اتاق خون!

هکتور به کمک معجون هاش کلی محفلی ها رو معطل کرد. اول غیب شد، بعد به رنگ زرد در اومد و بین برگ های پاییزی روی زمین قایم شد، بال در آورد و پرواز کرد، بزرگ شد و محفلی ها رو کتک زد و در آخر کوچیک شد و با موش های مغازه اش در حال فرار بود که بالاخره رز از روی زمین برداشتش.با جفت دست ها محکم گرفتش و همراه بقیه محفلی ها به سمت اتاق خون تلپورت کرد.
هرمیون و دامبلدور همچنان در مورد معجون محفل ساز صحبت میکردن که 3 تا محفلی به همراه هکتوری به سایز مورچه جلوشون ظاهر شدن. هرمیون لحظه ای ریش دامبلدور رو ول کرد و به طرف آرنولد رفت.
- 10 ساعت پیش فرستادمتون هکتور رو بیارید، رفتید هاگزمید خوشگذرونی با یه موش کثیف برگشتید؟
-این هکتور نیست. خیلی راحت نتونستیم دستگیرش کنیم ولی معجون رو بهش دادیم ، آوردیمش که شماها اینجا این کارو نکنید باهاش.

هرمیون که به خاطر بحث های طولانیش با دامبلدور خسته به نظر میرسید، سری تکون داد و به طرف آملیا رفت.
-تو بگو چی شد دقیقا ؟

آملیا به حرف های هرمیون توجهی نمیکرد و گوشه ای از اتاق، تلسکوپش که تو سر هکتور کوبیده رو تعمیر میکرد. هرمیون به سختی جلوی عصبانیتش رو گرفت و بعد از خوردن چندین قرص آسپیرین، به سمت رز رفت. این بار چوب دستیش رو بالا آورد و آماده استفاده از هرگونه طلسم بود.
-بگو ببینم چی شد.
- ... باشه ... چوب دستی رو بگیر پایین ... باشه باشه میگم ... هکتور کلی معجون آماده داشت و هر کدوم رو خورد یه تغییری کرد ولی با هوش و ذکاوت شخصی و تنهایی خودم تونستم دستگیرش کنم.

آملیا که حواسش نبود، ولی آرنولد این رو شنید و حرف رز رو قطع کرد تا از خودش دفاع کنه.
-آره راس میگه این ، ما کمکی نکردیم بهش. خودش تنها بود ، ما دو نفر هم هیچ کاری نکردیم.

هرمیون چوب دستیش رو پایین آورد و رنک بهترین نویسنده محفل رو به رز تحویل داد. بعدش به سمت آرنولد و آملیا رفت.
-این موش رو میگیرید، میبرید از این معجون محفلی ساز بهش میدید بخوره ، بعد باهاش میرین اینور و اونور تا معجون رو تست کنید. بعدش بیایید دوباره بهم گزارش بدین.

آرنولد یقه آملیا که متوجه نشده بود چی شده رو گرفت و از اتاق خون خارج شدن.

آرنولد سر تکون داد.
- نه. نرفتم.

و با صدای پاقی آپارات کرد.

یک آملیا و رز پیدا کردن بعد - مغازه معجونیِ گرنجرها به جز هرمیون:

آرنولد بعد از فرود اومدن روی یه پیرمرد که میخواست معجون "چگونه با تلگرام کار کنیم" رو از هکتور پیش خرید کنه فرود اومد نعره زد:
- با ما نیا هکتور. تو مجبور نیستی بیای!

رز کمی اونور تر گفت:
- میگه اومده ببریمت...یعنی اومدیم ببریمت!

آملیا کمی اینور تر گفت:
- به تلسکوپ من نزدیک نشو...با ما هم بیا!

هکتور کمی شمال شرقی تر گفت:
- هیچوقت یک هکتور خفته را مجبور به کاری نکنید.

