری که اینو ثابت کنی.

سپس رو به لینی و لیسا گفت: بریم بچه ها!

و به دست در راه افتاد اما گابر ادامه داد: من شاهد دارم.

لونا ، لینی و لیسا در یه لحظه متوقف شدن و به گابر خیره شدن.

-

ابوالهول، روی یک جعبه ی چوبی نشسته بود و پیپ می کشید.
- راستش رو بخوای، دلم یه دادگاه آدمی می خواد. می گن بعضی وقت ها هیجان انگیز می شه.
گابر در حالی که دستاش از خوشحالی می لرزید و این لرزش اینگونه بود که دست هاش مسافت بین کمر تا زمین را در مدت سه ثانیه، با چرخش کمر طی می کردن. سعی در تصور نکنید.
گابر رفت سر اصل مطلب:
- خب، چی بهت بدم در عوض؟! خب...یه گنج خوبه؟
قیافه ی ابوالهول دیدنی بود، از اون یکی نظر.
گابر ادامه داد:
- یه چندتا گنج می آرم اینجا قایم می کنیم و تو نگهبانشون می شی. من هم چند نفر رو خر می کنم تا بیان دنبال گنج ها...

یک ساعت بعد، چند مرد همچی بادی بیلدینگ، اومدن و به دستور گابر، قفسه رو برداشتن. بردنش به دفتر دامبلدور.

دامبل که مدام بیرون پنجره رو نگاه می کرد، هی می گفت:
- باب اون پایین دعوا شده! می خوام برم... این دیوونه کی می آد؟ اصلا من کی گفتم قاضی می شم؟
- ما هم راضی ایم به مرلین! اصلا دیگه بریم!
می خوان برن اون سه تا که قفس مستقیما به پیشونی هاشون می خوره. گابر از میون بادی بیلدینگ ها بیرون می پره:
- سلامی به گرمی مرلین و آفتابه ی گرمش تو سرمای سخت زمستون.
خلاصه جلسه شروع می شه و کلا می شه گفت اصلا شروع نمی شه و اساسا و کلا به گیس کشی کشیده می شه. دامبل همه رو می اندازه بیرون و یه پاکت جلوشون می اندازه: یه وقت برای دادگاهی که وقتی هری دوران بی کاریش رو می خواست یه جوری سپری کنه، رفت.
دامبل هم از همون جا، خودش رو از پنجره پرت کرد تا بلکه به دعوا برسه . تا این لحظه، کسی احتمال نمی ده که رسیده باشه.

خوابگاه دختران:

گابریل بر روی تخت خود دراز کشیده بود و در حالی که قلم پری درون دهنش بود سخت به فکر فرو رفته بود.

« این قدر میرم پیششون و میگم بدن تا آخر کلافه شن بدن ، اوهوم این خوبه! »

از روی تخت پایین پرید و از خوابگاه دخترا خارج شد.

وسط کلاس موجودات جادویی:

گرابلی وسط کلاس وایساده بود و در حال توضیح درس بود. گابر به آرومی خودشو به لینی ، لونا و لیسا نزدیک کرد و طوری که فقط اونا بشنون گفت: مدارکو بدین وگرنه مدرکتون میکنم.

لیسا نگاهی از روی تعجب به گابر انداخت و هر سه از گابر دور شدند.

سر میز ناهار:

گابر ، لونا و لینی و لیسا رو گوشه ی میز پیدا کرد و به سرعت خودشو به اونا رسوند و آروم کنارشون نشست.

- مدارکو بدین تا مدرکتون نکردم.

لیسا ، لینی و لونا با بیخیالی آخرین لقمه شان را خوردند و از سر میز بلند شدند.

شب ، کنار شومینه:

گابر به لینی ، لونا و لیسا که روی مبلی جلوی شومینه نشسته بودن نزدیک شد و از پشت بهشون گفت:

- مدارکو بدین تا نیومدم مدرکتون کنم.

لینی خمیازه ای کشید و گفت: منم خوابم میاد ، بیاین بریم بخوام

هر سه رفتند و گابر رو اونجا تنها گذاشتن.

خوابگاه دختران:

گابر دوباره روی تخت دراز کشیده بود و در حال فکر کردن بود.

