محله پریوت درایو

رز تمام بدن گربه ایش رو با مهارت لرزوند تا کمی خشک تر بشه، همانطور که همیشه دیده بود کروکشانکس بعد از اینکه مادرش با هزار چرب زبونی و تقلا و طلسم بدن بند میبردش حموم این کار رو می کرد. ایوان هم تلاش کرد همین کارو بکنه که به علت نداشتن تجربه کافی در عملیات ویبره رفتن، مهره شیش و هشت کمرش جا به جا شد و بعدها از لرد بابت این نقص عضو مستمری جانبازی دست و دلبازانه ای دریافت کرد

رز بعد از جا انداختن ستون فقرات ایوان چوبدستیش رو که روی زمین افتاده بود به دستش داد.
-چرا به شکل آدمیزادی خودمون بر نمی گردیم خب؟

ایوان چوبدست رو به زحمت توی پنجه راستش جا داد.
-تو شاید بتونی، ولی من عمرا نمیتونم تو این سوراخ تنگ و تاریک راست راه برم. علاقه ای هم ندارم تا اونجا چهاردست و پا...
دوفش!

رز با نگرانی به پیکر گربه ای استخونی ایوان نگاه کرد که زیر بار بسته ای که همون لحظه از دریچه بالای سرشون فرود اومده بود با کف دهلیز یکی شده بود.
-معوووو!

چند دقیقه بعد

رز و ایوان که تمام بدنش کأنهو انیمه ها هاشور خورده بود، با قیافه انسانی شون بیرون دهلیز مرموز مقر البرشات ، پشت شمشاد هایی که مامورین زحمتکش شهرداری کاشته بودن چمباتمه زده بودن و با هیجان به بسته ای نگاه می کردن که به دست آورده بودن.

رز که به دلیل استتار بیش از حد در محیط اصلا دیده نمیشد دستش رو دراز کرد تا بسته رو باز کنه. ایوان با چوبدستیش روی دست رز زد:
-بازش نکن!

رز دستش رو پس کشید( که ایوان ندید) و سرش رو بالا آورد( که بازم ایوان ندید) و پرسید:
-آخه چرا؟!

ایوان بسته رو پیروزمندانه زیر بغل زد و بلند شد.
-اینو همینطوری میرسونیم به دست ارباب، شاید توش چیز مهمی باشه!

رز هم بلند شد( و ایوان باز هم ندید) و در حالی که رداش رو می تکوند( و ایوان نمیدید) گفت:
-ما که هنوز نفهمیدیم آلبرشات میتونه متحدمون باشه یا دشمنمون، بهتر نیست بفهمیم و بعد برگردیم؟

ایوان شونه بالا انداخت( که البته رز میدید) و با بی اعتنایی جواب داد:
-هرروز دیگه ای میتونیم برگردیم اینجا و به مقرش نفوذ کنیم، بسته الان مهم تره!

رز سرش رو تکون داد و همراه ایوان که اینو هم ندید به سمت خانه ریدل آپارات کردن!

- گمون کنم باید همین اطراف باشه. یه چند لحظه به من مهلت بده الان پیداش میکنم.

رز مشغول گشتن اطراف میشود تا راهی برای وارد شدن به ساختمان پیدا کند. اما ایوان که بعد از مدت ها گربه بودن عضلات بدنش خشک شده بود کش و قوسی به بدنش میدهد که صدای شکستن قولنج هایش تا چند کوچه ان طرف تر میرود!

- هیششششششش. آروم باش. زده به سرت؟
- ببخشید خب چیزی نشد که!

در همان لحظه سایه ای بر لبه پنجره طبقه دوم ظاهر شد. ایوان به همراه رز به عقب میپرد و خودش را به دیوار می چسباند.

- صدای چی بود؟
- اووووم...فکر کنم گربه ها بودن سرورم. پیشته، گربه های کثیف ولگرد.

رز خشمگینانه به ایوان نگاه کرد و ایوان هم در جواب با دستپاچگی لبخند زد.

- اگه دوباره نمیخوای سر و صدا کنی باید خدمتت عرض کنم که راه ورود رو پیدا کردم. یه آبراه فاضلاب اینجاس که به داخل ساختمون راه داره.

