سرسرای عمومی

جغد سپید از سرعتش کاست و بال زنان، میان زمین و هوا ایستاد.
سیاهی.
این تمام چیزی بود که زیر بال هایش می دید.
نه از برج و بارو های قلعه ی هاگوارتز خبری بود، نه دریاچه ی نقره ای مدرسه زیر نور مهتاب می درخشید. "میوز" از ارتفاعش کاست و آرام سرک کشید تا شاید نور گرم و آشنای پنجره های جغددانی راهنمایی اش کنند، اما نه.
تاریکی.
انگار هزاران هزار دیوانه ساز سیاهپوش، آسمان هاگوارتز را غرق بوسه کرده بودند.
با این فکر، به خود لرزید.
پرنده باهوش تر از آن بود که بماند. همینقدر می دانست که امشب قرار نیست روی شانه ی جیمز سیریوس پاتر بنشیند و در آب کدوحلوایی اش شریک شود. چنگال های خسته اش را از هم باز کرد، لاشه ی موشی که برای شامش شکار کرده بود، خوراک تاریکی شد.
میوز اوج گرفت.
بدون نامه، پیغام ها داشت.



تد ریموس لوپین با چند قدم بلند خودش را به نزدیک ترین مشعل راهرو رساند و نقشه ی غارتگر را بالا گرفت. نگاهش روی تکه کاغذ می دوید. جیمز با چهره ای رنگ پریده سرش را بالا گرفته بود و منتظر لبخندی بود که بگوید حال بودلر جوان روبراه است.
تدی اما نمی خندید. گره ابروانش هر لحظه کورتر می شد.
جیمز صدای ارشد اسلیترین را از دخمه ها می شنید که با خشم، ناسزا می گفت.
روی نوک پاهایش ایستاد و به نقشه نگاه کرد. نشانگر ویکتوریا ویزلی را دید که همراه با تعدادی از گریفیندوری ها به سلامت به تالار خصوصی رسیده بودند.
- امکان نداره..
جیمز مسیر نگاه تدی را دنبال کرد.
نشانگر ویولت بودلر، میان درختان جنگل ممنوعه، سرگردان بود.

***

فلش بک - زمین کوییدیچ:

ویولت خودش را جمع و جور کرد. روی جارویش خم شد و به طرف پنجره ی برج ریونکلاو سرعت گرفت. وقت فکر کردن نداشت. زمزمه ها واضح تر می شدند، تاریکی نزدیکتر. تمام کلمات به گوش هایش آشنا بودند اما زبانش را نمی فهمید. نمی خواست بفهمد. به پنجره نزدیک شده بود، چشم هایش را بست و سرش را پایین گرفت و آماده ی برخورد با شیشه شد.
سکوت.
هیچ اتفاقی نیفتاد.
چشم هایش را باز کرد.
تاریکی.
دوباره پلک زد.
تاریکی.
از جارو و چماقش خبری نبود.
پاهایش را روی زمین احساس می کرد.
قلبش در سینه فرو ریخت.
بوی چمن مرطوب جنگل ممنوعه را خوب می شناخت.

پایان فلش بک

تدی نفس عمیقی کشید و برخاست. چشمان فندقی جیمز و چشمان آبی و درشت ویکی هم با او حرکت کردند.
- ویکی، باید بچه‌ها رو برگردونیم تالار.

ویکی با دستپاچگی بلند شد. گرچه نگرانی در چشمانش موج می‌زد، ولی تمام تلاشش را می‌کرد که لحن مسلّط و آرام یک ارشد را به خودش بگیرد:
- بچه‌ها. لطفاً حرکت کنید. کسی از جمع جدا نشه.

گرگینه‌ی مو فیروزه‌ای هم‌گروهی‌هایش را به دست ارشد دوّم سپرد و مُچ جیمز را که همچنان در سکوت به او می‌نگریست، محکم گرفت. جیمز با صدای بلند به این حرکت اعتراض کرد:
- هی!