« نباید این طوری بگم ، بهتره برم ازشون خواهش کنم شاید این طوری بدن. »

صبح روز بعد ، باغ وحش:

گابر پیش لیسا ، لینی و لونا رفت و قیافه ای ناراحت به خود گرفت و گفت:

- خواهش میکنم اون مدارکو بدین ، پیلیز ، خواهش ، پیلیز ، خواهش ، پیلیز بدین. من که قربونتون میرم ، من که دوستون دارم ، من که عاشقتونم ، من که واستون میمیرم ، من که بیشتر از چشام بهتون اعتماد دارم ، من که ...

اما با دیدن لونا ، لینی و لیسا که از او دور میشدند دست از صحبت کشید و با ناراحتی گفت: حالا چی کار کنم؟ باید حتما یه شاهد پیدا کنم که بگه اونا این کارو کردن. اما کی؟!؟!

- من!

گابر برگشت و به ابوالهولی که در قفس مقابلش ایستاده بود نگاه کرد.

گابر با خوش حالی به یک عدد گوشواره تربچه ای ، گردنبندی که پلاکی به شکل L زیبایی داشت و پاپیون بنفش رنگی که رو و کنار تختش افتاده بود نگاهی انداخت و برقی در چشمانش درخشید.

صبح در تالار:

گابر مدام با عصبانیت زیرچشمی نگاهی به لونا ، لیسا و لینی که در سمت دیگر تالار بر روی مبلی نشسته بودند نگاه میکرد.

لیسا سقلمبه ای به لونا زد و گفت: مث اینکه گابر یه بوایی برده.

لونا نیز نگاهی به گابر انداخت و گفت: آره ولی ما نباید ضایع بازی در بیاریم ، باید خودمونو به نفهمی بزنیم.

در همان وقت لیسا نیز درون آینه به قیافه ی خود نگاهی انداخت.

درست در همان زمان لونا در همان لحظه دستانش را به سمت گوشواره هایش برد.

همزمان با آن ها لینی نیز دستش را به درون یقه اش برد.

- جـــــــــــیـــــــــــــــغ!

- جــــــــــــــیــــــــــــــــغ!

- جـــــــــــــــــیـــــــــــــــــغ!

از جیغ این سه فرد که یکی بلند تر از دیگری بود زمین تالار به لرزه در آمد و همه ی سرها به سمت آن ها چرخید جز گابر که سرش درون کتابی بود.

- پاپیون بنفشم!

- یکی از گوشواره هام!

- گردنبند زیبای گولاخم!

بالاخره گابر از روی مبل بلند شد ، کتابش را سویی انداخت و به سمت آن ها رفت.

- دنبال من بیاین.

باغ وحش:

لونا ، لیسا و لینی به گابر خیره شدند و منتظر او ماندند تا حرفی بزند.

گابر که خط کشی را در دست داشت مرتب با آن به دست خود میکوبید و از این سو به آن سو میرفت.

- میشه بگی چی کارمون داشتی؟

گابر دستانش را درون کیف کوچکی که همراهش بود کرد و گردنبد ، پاپیون و گوشواره ای را از درون آن ها بیرون آورد.

لونا ، لیسا و لینی همزمان به سمت گابر هجوم آوردند تا وسایلشان را پس بگیرند اما گابر با چابکی از دست آن ها گریخت و گفت: اگه میخواینش وایسین سرجاتون.

بلافاصله میخکوب سرجایشان ایستادند.

- مدارک منو پس بدین!

- کدوم مدارک؟ معلوم هس از چی حرف میزنی؟

- خودتونو به نفهمی نزنین من تا سه روز دیگه باید برم و اگه اونو نداشته باشم نمیتونم برم. بدینش بهم تا منم اینارو بدم بهتون. وسایل شما کنار تخت من پیدا شده و اگه همین الان بهم ندین میرم به دامبلدور میگم.

- گابر تو که میدونی ما همیشه تلپیم رو تخت تو ، خب شاید وسایلمون اونجا افتاده در اون زمان. هیچ مدرکی نداره که بگی ما مدارکتو برداشتیم.

گابر که کاملا نا امید شده بود با عصبانیت وسائل آن ها را پرت کرد و رفت ، میدانست که حق با آن هاست اما مطمئن بود که کار ، کار آن هاست.

هر سه با خوش حالی وسایلشان را برداشتند و لیسا گفت: از بیخ گوشمون گذشت. خوب شد نفهمید که واقعا ما برش داشتیم ، مدرکیم نداره. حالا بهتره برم لیست رو پر کنم آماده شم برای سه روز دیگه.

- پس ما چی؟ نخیر من میر.
.
.
.
.

