جنگل ممنوعه

جنوب جنگل

عمه مارج دست از خوردن بلغاری‌ش برمی‌داره و ساندویچ رو گوشه ای پرت میکنه و ریپر به خیال ِ یک بازی، دوان دوان میره تا ساندویچ رو بیآره!!

- پس گردنی میزنی!!؟ فکر کردی اینجا جنگله!!؟

عمه مارج درحالی که با خشم کلاه گیس ِ لرد رو از سرش ورمی‌داره و زیر ِ پاش میندازه، برای حمایت از سیبل مشت‌های گره خورده ش رو نشون ِ لرد میده!!

- پیرزن ِ احمق معلومه خوب اطرافت رو نگاه نکردی!! آره اینجا جنگله!! اصلن تو چطور جرأت می‌کنی با مقام ِ اعظم و بزرگتر و کبیرتر وووو ..‏ بالاتر و والاتری مثل ِ من اینطوری رفتار کنی!!؟

مارج درحالی که دستش رو دور شانه‌ی سیبل قرار میده با کنایه نگاهی به لرد میندازه و میگه:

- تو دیگه هورکراکسی نداری!! هورکراکس‌هات رو به خاطر سپردی لرد!!؟ نسپردی!!؟ بسپر!! چون پرنده مردنی‌ست

بلاتریکس با خشم چوب جادوش رو به کناری پرتاب میکنه و محکم به سینه ی مارج میکوبه و مارج محکم به درخت تنومندی برخورد میکنه؛ وزیر ِ دیگر با اشک خودش رو بالای سر ِ مارج می‌رسونه:

- این رسم ِ مهمون‌نوازیه بلا!!؟ این طفل معصوم هنوز نود ساله‌ش هم نشده بود دستاش تا حالا خار نرفته بود توشون!! واااااااااااای ببین استخون ترقوه‌ش شکست!!


ریپر دوان دوان و با لپ‌های پر از بلغاری برمیگرده و به صحنه ی جنایت نگاه میکنه؛ اشک توی چشماش حلقه میزنه و از حال میره ‏

سوژه جدید:


مکان:خانه شماره 12 گریمالد:

-سه متر زمین پشت همین خیابون دارم.ازتون خواهش میکنم سرش دعوا نکنین....بطور مساوی بین خودتون تقسیمش کنین.یه فندک داشتم که قبلا به هری بخشیده بودمش...اونو دوباره به هری میبخشم...کتاب بیدلمو هم به هرمیون داده بودم...اونو این دفعه به جرج میبخشم.به منم ربطی نداره که بعد از مردن من دعواشون میشه.من که دیگه نیستم...خواهش میکنم در فراق من زیاد اشک نریزین.روماتیسم دارم.از رطوبت خوشم نمیاد.از این به بعد بجای قسمتهای مختلف مرلین به ریش من قسم بخورین.کچل شدنو برای همه شما ممنوع میکنم.حتی ریزش مو هم نباید داشته باشین.کچلا جانی میشن!
-اهو اهو اهو اهو...

صدای گریه محفلی های فضای خانه را پرکرده بود.کندرا که دیگر طاقت دیدن پسرش را در آن وضعیت نداشت ازاتاق بیرون آمد.اشکهایش را باگوشه ردای مالی پاک کرد.
-پسر بیچاره من.داره جوونمرگ میشه!هیچی از زندگی کوتاهش نفهمید.بمیرم براش.انگار همین دیروز بود که نقشه مقبره مرلینو آورد داد به من.گفت به کسی نشونش ندم چون سنگ جادو رو اونجا پنهان کرده...

هری پاتر که باز به دلایل نامعلومی زخم درد(!) گرفته بود از جا بلند شد.
-سنگ جادو؟همونی که ولدمورت دنبالش بود؟ولی...مگه نابود نشده بود؟

کندرا جواب داد:
-ظاهرا آلبوس اونوبه نیکلاس فلامل داده که ببره و در مقبره مرلین پنهان کنه.نیکلاسم قبل از مرگ همین کارو کرده.اونا فکر میکردن بهترین مکان برای سنگ همونجاس.