تدی بدون توجّه به اعتراض برادرش، به ویکی گفت:
- ویک، ممکنه حواست به بچه‌ها باشه؟

ویکی با اضطراب به او نگاه کرد:
- ولی.. گفتن از هم جدا نشیم..

هر دو جیمز را که ادای ویکی را در می‌آورد، نادید گرفتند و لوپین جوان، با لبخند محوی، جواب اضطراب ویکی را داد:
- ما از هم جدا نمی‌شیم.

سپس همانطور که دست جیمز را گرفته بود و او را دنبال خود می‌کشاند، پیش رفت و در پیچ راهرویی ناپدید شدند.



ساعتی قبل‌ - زمین بازی کوییدیچ - تمرین تیم کوییدیچ ریونکلا

- ده بگیر اون اسنیچ لامصبو آخه دیگه!

ویولت تمام خودداری بودلرانه‌ش - که میزانش چندان زیاد هم نبود - به کار بست تا به جای هوار کشیدن این جمله بر سر جستجوگر بی‌مصرف ریونکلا، زیر لب غرولندکنان حرفش را بزند و با چرخشی، بازدارنده را به سمت جستجوگرشان پرت کرد.
- عالیه.

یک بار دیگر، اسنیچ از میان انگشتان جستجوگرشان گریخت و ویولت در دل اندیشید دقیقاً بنیان‌گذار این بازی با خودش چه فکری می‌کرده که صد و پنجاه امتیاز را فقط برای یک گوی فسقلی طلایی گذاشته و عملاً بقیه‌ی آن تیم هفت‌نفره را پشمک..
-بچه‌ها؟..

ویولت سرش را بالا آورد. جستجوگر تیمشان کلاً دیگر دست از جستجوی گوی زرّین شسته بود و مدافع تیم، وقتی تاریکی خزنده از سمت جنگل ممنوعه به سمت زمین بازی را دید، کاملاً به او حق داد.

- اون چیه؟!

پُشت سرش درخت‌ها، به خاکستر و پوچی بدل می‌شدند. از همه بدتر، صدای زمزمه‌ی خشمگینی بود که می‌شد شنید، ولی نمی‌شد کلماتش را تشخیص داد.

فلور دلاکور، مهاجم تیم همانطور که آرام آرام به سمت عقب پرواز می‌کرد، هراسان گفت:
- هرچی هست چیز خوبی نیست.

دود تیره ناگهان سرعت گرفت و هجوم آورد. برای واکنش نشان دادن نفرات جلویی فرصت زیادی نبود و ویولت تنها توانست ببیند به یک‌باره جاروی سه بازیکن پیشین از کار افتادند و هر سه نفر، به سمت زمین سقوط کردند.

بودلر ارشد با بی‌مغزی یک گریفندوری به سمت آنها هجوم بُرد، ولی پیش از آن که بتواند هیچ‌کدامشان را بگیرد..
- آخ!!

با ورودش به آن تاریکی مطلق، گویی به یک‌باره در گردبادی فرو رفت و با شتاب، به سمت عقب پرتاب شد. در میان تلاش او برای تحت کنترل درآوردن جارویش که دیوانه‌وار به دور خود می‌چرخید، صدای فریاد کاپیتان تیمش را شنید:
- فرار کنید!!

در آن چرخش تهوع‌آور، به جز سؤال مستأصل ِ «این لعنتی رو چطوری کنترلش کنم؟!» دو مسئله‌ی دیگر به دیواره‌های ذهنش پنجه می‌کشیدند:
«پنجره‌های برج ریونکلا نزدیک‌تر از درهای خروجی زمین کوییدیچه!»

و..

«اون.. "چیز".. حرف می‌زد؟!..»

پایان فلش‌بک



- نه! نقشه‌ی غارتگر مال منه!
- و مال تو می‌مونه. فقط فعلاً احساس می‌کنم بدون این که اونو داشته باشی، خیالم راحت‌تره.

جیمز دستانش را پشت سرش حلقه کرده و لجوجانه به چشمان کهربایی تدی زل زده بود. همان لحظه‌ای که شنید "ما سعی نمی‌کنیم بفهمیم چه اتفاقی داره میُفته." دانست برادرش مثل همیشه ذهنش را خوانده است. باشد. او داشت به این که آیا راه‌های "ثبت نشده"ی خروجی هم بسته شده‌اند یا نه، می‌اندیشید؛ ولی هنوز که عملی‌ش نکرده بود!