هیچ کدام از آن ها متوجه نبودند که ابوالهولی که در قفس مقابلشان بود گوش هایش را تیز کرده و به حرف های آن ها گوش میداد.

^^^^^^^^^^^^^^^

امروز که تلفنمون قطع شده بود نمیتونستم بیام نت حوصله م سر رفت سه تا پست سوژه جدید نوشتم اما وقتی اومدم تو ریون دیدم باو همش سوژه جدید داره. وقتی سوژه ها تموم شد اون پستام رو میفرستم! شما هم بیاین بتروکنیم!

سوژه جدید:

یکی از روزای گرمه تابستونه و لیلی و لیسا دان شطرنج بازی میکنن که گابر با ذوق و شوق از کنارشون رد میشه و همین طور که داره با خودش حرف میزنه، اتفاقی!لیلی و لیسا حرفاشو میشنون!

-عالی شد!حالا میتونم برم هاگوارتز خارج از کشور ادامه تحصیل بدم!

لیسا:این کی بود؟
-گابر بود!
-چه قد با عینک آفتابی فرق میکنه!
-تو تالار که آفتاب نیس!
-راستی چی گفت؟
-گفت که میتونه خارج از کشور ادامه تحصیل بده!
-


کتابخونه:

-لونا...لونا میدونی چی شده؟
-ها؟چی شده؟
-از گابر شنیدیم که میخواد خارج ادامه تحصیل بده!
-آره میدونم، حبف که ما دیر فهمیدیم!
-منظورت چیه؟
-دامبلدور فقط به یکی مدرک تحصیل تو هر گروهی میده و اونم تو ریون گابر بوده!

-

-ولی من یه فکری دارم، ما میتونیم مدرکو از گابر بدزدیم!

دو بوقی نیز قبولونیدند!


شبی از شبهای ریون کلاو!گابر تو کنار شومینه دراز کشیده بود و داشت مدرکشو پر میکرد تا برای دامبلدور بده!

-گابر داری چی کار میکنی؟

گابریل به محض دیدن لیلی تمام بساطشو جمع کرد زیر دامنش!

-هیچی داشتم فک میکردم که بهتره بخوابم!

شب،خوابگاه دختران!

-پیست!پیست!
-ها؟
-اون کاغذا زیر بالشتشه!
-واقعا؟لیلی کله گابرو بردا!

لونا آهسته کله ی گابر رو برداشت و لیلی هم ورقه ها رو و لیسا ورقه ها رو!


-جیــــــــــــــــــــــــــــغ!
-چی شده؟
-هیچی!

گابر از سویی نمیتوانست حرفی بزند و از سویی دیگر میدانست که مدارکش دزدیده شده، اما روی تختش اثری جرم باقی مانده بود!

......

شبی وهم انگیز بود . تمام تالار در سکوت فرو رفته بود . بادراد پاهایش را روی هم انداخته بود و به وحشتناکی ِ یک خرس ِ گرسنه ناله هایی سر میداد که اسمشان را به سختی میتوان "خرپف" نامید .

- گابر ، میکشمت ..
- جانم ؟
- بابا این خوابه تو خواب حرف میزنه ، ساکت شید !

مری ناگهان همه ی اعضای تالار رو به سکوت دعوت میکنه . سپس به سمت ِ تلیفون.. تیلیفتون .. یا هرچی میره که از طرف ِ آقای ویزلی به همه ی تالار های خصوصی عرضه شده . فلور میگه :

- اههه ، این آهنگ ِ .. آهنگ ِ آشغالیه !
مری :

سپس تلفن رو بر میداره . بادراد توی خواب چیزی میگه و بیدل رو صدا میزنه . لیسا با نگرانی به مری نگاه میکنه ، که بعد از یه سلام و احوال پرسی صداش خاموش میشه و چشمانش از ترس گرد ..

مری تلفن رو رها میکنه و سپس رو به ملت ِ تالار فریاد میزنه :

- وای ! یک مومیایی آورده بودند مدرسه ؛ فرار کرده و ظاهرا آخرین جایی که اون رو دیده اند این طبقه بوده ! به من گفتند اگر به مومیایی آسیب ِ جادویی برسه هممونو میکشند ! باید بدون چوبدستی اون رو تحویل بگیریم و بدیمش به مدیر !