- فاضلاب؟! فاضلاب؟! تو واقعا فکر کردی من از اون دریچه فاضلاب رد میشم؟!

رز با عصبانیت ایوان را به طرف حفره فاضلاب که در پای دیوار بود هل داد گفت:
- برو تو ببینم، زیاد حرف بزنی تمام شاهکارهای امشب رو برای ارباب تعریف میکنم ها!

ایوان با نارضایتی خم شد و نگاهی به دریچه فاضلاب کرد. دریچه آنقدر بزرگ بود که بشود از آن رد شد. اما دو سه میله جلویش را بسته بود که چاره اش یک طلسم ناقابل بود.

ایوان با چوبدستی اش طلسم مختصری اجرا کرد و لحظه ای بعد میله ها ناپدید شدند. ایوان بار دیگر غر غر کرد بعد به داخل سوراخ رفت. همین که پایش را داخل حفره گذاشت بر روی سطح شیب دار و صافی مانند سرسره لیز خرد و به داخل افتاد.

- آیییییییییییی.
- اویییییییییییییییییییییی!

رز که سعی میکرد از روی ایوان بلند شود در تاریکی گفت:
- کی دم فاضلاب سرسره میذاره؟! اینجا دیگه کجاس!

ایوان که دنبال چوب دستیش میگشت گفت:
- فکر نکنم اون سوراخ مال فاضلاب باشه. حتما از اونجا بسته ها یا محموله هایی رو سر میدن این تو. اینجا هم باید زیر زمین یا انبار یا همچین چیزی باشه. بذار چوب دستیمو روشن کنم ببینم الان کجاییم.

خلاصه:

فردی به نام آلبرشات گروهی تاسیس کرده تا مقابل دوگروه محفل و مرگخواران قرار بگیرد.
لرد و دامبلدور که از تصمیم او باخبر میشوند تصمیم میگیرند دو نفر را بفرستند تا از وضع گروه جدید با خبر شوند.
جاسوس های محفل که از پنجره میبینند آلبرشات یک پیرزن را میکشد برمیگردند تا از خشونت او به دامبلدور خبر بدهند اما رز و ایوان دنبال راهی برای نفوذ به قصر گروه هستند.

پریوت درایو – نیمه شب

تاریکی مطلق بود و یک پریوت درایو ! تنها نوری که به چشم می آمد، نور تیر چراغ برق قدیمی در پیاده رو بود. خانه های یکسان و هم شکل که روزگاری ماگل ها ساکنین این خانه به حساب می آمدند، حالا دیگر در و پیکر و پنجرهایشان را با تخته هایی بسته بودند. برای هر عابری در نیمه شب تاریک، بدون شک قصری در انتهای منطقه خودنمایی می کرد. همانطور که برای تعدادی گربه ولگرد خودنمایی می کرد که در میان سطل زباله پرسه می زدند و به قصر نگاه می کردند. به جایی در طبقه دوم قصر که نوری درخشان زرد رنگی به چشم می آمد...

رز: «میو..میوواو..ئووو..میو...یو ؟ »

ایوان: «میو...میو...اوو...خفه شووو...یاوووئییی...میواو ! »

دو گربه لاغر اندام و استخوانی با طرح های مینیاتوری و پیکاسویی و نماد اسکلت روی پوست تن خودشان، به زبان گربه ای در حال گفتگو و بحث بودند و پشت سرشان گربه های عادی تر و کارتن خواب درون سطل آشغال لب پیاده رو فرو رفته بودند.

در آن سوی خیابان، دو کبوتر با نام های "گودریک" و "جیمز" به همین شکل به جلو پیش می رفتند و به زبان خودشان گفتگو می کردند. دو گربه و دو کبوتر همچنان در دو سو جلو رفتند بی آن که از حضور هم مطلع باشند. بلاخره به مقابل قصر سه طبقه با آجرنمای سفید رسیدند و در تاریکی شب دو کفتر به سمت سقف پر زدند و دو گربه همچنان مات و مبهوت به عمارت قصر خیره مانده بودند. به جایی که بالای درب ورودی تابلویی با عنوان "موسسه خیریه آلبرشات" به سختی در تاریکی، دیده می شد.