- نقشه همراهم نیست. تو خوابگاهه!

تدی ابرویش را بالا انداخت:
- جیمز سیریوس پاتر. چقدر باید تو رو نشناسم که باور کنم اون نقشه رو حتی توی حموم هم با خودت نمی‌بری؟

جیمز برای لحظه‌ای با شنیدن صدای یک گروه دانش‌آموز ریونکلایی که نزدیک می‌شدند، پاسخش را فرو خورد و از فرصت پیش آمده برای فکر کردن استقبال کرد.

- لینی داشت تمرینشون رو نگاه می‌کرد. می‌گفت صداهای ناجوری از زمین میومد.

نگاه دو برادر در هم گره خورد. یکی دیگر از نوادگان روونا در جواب گفت:
- بعید می‌دونم.. اتفاق خوبی براشون افتاده باشه.. یعنی می‌دونی.. لودو آخرین آذرخش بازارو داشت..

لودو.. کاپیتان تیم ریونکلا.. بهترین بازیکنشان بود..
ریونکلایی‌ها به سمت بُرجشان حرکت کردند.
و جیمز..
نقشه‌ی غارتگر را بیرون کشید.

***سوژه‌ی جدید***

صدای قلم‌پرها و زمزمه‌های بی‌حوصله‌ی دانش آموزان ‌لالایی‌وار پلک‌های سنگین جیمز سیریوس پاتر را به خواب تشویق می‌کردند. با بی علاقگی به کارت تاروت روی میزش نگاه کرد و بدون کمترین تلاشی برای فکر کردن به تفسیر آن, به ادامه ی نقاشی‌اش پرداخت. کارتی که منسوب به مرگ بود, با آن بازوهای لاغر و پاهای دراز بیشتر شبیه جستجوگر تیم ریونکلاو شده بود که سال قبل در حالی‌که تلاش می‌کرد اسنیچ را زودتر از او بگیرد, از جارویش سر و ته آویزان و سوژه‌ی خوبی به دست همه داده بود.

جیمز با یادآوری خاطره‌ ی پارسال, لبخندی پیروزمندانه زد و سرش را به طرف پنجره چرخاند و سعی کرد از پشت پنجره زمین کوییدیچ را ببیند, جایی که قرار بود طی ۲۴ ساعت آینده دوباره میزبان دو تیم گریفیندور و ریونکلا باشد. با اینکه نزدیک ظهر بود اما ‌آسمان تقریبا گرگ و میش بود. با دست پلک‌های خواب‌الودش را چند بار مالش داد و دوباره به منظره‌ی بیرون نگاه کرد.
نه! اشتباه نمی‌کرد. هر لحظه هوا تاریک‌تر میشد! دستش را روی سر رکسان که کنارش نشسته بود گذاشت و آن را به سمت پنجره چرخاند. قبل از آنکه صدای اعتراض دختردایی‌اش بلند شود, همهمه‌ای که در کلاس شکل گرفته بود به جیمز اطمینان داد که توهم نبوده است. با تردید گفت:
- پروفسور سینیسترا حرفی از کسوف زده بود؟

و از آنجایی که همه متحیرتر از آن بودند که صدایش را بشنوند با صدای بلند سوالش را طوری تکرار کرد که پروفسور تریلانی جوابش را بدهد.
- پروفسور؟! واسه امروز کسوف پیشگویی شده بود؟

اما صورت تریلانی تغییر کرده بود, هر چند چهره‌اش از پشت آن عینک بزرگ ته استکانی و موهای آشفته به نظر می رسید با عجله خانه را ترک کرده و به یاد نمی‌آورد چه چیزی را فراموش کرده, در آن لحظه خطوط صورتش در هم رفته بودند و عضلاتش انگار منقبض شده بودند. روونا با تردید گفت:
- پروفسور تریلانی؟ حالتون خوبه؟

اما صدایی که از گلوی سیبل تریلانی خارج شد نیز شبیه او نبود. انگار تارهای صوتی‌اش زنگ بودند!
- در طولانی‌ترین روز پاییزی, روشنایی به تاریکی می‌پیوندد و نور از دل‌ها رخت بر می‌بندد. در طولانی‌ترین روز پاییزی, سیاهی خانه ی جدیدی می یابد و تنها وارثین حقیقی خانه نیروی بیدار کردن خورشید را دارند.