ملت :

-پس چی؟

چو که همچنان چشمانش را بسته بود سوال لونا را بی پاسخ گذاشت.لیلی زیرچشمی به لونا نگاهی کرد . چو همچنان در تلاش بود
-چینگ ،چنگ جونگ موچنگ چنگ چانگ(ترجمه:ای روح بزرگوار،به من بگو مری کجاست.)

لیلی به آلفرد چشمکی زد و به چو اشاره کرد.آلفرد با امیدواری به او خیره شده بود .

-چنگ چونگ چنگ چینگ چون.موچنگ چانگ چینگ(ترجمه:ای روح بزرگوار،تو که همیشه خاندان و اجداد مرا یاری می کردی اکنون یاریم کن.)

بادراد در حالی که روی صندلی کوتاهی ایستاده بود تا قدش به میز برسد به کتاب نگاه می کرد.آلفرد دستانش را در هم قفل کرده بود و ملتمسانه منتظر واکنشی از طرف چو بود.

-چنگ چونگ چووونگ.چنگ چونگ چانگی(ترجمه:ای روح بزرگ.به خدا من دختر همون بابام.دِ مارو جلوی بقیه ضایع نکن دیگه.)

چو دستانش را بالا گرفت و آن هارا بهم مالید.سپس به فرق سرش نزدیک کرد و بعد به کتاب چسباند و در حالی که چشمانش هنوز بسته بود دوبار کتاب را بست و باز کرد.

-چین چون چین چانی! چنگ چونکوشو؟می چانگ چی (ترجمه:ای روح------(سانسور) دیگر من را سرکار می گذاری؟یعنی اجداد من به من دروغ گفتند؟)

آلفرد که کلافه شده بود به چو نزدیک شد.دستش را روی کتاب گذاشت و با صدای آرامی گفت :
-چو ،پس چی شد؟می دونی ممکنه هرلحظه بلایی سر مری بیاد؟

چو:
-چنگ چونگ چینگ ماشوگاچی.

لیلی با تردید به چو نگاه کرد.لونا آهی کشید و گفت :فکر کنم به زبون دهشون حرف زد .


کمی اونورتر ترا:

مری بی حرکت روی زمین افتاده بود.احساس می کرد که تمام بدنش از شدت درد در حال انفجار است.صدای قهقه ی وحشتناکی در اتاق کوچک طنین انداخت
-هاهاها،تویی ،مری کوچولو،حالا می بینیم که ریونی ها چطوری دنبالت می آن،بلاخره به آرزوم رسیدم.

-یعنی چی؟به ریونیا چی کار دارین؟شما ها کیین؟

مرد دوم که نقابی زردرنگ به چهره داشت پوزخندی زد و بعد با صدای بلند و تمسخر امیزی گفت :
-سکـــــــوت.ما که به تو نمی گوییم که هستیم.اصلا هم فکر نکن که ما یک گروه از سه گروه مقابل هستیم .نه اصلا هم فکر نکن که ما می خوایم ریونی هارو اینجا بکشیونیم .موهاهاها.

فرد سوم که ردای قرمزی پوشیده بود با عصبانیت به او نگاه کرد وبعد در حالی که از عصبانیت سرخ شده بود فریاد کشید:
-پیوز،قرار بود تا روزی که نقشه اجرا نشده این چیزی نفهمه.

-وای.خب جای نگرانی نیست.چیز زیادی که نگفتم.ولی سوروس اونطوری نگام نکن.استر ببخشید.خب این حرف زدن من مادرزادیه.

-خب ، که چی؟!
-هیچی همینجوری گفتم!
بادراد: ما باید به گروه های چند نفره تقسیم بشیم و دنبال مری بگردیم ، ممکنه تو خطر باشه.
لیلی:اما این کار ممکنه مدت ها طول بکشه ، چون هاگوارتز خیلی بزرگه و تازه پر از راه های مخفی هست که ما حتی جای اونا رو هم نمیدونیم.
آلفرد:لیلی راست میگه شاید حتی تا الان مرده باشه.

چو که تا آن موقع فقط به حرفای بقیه گوش میداد ، بالاخره گفت:یه لحظه صبر کنید ، برمیگردم.

سپس از جا برخواست و چند لحظه بعد با کتابی قطور و قدیمی برگشت و آن را تالاپی روی میز انداخت و خاک حاصل از آن همه را به سرفه انداخت ، از جمله خودش.

لونا کلمات عجیبی را که روی کتاب حک شده بود را به زحمت خواند.