شعار هاگوارتز:
آرنولد، رز و آملیا:
اینور و اونور:
نویسنده:

نکته اول: تاپیک در جستجوی مرگخواران رو با اتاق خون ادغام کردم.
خلاصه :
هرمیون معجونی درست میکنه که هر مرگخواری بخوره به راه راست هدایت میشه و این معجون رو میخواد به محفلی ها بده تا هر کدوم برن یه مرگخوار پیدا کنن و به محفلیش کنن. آرنولد به عنوان نفر اول میره معجون رو به مرگخوارا بفروشه که ناموفق میشه ولی مغازه "معجونیِ گرنجرها به جز هرمیون" هکتور رو میبینه.

---
آرنولد تلپورت تلپورت کنان به اتاق خون محفل بر میگرده؛آلبوس و هرمیون هنوزمشغول بحث در مورد استفاده از معجون بودن. هرمیون که عصبی به نظر میرسید، یکی از پاتیل هاش رو روی زمین پرتاب کرد و فریاد زنان گفت.
-پروفسور، یا این معجونه ، یا تک تک میارم اینجا اینقد شکنجشون میکنم که سفید شن. خودت انتخاب کن.
-دخترم، هرمیون عزیزم، بهترین روش برای دعوت به محفل به وسیله ابراز عشق و علاقه و دوستی و صلحه. بیاییم مرگخوارا رو دوس داشته باشیم و اونا خودشون شرمنده میشن و مجبور میشن مارو دوست داشته باشن.

این جمله مثل خنجری تو قلب هرمیون بود. پیش خودش فکر میکرد که مگه میشه با دوستی و عشق و علاقه جلو رفت؟ دامبلدور سالهاست که این روش رو امتحان میکرد و هنوز متوجه نشده بود که راه حلی جز شکنجه و خشونت در برخورد با مرگخوارا وجود نداره؟ همینجور که هرمیون تو فکراش غرق شده بود، آرنولد از سکوت به وجود اومده استفاده کرد تا گزارش ماموریتش رو بده.
-همه چیز خوب پیش رفت، یه عالمه معجون فروختم.

هرمیون سرش رو بالا آورد و به آرنولد خیره شد. بعد به دامبلدور نگاه کرد و دامبلدور به آرنولد نگاهی انداخت. این بار دامبلدور به هرمیون نگاهی کرد و آرنولد به هرمیون. هرمیون به پاتیل روی زمین، آرنولد به دامبلدور. این نگاه ها مدت زمان طولانی ادامه پیدا کرد تا بالاخره هرمیون گفت.
-پس چرا ناراحت و نگرانی؟
-میگم که ، معجون کلی فروش رفت بعد هکتور رو ندیدم که معجون مرگخوار شدنش رو دوبرابر قیمت نمیفروخت.

هرمیون از هوش معروفش برای رمزگشایی حرفهای آرنولد استفاده کرد. به محض اینکه متوجه شد که آرنولد داره میگه که هکتور، معجون مرگخوار شدن نصف قیمت معجون محفلی شدن هرمیون میفروشه ، به طرف آرنولد برگشت و گفت.
-رز و آملیا رو بردار و برو هکتور رو اسیر کن بیار اینجا. واسش تو اتاق خون نقشه هایی کشیدم.

- آهای بی‌خونه و بابادار! زنبیلو برندار و نیار!

آرنولد گوشه‌ی بازارِ سیاه ایستاده و مشغولِ تبلیغِ معجون‌ِ آنتی‌مرگخوارِ محصولِ خاندانِ گرنجرها به جز هکتور بود.
امّا هیچکس مشتریش نمیشد. اصلاً هیچکس بهش نزدیک نمیشد. اون موجودی ناشناس و بی‌اعتبار بود.
امّا نباید تسلیم میشد. هرطور شده، باید معجون رو به خورد مرگخوارها می‌داد!
- با این معجون، مرگخوارتر و سیاه‌تر بشین!

یه مرگخوار با عینک دودی از خوندن روزنامه دست کشید و به طرفش رفت.
- هی گربه! این معجون چنده؟
- فروشی نیس.
- نیس؟ پس چرا دستت گرفتی و عربده می‌کشی؟
- دکوریه.