کلاس در سکوتی مرگ‌بار فرو رفته بود و جیمز احساس می‌کرد خون در رگ‌هایش منجمد شده است. چیزهایی درباره‌ی استاد نه چندان نمونه‌ی هاگوارتز شنیده بود و اگر شنیده‌هایش حقیقت داشتند, این بار در کنار ده دانش آموز دیگر شاهد یک پیشگویی واقعی از سیبل تریلانی بود.

صدای پچ‌پچ‌ها با ناقوس مدرسه که ساختمان هاگوارتز را به لرزه در می‌آورد بلند‌تر و به فریاد تبدیل شد. هیچ‌کس تا کنون صدای این زنگ را نشنیده بود اما همگی به خوبی می‌دانستند که معنای آن چیست.

تریلانی که به حالت همیشگی خودش برگشته بود, دست‌هایش را بهم کوبید و عجولانه شاگردانش را به سمت در هدایت کرد.
- یالا بچه‌ها! وسایلتونو بعدا بردارین. الان همه باید سرسرای عمومی باشیم. یالا!

جیمز بی توجه به او, کیفش را از پشت میز قاپید و پله‌ها رو دو تا یکی به سمت طبقه‌ی اول طی کرد. به محض دیدن تدی پشت میز گریفیندور, خودش را بین او و ویکتوریا جا کرد و نفس نفس زنان گفت:

- باید یه چیزی بهت بگم تدی..
- میدونم جیمز! برای همین همه جمع شدن.
- میدونی؟ مگه تو سر کلاس پیشگویی بودی؟

تدی در حالی‌که چشم از میز اساتید برنمی‌داشت, با حواس پرتی گفت:

- کلاس پیشگویی؟
- پس چیو میدونی؟ تریلانی پیشگویی کرد! تدی.. ترسناک بود. یارو اصلا تو حالش خودش نبود.. اول بیرون تاریک شد.. شبیه کسوف! میدونستی قراره کسوف بشه؟ بعدش با یه صدای عجیب غریبی یه چیزی تو این مایه ها گفت که بلندترین روز پاییز, روشنایی با سیاهی یکی میشن و سیاهی خونه ی جدید پیدا میکنه و نمیدونم.. صاحبای خونه قدرت بیدار کردن خورشیدو دارن.

تدی دیگر به میز اساتید نگاه نمی‌کرد. با دهانی باز چشمانش را به جیمز دوخته بود اما حرفی نمیزد. جیمز با احتیاط پرسید:
- تو .. نمی‌دونستی؟ پس از چی خبر داشتی وقتی اومدم؟

اما پیش از آنکه تدی حرفی بزند, پروفسور دامبلدور با صدای بلند و رسا شروع به صحبت کرد. چهره ی پیرمرد مثل همیشه مهربان و مصمم بود اما از پشت عینک نیم هلالی‌اش چیزی در چشمان آبی رنگش کم بود. خبری از برق همیشگی نگاه دامبلدور نبود.