کمی بالاتر، دو کبوتر لب پنجره ای در طبقه دوم نشسته بودند. پنجره ای که نیمه باز بود و نور آتش شومینه از آن به اطراف منعکس می شد. مقابل شومینه یک مبلی قرار داشت و پیکر مردی که روی مبل نشسته بود، از پس پنجره قابل تشخیص نبود. یک مرد و زن که هر کدام شنل ها و لباس های یکدست خاکستری به تن داشتند، دو سمت شومینه ایستاده بودند. پشت مبل پیر مردی گوژپشت زانو زده بود و به حرف های مرد روی مبل گوش می کرد...

«پیر مرد ! از کجا میایی ؟ چه کمکی از من...از آلبرشات کبیر بر میاد ! »
صدای مردی که روی مبل، رو به شومینه نشسته بود و پیکری از او هم دیده نمی شد، نسبتا سرد و مغرور بود.

پیرمرد: «از روستای کجور میایم. میخواستم کمک مالی کنید به من بینوا ! بتونم کاباره کجور رو تاسیس کنم. »

دوباره صدای مردی که آلبرشات نام داشت این بار با پوزخند شنیده شد که می گفت:

«آه ! پس میخوای مردم سرزمینت رو شاد کنی ! بسیار خب. برو پایین و از صندوق تحویل بگیر پولی رو که لازم داری ! به پاس لطف من هم مجسمه ای از من ساخته میشه و براتون میفرستیم. نصب می کنید در نهادی که قصد تاسیس اون رو دارید ! حالا برو بیرون ! نفر بعد ! »

پیر مرد بیرون رفت و این بار پیر زنی صد و خورده ساله وارد آن اتاق با شکوه و مجلل شد و پشت مبل زانو زد و با صدای لرزانش شروع به صحبت کرد:

«سلام. مادر جان، به من پول بده ! میخوام ابروهامو بردارم ! پول پس اندازم جواب نمیده واسه هزینه آرایشگاه ! »

آلبرشات: «چه کسی به تو اجازه حرف زدن داد ؟ قبل از من شروع به صحبت کردی ؟ »

ترس در چهره پیرزن پدیدار شد. عرق وحشت از پیشانی چروک و حلوا مانندش جاری شد...

پیرزن: «من ! ئه...من...من... »

پیش از آن که پیرزن چیز دیگری بگوید اخگر سبز طلسم مرگ به وسط پیشانی اش اصابت کرد و او را همانند مجسمه ای نقش بر زمین کرد. دو کبوتر محفلی که از این صحنه وحشت کرده بودند، بدون پرواز کردن، با صدای پاقی ناپدید شدند و رهسپار خانه گریمولد شدند. اما کمی پایین تر، دو مرگخوار در ظاهر دو گربه همچنان به فکر این بودند که چطور وارد ساختمان شوند و اطلاعات کسب کنند. در همین حین اثر معجون تمام شد و آن دو به ظاهر خودشان برگشتند و به رز و ایوان تبدیل شدند...

ایوان: «من دیگه حوصله ام سر رفت رز ! بیا بریم تو دیگه ! فوقش اینه که سر راه دیدیم محافظ یا نگهبان هاشون رو، می کشیم دیگه ! اونا که به بدی ما نیستن ! به خوبی محفلی ها هم نمی تونن باشن ! »

رز: «ولی ارباب گفت اطلاعات جمع کنید فقط ! نگفت بکشید ! »

ایوان: «خیله خب ! لونه موش این کاخ از کدوم طرفه که بریم داخل؟! »

طولی نکشید که گروه سوم یارانشان را جمع کردند و یک امارت را برای تجمع گروه خود انتخاب کردند و کم کم وسایلشان را به آنجا منتقل کردند و این خبر به گوش دو گروه دیگر هم رسید.

خانه ی ریدل:

- ... که این گروه یه چیزی بین خوب و بد قرار داره!

رز خلاصه ای از شایعاتی که شنیده بود را با این جمله به پایان رساند. لرد خونسرد سر جای خود نشسته بود و هیچ عکس العملی انجام نمیداد.