آرنولد نمی‌دونست چرا، ولی مشتری سری تکون داد و با نگاهی متعجب، دور شد.
به هر حال، چند دقیقه بعد، چند نفر دورش جمع شدن.
- این چیه؟ خوردنیه؟
- معلومه که خوردنیه.
- با این معجون، موهام بلند میشه؟
- آررره!
- باعث میشه زنم دوباره بچه‌دار بشه؟
- آقا! شما جای کاملاً درستی اومدی! معجون موردنظرت رو از جای دیگه‌ای نگیر!

با هر جوابی که آرنولد می‌داد، به جمعیتِ دور و برش اضافه میشد. پس تصمیم گرفت جهتِ رضایتِ هرچه بیشترِ مشتری‌ها، قیمت رو بیاره پایین‌تر.
- ندو! ندو! ندو! نیا نبین! گرونش کردم، با دو برابر قیمت!

فریاد اعتراض‌آمیز جمعیت بلند شد.
- چه خبرته باو!
- چرا اینقد یهویی گرون شد؟
- کوچه‌ی بغلی، یه بُشکه از این معجون رو میدن با نصف قیمت!
- این یارو هم قیافه‌ش مشکوکه، هم ناشناسه... نخرین ازش.
- نخواستیم اصلاً!

و هرکدوم به یه سمتی پراکنده شدن و آرنولد رو تنها گذاشتن. پفک پیگمی که نمی‌دونست دقیقاً کجای کار می‌لنگید، خرخری کرد و تصمیم گرفت که بره یه جای دیگه.
بین راه بود که چشمش افتاد به مغازه‌ی "معجونیِ گرنجرها به جز هرمیون".
هکتوری که ویبره‌زنان مشغول ساخت‌وساز و خرید و فروشِ معجون بود...

پرده ها رو کنار زد تا از نور خورشید بیشترین استفاده رو بکنه. به سمت میز کارش برگشت و معجون سبز رنگی رو توی پاتیل روی آتیش ریخت و شعله زرد رنگی ازش بیرون اومد. سرش رو به آهستگی به پاتیل نزدیک کرد و نفس عمیقی کشید.
-جووون عجب چیزی شده.

از جاش پا شد و به طرف میز دیگه ای در گوشه اتاق رفت. دفترچه ای قدیمی که روی میز قرار داشت رو با احتیاط ورق زد و پیش خودش از اسنیپ برای نوشتن چنین کتابچه مفیدی تشکر کرد. این همه مدت تو هاگوارتز ازش خوشش نمیومد ولی آخر اسنیپ بود که تونست راه حلی برای رفع تمام مشکلاتش و درست کردن یه دنیای ایده آل جلوی پاش قرار بده. البته خود اسنیپ که روحش هم خبر نداشت که هرمیون این دفترچه رو ازش قرض گرفته (دزدیده) تا بتونه باهاش معجونی بسازه که برای آخرین بار دنیا رو از هر چی مرگخواره پاکسازی کنه. تو فکرش غرق شده بود که یه دفعه صدای در اومد. بالاخره آلبوس رسیده بود ، نمیتونست صبر کنه که این معجون رو بهش نشون بده. حتما به عنوان بهترین محفلی معرفی می شد. حتی شاید میتونست وزیر سحر و جادو بشه و به تمام آرزوهاش برسه.
-بفرمایید.

آلبوس در رو باز کرد و با آرامش همیشگیش وارد شد. نگاه کلی به اتاق انداخت و به پاتیل خیره شد.
-غذا درس کردی هرمیون ؟ ایول مرسی چه بوی خوبی هم میده ، خیلی گرسنم بود. یه پرورشگاه بودم تا یه جادوگر دیگه پیدا کنم مثل تام ریدل بتونم اینقد گند بزنم که تبدیل به سیاه ترین جادوگر زمانه بشه.
-نه مگه من کلفتتم ، خودت برو آشپزخونه غذا درست کن دیگه.