- فرزندانم... خوب گوش کنید! با گزارشهای شما و بعضی اساتید و به تائید خودم.. متوجه شدیم که راه‌های خروجی ساختمون همه‌ مسدود شده اند. چیزی که الان می‌تونم بگم اینه که کسوف بیرون واقعی نیست و یک جادوی خیلی سیاه و پلیده که اجازه ی خروج ازقلعه چه از طریق ساده و چه با جادو رو نمیده. متاسفانه تا وقتی که و من و بقیه ی استادها بفهمیم که این چیه و چطور میشه باهاش مقابله کرد, همه داخل ساختمون زندانی هستیم و ارتباطمون با خارج قطع شده و این شامل عدم دسترسی به حیاط مدرسه, دریاچه و زمین کوییدیچ میشه. شاید یه عده از دوستاتون رو پیدا نکنین اگه داخل قلعه نبودن و امیدواریم اونها تونسته باشن از مدرسه خارج بشن. حالا خوب گوش کنین! خواسته‌ای که ازتون دارم خیلی بزرگه اما باید قوی باشید! ازتون میخوام خونسردی خودتون رو حفظ کنید, همدیگه رو تنها نذارین و هر اتفاقی که افتاد به ارشدهای گروهتون فورا بگید. مهم‌تر از همه اینکه.. من متاسفانه نمیدونم این کسوف تا کی طول بکشه و کی منبعش رو پیدا کنیم و بتونیم درهای قلعه رو باز کنیم اما تا اون موقع اتحادتون رو حفظ کنید و اجازه ندین ترس از ناشناخته, به جای امید توی دلاتون خونه کنه. کلاس‌ها فعلا معلقه.. لطفا به تالارهاتون برگردید!

تالار در سکوت مطلق فرو رفته بود و هیچکس تکان نمی‌خورد.. به نظر می رسید پیش از پایان سخنرانی, وحشت خانه ی خودش را یافته بود!

همه در سرسرای عمومی نشسته بودند و مشغول خوردن شام خود بودند. در همین لحظه پروفسور دامبلدور شروع به سخنرانی میکند:
-اهم اهم... یک لحظه لطفا همه توجه کنید.

بعد از این حرف همه به او نگاه میکردند.

-موضوعی رو که میخواستم بهتون بگم...

سرو صدایی از سمت چپ دامبلدور به گوش رسید.همه برگشتند و نگاه کردند.
-اه وای، آخ!

دامبلدور به پایین نگاه کرد.
-اوه شمایید بفرمایید بشینید.

بعد از این حرف همه با تعجب به همدیگر نگاه میکردند!
میز اسلیترینی ها:
-وا! داشت با کی حرف میزد!
-دیوونه شده ها.
-دیوونه بود.

میز گریفندوری ها:
-
-داره با ارواحی که دیده نمیشن حرف میزنه!
-

داملدور ادامه داد:
-خب داشتم میگفتم... یه موضوع مهمی میخوام بهتون بگم... بله؟!کاری دارین؟!

دامبلدور پس از گفتن این حرف سرش را دوباره به همان قسمت چرخاند و با صندلی خالی حرف زد.

-بله میخواستم یه چیزی رو به همه بگم.

همه با حیرت داشتند نگاه میکردند! صندلی جلوی انها حرف زده بود.
-صندلی بودا! خودم با چشم خودم دیدم!
-منم دیدم.

-اهم... اهم میخواستم بهتون بگم که من دو روز دیگه میخوام آزمونی از همه بگیرم! از همه دانش آموزان. چه ترم اولی و چه ترم آخری.

-وا صندلی میخواد امتحان بگیره! این یعنی چی.

داملبدور به همه نگاه کرد. همه آنها چهره ی متعجبی به خود گرفته بودند، گویی ترسیده بودند!
-شما ها مشکلی دارید؟!
-بله پروفسور!چطور یه صندلی میخواد از ما آرمون بگیرد.

دامبلدور لبخندی زد و گفت:
-پروفسور فلیت ویک! فقط چون یه مقدار قدشون کوتاهه میز ازشون بلندتره دیده نمیشن.

فلیت ویک بر روی صندلی ایستاد و لبخندی زد. چهره همه شاد شد و از نگرانی در امدند! ولی بعد به یاد امتحان افتادند و...
دامبلدور ادامه داد:
-داشتم میگفتم! فقط خواستم بگم که خوب بخوابید.