- دور از انتظار نبود! جادوگرایی که نه مرگخوار بودن نه محفلی دیگه ازین وضعیت خسته شده بودن! باید با ایوان برین و اطلاعات دقیقی درباره ی اعضای اون گروه برام جمع کنین!

رز اطاعت کرد و تعظیم کنان از اتاق لرد خارج شد.

آن طرف - محفل ققنوس:

دامبلدور پریشان در حالی که عمیقا به فکر فرو رفته بود طول اتاق را طی میکرد و اصلا متوجه حضور گودریک نشده بود.

بلاخره گودریک مجبور شد با سرفه ای کوتاه نظر دامبلدور را به خود جلب کند.

- اوه گودریک! تو کی اومدی اینجا؟

گودریک روی صندلی مقابل میز دامبلدور نشست و دامبلدور هم پشت میزش آرام گرفت.

گودریک قبل ازین که جواب بدهد دامبلدور به میان حرف او پرید و گفت: مطمئنم تام هم داره به این موضوع فکر میکنه! قطعا دشمن من دشمن اون هم هست! و من هم اصلا به تام اعتماد ندارم. اول باید خودمون کمی اطلاعات جمع کنیم و بعد شاید با تام صحبتی داشته باشیم.

گودریک که خواسته ی دامبلدور را متوجه شده بود لبخندی زد و از آنجا خارج شد.

سوژه جدید

- آینده مونو چطور میبینین؟

با به گوش رسیدن این حرف تمامی افراد حاضر در اتاق در سکوت به تفکر نشستند. میز مستطیل شکلی وسط اتاق قرار داشت و خود اتاق جزء خانه ای بزرگ و قصر مانند بود. خانه ای که نظم زیبای خانه ها را به هم ریخته بود، اما بزرگی و شکوه خودش به تنهایی، بر زیبایی محله ی پریوت درایو می افزود.

دیگر اثری از خیابان خلوت و سوت و کور نبود. جادوگرها و ساحره های متعددی در اطراف آنجا مشاهده میشدند، این طور به نظر می آمد که این محله به تصرف گروه جدیدی از جادوگران در آمده است، جایی برای مشنگ ها در آن اطراف نبود. در گوشه و کنار خیابان مردم با رداهایی بلند مشاهده میشدند و هر از گاهی جغدی در آن اطراف پدیدار میشد.

اما در میان این جادوگران متعدد، نکته ی مشترکی وجود داشت. چیزی که در تک تک آن ها مشاهده میشد، یک نشان، یک گروه.

بالاخره سکوت شکسته شد و یکی از افراد حاضر در اتاق گفت: ممکنه افرادی باشن که از بی طرف بودن خوششون بیاد.

شخص دیگری حرف او را تایید کرد و گفت: درسته. همه ی کسایی که دوس ندارن دور و بر اون دو تا گروه بپلکن، میتونن به ما ملحق شن. آلبرشات، ما آینده ی روشنی داریم.

همهمه ای در اتاق شنیده شد و همه موافقت خود را از این موضوع اعلام میکردند.

- ما با مرگخوارا مخالفیم، محفل هم همین طور. ما مابین این دو گروه هستیم. ما نمیخوایم کارهای بدی انجام بدیم، اما نمیخوایم کارای خوبم انجام بدیم. هر چیزی جای خودش، ما به وقتش که برسه جزء بدترین ها و وقتش که برسه بهترین ها هستیم.

برقی در چشمان همه نمایان شد و شخصی که آلبرشات خطاب شده بود و رئیس این گروه بود، با لبخندی شیطانی گفت:

- دیگه مردم نمیگن، دامبلدور، ولدمورت ... از این بعد ... دامبلدور، ولدمورت، آلبرشات!

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

گروه سومی علاوه بر مرگخواران و محفل بوجود اومده که رئیسشون آلبرشات (؟) هست. این گروه نه بده نه خوب و به وقتش ممکنه بدترین یا بهترین باشه. این گروه دشمن دو گروه دیگه حساب میشه و از کجا معلوم شاید ... محفل و مرگخوارا برای نابودیشون مجبور شن متحد شن!