دامبلدور که گیج شده بود به پاتیل نزدیک تر شد. سعی کرد از بوش متوجه محتویاتش بشه ولی نتونست از هدفش سردربیاره. با نگرانی به هرمیون نزدیک شد و با یه دست پیشونیش رو لمس کرد.
-تب هم که نداری ، پس مشکلت چیه ؟ این چیه داری درس میکنی ؟ تو که کارت معجون سازی نیست ، اصلا معجون سازی تنها درسی بود که نمره کامل نگرفتی تو هاگوارتز.

درحالی که داشت اینارو میگفت ، دفترچه اسنیپ رو روی میز دید و دیگه نتونست نگاهش رو از روش برداره. به سمت دفترچه رفت و برش داشت و صفحه ای که باز بود رو خوند.
-نه نه نه نه نه نه نه نه نه نه نه نه نه نه نه
-این تنها راهشه. بهترین راهشه. کمترین آسیب میرسه به همه. کمتر کسی کشته میشه. همه خوب میشیم ، دیگه نیازی به محفل نیست.
-No No No No No No No No No No
-دیگه نیازی نیست جان پیچ هاش رو نابود کنیم ، کافیه این معجون رو بریزیم تو دهن هر مرگخواری و به سرعت تمام افکار سیاهش از بین میره و آدم خوبی میشه.
-Nein، Nein،Nein،Nein،Nein،Nein،Nein،Nein،
-بیا اینجا الان بهت ثابت میکنم که کار میکنه.

هرمیون به طرف در رفت و اسم یکی از محفلی ها رو صدا زد. اومد توی اتاق ، به دامبلدور ابراز احترام کرد و به طرف میز کار هرمیون رفت. هرمیون بطری پلاستیکی از زیر میز بیرون آورد و مقداری از معجون رو توش ریخت. بطری رو به محفلی داد و گفت:
-برو یه مرگخوار پیدا کن ، مجبورش کن اینو بخوره ، بعدش برش دار بیارش اینجا به دامبلدور ثابت کنیم که کار میکنه.

خلاصه ی سوژه

الستور مودی به همراه دستیار تازه اش ریگولس بلک، پس از شکنجه ی مرگخوار بارتی کراوچ، رمز در خانه ی ریدل را از زیر زبانش بیرون کشیدند.
بعد از ساعت ها بحث و گفتگو در محفل، تصمیم بر این شد تا با این کشف بزرگ(!) ملت محفلی به خانه ی ریدل دستبرد بزنند.
به این صورت که عده ای ممد محفلی با معجون پیچیده ی مرکب بشکل ریگولس که هنوز درخیال مرگخوار ها، یک مرگخوار است در آمده و پس از نفوذ به آنجا هریک سر یکی از مرگخوار ها را گرم کنند تا محفلیون اصلی از خانه ی ریدل سرقت کنند.

ادامه ی سوژه

به دروازه که رسیدند، میله های در عینهو تو فیلم بشکل خفنی چهره ای مانند انسان تشکیل داد و پرسید:

- اسم رمز!

مودی با اطمینان جواب داد:

- من دل ندارم!

- بفرمائید تو!

ملت مرگخوار نما به سمت در هجوم می بردند که...

- کجا آقایون؟ فقط این آقا اسم رمزو گفتن!

ممدی از بین ممدان حاضر گفت:

- د ِ آخه عقل کل! الان اگه اسم رمزم نمی دونستیم که فهمیدیم!

- اون دیگه مشکل خودتونه عزیزم! دونه دونه رمز رو میگین میرین تو.

مودی دستی به موهای «موی ریگول نمای» خود کشید و با غیض گفت:

- این جوری که تا صبح طول میکشه!

در با همان حالت بی روحش پاسخ داد:

- به من چه؟!

- کریچـ.. چیز! ریگولس شماره ی 143! میشه این همونجوری که ریگولسو از رول خارج کردی این درم خارج کنی عزیزم؟

دقایقی بعد!

هری درحالی که از عواقب کارش مطمئن نبود وارد شد خانه شد! و از آن جایی که بنده حوصله ندارم رول کیلومتری بنویسم با موفقیت تمام نفوذ کرده و متوجه شد ریگولس هنوز مرگخوار شناخته می شود و به همان ترتیب که این قضیه را فهمید، به دوستانش علامت داد و ملت محفلی ریختن تو خونه ی ریدل!