هری پاتر همانطور که زخم روی پیشانیش را میمالید از جا بلند شد.
-منتظر چی هستین؟اون سنگ میتونه زندگی پروفسور دامبلدورو نجات بده!الان تو این موقعیت نمیتونیم دامبلدورو از دست بدیم!


خانه ریدل:

-فنجان-نیم تاج-قاب آویز-ملاقه-مسواک-لنگه دمپایی-روفوس...هوففف...ظاهرا همه هورکراکسام از بین رفته...باز من موندم و خودم!باید یه قیچی بردارم بیفتم به جون این روحم و تیکه تیکش کنم.وگرنه...زبون بلا لال...نابود میشم!

سوروس اسنیپ درحالیکه بی سیمی در دست و وسیله عجیبی در گوشش داشت وارد اتاق شد.
-ارباب همین الان گزارش رسید که محفلی ها به مقصد نامعلومی محفل رو ترک کردن.همشون...آلبوس دامبلدور هم همراهشونه.

لرد با بی حوصلگی جواب داد:
-اصلا برام مهم نیست.به سیبل بگو بیاد اینجا.

ده دقیقه بعد:

-سنگ جادو...درسته.منم قبلا دنبالش بودم ولی دامبلدور لعنتی نابودش کرد!

سیبل تریلانی درحالیکه سرش روی گردنش کج شده بود با صدای دورگه ای جواب داد:
-سنگ نابود نشده...سنگ در مقبره مرلین که در مکان ناشناخته ای میان جنگل ممنوعه قرار داره پنهان شده.کسی که سنگ را بدست بیاورد جاودانه خواهد شد!

لرد سیاه لبخندی زد و از جا بلند شد.


شمال جنگل:

-بچه ها من اصلا راضی نیستم به خاطر بیماری من این همه زحمت بکشین.بذارین با آرامش بمیرم!منم با این حال و روز دنبالتون اومدم، ولی حتی خود منم نمیدونم مقبره مرلین کجاس...این نقشه نیکلاس خیلی گنگه.هیچی نمیشه ازش فهمید.شاید مجبور بشیم چند روز تو جنگل دنبالش بگردیم.این جنگل خطرناکه!میفهمین که؟

ولی هیچکس دور و بر آلبوس نبود که به او جواب بدهد...چون مالی همه اعضای محفل را برای جمع کردن هیزم به اطراف فرستاده بود!


جنوب جنگل:

-سیبل...زود باش.پیشگویی کن خب...از کدوم طرف باید بریم؟
-پیشگوییم نمیاد ارباب!
-بیخود نمیاد...یه پس گردنی میزنم مثل بلبل پیشگویی کنی...دو ساعته ما رو علاف کرده تو جنگل، میگه پیشگوییم نمیاد!همین الان تعیین کن که از کدوم طرف باید بریم!

مینیروا دوان دوان از دست طلسم های رنگارنگ فرار میکرد تا بلکه بتونه دامبلدورو پیدا کنه که ناگهان
.....

جسد پیرمردی را دید که دمر روی زمین افتاده بود.

جسد بی جان مردی را که سال ها در کنار او بود....جسد بزرگ ترین جادوگر قرن.

پوزخند نازکی چهره ارباب تاریکی را تزیین کرده بود و مرگ خواران با یکدیگر پچ پچ میکردند:

- دیدی چطوری پخش زمین شد؟

-من که ندیدم طلسمی از چوبدستی اریاب خارج بشه

مینیروا که پشت ستونی پنهان شده بود ناگهان چیزی را دید که ولدمورت و مرگ خوارانش از دیدن آن غافل شدند

***چشمک کوچکی از سوی جسد***

آنتونین از غفلت دامبلدور نهایت استفاده را کرد و طلسمی حواله ی او کرد؛دامبلدور خودرا از مسیر حرکت طلسم کنار کشید و اخگر قرمز رنگ به گودریک گریفیندور اثابت کرد و جسم او به هزاران ذره ی نور تبدیل شد و در نهایت از بین رفت.
-دامبلدور با این که پیر و خرفت شدی،ولی نمیتونم انکار کنم که تو درست کردن شبه انسان ها،کارت رو خوب بلدی.