هوا سرد بود اما سرسرای عمومی مثل همیشه گرم تر از هرجای دیگر بود.
باران به شدت به شیشه ی پنجره های سرسرا برخورد می کرد.
نویل در سرسرای عمومی بر روی یکی از صندلی های گروه گریفیندور نشسته بود و همانطور که یک لیوان نوشیدنی کره ای می نوشید به سقف سحر آمیز خیره شده بود و در فکر فرو رفته بود ، ناگهان با ضربه ای به پشت گردنش از جای پرید و تمام نوشیدنی کره ای از دهانش به بیرون پخش شد.
-چطوری فراموشکار بی عرضه؟؟
مالفوی همانطور که به نویل پوزخند می زد با کراب و گویل شروع به مسخره کردن نویل کرد.
-بهتره راهتو بکشی بری مالفوی چون امروز اصلا حوصله ی شوخی ندارم.
- چی شده؟ نکنه باز اون وزغ زشتتو گو کردی؟یا شاید مادربزرگت یادش رفته اسباب بازی هاتو برات بفرسته؟
نویل همانطزر که از خشم می لرزید با عصبانیت مشت خود را به سمت مالفوی دراز کرد.
-اینجا چه خبره؟
پرفسور مک گونگال همانطور که به آن دو نزدیک می شد با صدای بلند رو به مالفوی گفت:
برای چی اینجا سر میز گریفیندور هستی؟
الان موقع خوردن شام هست و تو باید سرمیز اسلاترین باشی بخاطر این بی نظمی 10امتیاز اسلاترین کم میشه.
مالفوی با عصبانیت از آنجا دور شد و نویل همانطور که پوزخند می زد او را نگاه می کرد.
نویل دوباره به سرجای خود بازگشت و دوباره به سقف سحر آمیز خیره شد و به این موفقیت خود فکر می کرد.
- من باعث شدم 10 امتیاز از اسلاترین کم بشه!!!! این فوق العادس
و همانطور که لبخند بر لب داشت تکه ای گوشت بره در دهان خود گذاشت.

بارنی و رون در حال قدم زدن در سرسرای عمومی بودند ک ه ناگهان مار سفیدی توجه اونارو به خودش جلب میکنه.
رون:هی بارنی
بارنی:بله رون؟
رون:اونچیه اونجا سفیده؟
بارنی:لعنتی معلومه که اون یه ماره
رون:یه مار؟
بارنی :آره بیا بریم جلوتر
مار صداهایی رو از خودش در میاره
رون:لعنتی من میترسم
بارنی:مگه نگفته بودی 40 تا مار رو با هم کشته بودی؟
رون:جالبه...من فقط...ولش کن...بیا بریم
صدای اسنیپ اونارو بخودشون میاره
_هی شما آقایون ویزلی مگه نباید سر کلاس باشید؟
رون:پروفسور اما اینجا یه ماره
اسنیپ:احمق نشو ویزلی.یه مار توی سرسرای هاگوارتز؟خودتون میدونید برید سرکلاس زود
بارنی:چشم پروفسور
مار دوباره به اونا نزدیک میشه.
مار:هاهاها.رونالد ویزلی پسر احمق
بارنی:درست میشنوم؟دراکومالفوی؟
دراکو مالفوی:پیشرفت زیادی رو توی معجون سازی داشتم ن؟
...

بارنی:اوه پسر عموی عزیزم رون خوبی؟
هرماینی با تنه زدن به رون به بارنی اشاره میکنه
رون:اوه سلام خیلی وقت بود ندیده بودمت کجا بودی؟
بارنی:مگه خاله مالی بهت نگفته بود یه مدت تو مدرسی دورمشترانگ بودم؟
رون:آها یادم رفته بود (باخمیازه)
رون:یادم رفت بارنی دوستم هرماینی
هرماینی پسر عمو بارنی
هرماینی :خوشوقتم تو اون مدرسه خود جادو سیاه رو یاد میدن درسته؟
بارنی:اوه آره
رون:چقد خوب
هرماینی:هم آره هم نه
رون:منظورت چیه؟
هرماینی:لرد خبیس از اونجا کارخودشو شروع کرده بود
رون:چرند نگو
هرماینی:ادب نداری من میرم فعلا خداحافظ
بارنی:به سلامت