ملت ریگولس نا محسوسانه! در جای جای خانه ی ریدل پراکنده شده و مشغول سرگرم کردن و پرت کردن حواس مرگخواران بودند و هیچ کس هم متوجه نشد ینی!!! (خو چه کاریه؟ همونجا یه آوادا... چی؟ اکسپلیارموس؟ آها گرفتم!)

در همان لحظات بحرانی بود که صدایی در خانه پیچید!

- ملت وقت شامه! همه جم شین دور میز کیلومتری مون!

ملت مرگخوار:

ممد های مرگخوار نما:

ناممد های محفلی ریگولس نما:

پادما گفت:
- فکر کنم منظور مینروا اینه که یکی از چیزای با ارزش مرگخوارا رو بدزدیم! یه چیزی مثل نجینی، یا بلاتریکس و یا شاید خود اسمشو نبر!

در همین لحظه بود که ریگولس تونست با یه فن سر زیر بغل، کریچر رو از سر راه برداره و دوباره به صحنه برگرده. بنده خدا به مثال یه گورخری که از دست شیری در رفته باشه همینجور حیوونکی نفس نفس میزد و در حالی که هی به پشت سرش نگاه میکرد به صورت بریده بریده گفت:

_چطوره... چطو... ره... هور... هورکرا... سس ... های ... ولد... رو بدزدیم؟!

جمعیت محفلی در تلاش برای فهمیدن منظور ریگول چشم و گوش و دوماغ خودشون رو تنگ کرده بودند که از پشت سرشون هری گفت:
_ منظورش جان پیچه!
و بی توجه گازی به سیبی که در دست داشت زد. محفلی ها که در شونصد سال اخیر، برای یک بار هم که شده هری رو به درد بخور پیدا کرده بودند، منتظر شدند تا هری دوباره به حالت بی مصرف خودش برگرده و بعد صاف شدند و گفت: "آهااا! خب فارسی حرف بزن! " الستر خر خری کرد و با بی حوصلگی گفت:

_جان پیچ بدزدیم که چی بشه؟! الان ماهیت تاپیک اتاق خون اینه که چیزی که میدزدیم بیاریم اینجا شکنجه اش کنیم!

قبل از این که ریگول حتی به جواب دادن فکر کنه، ارنی بهش نزدیک شد و دستی به سرش کشید و با طعنه و کنایه گفت:

_حالا مثلا اون یکی که به قیمت جونت پیدا کردی رو مگه بلدیم نابود کنی؟!

ریگولس سرش رو خاروند و با توجه به سوال ارنی متوجه شد که در حال حاضر از نظر زمانی حداکثر به وسطای کتاب هفت رسیده اند! با قلبی شکسته و مایوس از اینکه تلاشش برای برگشت به رول نتیجه نداده و تا لحظاتی دیگه هم دوباره توسط کریچر از کادر خارج میشه و در گورستان تاریخ محفل ققی یادی ازش نخواهد شد و خلاصه با همین فکرا دست و پنجه در میکرد که کریچر دست به دور گردن ریگول انداخت و فریاد ریگول در حالی که از کادر خارج میشد همینجور در دور دورها محو میشد :

_انتقامم رو ازت میگیرم که من رو از رول خارج کردی ارنی م.... (خارج شد دیگه!)

اما ارنی در حالی که لبخندی مازمورانه بر لب داشت به میان صحنه اومد و دو دستش رو بالا آورد.

_هم اینک در دست راست من ، همانطور که احتمالا نمیتونید ببینید چندتار موی ریگولی و در دست چپ من بطری معجون مرکب بارتی کراوچ قرار داده! رمز خونه ی ریدل ها رو هم که میدونیم! میخوایم یکی از ارزشمندترین چیزای مرگخوارها رو ازشون بدزدیم و شکنجه کنیم! حالا محفلیا ! شما پایه اید؟!