دامبلدور و لرد سیاه شروع به چرخیدن به دور یکدیگر در محوری دایره ای شکل کردند و با چوبدستی سینه ی یکدیگر را نشانه گرفتند.
-میدونم تام.ولی از تو انتظار نداشتم متوجه ی واهی بودن اون نشی.
-علاقه ای به بحث با تو ندارم.

هنوز هیچ طلسمی از نوک چوبدستی آن دو خارج نشده بود که معلم ها به داخل اتاق هجوم آوردند و در کسری از ثانیه،اتاق،مملو از اخگر های سبز و قرمز شد که از هر طرفی شلیک میشد؛کم کم جدال بین آن دو گروه به راه پله و پس از آن به راه رو های هاگوارتز کشیده شد.پس از چند دقیقه محفلی ها هم که معلوم نبود چگونه از آنجا سر درآورده اند؛به معلمین هاگوارتز اضافه شدند و کار مرگخواران دو برابر شد.در همین لحظه مک گونگال که پشت به پشت پروفسور اسپراوت ایستاده بود متوجه ی غیبت چند نفر از مرگخواران شد.
-پومونا؟تو کسی از مرگخوارا رو دیدی که کشته بشه؟
-نه مینروا ولی به جای دلسوزی برای اونا،مراقب طلسم هایی باش که دارن میان سمتت.
مک گونگال خودش را از مسیر طلسم سبز رنگی که به سمتش می آمد،کنار کشید و سعی کرد در میان نور اخگر ها،دامبلدور را بیابد تا موضوع را به اطلاعش برساند.

مرگخواران با سرعت به طرف برج غربی حرکت می کردند و پشت سر آنها آلبوس داشت وارد سراسری می شد و امید داشت مرگخواران رو پیدا کنه.

ولدمورت در را باز کرد.

داخل برج بسیار ساکت بود. اتاق مدیر همیشه مرتب و بی سر و صدا بود اما این بار چشم انداز زیبای خود را از دست داده بود.

ولدمورت به سرعت داخل شد و به طرف شمشیر گودریک گریفندور رفت. دستش را دراز کرد تا آن را بردارد اما ناگهان یک فوت به عقب پرت شد.

ذرا درشت به وجود آمدند. نوری بسیار آزار دهنده به وجود آمد.

چند ثانیه بد مردی قد بلند و چهار شانه و ریش های دراز قهوه ای با کلاهی بر سرش در اتاق ظاهر شد.

ولدمورت در حالی که چشمانش از حقه در می آمد گفت: گودریک؟

در همین لحظه دامبلدور هم وارد شد اما قبل از این که طلسمی به طرف ولدمورت بفرستد متوجه حضور گودریک شد.

- اما ارباب دامبلدور داره میاد این طرف!
- پس مجبوریم قلعه رو دور بزنیم... دامبلدور فکر کرده با یه سری افسون امنیتی میتونه منو نگه داره.. اما کور خونده...

دامبلدور به سرعت پیش میرفت و به گروه مرگخواران که دور تر میشدند نگاه میکرد.با دیدن حرکت شتاب زده ی آنها از حرکت باز ایستاد. حتی اگر مقصر مرگخواران بودند میشد کاری کرد؟او باید به دیگران میپیوست و جنگل را نجات میداد. دامبلدور به سرعت بازگشت و در کمال تعجب و ناراحتی متوجه شد که تعداد دانش آموزان در حال آب پاشی نصف شده است.او مسئولیت جنگل و گروه باقیمانده ی دانش آموزان را به مینروا واگذار کرد و راه افتاد. به پشت جنگل رسید و با موضوعی مواجه شد که درکش بسیار مشکل بود.
آتش در حال گسترش بود و به سمت قلعه پیش میرفت.