-"راه های پیشگویی"چو ، مگه تو پیشگویی بلدی؟
چو کتاب را باز کرد و بالافاصله انکبوتی از میان آن بیرون آمد و از آن جا گریخت.

-خب ، این مال پدر من بوده که اونو از پدرش به ارث برده و بعدشم دست به دست گشته تا به من رسیده ، خوانواده ی ما یه پیشگوی قوی بودن.

آلفرد که گیج شده بود گفت:خب این که عالیه ، اینجوری همه چیز خوب پیش میره و ما میتونیم بدون اتلاف وقت مکان مری رو پیدا کنیم.

جایی دیگر!

دختر چشمانش را به آرامی باز کرد و با قیافه ای وحشتناک و لزجی روبرو شد که پس از نگاهی دقیق تر فهمید که آن چیزی نیست به جز ماسکی که مردی به صورت زده.

-شماها کی هستین؟من کجام؟چه اتفاقی افتاده؟
-تو زندانی ما هستی و اگه دوستات با ما همکاری نکنن اتفاق بدی برات می افته!

-همکاری؟چه نوع همکاری؟
مرد با عصبانیت گفت:به تو ربطی نداره ، حالا هم دهنت رو ببند تا ما بقیه کارا رو پیش ببریم.

مری که در اثر بیهوشی هنوز نصف هوشش رو به دست نیاورده بود موقعیت خود را درک نمیکرد.

-راستی اگه گفتین یه روز دیگه چه اتفاقی می افته؟
دو مرد مجهول:



شبی آرام و تاریک ، مکانی سرد و غبار آلود ، میز گردی با شمع هایی آب شده ، تعدادی نفر با لباسانی سفید دور میز ، و کتابی باز و نورانی وسط میز ،

-هو هی ها هو هی ها هو هی ها...

چو چشمانش را بسته بود و سعی داشت تا مکان مری را شناسایی کند.و بقیه نیز در حال تکرار کردن کلمات همراه او شدند.

-آه...فایده ای نداره باید بیشتر تمرکز کنیم من فقط چهره ی مری رو میبینم که خوابیده.

-هو هی ها هو هو هی ها هو...



-تولدته؟
-نچ!
-میخوای بمیری؟
-نچ!
-پولدار میشی؟
-نچ!
-تو جیب جا میشه؟

سوژه ی جدید :

- جییییییییییییییییییییغ
لیلی از پشت به روی زمین افتاد . لونا دوان دوان جلو رفت تا ببیند چه چیزی بر روی تابلو باعث از هوش رفتن لیلی شده .

-جیییییییییییییییییییییییییییییییییییییییغ
لونا از پشت سر بر روی لیلی افتاد . این بار آلفرد با نگرانی هر چه تمام تر به سوی برد هجوم برد تا متوجه موضوع شود .

- داااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااد ( نکته : چون پسره داد می زنه نه جیغ م)
آلفرد هم همانند دو نفر قبل از هوش رفت اما به دلیل رعایت شئونات اسلامی چندین متر (!) آن طرف تر روی زمین افتاد .

بادراد ریشو با نگرانی فقط از اینکه سه نفر از اعضای تیم کوییدیج روینکلاو از هوش رفته بودند ... جلو رفت تا ببیند دلیل این از هوش رفتن ها چیست ؟!


گم شده




مری باودی با مشخصات عکس بالا گم شده ... از یابنده (!) درخواست می شود تا او را به خوابگاهش در برج شمالی بازگرداند .


مکانی نا معلوم - همان زمان

مجهول1 : مطمئنی نمی تونه فرار کنه ؟
مجهول2: نه ،مطمئن نیستم !
1:پس سریع برو اطمینان حاصل کن که خیلی برامون مهمه ... حداقل تا دو هفته ی آینده بهش نیاز داریم !

تالار ریونکلاو - ساعت 10 شب

اعضای ریونکلاو یکی از یکی نگران تر به هم نگاه می کردند و هر کدام منتظر بود تا دیگری راهی را مطرح کند . چو که در اعماق ذهنش با خود کلنجار می رفت ، بالاخره تصمیم گرفت تا آن چیزی که در ذهنش هست را بگوید .

- بچه ها باید یادمون باشه که مری مامور تالار اسرار بوده!

------------------------
پ .ن : توی این سوژه می تونین به قدرت پیشگویی چو که از اجداده چینی - جاپنیش برده ، به مرگخوارا ، به گریفندوریا ، به هافلپافیا و به خود مری باود توجه کنین و بپردازین !