- ورنون! ما که تازه اومدیم!
- چیکار کنم زن!؟ کار شرکته!
- بیخود کار شرکته! مته سازی هم شد کار!؟
- درست صحبت کن! پدر و پدر و پدربزرگ ِ من توی این کار بودن!
- منو بگو اومدم با توی مته ازدواج کردم!
- عه!؟ نخیر آقا! من ِ احمقو بگو که اومدم با تو و اون خونواده ی عجیب و غریبت وصلت کردم!
- مگه خونواده من چشه!؟
- چش نیس؟! اون از خواهرت! اون از شوهرش! یه عمره که بچه شونو من بزرگ کردم! پسرم که دم خوک درآورد! خونه ام که شومینه ش داغون شد! از پنجره طبقه بالا که افتادم پایین! همین مارج که یه دور کامل دور کره زمین پرواز کرد! همشم به خاطر خواهرزاده ی تو بود!
- چشمت کور! دندت نرم! جونت در بیاد! باید میکشیدی! بچه خواهرزنت بود!
- ببین اگه یه بار دیگه...

یههههههههههه....گوفش!!! (افکت تصادف اتومبیل دورسلی ها با هجده چرخ!)

خونه دورسلی ها:

عمه مارج و مهمان هایش همه با هم دستهایشان را بالای سر برده، تکان تکان میدادند و بی هدف و جیغ کشان به این سو و آن سو میدویدند.
در این میان جیمز برای ارضای حس کنجکاویش همون چیزهایی که دو تا سوراخ روشه و روی دیواره رو بررسی میکرد.

دره گودریگ:

- هری؟ میگم بلایی نیارن سر پسرم؟
- پسرت باس مرد شه زن! منو که میبینی این ریختی شدم یه عمر تو اون انباری خوابیدم! یه عمر به سگ های اون مارج غذا دادم! یه عمر توهین شنیدم و تنبیه شدم! بعله! زمان ما بچه اینجوری تربیت میشد!
سپس هری بلاخره دست از کوبیدن گوشت برداشت و در حالیکه گوشکوب را کنار سفره میگذاشت، شروع به ریختن تکه های نان به درون آبگوشتش کرد.

جینی با نگرانی دوباره پرسید:
- میدونم آقا...ولی نکنه دستشو بکنه تو اون...چی بود اسمش؟ پریز؟
هری پاتر با مشت سومین پیاز را نیز خرد کرد و دو قطعه ی کامل از آن را درون ظرف آلبوس سورس پاتر انداخت.
- پسرم عاقله زن! فوق فوقش برق میگیرتش! گفتم که باس درد بکشه تا مرد شه!

یکی از پیرزن ها در حالی که با ترس به پنجره اشاره میکرد گفت: لو...لو...لو لولولو!
پیرمرد قد بلندی که کت فراک! پوشیده با دست به پشت پیرزن زد و گفت:چیه الیزابت چرا جیغ میکشی؟

پیرزن با وحشت گفت:من همین الان یه هیولالالالا دیدم!درست پشت پنپنپنپنجره!خودم دیدیدیدیدیمش!
مارج با عصبانیت گفت:اوه الیزابت،تو همیشه عادت داری سر مردم رو با اون خرافات ابلهانه ات سر ببری.روح و هیولا و این مزخرفات وجود خارجی نداره!
درست بعد از تمام شدن حرف عمه مارج لوستر بالای سر آنها به طرز وحشتناکی شروع به تاب خوردن کرد!

جیـــــــــــــــــــــــــــغ!اون روح بود!...روح چیه پیر خرفت؟اون گودزیلا بود!من میدونستم اینجا فعالیت های پارانورمال داره!نههه ما همه میمیریم!
عمه مارج در حالی که دست هایش را به کمرش زده بود با تشر گفت:ساکت!بیخودی داد و فریاد راه نندازین!چه خبرتونه؟خجالت بکشین!عین بچه ها رفتار میکنن خرسای گنده!من میدونم این قضیه از کجا آب میخوره!