آن سوی قلعه مرگخواران

- عالیه! بالاخره داریم میرسیم..
- اوه.. ارباب... قلعه خیلی وسیعه.. راه زیادی مونده...
- نگران نباش آستوریا! پیروزی که اونجا منتظر ماست ارزش همه ی این راهو داره.
مرگخواران با سختی و مشقت در آن گرمای طاقت فرسای آتش به راهپیمایی پایان ناپذیرشان ادامه میدادند. تا این که با صدای جیغ رز از حرکت ایستادند.او با انگشتش به قسمت غربی قلعه که در حال سوختن بود اشاره میکرد.لرد ولدمورت فریاد زد:
- سریع تر!
و به میزان قابل توجهی به سرعت خود افزود به طوری که رفتنش بی شباهت به دویدن نبود.قلعه نباید از بین میرفت. مخصوصا بالاترین برج غربی. که در آن شمشیر گریفندور در دفتر دامبلدور در گرمای آتش محسور شده بود.

دامبلدور در فکر فرو رفته بود. ناگهان لب به سخن گشود و گفت: به همه ی دانش آموزان بگید بیان و برای خاموش کردن آتیش کمک کنن و من و تمام معلم ها به دنبال مجرم می گردیم.

--------------

نیم ساعت بعد هزاران دانش آموز چوب هایشان را به طرف جنگل گرفته بودند و از هر چوب اندازه نیم لیتر آب در روز بیرون می آمد.

آلبوس و چند تن از معلمان به سرعت در حال دویدن به اطراف بودند. آلبوس حین حرکت با چوبش آب به طرف جنگل می پاشید.


در بین مرگخواران

ولدمورت به جنگلی نگاه می کرد که دیگر تبدیل به خاکستر شده بود و نیشخند می زد و از کارش نهایت لذت را می برد اما ناگهان آنتونین آرامش او را به هم زد و گفت: ارباب آلبوس داره میاد بهتر نیست دیگه بریم؟

-نه ما هدفمون تسخیر هاگوارتز هست!

رز ویزلی در حالی که به جنگل چشم دوخته بود و اشک می ریخت گفت: اما ارباب من که فکر می کنم آتیش زدن جنگل برای امروز بسه......نه؟!

-نه بچه ... الان اونا به خاموش کردن جنگل مشغول هستند و ما می تونیم از این فرصت استفاده کنیم و هاگوارتز رو تسخیر کنیم.

سوژه ی جديد:

باد تند و پاييزی می وزيد و برگ های نارنجی و زرد رنگ درختان جنگل ممنوعه را می رقصاند. خورشيد طلايی رنگ و درخشان جای خودش را در آسمان با ابرهای بزرگ سياه و خاكستری رنگی عوض كرده بود كه هر لحظه احتمال باريدنشان وجود داشت.

چند نفر از مرگخوارها، به همراه ارباب خود، لرد ولدمورت، در انتهای جنگل ممنوعه و به دور از موجودات جادويی جنگل، نشسته بودند. ولدمورت، در حالی كه چشمان سرخ و ترسناكش را به درختان انبوه و پرشمار جنگل دوخته بود، با صدای سرد، بيروح و رعب آورش، رو به مرگخواران همراهش گفت:
- وقتشه كه اين جنگل رو بسوزونيم. ما نبايد برای دامبلدور و مدرسه ی داغونش آرامشی باقی بذاريم... بهتره از همين جنگل شروع كنيم...