چند دقیقه بعد جلو در خونه ی ریدل

5،6 نفر محفلی به اضافه ی یه سری محفلی ممد با صدای پاق و واقی از غیب ظاهر شدند. لحظه ای نگذشت که یکی از محفل ممد ها سوال بسیار بغرنجی مطرح کرد:

_بینم! شما چرا همتون شبیه اون مردک تازه وارد، روگولوس شدید؟!

یکی از ریگول نماها جلو اومد و طلسم شاتاپیوس رو روی محفل ممد اجرا کرد و تخته سنگی رو از همون اطراف وینگاردیوم کرد زد تو سرش یارو نصف شد و شلپ شلپ خون ریخت و خب قاعدتا مُرد! از شدت عمل ریگول نما، همه حساب کار دستشون اومد که لابد یارو باید مودی بوده باشه و با هیشکی شوخی نداره!

کسی که احتمال میرفت هرمیون باشه رفت بغل مودی واساد و گفت :

_خب ریگولی های.. ببخشید! محفلی های عزیز! ما یه نقشه ی خیلی خفن داریم! نقشه ی ما از سه مرحله تشکیل میشه.قبلش باید بگم که ما میدونیم که ریگول اون آخرای جنگ جهانی جادوگرا کلا یهو غیب میشه... واسه همین کسی از مرگخوارا نمیدونه که ریگول به دامان سپاه سیفیدی پناه آورده... ولی خب از این مسئله مطمئن نیستیم! واسه همین یه جاسم محفلی میخوایم که بره زیر تانک... یعنی به عنوان نفر اول بره تو! کی حاضره؟

محفلی ها همه نگاهی به هم انداختند اما از آنجا که همه شکل هم بودند، نتونستند کسی رو با نگاهشون به دام مرگ بفرستند. این وسط یکی گفت: اونی که زنده موند و میمونه و خواهد موند! الستور با شنیدن این پیشنهاد طلسم "برس به دست هری جیمز پاتر"رو اجرا کرد و بدین شکل جاسم مشخص شد!

هرمیون اهم اهمی کرد و ادامه داد:

_ خب نقشه از سه مرحله تشکیل میشه: مرحله ی یک! اول جاسم پاتر میره تو خونه. اگه بهش شک نکردن بقیه ی ریگول نما ها دونه دونه میرن تو و هر کدوم یه مرگخوار رو به خودشون مشغول میکنن. توجه کنید که نباید همزمان دیده بشید و ممکنه مرگخوار نظیر شما، به شما یا محفلی شدن ریگولس شک کنه! مرحله ی دو! گنجینه ی ارزشمند مرگخوارها رو میدزدید. مرحله ی سه! دو حالت داره . یا موفق میشیم و برمیگردیم به اتاق خون. یا میمیریم و این محفل ممد ها میان جنازه مون رو جمع میکنند. همه چی روشنه؟

محفل ممدها به نشانه ی تایید سر تکان دادند . یکی از ریگول نماها، از میان جمع به طوری که شناسایی نشه با ترس پرسید:

_میشه در مورد مرحله ی دو ... یکم بیشتر توضیح بدید؟!

الستور پای سالم ریگولیش رو به زمین کوبید و فریاد زد:
_نه دیگه دیره! پاشید بریم !

و پس گردن هری رو گرفت و به سمت دروازه هل داد.

ملت یه کم صاف نشستن و به ریگولس خیره شدند. سکوت کامل بر آشپزخونه حکم فرما شد و همه منتظر بودند که ریگولس فکرشو بگه.
- د پس بگو لامصب! من اعصاب ندارمـــا. اونجا میرم باید از دست اون وزیر عملی بکشم، اینجا هم که میام از دست شمـــا. ای خــــــدا، بکش راحتم کن!

ارنی همینجور که با شدت و عصبانیت دیالوگ می گفت به صورت پی در پی سرش رو توی میز مستطیل شکل آشپزخونه می کوبید و ملت با قیافه های نگاهش می کردند.

ریگولس که از وحشی بازی ارنی ترسیده بود گفت:
- باشه بابا. چل بازی در نیار، می خواستم هیجان به اوج خودش برسه خب!