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۳‏ از ده

جسیکا گفت : من میگم یک سری هم به دوقلو های ویزلی سر بزنیم اونها استاد خرابکاری هستن نظر تو چیه هری ؟
هری : موافقم .
ناگهان دری مخفی باز شد و جرج و فرد وارد سالن شدن .
فرد : کسی گفت خرابکاری ؟
جرج : کسی گفت دوقلوهای ویزلی ؟
الشیا گفت : اره ، این قضیه درست کردن غذا همه رو شاکی کرده ما نظر این است که ..... .
جرج : اره از لی شنیدیم نگران نباشید یک نقشه توب کشیدیم که همه اساتید دوباره همه جن ها رو بیارن .
گرینفندور ها :
هرمیون : نکنه تو دردسر ... .
فرد گفت : هرمیون ما با دردسر بزرگ شدیم ... .
جرج : فقط به همه گروه ها بگن که غذا نخورند ... .
و فرد و جرج از در خارج شدن تا خرابکاری شون سرعت بدن .
خبر تو همه گروه ها رسیده بود که دوقلو ها نقشه ای دارن .
در سراسری بزرگ
نوبت گریفندویی ها بود که غذا درست کنند
هرمیون عصبی بود ، هری و رون کنجکاو که چی میشه .
دامبلدور سخنرانی قبل از خوردن گفت و نشست
همه نگاه ها به اساتید بود که ناگهان اتفاق عجیبی افتاد
اسنیب شورع کرد به شعر خوندن
هاگرید با پوفسور مگ گوناگون می رقصید
پوفسور فلی یک تانگو می رقصید
تنها کسی که هیچ چزیزیش نشده بود دامبلدور بود
دامبلدور در حالی که می خندید گفت : خب خب این معجون تعقیر رفتار بود باشه باشه ما تسلیم میشیم و جن ها رو بر می گردونیم .
سراسری بزرگ منفجر شد و ان شب جرج و فرد قهرمان های گریف شدن .

[spoiler=خلاصه ی سوژه]عنکبوتی درون غذای یکی از روزها پیدا میشود و از آن به بعد هاگوارتز تصمیم به اخراج جن های خانگی میگیرد. به جای جن ها خانگی هر روز یکی از گروه ها وظیفه ی تهیه ی غذا را بر عهده دارد. ملت که از این کار اصلا خوششان نمی آید تصمیم میگیرند غذایی با کیفیت بد درست کنند تا هاگوارتز پشیمان شود اما نقشه نمیگیرد و در صورت پسخت غذای بد از هر گروه امتیاز کم میشود.
راه حل دوم آن ها استفاده از جن های خانگی است که آن هم با شکست و کم شدن امتیاز منجر میشود که در صورت تکرار موجب حذف آن گروه میگردد.[/spoiler]

بعد از یک هفته درست کردن غذاها بدون هیچ عیب و نقضی تمامی دانش آموزان گروه ها از این کار شاکی شده و همه در فکر پیدا کردن راهی برای گریز از این مشکل بودند.

جسیکا با عصبانیت چوبدستیش را که در حال خرد کردن سبزی ها بود کنار گذاشت و گفت: تا کی قراره این طوری کار کنیم؟ من دیگه تحملشو ندارم!

لایرا آهی کشید و گفت: حاضرم اخراج شم ولی این کارو نکنم!

با شنیده شدن این حرف ، برقی در چشمان جسیکا نمایان شد و گفت: فکر خوبیه!

لایرا آب دهانش را قورت داد و گفت: حالا جدی نگیر ، باور کن شوخـ...

اما قبل از اینکه جمله اش را تکمیل کند توسط جسیکا به بیرون از گریف کشیده شد.

راهروهای هاگوارتز:

- میشه به منم بگی نقشه ت چیه؟

جسیکا ایستاد ، نگاهی به لایرا انداخت و با امیدواری گفت: تا چند دقیقه دیگه میفهمی!

و دوباره به راه افتادند.