بعد به طرف جیمز رفت که در تمام مدت مظلومانه و ساکت در کنار در ایستاده بود.ریپر مانند یک سرباز وفادار دنبال مارج راه افتاد تا با دستور او هرجایی را که انگشت مارج اشاره میرود گاز بگیرد!
عمه مارج که صورتش از عصبانیت سرخ شده بود صدایش را پایین اورد و گفت:اینجا چیکار میکنی؟حالا مهمونای منو میترسونی؟بلایی به سرت بیارم که ورنون به حالت گریه کنه!

جیمز همان طور که دست هایش را در هم قلاب کرده بود مظلومانه گفت:من عمه؟من کاری نکردم عمه.فقط اومده بودم بگم سطل آشغال بیرون پر شده عمه.شهرداری این منطقه خیلی بوقه عمـ...
عمه مارج گوش جیمز را گرفت و زیر لب گفت:ساکت!من میدونم شماها میتونین کارای عجیب غریب بکنین.با اون چیزای مسخره ای که میگیرین دستتون!

جیمز نگاهی به ریپر که دندان هایش را به او نشان میداد انداخت و گفت:نه من نمیتونم جادو...یعنی همون کارو بکنم.پدر چوب جادومو گرفته!وگرنه اگه چوبم اینجا بود که تو نمیتونستی این همه به من زور بگی!
مارج:دروغگو!عین پدرتی!مو نمیزنی!یه لات دروغگو کوچولو!وقتی مجبورت کردم به جای ناهار...
اووووووووووو
...غذای ریپرو بخوری میفهمی که نباید سر به سر عمه مارج بذاری!میدونم باهات...
اوووووووووووووووووووووو!

عمه مارج با عصبانیت برگشت و گفت:ای زهر مار و اوووووو!چی میگین شماها؟!
یکی از پیرمردها که رنگش مثل گچ سفید شده بود به راه پله اشاره کرد و گفت:مارج...میشه بپرسم اون دست کیه که داره برای ما...از پشت دیوار بای بای میکنه؟!
مارج با تعجب نگاهی به دست،نگاهی به جیمز که هنوز گوشش در دستش بود و بعد دوباره نگاهی به دست انداخت...!

جیمز دست در جیبش کرد و پس از جست و جوی فراوان پر پیوز را یافت
جیمز از جایش بلند شد و خواست از اتاق خارج شود اما ناگهان به این فکر افتاد که عمه مارج از خروج ناگهانی او تعجب خواهد کرد. پس تصمیم گرفت منتظر بماند تا یک پیرپاتال صدایش کند.
جیمز در همین فکر ها بود که ناگهان صدای پیرزنی را شنید: گارسسون بررام بشتنی بیار!
جیمز از تخت برخاست و با کله به سمت آشپزخانه حرکت کرد. پله ها را شش تا شش تا پرید تا به طبقه پایین رسید و در کمال تعجب متوجه شد که همه همچنان بدون ذره ای خستگی با شور و هیجان میرقصند.
همانطور که در کف انرژی این پیرپاتال ها بود به آشپز خانه رفت و کبریت را برداشت و روشن کرد.

- کبریت چیه دستت بچه، گفت بستنی میخواد، میخوای بستنی رو داغ کنی بی عقل؟ همین حالا کبریت رو خاموش کن و بذار کنار.
جیمز خنده موذیانه ای کرد و سر تکان داد. :no:
- از دستور من سرپیچی میکنی؟ ریپر، شوتش کن تو سطل آشغال!
ریپر ناگهان از غیب نازل شد و به سمت جیمز حمله کرد.
ریپر با دندان های قدرتمندش پاچه جیمز را گرفت و او را کشید به سمت آشپزخانه، جیمز پر سوخته را به زمین انداخت و گفت: دیگه دیر شده
- عین پدرش چت مخه! هیچی نمیفهمه! داره شوت میشه تو سطل خوشحاله، من برم به کلنل فابستر برسم