همچنان ملت:
ارنی: :vay:

پرسی که کلافه شده بود، عینکش رو صاف کرد و گفت:
- ریگول جان، میگی فکرتو یا کلاً بیخیال فرصت دوباره و قدرت عشق و بقیه ی چرت و پرتای دامبلدور بشم و بزنم 32 تا دندونتو تو دهنت خورد کنم؟

- خب بابا! یه مشت آدم وحشی ِ بی اعصاب دور خودم جمع کردم.
بعد دستی به موهاش کشید و با شوق و ذوق گفت:
- من میگم به خونه ی ریدل حمله کنیم.

ملت:

- کریچر این دوستمونو خیلی دوستانه به اتاقش راهنمایی کن!

پس از خروج ریگولس از آشپزخونه موجی از شادی محفلیون رو در بر گرفت.

در عنفوان همین شادی ها بود که مینروا گلوش رو صاف کرد تا توجه همه رو جلب کنه و گفت:
- به نظر من هم حمله کردن کار اشتباهیه ولی قطعاً ما می تونیم بریم اونجا و یه چیزی بدزدیم!

مودی با عصبانیت گفت:
- یعنی چی بدزدیم؟! مگه ما دزدیم؟ اصلاً چیزی بدزدیم به چه دردی میخوره؟

پاداما گفت:
- فکر کنم منظور مینروا اینه که یکی از چیزای با ارزش مرگخوارا رو بدزدیم! یه چیزی مثل نجینی، یا بلاتریکس و یا شاید خود اسمشو نبر!

الستور و ریگولوس برگشتند به سالن. مالی ویزلی که تبغ معمول داشت غذا درست میکرد وبقیه ی محفلی ها داشتند باهم حرف میزدند.
الستور داد زد:ساکت.
محفلی ها:

خوب من و همکارم ریگولوس می خواستیم مطلبی را خدمت شما عرض کنیم ریگولوس تو میتونی شروع کنی.

ریگولوس صدایش را صاف کرد و گفت:بعد از روز ها زحمت بلاخره الستور ومن توانستیم رمز فردای در خانه ریدل هارا پیدا کنیم!

محفلی ها با شنیدن این حرف پچ پچ هاشون شروع شد.
سیریوس از بین محفلی ها دستش بالا رفت وگفت:ببخشید ولی خوب که چی مگه شما ها فکری دارید؟

الستور گفت: ما سال هاست که میخواهیم مرگخوار ها و لرد را از بین ببریم واین بهترین موقعیت برای این کار است!

الستور بعد از این حرف نگاهی به محفلی ها کرد وبسیار ناراحت شد.

محفلی ها:
ریگولوس گفت:من یک فکر هایی دارم...

الستور که داشت به سمت در میرفت با چشم جادوییش نگاهی به ریگولس انداخت و بدون کوچکترین مکثی گفت:چی چرا؟
-چرا کشتیش؟
-به چه دردی میخورد.همین که رمز فردا رو گفت بسه.
-اخه مگه اون دربان بود که فقط رمز فردا رو بگه، میتونستیم اطلاعات بیشتری ازش بگیریم.

مودی لحظه ای مکث کرد بعد سرش رو برگردوند و در حالی که با هر دو چشمش ریگولس رو نگاه میکرد گفت:دیگه مرده حالا چی کار کنم؟

ریگولس بدون وقفه گفت:خب اینو کشتیش حالا چرا حمله به خانه ی ریدل ها؟

مودی که دیگه داشت اعصاب جادویی محترمشو از دست میداد با حالت تهدید آمیزی به ریگولس نگاهی انداخت و گفت:اولا که حتما یه نقشه ای دارم.دوما ما رمز فردا رو میدونم خیلی کارمون راحت تره.
-اما.....
-سوال پرسیدن دیگه بسه بلک.دنبالم بیا باید با بقیه ی محفلی ها حرف بزنم.

ریگولس که اصلا قانع نشده بود به دنبال الستور رفت تا شاید به جواب سوال هاش برسه.