مونتگومری، در حالی كه بيلش را محكم در دست راستش نگه داشته بود، لبخندی زد و در حالی كه لحن تحقير آميزی در اعماق صدايش نهفته بود، با صدايی واضح و رسا گفت:
- فكرشو بكنين وقتی هاگريد احمق ببينه موجودات جادويی جنگلش تو آتيش سوختن چی كار می كنه! وقتی بفهمه جنگل عزيزش نابود شده معلوم نيس از ناراحتی چه بلايی سرش مياد!

ولدمورت پوزخندی زد و چوبدستيش را به سمت جنگل گرفت، جنگلی كه در آن سويش، هاگوارتز قرار گرفته بود و بدون شك در هاگوارتز، هيچ كس نمی توانست فكرش را بكند كه جنگل ممنوعه، به وسيله ی چوبدستی سی سانتی متری ولدمورت كه در انگشتان باريك و كشيده اش جا گرفته بود، بسوزد... نوری بنفش رنگ از نوك چوبدستی ولدمورت بيرون آمد و در حالی كه تبديل به آتش می شد، جنگل را در بر می گرفت. صدای خنده ی تمسخرآميز مرگخواران و اربابشان، در انتهای جنگل پيچيده بود...

مايل ها آن طرف تر، هاگوارتز:

- قربان، ... امم... جنگل... جنگل ممنوعه... متاسفانه... آتيش... گرفته...

دامبلدور چشمان آبی اش را به هاگريد دوخت كه نفس نفس زنان، در حالی كه از كلبه اش تا دفتر مدير دويده بود، اين خبر رعب آور را به او رسانده بود. در حالی كه نگرانی، حالت صورت دامبلدور را تغيير داده بود، سرش را برگرداند و شعله های بلند آتش را از پنجره ی دفترش نگاه كرد كه جنگل را فرا گرفته بودند... خودش بهتر می دانست كه اين شعله های پر حرارت، با جادوهای ساده و ابتدايی خاموش كردن آتش، از بين نمی روند، چرا كه برای دامبلدور، وجود جادوی سياه در آن آتش، كاملا" آشكار و مشخص بود.

هری با دهانی باز پرسید:هاگرید؟؟تا حالا هیچ وقت نگفته بودی که یه گله بزرگ تک شاخ تو جنگل ممنوعه هست!
هاگرید که تعجب از چشمان گرد شده اش نمایان بود گفت:من تا حالا همچین چیزی ندیدم!چطوری ممکنه!تک شاخ ها گله ای زندگی نمیکنن!این امکان نداره!

تک شاخ سفید به همراه فرزندش وارد جمع شده بود و دیگر تشخیصش از میان ان همه تک شاخ ممکن نبود!
رون که متوجه حیرت هاگرید شده بود سقلمه ای به هرمیون زد و گفت:هی هرمیون...هاگرید الان داره شاخ در میاره.این بهترین فرصته که هر چی درباره تک شاخ ها میدونه بکشیم بیرون!

هرمیون با عصبانیت به رون نگاه کرد و گفت:رون!چطوری میتونی اینقدر نفرت انگیز باشی!چیزی که ما پیدا کردیم توی هیچ کتابی ثبت نشده.هیچ کس حتی فکر هم نمیکنه اینا گله های به این بزرگی تشکیل بدن!اون وقت تو به فکر تقلبی؟واقعا که...!

هرمیون این را گفت و سعی کرد به طرف چند تک شاخی که در فاصله نزدیک تری از آنها قرار داشتند برود ولی آنها سریعا واکنش نشان داند و در حالی که سم هایشان را به زمین میکوبیدند شاخ هایشان را به حالت تهدید تکان دادند!

هری دست هرمیون را گرفت و گفت:به نظر نمیرسه رفتارشون دوستانه باشه هرمیون.بهتره جلو نری.
هاگرید دستش را درون موهای ژولیده اش کرد ولی یکی از انگشت هایش درون کلاف بهم پیچیده موهایش گیر کرد!وقتی با زحمت انگشتش را آزاد کرد و مقدار از موها را از ریشه کند گفت:هیچ کس حرف ما رو باور نمیکنه.رفتار اینا اصلا عادی نیست.امکان نداره یه تک شاخ از نزدیک شدن یه دختر احساس ترس بکنه!