جیمز در سطل آشغال را باز کرد و در آن ایستاد و چند لحظه بعد پیوز جلوی او ظاهر شد.
- سلام بر تو ای رفیق قدیمی! هاگوارتز چه خبر، بدون ما خوب خرابکاری میکنی؟
- سلام بر تو ای جیمز بی باک! ای ... خوبه. با این که شاگردا و اکثر معلم ها نیستن اما خود فیلچ هم به تنهایی کافیه! برای ترم چند تا مزاحمت جدید ابداع کردم که باید دو تایی انجامش بدیم، عند خندست پسر! حالا چرا منو صدا کردی؟
- هیچی جونیور میخواستم بیای حالا که هاگوارتز خبری نیست یه نمه این پیرپافتولا رو بجزونیم که هم حال کنیم هم من از شرشون خلاص شم، میدونی که من این جا نمیتونم جادو کنم.
- این جا؟ این جا که کاملا مشنگیه! اگه خودمو به مشنگ ها نشون بدم از هاگوارتز اخراج میشم جونیور!
- حیف! چه نقشه هایی برای این جا داشتم، چه نقشه هایی برای هاگوارتز داشتم، اما مثل این که دوران همکاریه ما به پایان رسیده.
- صبر کن رفیق صبر کن، من که هزار بار اخراج شدم، این هم روش.
- بزن قدش... آخ، یخ کردم بوقی!
- خودت گفتی بزنم.

جیمز در گوش پیوز شروع به صحبت کرد و پس از چند دقیقه صحبت یواشکی که ما نتوانستیم بشنویم پیوز از پنجره به طبقه بالا رفت و پس از چند لحظه جیمز هم از در وارد شد.
- جیـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــغ! ریـــــــــــــــــــــــــــــــــــپــــــــــــر!

کیلومتر ها دورتر از پریوت درایو ورنون با غم و اندوه تلفن را قطع کرد و به پتونیا گفت: باید تا فردا بیلیت گیر بیاریم، فوق اظطراری شرکته!

داخل سطل آشغال سر کوچه

گونه های جیمز در اثر مالش چیزی تحریک میشود و از خواب میپرد. گربه چاقی با سرعت هر چه تمامتر جیمز را میلیسد. او از فرط تعجب فرصت نکرده کاری کند و همینطور هاج و واج و البته خوابیده گربه را نگاه میکند. ناگهان صدای واق واق بلندی می آید، گربه از جا میپرد و سگی بسیار چاقتر و قوی هیکلتر از گربه داخل سطل میپرد. ایندفعه جیمز حتی فرصت نداشت که تعجب کند.

ریپر روی سینه او نشسته و با حالتی تهدید آمیز واق واق میکند. تازه جیمز به یاد می آورد که دیشب عمه مارج بدون دلیل! مجبورش کرد داخل سطل آشغال بخوابد. البته بدون دلیل بدون دلیل هم که نه! فقط بخاطر خریدن مرگ موش!

جیمز مطیع و فرمانبردار از سطل آشغال بیرون می آید و بدنبال او داخل خانه میرود.

عمه مارج سر تا پای او را نگاه میکند و میگوید:

_ خوب خوابیدی عزیزم؟
جیمز:آره جای شما هم خالی بود!
عمه مارج: خفه!
جیمز: انگار هوس کردی منم مث بابام بادت کنم!
عمه مارج: تو هم انگار هوس کردی دوباره امشب هم همونجای دیشب بخوابی!
جیمز: نه ... نه. جون مادرت نه.
عمه مارج: خب پس زبون درازی نکن و سریع برو تو و ببین دوستای من چه کار دارن که براشون انجام بدی. اگه از زیر کار در بری، دوباره همون آشه و همون کاسه!
جیمز: چشم

جیمز پیش بند قرمز گل داری میپوشد و در حالی که یاد خانه سالمندان افتاده است داخل خانه میشود تا ببیند چه کاری هست که انجام دهد.

او پس از رقصیدن با یک پیرزن، واکس زدن دندانهای مصنوعی یک پیرمرد و کلی نظافت منزل، شب خسته و کوفته روی تختش دراز میکشد و بفکر فرو میرود. جیمز با خود می گوید:
_ باید یه کاری کنم که در این خونه سالمندان تخته بشه ولی آخه چه کار کنم؟ ... چه کنم؟ ... چیکار کنم ... هوووم ... فهمیدم این عمه مارج مشنگه و از کارای جادوگرا سر در نمیاره. باید از یکی از روحهای قلعه هاگوارتز بخوام بیاد اینجا، اینارو بترسونه و فراری بده!