جسیکا که با رسیدن به هر کلاسی درون آن را به امید یافتن کسی سرک میکشید از لایرا پرسید:

- به نظرت ملت الان کجان؟ چرا هیشکی نی؟

لایرا به اطراف نگاهی انداخت و گفت: نظری ندارم! حالا میشه بگی نقشه ت چیه؟

جسیکا بعد از کمی فکر کردن گفت: نقشه که نیست. اما فکر کردم شاید بهتر باشه همه دوباره غذای بد درست کنن.

- چی؟ مگه دیوونه شدی؟ گفتن هر گروهی این کارو کنه اخراج میشه!

جسیکا نیشخندی زد و گفت: منم قصدم همینه!

- شوخی میکنی؟ نه؟

جسیکا دستی به چانه اش کشید و پاسخ داد: بهتره با بقیه گروها مشورت کنیم و این تصمیمو بگیریم. اگه همه گروها بد غذا درست کنن چی میشه؟

لایرا که تازه متوجه منظور جسیکا شده بود گفت: اونوقت همه گروها اخراج میشن و دیگه هیچ گروهی تو هاگوارتز برای درست کردن غذا نمیمونه و این یعنی افزایش شانس برگردونده شدن جن های خونگی!

جسیکا با حرکت سرش تایید کرد و گفت: البته اگه نتیجه ی برعکس نده.

...

« باشد که ارتش دامبلدور پیروز باشد!»

در آشپزخانه:
لايرا:واي...پناه بر مرلين!اين كارا چيه؟مگه زوره؟!اگه ما نخوايم غذا درست كنيم بايد كيرو ببينيم؟!
ناگهان سريوس از آتش روي اجاق سر درآورد و گفت: خوب نگران نباشيد فقط كافيه جن هارو يواشكي وارد آشپز خانه كنيد و خودتان همان جا بشينيد تا آنها غذا درست كنند بعد به اونا بگيد غذا رو خودتون درست كرديد
هرميون:
سيريوس:
هري:
رون:

صبح روز بعد:
امروز نوبت اسلايرتيني ها بود.
مالفوي:هي...هي هي..!هو كريچر!هووووو باتوام! بيا.
كريچر: اوه...ارباب اين پنجره براي من كوچيكه!
- اه...لوس بازي درنيار!زود باش تا صبح وقت نداريم.
- خوب چي درست كنم غذا ؟ ارباب ؟!
- نميدونم فرقي نميكنه ولي اگه بدمزه باشه و امتيازمون كم شه خودت ميدوني!
- اوه ارباب ...باشه...
مالفوي:
كريچر:

ظهر.هنگام ناهار:

مك گوناگال داشت غذا رو امتحان ميكرد تاببينه اگه بده امتيازشون رو كم كنه.
مك گوناگال: به به!
مالفوي:

نوبت هافلپاف.براي شام:
-كريچر كجايي؟!...بيا...!
- كي؟ كريچر كيه؟! منم دابي!
-ها؟ هوم؟ دابي؟! تو اينجا چيكار ميكني؟
- كريچر رفته مرخصي!من به جاش اومدم!
ناگهان...
دامبلدور: داري با كي حرف ميزني؟!
-اممم....هيچي! باخودم حرف ميزنم حوصلم سر نره!
- زود باش همه گشنه اند.
-بله پروفسور!

سر ميز شام:

اسنيپ:اينا مشكوك ميزننا !
همه ي پروفسورها:

فردا ناهار.در آشپز خانه:
نوبت راونكلاو هاست!
اسنيپ تو ديگ آش قايم شده!
- هي دابي!دابي؟ بدو ديگه دير ميشه!
-هومممم؟دابي كدوم جنيه؟!من كريچرم!
-مگه مرخصي نبودي؟
-خوب تموم شد ديگه!
-اها ! زود باش درست كن غذا رو!
ناگهان اسنيپ از ديگ بيرون پريد::no: هه هه هه..! بعد سريع از آشپز خانه بيرون رفت.
صبح روز بعد.روي تابلوي چهار تالار:

<<به علت استفاده جن ها درآشپز خانه از هرگروه 1000 امتياز كسر خواهد شد.درصورت تكرار گروه ها حذف ميشوند>>
باتشكر مدير هاگوارتز