هرمیون سریع کوله پشتی اش را به زمین انداخت و در حالی که دفترچه قهوه ای رنگی از درون ان بیرون می اورد گفت:باید همه چیزو مو به مو ثبت کنم!ممکنه دیگه همچین فرصتی پیش نیاد!
هری از جمع جدا شد و سعی کرد گله تک شاخ ها را از زاویه ای دیگر ببیند.درست در هنگامی که محو نگاه کردن به تک شاخ نقره ای رنگی شده بود صدای شکستن شاخه ای از پشت سر توجهش را جلب کرد.

به پشت سرش نگاه کرد ولی هیچ خبری نبود.رون،هرمیون و هاگرید در سمت چپ مشغول نت برداری از حرکات تک شاخ ها بودند.اصولا نباید هیچ کسی ان پشت حضور داشته باشد.شاید موجودی بود که از سر کنجکاوی به انها نزدیک شده بود.اما تجربه به هری ثابت کرده بود جنگل ممنوعه موجودات بی آزار زیادی ندارد!
برای همین چوب دستی اش را بیرون کشید و به طرف جایی رفت که صدا از آنجا شنیده شده بود.

هنوز راهی نرفته بود که ناگهان صدای فریادی به گوش رسید و پرتوی سرخ رنگی درست به سمت قلب هری فرستاده شد.هری تنها کاری که میتوانست بکند این بود که خودش را از مسیر طلسم دور کند.صدای انفجار درخت و فریاد هاگرید آخرین چیزی بود که هری قبل از بیهوش شدن شنید!

به این ترتیب هرمیون جلو رفت تا کمی تک شاخ را نوازش کند. آرام آرام جلو میرفت. تک شاخ ناگهان از حاکتش ایستاد. چشمانش را به هرمیون دوخت، هرمیون لبخند ملیحی( )زد. تک شاخ باز هم ثابت بود.

جلو تر رفت، خیلی آرام. دستش ا دراز کرد تا او رو نوازش کند. اما تک شاخ کنار رفت و فرزندش را آماده ی نوازش کرد. این برای همه حتی هاگرید خیلی جالب بود.

هرمیون دستهایش را روی پوست نرم و طلایی تک شاخ کشید. به آرامی رو به بقیه گفت:
- بچه ها باورتون نمیشه چقدر نرمه...خیلی نرمه، دلم میخواد همینجا بغلش کنم.

-

هاگرید: هرمیون سعی کن همونطور آروم نوازشش کنی. خب بچه ها برید جلو.

هری و رون نیز به هرمیون پیوستند و دستشان را دراز کردند تا بچه تک شاخ را نوازش کنند اما تک شاخ مادر غرشی کرد و خودش را جلو برد. آنها وی را نوازش کردند. تک شاخ رو به آنها نگاه معصومانه ای کرد، گویا راحتی را حس میکرد.

تک شاخ و فرزندش از زیر دست آنها خارج شدند، و کمی جلوتر استادند.

-بچه ها فکر کنم به ما میگه باید بریم دنبالش.

با این حرف هرمیون آنها به راه افتادند تک شاخ گاه گاه می ایستاد ولی همینطور به طرف دل جنگل حرکت میکرد. از نزدیک آکرومانتیلا ها نیز عبور کردند. اما کاری به آنها نداشتند.

ناگهان از دور نوری پیدا شد، تک شاخ این مسیر را یورتمه رفت و آنها نیز به دنبال او دویدند. نور نزدیک تر شد. از تپه ای بالا رفتند و همه متعجب ماندند. هزاران تک شاخ نقره ی و طلایی در حال گشت و گزار بودند.
اینجا شهر تک شاخها بود.

...